Dag 440: Hoe is de Reactie van Opgeven een Zelf-Beschermings Mechanisme van de Geest?

Dit is een verderzetting van "Dag 439: Hoe is de Reactie van Opgeven, een Consequentie van de Competitie die in Mezelf Bestaat?" - waarin ik, via mijn zelf-onderzoekend Schrijven een nieuwe Dimensie van het punt van 'Opgeven' als een Emotionele ervaring in mezelf heb vastgesteld, namelijk dat Opgeven een vernuftigd manoever van het Ego in/van de Geest is om macht en controle te behouden in een situatie waarin het Ego vaststelt dat het niet zal kunnen winnen (voor meer context en perspectief, lees Dag 439).

In Dag 436 ben ik dit proces van het Veranderen van een Reactie van Opgeven verstrokken vanuit het startpunt van mijn ervaring tijdens het Squashen, waarin ik opmerkte dat er momenten zijn dat ik zeer emotioneel wordt in mezelf tot op het punt dat ik wil 'opgeven' - dit in relatie tot niet enkel wedstrijden spelen maar ook tijdens de les met mijn medestudenten. En in de vorige blogs heb ik het proces van zelf-onderzoekend schrijven toegepast, teneinde zo goed mogelijk voor mezelf te kunnen begrijpen wat er precies in mijn geest omgaat en geactiveerd wordt in bepaalde momenten tijdens het squashen dat uiteindelijk leidt tot een emotionele ervaring van 'willen Opgeven' in mezelf.

Vandaag gingen Esteni en ik opnieuw naar de Squash Academie, waar we samen met verschillende jongens en meisjes les krijgen - en ik kreeg dus de kans om de reactie/ervaring van Opgeven te heronderzoeken en voor mezelf te evalueren of ik in mijn schrijven al de dimensies en aspecten/factoren van deze ervaring heb gevonden of punten op te merken die ik gemist heb.

En dan kwam er een moment, net zoals de vorige keren, dat ik een oefening doe en de leerkracht keert zich naar mij en zegt dat ik het fout doe, en dat ik de oefening opnieuw moest doen, en opnieuw, en opnieuw, omdat ik het maar niet juist leek te kunnen krijgen -- er was iets mis met mijn houding dat ik maar niet gecorrigeerd leek te krijgen. En daar kwam het systeem van 'Opgeven' aanzetten, van specifieke gedachten, backchat en emotionele reacties die opkwamen in mijn geest en die uiteindelijk een fysieke ervaring en een mentale/emotionele staat creëerden van 'Opgeven', waarin, wat ik ervoer in mijn lichaam was een 'zwakheid'/'machteloosheid', gepaard met een gedachte van 'ik kan dit toch niet, ik geef maar beter gewoon op'.

Wat ik nu echter zag wanneer ik dieper in de reactie/ervaring keek die omging in mijn geest, was een dimensie die ik in mijn schrijven niet had overwogen - ik zag dat, elke keer wanneer deze overweldigende emotionele ervaring van Opgeven opkomt in mezelf, is het in feite in een moment waarin ik de kans heb om iets bij te leren. Bijvoorbeeld wanneer ik een oefening uitvoer die ik niet vanaf het eerste moment correct kan uitvoeren en die ik zelfs na de tweede of derde keer niet correct krijg, dan is dat een teken dat wat ik in die oefening aan het leren ben, iets 'nieuw' is voor mijn 'systeem' - iets dat mijn lichaam met andere woorden tijdens mijn leven nog niet geïntegreerd heeft in zichzelf en dus nog niet 'kent'. Hierdoor is er in mezelf nog geen 'programma' of 'script' aanwezig dat ik kan volgen om de oefening correct uit te voeren - het 'programma'/'script' moet nog 'gecreëerd' worden, door middel van bijvoorbeeld herhaling --- net zoals al wat ik doorheen mijn leven heb geleerd zoals lezen, schrijven, lopen, praten, enzovoort, zich geïntegreerd heeft in mijn lichaam door middel van extensieve herhaling en het nu gemakkelijk is voor mij om die taken uit te voeren.

Wat is dan echter het verschil tussen mijn kindertijd en nu? Waarom is het dat ik tijdens mijn kindertijd geen moeite had om nieuwe dingen te leren kennen en te integreren in mezelf, en nu ga ik in een emotionele reactie van 'opgeven' vanaf het moment dat er iets nieuw mijn leven binnenstapt en ik de kans krijg om mezelf in mijn vaardigheden uit te breiden?

Om inzicht te kunnen krijgen in deze vraag, is het noodzakelijk om vooreerst te zien en begrijpen hoe de Geest werkt in relatie tot het Lichaam. De Geest op zich is een systeem van 'Identiteit' - deze 'identiteit' heb ik vanaf mijn kindertijd opgebouwd en is nu een specifieke 'structuur' van definities waarvan ik denk 'dat is wie IK ben'. Dus, teneinde een 'identiteit' te hebben, heb je een Structuur nodig - deze Structuur is opgebouwd uit al wat ik vanaf mijn kindertijd, en vooral tijdens de eerste pakweg zeven jaren van mijn leven heb geleerd door middel van mijn interactie met mijn omgeving, in verband met niet enkel fysieke vaardigheden, maar ook specifieke denk-beelden in mijn geest die ik heb aanvaard in mezelf als representatief staande voor 'wie ik ben' in mijn wereld en omgeving.

Omwille van deze 'structuur' waarin 'IK' besta - heeft de geest allerlei zelf-beschermings en overlevings- mechanismen gecreëerd om die structuur intact te houden, en om er met andere woorden voor te zorgen dat ik gedurende mijn leven hier op aarde min of meer dezelfde 'ik' zal blijven, dezelfde 'identiteit' als wie ik geloof dat ik ben in mijn geest.

Eén van deze zelf-beschermings mechanismen is bijvoorbeeld de emotionele reactie/ervaring van 'Opgeven' in het moment dat ik op het punt sta iets nieuw bij te leren en te integreren in mezelf - zoals bijvoorbeeld wanneer ik een nieuwe houding aan het leren ben in de squash-les.

En, in die emotionele reactie/ervaring van Opgeven, gebruikt mijn geest bijvoorbeeld het punt van 'de leerkracht is niet tevreden over mij' of 'ik ben niet zo goed als de andere studenten', verbonden met emotionele ervaringen zoals angst, minderwaardigheid, zelf-medelijden en kwaadheid als excuses en rechtvaardigingen voor waarom ik wil 'opgeven' --- en om mijn aandacht dus af te leiden van het feit dat het punt van 'opgeven' niet werkelijk mijn eigen beslissing is, het is een mechanisme dat ingebouwd is in de geest en dat enkel bestaat om mij gelimiteerd te houden in de 'identiteits-structuur' die ik heb aanvaard in en als mezelf, door ervoor te zorgen dat ik nooit zelfs zal overwegen om mezelf voldoende open te stellen om werkelijk iets nieuw bij te leren.

In Dag 441 zal ik verderzetten in dit proces van het Veranderen van een reactie/ervaring van Opgeven, door de Zelf-Vergeving Dimensie toe te passen, gebruik makend van wat ik nu zie en begrijp in verband met hoe de geest functioneert met betrekking tot de ervaring van Opgeven.

Dag 439: Hoe is de Reactie van Opgeven, een Consequentie van de Competitie die in Mezelf Bestaat?

Dit is een verderzetting van "Dag 438: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven - Deel 3" - waarin ik de stap heb bewandeld van het onderzoek doen naar hoe de ervaring/reactie van Opgeven werkt, functioneert en in elkaar zit - welke met andere woorden de specifieke gedachten, backchat en verbeelding zijn die in mijn geest naar boven komen en die mij uiteindelijk tot een punt in mezelf drijven waarin ik wil 'Opgeven'.

 Ook heb ik in Dag 437 vastgesteld dat het punt van 'Opgeven' niet zou bestaan in mezelf indien het punt van Competitie en Vergelijking niet bestond in mezelf - en dat ik dus enkel in een ervaring van 'Opgeven' zal gaan omdat ik in mijn geest mezelf in competitie plaatste met de mensen of met één specifieke persoon om mij heen en daarin mezelf definiëerde in een polariteitservaring van het verlangen om te Winnen en mij superieur te voelen langs de ene kant, en de Angst om te Verliezen en mij Inferieur te voelen langs de andere kant. De reactie van Opgeven komt dan specifiek naar boven wanneer ik vaststel in en vanuit hoe ik de situatie beoordeel in mijn gedachten, dat ik niet zal kunnen winnen - omdat ik denk en geloof van, 'als ik opgeef dan zal ik mij tenminste geen Verliezer moeten voelen', omdat, door op te geven, zeg ik eigenlijk in mezelf van 'ik doe niet meer mee', 'ik speel dit spel niet meer'. En, in die reactie kan ik mij nog steeds machtig en superieur voelen in mezelf, omdat ik de 'macht' heb om 'uit het spel te stappen' en om te zeggen van 'Fuck You spel, ik geef niet meer om jou!'.

Maar, ik bedoel, dat zogezegde 'opgeven van het spel' en 'uit het spel stappen' geldt enkel voor dat ene moment waarin ik zie of vaststel in mijn geest dat ik niet zal kunnen winnen van de mensen in mijn omgeving of van de specifieke persoon waarmee ik mezelf in competitie heb geplaatst in mijn geest -- het is maar één moment waarin ik zeg van 'ik wil niet competeren/wedijveren', omdat ik in dat ene moment zie dat dat mijn enige optie is om toch nog een gevoel van macht en superioriteit in mezelf te kunnen behouden, door in feite te zeggen van 'fuck you'. Daarna gaat alles echter weer zijn gewone gang, tot het volgende moment waarin ik mezelf in dezelfde situatie bevindt waarin ik in mijn geest aan het competeren/wedijveren ben met iemand in mijn omgeving en ik de indruk krijg dat ik niet aan het 'winnen' ben, en ik in precies dezelfde reactie van 'opgeven' zal gaan. Dus, ik heb nooit werkelijk 'het spel opgegeven', dat was in wezen maar een schijnmanoever dat in werkelijkheid ook gewoon deel uitmaakte van het 'spel' waarin het doel is dat ik krijg wat ik wil en dat ik mij belangrijk, speciaal, superieur, machtig en positief kan voelen.

Dus, in dit proces dat ik hier bewandel, van het veranderen en corrigeren van de Emotionele Reactie van Opgeven, is mijn doel om voor mezelf te onderzoeken en bepalen wat het werkelijk wil zeggen om 'het spel op te geven', om met andere woorden te leven en te bestaan op een manier waarin ik niet in elke beweging die ik maak in competitie sta met andere mensen, waarin ik niet streef naar persoonlijke overwinning, macht, controle of superioriteit en waarin ik dus mezelf de vrijheid, de kans en de mogelijkheid geef om niet enkel mezelf maar ook andere mensen te leren kennen als wie ze eigenlijk zijn. Omdat, zolang ik in competitie besta, zie, erken of apprecieer ik de eigenlijke uniekheid van elk wezen niet, al wat ik zie is beoordelingen van 'superieur' of 'inferieur', 'beter' of 'minder' en 'positief' of 'negatief' - en mijn eigen persoonlijke interne emotionele en gevoelens- reacties op die beoordelingen.


Ik zet dit proces verder in Dag 440

Dag 436: Het veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1

Nadat ik mijn proces heb bewandeld van het Veranderen van een Angst Reactie op het Krijgen van Kritiek,  vanaf "Dag 423: Tegen Wie Denk je wel dat je het Hebt?" - en tevreden ben over het resultaat - zal ik de structuur en het platform dat ik gedurende dat proces heb opgebouwd in relatie tot het praktisch veranderen op fysiek vlak van een specifieke innerlijke reactie, vanaf deze blog gebruiken voor een nieuw punt dat zich geïntroduceerd heeft in mezelf in relatie tot mijn wereld en realiteit.

Ik ga sinds een paar maand Squashen met Esteni  - en een intern punt dat ik gemerkt heb in mezelf dat mijn squash ervaring saboteert, in termen van bijvoorbeeld wanneer ik een nieuwe techniek aan het leren ben of wanneer ik een wedstrijd speel tegen Esteni en ik zie dat ik vaak de bal mis --- is dat ik in een zelf-beoordeling ga in mijn gedachten, hetgeen uiteindelijk een hele reeks emotionele ervaringen activeert in mezelf, soms tot op het punt dat ik mijn racket gewoon wil laten vallen en opgeven en zeggen van 'fuck het, squash is niks voor mij'.

En dus, net zoals ik in mijn vorige proces heb gedaan - zal ik deze ervaring in mezelf onderwerpen aan een gestructureerd 'stappenprogramma' van het onderzoeken, vergeven en veranderen/corrigeren van de specifieke reacties die opkomen in die specifieke momenten en die mij saboteren in wie ik ben in relatie tot het 'squashen'. Omdat, ik bedoel, eigenlijk vindt ik squash heel leuk, ik heb altijd een voorliefde gehad voor squash. Ik heb steeds enorm genoten van de snelheid waarin squash gespeeld wordt en van hoe ik gebruik maak van mijn reflexen tijdens het squashen - het was mijn 'lievelingssport'. Maar nu, gewoon omwille van specifieke gedachten die plots opkomen in mijn geest terwijl ik aan het spelen ben, wordt ik meegezogen in een emotionele storm in mezelf en geniet ik uiteindelijk niet meer van wat ik eigenlijk aan het doen ben.

Werken rond mijn reacties en ervaringen in mezelf in relatie tot en tijdens het squashen zal een zeer interessant proces zijn - omdat ik verscheidene keren per week ga spelen - en dus, terwijl ik mijn proces wandel in mijn schrijven van zelf-introspectie, zelf-vergeving en zelf-correctie -- heb ik steeds in de fysieke werkelijkheid de mogelijkheid om mezelf te evalueren in de effectiviteit van mijn proces en om dus op een praktische manier mezelf te testen en ook te experimenteren met dit punt van hoe ik het concept van 'zelf-verandering' op de meest efficiente manier kan structureren - zodat het werkbaar is voor elk individu --- en zodat 'zelf-verandering' niet zomaar een idee of concept is dat open staat voor persoonlijke interpretatie en inkleuring door middel van persoonlijke geloofsystemen en ervaringen - maar eerder een fysieke meetbare, zichtbare en onomstootbare werkelijkheid die één en gelijk is voor elk mens.


In de volgende blog zet ik verder in dit proces en ga ik specifiek verder in op het onderzoeken van wat het is dat precies geactiveerd wordt in mijn geest tijdens het squashen - teneinde de 'blauwdruk' van wie ik ben in en als mijn geest voor mezelf te kunnen 'uittekenen' en zo een referentiepunt te hebben voor mezelf in het corrigeren en veranderen van mezelf in en als mijn geest.