Dag 143: Angst om te Sterven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in angst om te sterven ondanks het feit dat ik weet dat mijn tijd ooit zal komen en dat ik onvermijdelijk zal sterven, door deze angst doorheen de generaties te hebben laten bestaan in mezelf, waarin ik zelf dan ook gegenereerd werd als het product van de voorgaande generaties - niet beseffend dat ik enkel een wereld van angst zal creëren door te bestaan in angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik een realiteit van angst heb gecreëerd door te bestaan/leven in angst van de dood - en dat ik evengoed een realiteit kan creëren van leven, door te bestaan als het leven, in en als respect voor het leven en respect voor de dood als een natuurlijk proces

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat zolang de angst om te sterven bestaat in mezelf, er geen plaats is voor het leven, en ik dus enkel de dood manifesteer in en als de realiteit als mezelf -- en mezelf dus nooit werkelijk leer kennen als het leven

hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik deze realiteit als de dood en verderf en vernieling en verwaarlozing van het fysieke heb gemanifesteerd door te bestaan in angst om te sterven en daarin totaal geen oog te hebben voor het leven - en zo de fysieke realiteit op te consumeren in mijn race om te 'overleven' hetgeen in wezen een compleet irrationele poging tot vluchten is van de dood, waarin ik nooit zelfs geleefd heb

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken aan de dood als beelden in mijn geest waarin ik mezelf 'zie' sterven - waarop ik dan reageer met een doodsangst als pure blinde paniek in mezelf -- en daarin alle contact met de fysieke realiteit verlies door mezelf te verliezen in een energetische ervaring in mezelf getriggerd door een irrationele gedachte van 'wat er zou kunnen gebeuren met mij' --- in de plaats van te beseffen dat die gedachte en de ervaring van paniek op geen enkele manier relevant is in mijn leven, omdat dit construct mij op geen enkele manier beschermt van de realiteit van de dood die uiteindelijk toch zal gebeuren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf opzettelijk angst aan te jagen door opzettelijk in mijn verbeelding te stappen en na te denken over al de manieren waarop ik kan sterven, waarin ik mezelf opzettelijk afscheid van de fysieke realiteit in mijn zoektocht naar een excuus om energie te ervaren in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de angst om te sterven in wezen de angst is om iets los te laten waarvan ik weet dat de onvermijdelijkheid van de dood er uiteindelijk een eind aan zal maken -- en dus gewoon los te laten in en als het besef dat ik uiteindelijk toch alles zal moeten loslaten bij de dood

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de angst om te sterven in wezen de angst is om te veranderen, omdat ik eigenlijk niet wil veranderen ondanks het feit dat ik weet dat datgene waar ik aan blijf vasthouden in mijn geest toch niet eens echt is omdat ik het allemaal kan en zal verliezen bij de dood

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf als het leven als onvoorwaardelijke zelf-expressie te saboteren door angst te hebben om te sterven


wordt vervolgd in Dag 144

Dag 142: Hoe bouw ik een efficiente zelf-relatie?

Dit zijn de zelf-correctieve statements voor "Dag 141: Het Vrouwelijke Monster"



ik stel mij tot doel een fysieke relatie en communicatie te ontwikkelen met mijn partner - door hem te leren kennen als  wie hij is in eenheid en gelijkheid met mezelf, en door mezelf te stoppen in het creëren van verwachtingen als beelden in mijn geest van hoe de relatie moet verlopen, omdat ik besef dat die verwachtingen een voorgeprogrammeerd systeem is van waarden en betekenissen die ik gekopieerd heb van de televisie en automatisch heb geïntegreerd in mezelf als hoe ik 'ook wil zijn'

ik stel mij tot doel zelf-expressie te ontwikkelen in relatie met mijn partner, en dus niet te bestaan in het spel van 'geven en nemen' van het ego waarin we beiden elkaars verwachtingen inlossen en akkoord gaan om een personage te spelen in elkaars innerlijke speelfilm van eigen-belang maar elkaar nooit zelfs werkelijk leren kennen omdat we dus ook niet echt onszelf zijn als fysieke levende wezens

ik stel mij tot doel om zelf-communicatie te ontwikkelen in mijn relatie met mijn partner, in en als het besef dat mijn partner één en gelijk is met mezelf, en dat de relatie in functie bestaat van het realiseren van wie ik ben als het leven zelf als eenheid en gelijkheid - en om daarin de filmwereld in mijn geest te stoppen als fantasiëen en verbeelding als waarden en betekenissen, omdat ik besef dat die 'wereld' niet eens echt is, maar als enige doel heeft om afscheiding te creëren in mezelf en ervoor te zorgen dat ik mijn partner nooit zal zien/realiseren als mezelf, in eenheid en gelijkheid

ik stel mij tot doel zelf-waardering te ontwikkelen in mijn expressie en relatie met mijn partner - en mezelf niet toe te staan mezelf als het leven te laten onderdrukken door voorgeprogrammeerde angsten en verwachtingen in en als de geest

ik stel mij tot doel absolute zelf-intimiteit als zelf-comfortabiliteit en zelf-ontspanning en zelf-genot te ontwikkelen in mijn relatie met mijn partner - om in elke aanraking, elke kus, elke blik, te beseffen dat ik mezelf  aanraak, mezelf kus en mezelf in de ogen kijk -- en op deze manier te bestaan als het levende voorbeeld van hoe de relatie zou moeten zijn als wat het beste is voor allen als één als gelijk

ik stel mij tot doel een relatie te ontwikkelen die gebaseerd is op wie ik werkelijk ben in en als zelf-eerlijkheid en het lef te hebben om mij niet te laten sturen, beïnvloeden en bepalen in mijn expressie door de angst om de relatie te verliezen --- omdat ik besef dat als mijn partner mij niet wil aanvaarden of ondersteunen als wie ik ben als het leven in en als mezelf, hij enkel zichzelf afwijst als wie hij werkelijk is als het leven zelf en de relatie dus toch zowieso enkel zelf-misbruik, zelf-onderdrukking en zelf-compromitatie voor beide partijen zou ondersteunen

ik stel mij tot doel een relatie te ontwikkelen met mijn partner die gebaseerd is op het stoppen van angst, stress en spanning als zelf-onderdrukking en zelf-compromitatie - in de plaats van het ondersteunen van angst als afscheiding --- door, wanneer en als ik angst van afwijzing zie opkomen in mezelf, te stoppen en te ademen - en in dat moment de beslissing te maken om mezelf te eren in en als het besef dat de enige relatie die iets waard is, een relatie is in zelf-eerlijkheid en dat elke andere relatie zowieso enkel een leugen is

ik stel mij tot doel in mijn relatie met mijn partner, in elk moment te beseffen dat angst enkel bestaat in de geest, en dat de fysieke expressie van mezelf absolute simpliciteit is - en dus, wanneer en als ik angst van wat mijn partner van mij denkt, angst van afwijzing, zie opkomen in mezelf in mijn samenzijn met mijn partner, te stoppen en te ademen, en te beseffen dat ik in de geest zat, als een interne realiteit van beelden die niets te maken heeft met wie ik ben als de fysieke realiteit als eenheid en gelijkheid


ik stel mij tot doel alle beelden, fantasiëen en gedachten over mijn partner in mezelf te stoppen en los te laten - en mezelf de kans te geven om mezelf te leren kennen in mijn relatie met mijn partner - door te beseffen dat ik enkel zal krijgen wat ik zelf geef en dat ik mezelf in mijn relatie met mijn partner enkel zal ervaren naargelang van wie ik ben in mezelf, in relatie met mezelf

ik sta mezelf toe mezelf in en als fysieke communicatie en fysieke expressie te ontwikkelen en ondersteunen in relatie met mijn partner - in en als het besef dat ik altijd alleen besta in mezelf en dat ik bepaal hoe ik mezelf ervaar

hierin stel ik mij tot doel om, wanneer en als ik gedachten van twijfel, angst of onzekerheid in verband met de angst om hem te verliezen, zie opkomen in mezelf, te stoppen en te ademen -- en te beseffen dat ik enkel zoek naar zekerheid, aanvaarding en liefde van mijn partner, omdat ik mezelf geen zekerheid, aanvaarding en liefde geef --- en aldus stel ik mij tot doel om mezelf de vrijheid te geven in mijn relatie met mijn partner om mezelf te zijn als wie ik werkelijk ben, zonder verwachtingen tov mijn partner

Dag 141: Het Vrouwelijke Monster

Dit is een verderzetting van "Dag 140: Ik heb de totale controle over mijn Omgeving en ik zal altijd krijgen wat ik wil! "


In mijn blog van gisteren ben ik beginnen schrijven over het 'controle' en 'manipulatie' personage dat ik had 'ontdekt' in mezelf, door een pijn in mijn buik op te merken en een onbewuste gedachten/gevoelens laag van 'controle' willen hebben over mijn omgeving om te krijgen wat ik wil, maar uiteindelijk terwijl ik zelf-vergeving toepaste, draaide het punt uit op het 'relatie-construct' in en als het vrouwelijk ego --- als een voorgeprogrammeerd 'overlevings-construct' waarin ik als vrouw 'automatisch' mijn leven/wezen in functie en in het teken van mijn relatie en mijn partner zal plaatsen - waarin ik het 'vrouwelijke monster' wordt, compleet obsessief, dwangmatig, controlerend en manipulatief in het ervoor willen zorgen dat mijn partner in mijn wereld blijft en dat ik krijg wat ik wil.

Dus, bij deze zet ik de zelf-vergeving statements verder voor het 'relatie construct' in en als het vrouwelijk ego.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te leven voor seks en relaties, als het enige waar ik de hele tijd aan denk in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de beelden van 'romantiek', 'liefde' en 'genegenheid' die ik had gezien in films op televisie, af te spelen in mijn geest, en mij in te beelden dat dit keer ik het hoofdpersonage ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als fantasiëen over 'romantiek', 'liefde' en 'sex'/'relaties en de energetische opwinding die ik daarmee geassocieerd heb -- in de plaats van te beseffen dat AL de beelden in mijn verBEELDing afkomstig zijn van de televisie en dus niet wie ik werkelijk ben en dus ook niet te vertrouwen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn relatie met mijn partner/man te 'romantiseren' door erover na te denken in en als beelden in mijn geest, waarin ik waarde en betekenis hecht aan onze relatie, ons samenzijn, zijn blik naar mij, zijn aanraking, zijn woorden en seks -- en waarin ik mezelf compleet afluit en opsluit in mijn persoonlijke geest-realiteit van positieve gevoelens en 'betekenissen', waardoor ik uiteindelijk de consequentie creëer van teleurstelling, omdat ik uiteindelijk op een punt zal moeten komen waarin ik zal inzien dat die 'speciale' realiteit in mijn geest van gedachten en gevoelens nooit echt was

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf op te sluiten en af te sluiten van mijn partner in en als een verborgen, persoonlijke geest-realiteit in mezelf van persoonlijke verlangens in verband met hoe onze relatie/samenzijn/interactie/communicatie moet en zal verlopen, volgend de 'voor'beelden die ik gezien heb op televisie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de betekenis en waarde die ik hecht aan mijn relatie met mijn partner in mijn geest -- door te geloven dat die beelden in mijn gedachten echt zijn, en dus te verwachten dat mijn partner zich volgens die beelden zal gedragen --- waardoor ik mij uiteindelijk enkel teleurgesteld voel wanneer blijkt dat de realiteit niet overeenkomt met die 'ideaalwereld' in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een persoonlijke innerlijke wereld te creëren en onderhouden van fantasiëen, verbeelding en gedachten waarin ik mijn persoonlijke betekenis en waarde hecht aan mijn relatie en mijn partner -- en niet te beseffen deze manier mezelf en mijn relatie saboteer, omdat ik mijn partner niet aanvaard of zie als wie/hoe hij is, omdat ik enkel zie wat ik wil zien, volgens de verwachtingen en verlangens die ik gecreëerd heb  in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd vanalles te willen en te verwachten van mijn relatie met mijn partner, volgens wat ik heb gezien op televisie, namelijk 'romantiek', 'liefde', 'genegenheid', 'speciale aandacht', enzovoort -- omdat ik mezelf heb toegestaan in en als het vrouwelijk ego, te verlangen om te zijn zoals andere vrouwen zodat ik het gevoel kan hebben dat ik 'erbij hoor en 'normaal' ben, als een voorgeprogrammeerde overlevingstechniek

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'mijn klauwen te zetten' in mijn partner, door verwachtingen en verlangens te creëren in mezelf tegenover mijn partner, verwachtingen in verband met wie hij is en hoe hij zich moet gedragen, zodat ik mij goed kan voelen over mezelf en mijn leven --- omdat ik het leven van de vrouwen die ik zag op televisie wil uitleven in mijn eigen leven, in de plaats van hem te respecteren en aanvaarden als wie hij is, en dus niet bezitterig, hebberig of controlerend en dwangmatig te zijn in de relatie, maar gewoon te ZIJN, als wie ik ben, in en als elk moment, zonder iets te verwachten of verlangen van hem of de relatie, in het besef dat al die verlangens en verwachtingen ALTIJD enkel in MIJN persoonlijke geest bestaan, en niets te maken hebben met de realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat de verbeelding, fantasiëen en gedachten als verwachtingen en verlangens in mijn geest in verband met 'mijn relatie' en 'mijn partner', waarin ik steeds verwachtte dat ik zou krijgen wat ik wilde, een leugen/illusie is/was  - en dat mijn partner een levend wezen is dat niet 'onder mijn controle' bestaat, waar ik ook geen 'recht' op heb

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik in mijn fantasiëen en verbeelding in mijn geest, geen rekening houdt met mijn partner, en dat ik controlerend en dwangmatig bezig ben, opgeslorpt door mijn eigen-belang en ego-centrisme, waarin MIJN verlangens centraal staan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een relatie te creëren op basis van MIJN verlangens, in en als het geloof dat mijn verlangens centraal staan, en dat ik MOET krijgen wat IK WIL, en geen rekening te houden met wie mijn partner is als een levend wezen


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet nederig te zijn in mijn relatie -- door enkel te bestaan in een relatie in mijn geest, als beelden, en niet in en als de eigenlijke, werkelijke fysieke relatie als het fysieke samenzijn met mijn partner in het moment --- en dus niet te beseffen dat ik hierin werkelijk nooit echt samengeweest ben met mijn partner, omdat ik continu enkel in mijn geest zit, waarin ik mijn partner gebruik om mijn persoonlijke verlangens uit te spelen, die gebaseerd zijn op beelden die ik heb gezien op televisie die ik wilde uitspelen in mijn eigen leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat mijn partner, net als ik, een fysiek wezen is, en dat de beelden die ik van hem creëer in mijn geest enkel mijn eigen persoonlijke hersenspinsels zijn die enkel draaien rond mijn persoonlijke verlangens en dus niet echt zijn -- en dus nooit werkelijk te hebben genoten van mijn samenzijn met mijn partner, als twee fysieke wezens in en als het moment, in eenheid en gelijkheid -- door vast te zitten in mijn geest in het relatie-construct als mijn eigen creatie van gedachten, gevoelens en emoties waarin ik 'meer' creëer van de realiteit dan wat eigenlijk gewoon HIER is --- omdat ik op zoek ben naar een positief gevoel/ervaring van 'meer'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten 'wegdrijven' in mijn gedachten en verbeelding/fantasie, waarin ik automatisch 'meer' begin te creëren van mijn relatie met mijn partner dan wat het eigenlijk is, door 'speciale betekenis' te geven aan bepaalde momenten door die momenten opnieuw af te spelen in mijn geest, zodat ik mij 'speciaal'/opgewonden kan voelen in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten bewegen en besturen door de energetische opwinding in mezelf als reactie op de fantasiëen in mijn geest, in relatie/interactie met mijn partner, en dus niet gewoon mezelf te zijn, zelf-eerlijk en met beide voeten op de grond --- waarin ik dus omga met mijn partner vanuit zelf-oneerlijkheid als persoonlijke verwachtingen en verlangens en gedachten en dus niet werkelijk met mijn partner omga in eenheid en gelijkheid in het besef dat wij beiden simpelweg fysieke levende wezens zijn die HIER bestaan in en als de fysieke realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een spanning op te bouwen in mezelf tegenover mijn partner, en niet te beseffen dat die spanning/angst afkomstig is van de fantasiëen die ik gecreëerd heb in mijn geest als een zelf-oneerlijke innerlijke realiteit die ik probeer verborgen te houden van hem -- en dat die spanning dus een teken is dat ik leugenachtig ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet eens op te merken hoe mijn partner zich voelt of wie mijn partner is, door geobsedeerd en geconsumeerd te zijn door mijn persoonlijke fantasiëen, verbeelding en gedachten als wat ik wil en verwacht van de relatie en van mijn partner -- waardoor ik ook continu zijn expressie enkel interpreteer vanuit die verlangens in mezelf, waarin het enige wat lijkt te tellen is hoe IK mij voel, en dat IK krijg wat ik wil --- in de plaats van mijn partner te erkennen als een leven wezen, evenwaardig aan mezelf, en dus met mijn partner om te gaan vanuit en als hoe ik zou willen dat hij met mij omgaat, in en als het besef dat ik enkel zal krijgen wat ik zelf geef

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd


Wordt vervolgd in Dag 142

Dag 140: Ik heb de totale controle over mijn Omgeving en ik zal altijd krijgen wat ik wil!

In deze blog pak ik het 'controle'-personage aan, het is een 'groot' persoonlijkheidsconstruct dat zich voornamelijk energetisch manifesteerd in mijn buik - in mijn buik manifesteert zich de stress/spanning als resultaat van het 'vasthouden' van en 'onder controle houden van' mijn omgeving in en als het verlangen om MIJN verlangens te bevredigen door middel van het manipuleren/bespelen van mijn omgeving in mijn geest/gedachten.

In mijn buik zitten de relatie-constructen die ik creëer met mijn omgeving, relaties die ik gebruik in en als manipulatie om te krijgen wat IK WIL - en ik merk dat mijn buik ook meer begint te hangen en meer opgeblazen wordt wanneer ik mezelf toesta te participeren in gedachten en gevoelens in verband met 'andere mensen' en wat ik verlang/wil/verwacht van hen als het 'controle'-personage.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd totale controle te willen over mijn omgeving om altijd te krijgen wat ik wil, aan de hand van gedachten en projecties en fantasiëen die ik in mijn geest heb gecreëerd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd verlangens te creëren in mezelf tegenover mijn omgeving door te participeren in gedachten als toekomstprojecties waarin ik MIJN VERLANGENS projecteeer en mij inbeeld hoe een bepaalde situatie zich zal uitspelen, hoe de mensen in die situatie als 'personages' in mijn film zich zullen gedragen en zullen reageren op mij, wat ik zal zeggen, wat er zal gebeuren en hoe de hele situatie zich zal ontvouwen, waarin ik mij al voorbereid in wat ik zal zeggen en doen en hoe ik mij zal gedragen en uitdrukken om de situatie als de mensen in de situatie zodanig te sturen en manipuleren zodat ik uiteindelijk zal krijgen wat ik wil

ik vergeef mezelf dat ik het manipulatie personage heb toegestaan te bestaan in mezelf als mijn techniek om ervoor te zorgen dat ik krijg wat ik wil, door dus mijn omgeving te manipuleren en te bespelen -- en mij in dit personage de hele tijd zorgen te maken over 'wat mensen zullen denken over mij' en 'hoe mensen zullen reageren op mij' en zo stress te manifesteren in mijn lichaam

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij superieur te voelen tegenover mijn omgeving als 'andere mensen' door te denken dat ik hen kan voorspellen en dus bespelen en manipuleren -- en mij hierin machtig te voelen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het gevoel van macht in mezelf in het manipuleren van mijn omgeving als beelden in mijn geest, waarin ik geloof dat ik 'alles zie en weet' en dat ik menselijk gedrag kan voorspellen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik net mijn macht heb weggegeven door mijn leven te laten bepalen door de verlangens in mijn geest en mijn hele wezen in het teken te zetten van het bevredigen van die verlangens in en als het manipuleren en bespelen van mijn omgeving - waardoor ik nooit werkelijk mezelf uitdruk en mij heel gevangen voel in mezelf omdat ik in de constante angst besta dat ik niet zal krijgen wat ik wil en denk nodig te hebben om te bestaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het gevoel van spanning en stress in mijn buik als het vasthouden aan verlangens tegenover mijn omgeving als andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het relatie construct zich bevind in de buik, en dat de reden waarom zoveel vrouwen uiteindelijk een 'handende/slappe en opgezwollen buik' krijgen is omdat dit construct voornamelijk bestaat in en als het vrouwelijk ego -- waarin vrouwen vanalles verwachten en verlangen van hun partner en hun relatie, zoals 'romantiek', 'liefde', 'genegenheid', enzovoort, waarin ze een bepaald format in hun geest hebben van hoe hij zich zou moeten gedragen als wat zij willen ervaren, gebaseerd op hoe relaties via de media als magazines en televisie getoond en gepresenteerd worden, als beelden die zij hebben opgeslagen en gekopieerd in zichzelf en dus nu willen uitleven in hun wereld -- waarin ze dan het controle en manipulatie personage gebruiken om hun omgeving te sturen en bespelen om ervoor te zorgen dat zij hun specifieke relatie-constructen kunnen uitleven en werkelijk maken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het vrouwelijk ego als het relatie construct als een mechanisme van de geest waarin ik automatisch alle beelden die ik gezien heb in mijn omgeving en via de media waarin 'relaties' tussen mensen gepresenteerd werden, heb gekopieerd en geintegreerd in mezelf als 'wat ik wil' en 'hoe ik geloof dat ik ook moet leven/zijn in relatie met andere mensen' -- waarin ik dan verwacht van mijn omgeving dat zij zich aanpassen aan dat relatie-construct in mijn geest als een voorgeprogrammeerd, voorontworpen format van hoe partners, vrienden, collega's enzovoort zich moeten gedragen tegenover elkaar in en als 'sociaal gedrag', waardoor ik het controle en manipulatie personage gebruik om mijn omgeving te sturen en bespelen zodat ik die beelden van relaties in mijn geest werkelijk kan maken --- in de plaats van te beseffen dat die beelden niet het leven zijn, en niet wie ik werkelijk ben als een levend wezen, maar een voorgeprogrammeerd construct zijn van BEELDEN, waarin ik mezelf heb toegestaan mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven in mezelf te onderdrukken en een systeem/programma uit te leven als geloofsystemen over 'wie ik ben'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat vrouwen vaak 'monsters' worden in hun relaties, tegenover hun partner, waarin ze controlerend, manipulatief, dramatisch en dwangmatig worden, omwille van dit voorgeprogrammeerde vrouwelijk ego construct van beelden van menselijke relaties die de vrouw automatisch vanaf de kindertijd in zichzelf heeft opgeslagen  --  als een voorgeprogrammeerd 'instinctief' overlevingsmechanisme waarin de vrouw geleerd heeft doorheen de generaties, om relaties te gebruiken om haar overleving in de samenleving/wereld te verzekeren -- waarvan het controle en manipulatie personage als het controllerende en dwangmatige 'monster' dat ze uiteindelijk wordt in de relatie, de consequentie is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, wanneer ik een relatie aanga met een man, automatisch in het vrouwelijk ego te stappen als het controle en manipulatie personage -- door beelden in mijn geest te laten opkomen van relaties die ik gezien heb op televisie en in de media als mijn voorbeelden en formats van hoe ik denk en wil dat de relatie moet verlopen, hoe hij zich moet gedragen, wat er moet gebeuren, hoe de relatie moet evolueren, enzovoort --- waardoor ik tegelijkertijd de angst manifesteer in mezelf om de relatie, als het personage van beelden en gevoelens dat ik in mezelf heb geactiveerd, te verliezen, waardoor ik uiteindelijk heel controlerend, manipulatief en dwangmatig wordt in mijn interactie met mijn partner en vaak mijn angst op die manier manifesteer - omdat ik dan 'niet meer die leuke, ontspannen meid ben die ik was in het begin van de relatie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het vrouwelijk ego als het geloof dat ik een relatie met een man nodig heb om te leven/bestaan/overleven -- en dat een relatie met een man mij zal vervullen in mijn leven --- in de plaats van te bestaan in en als zelf-vervulling door de afscheiding als het vrouwelijk ego te stoppen in mezelf in het besef dat het maar een voorgeprogrammeerd systeem is van gedachten, gevoelens en emoties dat niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het dwangmatig vasthouden aan mijn relatie als een beeld in mijn geest, door te geloven dat ik die relatie als dat gedachten-construct nodig heb om te bestaan --- in de plaats van te beseffen dat het een maar een voorgeprogrammeerd construct is als het vrouwelijk ego dat ik in mezelf blindelings heb laten programmeren en dat niet is wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de angst om mijn relatie, als het gedachten construct in mijn geest, te verliezen -- in de plaats van te beseffen dat dat gedachten construct in wezen niets te maken heeft met de realiteit omdat het een beeld is dat enkel bestaat in en als de definities en waarden die ik heb toegestaan te bestaan in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet de kans te gunnen om mij te amuseren en om te genieten van het samenzijn met mijn partner, door bezeten te zijn in en als het controle en manipulatie personage in en als het vrouwelijk ego


wordt vervolgd in dag 141

Dag 139: Het Desteni Personage - Van Religie naar Leven

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements voor "Dag 138: Het Desteni Personage"


Ik stel mij tot doel om uit het Desteni Personage te stappen door, wanneer en als ik gedachten zie opdoemen in mijn geest waarin ik mezelf en mijn participatie in Desteni en het process van zelf-realisatie ophemel door mij in te beelden hoe de wereld zal veranderen en hoe ik erkenning, appreciatie en aandacht krijg van 'de mensheid' voor mijn contributie aan die verandering, te stoppen en te ademen -- en te beseffen dat die gedachten enkel afkomstig zijn uit mijn persoonlijke verlangen om mij speciaal te voelen, en geen rekening houden met de fysieke, praktische, echte stappen die ondernomen moeten worden in de fysieke realiteit om tot die verandering te komen, hetgeen heel wat minder 'glamoureus' en 'speciaal' is en hetgeen van mij vergt om van mijn troon in mijn geest te komen en in elk moment gewaar te zijn van mezelf HIER, met beide voeten op de grond, in volledig besef van het feit dat de fysieke realiteit zich niet vanzelf zal bewegen/veranderen, maar dat ik in elk moment mezelf moet bewegen in eenheid en gelijkheid met de fysieke realiteit om die verandering zelf teweeg te brengen

ik stel mij tot doel aan te tonen waarom activisme of religie of spirituele overtuigingen nooit 'gewerkt' heeft in het veranderen van deze wereld - omdat de activist, de gelovige of de spirituele zijn verantwoordelijkheid afschuift op zijn 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' en enkel staat als representatieve voor die 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' waar hij in GELOOFT, maar hij staat niet ALS zijn 'overtuiging'/'geloof', hij staat/bestaat niet als het levende voorbeeld van datgene wat hij predikt, hij gebruikt enkel zijn geloof/overtuiging om zich hoopvol te voelen over zijn/het leven op aarde en over zijn eigen toekomst en het 'hiernamaals', waarin hij in wezen op geen enkele manier WIL stilstaan bij wat er werkelijk nodig zou zijn om de wereld te veranderen, omdat dat nooit het startpunt was van zijn participatie in zijn 'organisatie'/'groep'/'spirituele beweging'/'religie'

 ik stel mij tot doel aan te tonen dat als men zelf-eerlijk genoeg zou zijn om het startpunt van de participate van de activist/gelovige/spiritualist in zijn groep/organisatie/spirituele beweging/religie te onderzoeken, men zou inzien/beseffen dat het startpunt NIET het 'veranderen van de wereld' is tot een betere wereld voor allen, ondanks het feit dat men deze stelling wel zou gebruiken om hun daden te rechtvaardigen en te doen uitschijnen dat ze iets 'Heiligs'/onzelfzuchtigs aan het doen zijn, maar dat het startpunt ALTIJD ANGST is, als een persoonlijke overweging die altijd te maken heeft met het 'redden van het eigen hachje', om de simpele reden dat ELK MENS een voorgeprogrammeerd SYSTEEM is van overleving als de 'menselijke geest' en dat, zolang dit systeem niet volledig begrepen en veranderd is door het proces te bewandelen van zelf-realisatie, elke handeling van de mens gebaseerd is op en afkomstig is vanuit de instinctieve overlevingsANGST waarin de mens ALTIJD zichzelf eerst plaatst in zijn geest, ondanks al de woorden die verspild worden in het verpakken van hun daden en beslissingen als 'onzelfzuchtigheid' en zogezegd 'hoger bewustzijn' -- waarin de activist, de gelovige en de spiritualist gewoon de grootste leugenaars zijn die hun ware natuur van ANGST als ego-centrisme zullen ontkennen om zichzelf beter te doen uitschijnen dan alle andere mensen, hetgeen van hen, ironisch genoeg, net het grootste deel van het probleem op aarde maakt

ik stel mij tot doel om, in de plaats van te bestaan in mijn persoonlijke wereldje van persoonlijke meningen, opvattingen en visies op de wereld, waarin ik er ALTIJD van overtuigd ben dat ik GELIJK heb en dat ik juist ben, één en gelijk te staan met elk levend wezen op deze wereld, ongeacht ras, geslacht, soort, religie, overtuiging, leeftijd, uiterlijk en cultuur door het proces te doorlopen van het stoppen van de Geest als innerlijke afscheiding in en als zelf-verheerlijking en zelf-preservatie en te staan als het levende voorbeeld van wat werkelijk gevergd is van de mens om een andere wereld te creëren, een wereld die het beste is voor al het leven op Aard

ik stel mij tot doel te leven in en als het besef dat 'de Hel' enkel bestaat hier op aarde als wat ik heb toegestaan te bestaan door mijn verantwoordelijkheid voor Creatie in de handen van God en 'andere mensen' te leggen, en dat ik enkel 'naar de Hemel zal gaan' wanneer en als ik die hemel zelf manifesteer als een fysieke realiteit -- en dat ik in het 'hiernamaals enkel zal ervaren wat ik heb toegestaan te bestaan op aarde als MIJN CREATIE als gemanifesteerde consequentie --- en dat er dus waarlijk geen ontsnappen is aan wat ik heb toegestaan te bestaan in en als CREATIE, en dat ik op elke manier zal oog in oog komen te staan met al wat ik heb toegestaan op aarde als de gemanifesteerde HEL, door mijn participatie in de schijnHemel van de Geest waarin ik altijd enkel oog had voor mijn verlangen om mij speciaal te voelen

Ik stel mij tot doel de Hemel op aarde te creëren door te STAAN als Desteni en GelijkheidsGeld, als de levende statement van wie ik werkelijk ben in elk moment van ademhaling als de absolute toewijding om een wereld te creëren die het beste is voor elk levend wezen in eenheid en gelijkheid met mezelf -- en om zo te staan als het levende voorbeeld dat de mens wel degelijk in staat is om te veranderen tot een waarachtig, integer levend wezen dat het leven waard is

Dag 138: Het Desteni Personage

In deze blog wil ik het 'Desteni Personage' bekijken - Het 'Desteni Personage' bestaat in en als een afscheiding in en van mezelf, zoals in een 'spiritueel pad/doel' of een religieuze ervaring/strekking/geloof waarin ik als 'Desteni participant' zogezegd één of ander 'groots doel' te vervullen heb hier op aarde, en ik rondloop in het geloof/gevoel dat ik 'heel belangrijk' ben, dat de wereld mij nodig heeft, dat ik 'vanalles moet doen', met gedachten/beelden in mijn geest waarin ik mezelf zie als een 'superheld' of 'Messias'.

De angst die hieronder ligt is de angst om 'het niet te halen', om 'verstoten te worden' door 'het leven/het universum/God', om 'het niet juist te doen' en daarom 'gestraft te worden' -- en dus de gedachte en het verlangen die/dat zich manifesteert in de bewuste geest is het compleet tegenovergestelde van die angst, namelijk volledig lichtgevend, 'goed', 'positief', waarin ik geprezen, opgehemeld, bevestigd en gevalideerd wordt door allen voor mijn 'goede daden'.

Dit is in wezen hetzelfde gedachten-construct/karakter dat aan de grondslag ligt van 'de gelovige', van de 'Jehova's Getuige' en de religieuze fanaticus, van de activist en de Missionaris, het is gezeteld in een diepe angst dat mijn 'ziel' naar de Hel zal gaan als ik niet 'Goed' ben in mijn tijd op aarde --- wat 'Goed' is wordt dan bepaald door de specifieke groep waar ik een relatie mee aanga, in dit geval 'Desteni'. Gelukkig is Desteni de groep die staat voor het Einde van alle Bullshit en heb ik hier dus nu de kans om mezelf te corrigeren en op te staan als een werkelijk Levend Wezen dat simpelweg HIER bestaat in en als zelf-vertrouwen en zelf-verantwoordelijkheid.



ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van Desteni door het 'Desteni Karakter/personage' te creëren in mezelf -- waarin ik mezelf identificeer met mijn participatie in Desteni, als zogezegd 'de groep die de wereld zal veranderen', waarin ik mij 'zeer belangrijk' voel/waan

ik vergeef mezelf dat ik gedachten heb toegestaan op te komen in mijn geest waarin ik mezelf als een lichtgevend beeld zie, als 'een belangrijk persoon' die 'belangrijke dingen doet' en daar veel aandacht, appreciatie en erkenning voor krijgt van de wereld, door mezelf te hebben toegestaan te geloven dat Desteni 'belangrijk' is, dat Desteni 'meer' is dan de rest van de wereld --- in de plaats van te beseffen dat ik mezelf hierin afscheid van mezelf als het bestaan en mezelf opsluit in mijn persoonlijke elite-wereldje als wat ik GELOOF dat belangrijk is, vanuit het startpunt om MIJ zelf belangrijk en speciaal te voelen en om te kunnen geloven dat mijn leven een heel speciaal/belangrijk doel heeft hier op aarde, niet beseffend dat dit precies de reden is waarom mensen op aarde elkaar niet verstaan, niet overeenkomen, oorlog voeren en niet efficient communiceren, omdat elk mens bij 'zijn groep' behoort die hij persoonlijk 'meer belangrijk' vindt dan alle andere groepen en wezens op aarde, omdat niemand ooit gewoon HIER wil zijn, als een levend wezen van de aarde, in eenheid en gelijkheid met al het leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een 'speciale relatie' te vormen met Desteni in mijn geest, door Desteni in mijn geest te definieren als 'mijn groep', waar ik 'bij hoor', vanuit het ego-centrische startpunt om mij persoonlijke belangrijk en speciaal te voelen in mijn bestaan op aarde, gebaseerd op de angst om niet te overleven in deze wereld --- en niet te beseffen dat het veranderen van de wereld onmogelijk is zolang ik mezelf blijf afscheiden van het leven op aarde en weiger één en gelijk te staan met elk wezen op aarde, ongeacht religie, cultuur, leeftijd, geslacht, huidskleur of overtuiging, door mezelf te associeren met en definieren in één bepaalde groep, waarin ik enkel de wereld zie vanuit de overtuigingen, begrippen, meningen en geloofsystemen die ik geleerd en gekopieerd heb van die groep, waardoor ik de realiteit nooit zal zien als wat ze werkelijk is, en dus ook nooit in staat zal zijn om de wereld te veranderen tot een plek die het beste is voor allen, omdat ik dus nog steeds blijf vasthouden aan mijn 'elite-wereldje', hetgeen ook het probleem is met alle religies of groepen die beweren de wereld te willen veranderen en de reden waarom het hen nooit gelukt is, omdat ze niet willen loslaten van HUN visie, ze willen zich niet verplaatsen in de schoenen van een ander wezen, ze willen zich niet gelijk stellen aan andere wezens op aarde, want ze zijn enkel geïnteresseerd in zich speciaal voelen aan de hand van HUN leven, HUN groep en HUN overtuigingen, waardoor ze dus nooit werkelijk ZIEN wat het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten besturen, bepalen en dirigeren door de angst om een 'slechte ziel' te zijn en 'naar de hel te gaan' wanneer ik sterf, door het 'Desteni personage' te creëren in mezelf, waarin ik GELOOF dat ik 'goed bezig ben' omdat ik geloof dat Desteni 'goed' is en omdat ik Desteni volg in en als het 'Desteni Personage' als een 'gelovige' in en als 'goedgelovigheid' --- niet beseffend dat ik hierin mijn eigen hel op aarde aan het creëren ben door absoluut geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn daden, door mijn verantwoordelijkheid volledig in de handen van Desteni te hebben gelegd --- hetgeen mij al duidelijk geweest had moeten worden in het aanschouwen van de zovele religies die beweren 'goed' te zijn en het 'antwoord' te hebben, die de mensheid in hun greep hebben, die sinds hun bestaan nooit een aanvaardbare wereld voor al het leven op aarde hebben kunnen bewerkstelligen, ondanks al hun beloftes en 'Heilige' en 'diepzinnige' woorden, ondanks al hun volgelingen en fanatici

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verliezen in beloftes over het 'hiernamaals' en in de angst om 'naar de Hel te gaan' na mijn dood, waardoor ik blindelings groepen en mensen heb gevolgd in mijn leven op aarde in en als de goedgelovigheid en de hoop dat zij 'goed' zijn en dat zij mij zullen leiden naar een 'goed bestaan', zodat ik naar de Hemel zal kunnen na mijn dood - in de plaats van te kijken naar wat werkelijk/wezenlijk is, namelijk het leven op Aarde, dat wat HIER bestaat, en dat mij overduidelijk laat zien dat het blindelings volgen van groepen en mensen in het goede geloof dat 'zij het wel zullen weten' NIET WERKT in het creëren van een Hemel op aarde

en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit de fysieke realiteit zelfs op te merken, ondanks het FEIT dat de fysieke realiteit het enige is dat tastbaar HIER aanwezig is, en dat elke gedachte, elk gevoel en elk geloof over 'het hiernamaals' ALTIJD maar giswerk en GELOOF is, en NIET realiteit -- en dat dus de enige 'Hemel' die echt is en kan zijn, is de Hemel die gecreëerd kan worden op Aarde, net zoals de enige Hel die echt is, de Hel is die zich momenteel afspeelt in de levens van zovele wezens op Aarde --- en dat zelfs elke angst in mezelf van wat 'de Hel' concreet is, gebaseerd is op wat ik heb gezien dat bestaat in de levens van sommige wezens op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat elk geloof over wat er zich mogelijk zou of zal afspelen in 'het hiernamaals', altijd kennis en informatie is die ik heb geleerd tijdens mijn leven op aarde, en dat dit duidelijk maakt dat 'het hiernamaals' niet echt bestaat, en dat al wat bestaat is het leven op aarde --- hetgeen betekent dat wie ik ben afgemeten zal worden op elke manier aan de hand van hoe ik mijn leven op aarde leidt, en dat het 'hiernamaals' compleet één en gelijk zal zijn met de wereld die ik creëer hier op aarde, en dat ik dus in deze zin 'God' ben, die 'hemel' en 'hel' voor mezelf als al het leven creëert en bepaalt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als HOOP, in het Desteni Personage, waarin ik GELOOF en HOOP dat als ik Desteni 'volg' en mij aanpas aan de groep en 'mee doe', dat de wereld dan uiteindelijk zal veranderen, omdat ik zogezegd 'alles juist gedaan heb' --- in de plaats van te beseffen dat 'de wereld' niet vanzelf zal veranderen, hetgeen ook bewezen is doorheen de tijd door alle religieuze en spirituele groepen en geloof-systemen die altijd hebben bestaan en gehandeld in HOOP, en niet in ZEKERHEID en zelf-vertrouwen en absolute specificiteit in en als het bewegen van mezelf in elk moment in en als het mezelf verzekeren dat elke actie die ik onderneem in deze fysieke realiteit op elke manier de uitkomst zal hebben die zal resulteren in een wereld die het beste is voor al het leven op aarde

Ik vergeef mezelf dat ik religie heb toegestaan te bestaan in mezelf, als duidelijk een punt dat enkel bestaat omwille van ANGST, als een punt waarin mensen kunnen wegkijken van hun angst en zich keren naar 'het licht' -- in de plaats van net te kijken naar die ANGST, en te onderzoeken waar die angst vandaan komt in de eerste plaats, in het besef dat het licht enkel leugen en misleiding representeert omdat het de mens opzettelijk in domheid en blindheid houdt door de mens niet te wijzen op wat er eigenlijk bestaat in zichzelf als het startpunt van zijn verlangen om een 'religie' te hebben --- hetgeen bewijst dat geen enkele religieuze of spirituele strekking op aarde te vertrouwen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te hebben geleefd in elk moment van ademhaling hier op aarde in en als het fysieke lichaam, in het besef dat dit het enige echte leven is dat ik heb, de enige kans om werkelijk de hemel op aarde te manifesteren, mijn enige kans om te bewijzen wie ik werkelijk ben, in de plaats van constant te zoeken naar 'het licht' in en als hoop en ANGST in verband met wat mij zou kunnen overkomen in 'het hiernamaals'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten misleiden door het positieve gevoel dat ik ervaar in mezelf in en als het 'desteni personage', verbonden met de gedachten van mezelf als een 'goed' wezen, die erkenning, prijzing, bevestiging en validatie krijgt -- door die goede/positieve gevoelens niet te onderzoeken in termen van hun werkbaarheid in de fysieke realiteit, en door niet te beseffen dat gevoelens ALTIJD misleidend zijn, want gewoon omdat ik mij 'goed' voel over iets, betekent niet dat ik ook 'goed' ben, omdat het maar een GEVOEL is, dat gebaseerd is op een GELOOF en niet op de realiteit van de situatie, omdat de realiteit nooit zo simpel en gelimiteerd is als een gevoel


Wordt Vervolgd in Dag 139




Related articles

• Day 131: DESTENI Character - Self-Forgiveness / Commitments (Part1)
• Day 36: Desteni Character

Dag 137: HerFormatteren van het Leven - Van Geest naar Gewaarzijn

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements van "Dag 136: Het Format van het Leven"


Ik stel mij tot doel om te bestaan als 'de enige echte' in en als mezelf als het zelf-bepaalde, zelf-directieve format van het leven in en als het principe van wat het beste is voor allen als wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om alle relaties in mijn leven te transformeren van gevangenissen van angst, onzekerheid, spanning, onveiligheid en misbruik tot voedingsbodems van zelf-eerlijkheid, zelf-respect, vertrouwen, veiligheid, zekerheid en communicatie -- door mezelf te transformeren in mezelf van een zelf-oneerlijk wezen tot een wezen dat staat in absolute zelf-stabiliteit en zelf-zekerheid in en als het besef dat ik compleet verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op elke manier

Ik stel mij tot doel mezelf niet zomaar te laten meeslepen door het voorontworpen 'format' van 'hoe relaties zijn/functioneren' als innerlijke ervaringen van angst en opwinding -- maar om in elk moment aanwezig en gewaar te zijn van mezelf als wie ik werkelijk ben, en te beseffen in elk moment dat ik ALLEEN compleet verantwoordelijk ben voor mijn leven/bestaan, en dat ik compleet ALLEEN verantwoordelijk ben voor het veranderen en transformeren en herformatteren en herdefinieren van het relatieconstruct om te staan als wat het beste is voor allen

ik stel mij tot doel om mezelf niet te laten tegenhouden en saboteren in het opstaan in de relatie als wie ik werkelijk ben als de levende statement van zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen, door angst --- omdat ik besef dat die angst een creatie is van mezelf die ik altijd OPZETTELIJK gebruikt heb als een excuus om niet te veranderen, een excuus om niet verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, een excuus om mezelf klein en onderdrukt te houden en mijn macht te blijven weggeven aan mijn omgeving

hierin besef ik dat angst geen macht heeft over mij behalve de macht die ik er ZELF aan heb gegeven in mijn verlangen om te kunnen geloven dat ik 'te zwak' en 'te machteloos' en 'inferieur' ben om mezelf en mijn wereld te veranderen --- en ik besef dat de waarheid van mezelf is dat ik gewoon mezelf en mijn wereld nooit WILDE veranderen, en dat ik dus angst altijd gebruikt heb als een excuus om dat verlangen te rechtvaardigen

wanneer en als ik angst zie opkomen in mijn interactie met mijn partner, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat angst in wezen een teken is dat er een verlangen is in mezelf, als een punt van zelf-oneerlijkheid, waar ik niet van wil loslaten -- en dus, in de plaats van mijn macht weg te geven aan angst en te participeren in backchat, gedachten en gevoelens en dus consequenties te creëren, sta ik op in dat moment in mezelf en onderzoek ik wat het verlangen is dat ik niet wil loslaten, en ik laat onvoorwaardelijk los, om HIER te staan in het moment van ademhaling in mijn wereld te sturen en transformeren en veranderen in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf

wanneer en als ik angst om afgewezen te worden door mijn partner zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe mezelf in dat moment te onderdrukken en dus zomaar 'mee te vloeien met de stroom' en dus consequenties te creëren, omdat ik besef dat die angst altijd gebaseerd is op persoonlijke interpretaties, gedachten en ideëen van de realiteit die altijd draaien rond persoonlijke verlangens en niet zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen -- en ik besef dat angst altijd angst zal bevestigen en voeden, omdat ik enkel mijn angst zal zien door te kijken naar mijn omgeving/wereld vanuit angst, en dat angst altijd een punt waarin ik opzettelijk een excuus creëer voor mezelf om niet te veranderen en om niet te doen wat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen en niet op te staan en mezelf te bewegen en uit te drukken in en als zelf-eerlijkheid

hierin besef ik dat de angst van verandering een voorgeprogrammeerd zelf-sabotage programma is van de geest die ervoor moet zorgen dat ik nooit zal veranderen, dat ik nooit zal opstaan, omdat ik in en als de angst van verandering mijn geest zal overspoelen met allerlei gedachten en beelden in mijn geest die mijn 'angst' enkel zullen bevestigen en voeden --- maar hierin besef ik dat ik altijd enkel zal zien en ervaren wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat als ik mezelf toesta angst te vertrouwen en te kijken naar mezelf en mijn wereld vanuit de bril van angst, ik enkel die angst gereflecteerd zal zien in mijn wereld en mij dus bevestigd zal voelen in mijn angst --- hierin stel ik mij tot doel om angst simpelweg te stoppen omdat ik besef dat angst niet echt is, het is maar een ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als een punt van bescherming van mijn egoïsme als persoonlijke verlangens

wanneer en als ik de angst van verandering zie opkomen in mezelf wanneer ik geconfronteerd wordt met een punt van ego in mezelf, dan stop ik en ik adem door de angst in het besef dat angst een automatisch voorgeprogrammeerd ego-beschermingsmechanisme is dat ik zelf heb gecreëerd om er gewoon voor te zorgen dat ik NOOIT zal veranderen --- hierin besef ik dat die angst MAAR angst is, maar een gevoel/ervaring die in mezelf bestaat en op geen enkele manier relevant is, en dat ik volledig in staat ben om simpelweg te veranderen omdat angst op geen enkele manier een excuus is om niet te veranderen

ik stel mij tot doel om angst als excuus en rechtvaardiging voor egoïsme niet toe te staan te bestaan in mezelf, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld en bestaan in elk moment van ademhaling -- omdat ik besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld en dat ik ALTIJD zal ervaren en zien wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hierin sta ik mezelf niet toe mezelf af te scheiden van mijn wereld, van mijn partner, van mijn relatie

ik sta op als het zelf-directieve principe van en in de relatie in het besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld als mijn partner en mijn relatie, en dat ik het verantwoordelijke principe ben van mijn wereld en mijn relatie

ik sta op in en als het absolute besef dat ik alleen besta in mezelf, als een punt dat ik nooit heb willen inzien, en dat ik niet kan vluchten van zelf-verantwoordelijkheid en van de consequenties die ik mezelf heb toegestaan te creëren in mijn leven --- hierin stel ik mij tot doel om het proces te bewandelen van het verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven/wereld en consequenties en om te stoppen met het weggeven van verantwoordelijkheid in het verlangen naar erkenning en bevestiging van mijn partner

ik stel mij tot doel alle punten naar brengen en te beseffen dat 'een relatie' of 'de relatie' als een punt van 'positiviteit' en 'goede gevoelens' in mijn wereld op zich niet echt bestaat in afscheiding met mezelf, maar dat ik zelf die afscheiding heb gecreëerd in mezelf via mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties -- hierin sta ik mezelf niet toe te participeren in deze overduidelijke zelf-oneerlijkheid en zelf-deceptie, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn creatie door één en gelijk te staan met mijn relatie en partner en aldus mijn relatie te sturen en bewegen in eenheid en gelijkheid met mezelf als het beste voor allen

ik stel mij tot doel om voor eens en voor altijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en mijn wereld door te staan en bestaan en mezelf uit te drukken zonder angst, en door te beseffen dat 'het leven' als 'wie ik ben', werkelijk zo simpel is, het is simpele, eenvoudige communicatie, interactie, beweging en expressie zonder angst --- en ik besef dat ANGST het enige is dat ik altijd in mijn weg heb laten staan van werkelijk te leven/bestaan in zelf-eerlijkheid, en dat dit punt van ANGST in wezen een compleet verwaarloosbaar punt is, omdat angst niet eens echt bestaat, omdat het mijn eigen creatie is --- en dat daarom zelf-verandering in wezen uiterst simplistisch is, en dat de geest altijd alles, door middel van angst, meer 'complex' doet lijken dan wat het eigenlijk is