Dag 521: Beginnen in het Proces van Zelf-Zuivering -- Het Vierde Principe

Mijn Toewijding aan Principe

Dag 521:  Beginnen in het Proces van Zelf-Zuivering -- Het Vierde Principe

Dit is een verderzetting in het definiëren en omlijnen van het Vierde Principe:

4      Zelfzuivering door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden - de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben. 

Hoe ik begonnen ben in mijn proces van zelf-zuivering zo'n zestal jaar geleden, is dat ik ben beginnen schrijven. In de zin van dat ik een notitieboek had waarin ik gewoon schreef, schreef, schreef zonder meteen te weten waarom precies of tot welk doel. Al wat ik wist was dat ik de beslissing gemaakt had voor mezelf om een proces te bewandelen van het leren kennen van mezelf en het zuiveren van wie ik ben binnenin mezelf door middel van specifiek gereedschap zoals het neerpennen van wat er in en als mezelf bestaat als mijn herinneringen en gedachten en gevoelens en emoties, het toepassen van zelf-vergeving en zelf-correctieve statements.

Dus, dat is wat ik deed ook al wist ik niet precies waar het mij zou brengen. Ik had wel ideëen in mijn geest over wat het wil zeggen en wat het betekent om 'mezelf te zuiveren' en 'mezelf te leren kennen' en 'mezelf te realiseren als het leven zelf' - ideëen die zich stuk voor stuk illusies hebben bewezen te zijn - maar mijn echte motivatie en reden waarom ik mezelf zo hartstochtelijk ben gaan toepassen in het schrijven, was nieuwsgierigheid. Omdat, ik kende 'mezelf' in 'mijn leven'. Ik bedoel, in zekere zin was mijn leven 'saai' beginnen worden omdat er een gevoel in mezelf bestond dat het eigenlijk een continue herhaling is van hetzelfde. De uiterlijke omstandigheden zien er misschien anders uit, maar in termen van mijn interne ervaring, was alles een soort van 'gewoonte' geworden, een machine die op zichzelf aan het draaien is.

En dus was mijn motivatie om mijn proces te beginnen wandelen, een nieuwsgierigheid --- en tegelijkertijd een weten en besef dat als ik dit gereedschap toepas, deze specifieke stappen die op zich enorm simpel en goedkoop en gemakkelijk toe te passen zijn, dat ik uiteindelijk zal veranderen. Hoe kon het in feite anders - omdat, waar dit proces op gebaseerd was, was iets waar ik nog nooit werkelijk aandacht aan besteed had doorheen mijn leven hier op aarde, hoe vreemd dat ook mag klinken. En dat was mijn interne realiteit. In de zin van dat ik nog nooit werkelijk mijn interne realiteit had bevraagd of onderzocht, ik aanvaarde altijd wat er binnenin mezelf bestond, als mijn gedachten, gevoelens en emotionele ervaringen en reacties en ik stond er nooit bij stil dat wat er binnenin mezelf bestond als wie ik geloof dat ik ben, misschien een specifiek systeem is, een machine, een 'iets' dat ontleedt kan worden en dat onderzocht en veranderd en gecorrigeerd kan worden. Ik ging er altijd van uit dat 'dit is nu eenmaal wie ik ben'.

Ik bedoel, ik was zeer passioneel en verwachtingsvol in relatie tot het toepassen van dit gereedschap omdat ik wist dat er iets zal veranderen, maar wat dat 'iets' zou zijn, dat was nog een 'verrassing'. En dus aanvankelijk - dit was ook voordat er gespecifieerde structuren bestonden zoals het DIP en DIP Lite Programma - schreef ik zoveel ik kon, schriften en schriften vol, over al wat er bestond in mezelf. Ik daagde mezelf uit in het eerlijk zijn met mezelf over wat er in mijn geest bestaat, omdat ik wist dat als ik dingen van mezelf probeer te verbergen of verbloemen omdat ik die dingen niet zo 'fijn' vindt of omdat ik die dingen niet wil inzien van mezelf - dat ik dan niet zal kunnen veranderen, omdat ik mezelf hetzelfde houdt. Omdat, door dingen te verbergen van mezelf, houdt ik het in mezelf en kan het onmogelijk veranderen. Verandering kan pas plaatsvinden wanneer er een zelf-eerlijkheid is - wanneer ik eerlijk durf te zijn over wat er eigenlijk aanwezig is in mezelf, over wie ik eigenlijk ben in en als mezelf. En dus daagde ik mezelf uit om zo eerlijk te zijn in mijn schrijven - hetgeen iets is waar ik mezelf enorm dankbaar voor ben, omdat het mij enorm geassisteerd heeft om daadwerkelijk te kunnen veranderen als wezen en om dingen te ontdekken van mezelf en het leven die ik nooit voor mogelijk had geacht.

Wordt vervolgd in Dag 522

Dag 484: Wat Wil het Zeggen om de Woorden die je Spreekt ook te Leven?

In mijn vorige blog, "Dag 483: Verbergen mijn Gewoontes Wie ik Werkelijk Ben Vanbinnen" heb ik geschreven over het punt van hoe ik van mijn reis naar leven schrijven een gewoonte gemaakt had en hoe ik die gewoonte begon te gebruiken om niet werkelijk zelf-eerlijk te zijn met mezelf. En dus ben ik tot de conclusie gekomen dat ik voor mezelf opnieuw moet kijken naar wat zelf-eerlijkheid wil zeggen en wat het wil zeggen om een reis naar leven te wandelen.

Omdat, het wandelen van de Reis naar Leven is een tweezijdig proces, waarin ik langs de ene kant mijn reis naar leven enkel voor mezelf wandel, omdat het een persoonlijk proces is - het is immers MIJN reis naar leven - maar langs de andere kant bewandel ik die reis op een openbare en publieke manier, door mijn schrijfsels op het internet te posten en te delen en bewandel ik het dus voor alles en iedereen zowel als voor mezelf.

Dus, wat ik had gemerkt is dat ik de twee had afgescheiden van en in mezelf omdat ik mijn reis naar leven meer aan het schrijven was vanuit het perspectief van 'wat zullen andere mensen denken over mij en over wat ik schrijf?', waardoor het moeilijk werd voor mij om vloeiend te schrijven omdat ik mezelf continu angst aanjoeg in de zin van 'wat als mensen  dit denken of dat denken' en 'wat als ze dit niet boeiend genoeg vinden' of 'wat als ze mijn schrijfsels niet meer interessant vinden'. En dus was ik aan het schrijven vanuit het ego in de geest, als een idee dat ik van mezelf gemaakt heb in mijn geest, en dat gebaseerd is op wie ik wil zijn in de ogen van andere mensen en mijn verlangen om mij speciaal  en belangrijk te voelen. Maar hierin lette ik totaal niet meer op wie ik eigenlijk ben vanbinnen omdat ik mezelf compleet definieerde in en als hoe ik eruit zie langs buiten, gezien vanuit oppervlakkige beoordelingen waarvan ik veronderstel dat ze bestaan in de geest van andere mensen zoals ze ook in mijn geest bestaan.

Ik bedoel, door op deze manier mijn reis naar leven te bewandelen, creëer ik een valse representatie van mezelf in deze wereld en realiteit en zijn mijn woorden met andere woorden niet te vertrouwen omdat ze niet één en gelijk staan met wie ik ben vanbinnen aangezien ik niet werkelijk wil kijken naar wie ik ben vanbinnen, ik leg mijn focus liever op 'andere mensen' en 'hoe andere mensen mij zien', en 'wie ik ben vanbuiten, naar de buitenwereld toe'.

Dit is dus het punt dat ik moet transformeren en veranderen voor mezelf - het feit dat ik een afscheiding heb toegestaan te bestaan in mezelf tussen 'wie ik ben vanbinnen' en 'wie ik ben vanbuiten' --- hetgeen een afscheiding is tussen 'mezelf' en 'andere mensen', waarin 'andere mensen' in feite bestaan als de 'spiegels' voor mijn 'ego' als 'wie ik ben vanbuiten', of althans, 'wie ik denk en geloof dat ik ben vanbuiten' als de leugen die ik van mezelf probeer te verkopen.

Ik bedoel, dit is immers het punt waar al de 'wereldverbeteraars', activisten, politici en al de mensen die beweren dat ze een verschil willen maken in deze realiteit en dat ze het beste voorhebben met deze wereld en dat ze hun daden in het teken willen zetten van het veranderen van deze wereld, de mist ingaan - is dat ze in afscheiding leven van wie ze zijn vanbinnen, omdat ze zich focusen op hoe ze eruitzien langs buiten als het beeld dat ze representeren van zichzelf naar andere mensen toe. In de woorden die ze spreken is er steeds dat stemmetje in hun hoofd dat zich afvraagt wat andere mensen van hen zullen denken en hoe ze ervoor kunnen zorgen dat andere mensen een specifiek beeld/idee van hen geloven. Het punt dat ze missen is wie ze zijn vanbinnen en het punt van realisatie dat als je werkelijk een verschil wil maken in de wereld, als je werkelijk de wereld wil veranderen en als je werkelijk het beste voorhebt met deze wereld, dan moet je dat verschil leven langs binnen --- en dan kan er geen afscheiding bestaan tussen wie je bent 'langs binnen' en 'langs buiten' -- het is één en gelijk.

En zo leef je het voorbeeld , zo leef je de woorden die je spreekt en ben je de levende statement van de woorden die je spreekt. En dat is waar de reis naar leven om gaat - het leven van de woorden die je spreekt. Dat is wat Zelf-Eerlijkheid is, en Zelf-Verantwoordelijkheid. Je neemt verantwoordelijkheid voor elk woord dat je spreekt door te staan ALS de woorden, één en gelijk langs binnen en langs buiten.

Wordt Vervolgd in Dag 485

Dag 163: De Hel van Hoop en Verwachting

Dit is een verderzetting van "Dag 162: Misschien op een Dag"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een achterdeurtje van hoop en verwachting te creëren in mezelf om mezelf in mijn proces van zelf-verandering te ondermijnen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn proces van zelf-verandering en het nemen van zelf-verantwoordelijkheid te ondermijnen door hoop en verwachting toe te staan in mezelf in en als toekomstbeelden en -projecties in mijn geest/gedachten waarin ik de mogelijkheid toesta te bestaan dat ik ooit nog bepaalde verlangens zal kunnen uitvoeren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het proces van zelf-verandering door middel van zelf-vergeving inhoud dat ik ALLES stop in mezelf, dat ik mezelf als het automatische voorgeprogrammeerde systeem van de geest als gedachten, gevoelens en emoties dat ik mezelf heb toegestaan blindelings te aanvaarden als 'wie ik ben' en als 'de realiteit' volledig stop om dan op te staan in en als mezelf als een zelf-verantwoordelijk wezen, om mezelf te herprogrammeren tot wat het beste is voor het bestaan op aarde - en dat daarom elke toekomstprojectie waarin ik verlangens projecteer in en als hoop en verwachting een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik ervoor zorg dat ik niet werkelijk zal veranderen, door niet werkelijk te willen volledig los te laten van bepaalde verlangens en dus het voorgeprogrammeerde systeem niet werkelijk volledig te willen stoppen

ik vergeef mezelf dat ik openingen heb toegestaan te bestaan in mijn leven/mezelf, bvb wanneer ik mijn ex-partner zie, waarin ik besta in hoop en verwachting om nog een verlangen te kunnen bevredigen/uitvoeren, zoals het ooit nog misschien kunnen samenkomen met hem in een relatie, en zo niet volledig zelf-eerlijk te staan in mijn proces van het nemen van complete zelf-verantwoordelijkheid - door in die momenten mijn macht weg te geven aan de ervaring van hoop en verwachting in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan de ervaring van hoop en verwachting als reactie op de gedachte aan een bepaald verlangen dat ik maar niet wil loslaten - en aan de backchat in mijn geest waarin ik denk dat ik 'misschien ooit nog' zal kunnen krijgen wat ik wil, en dat ik misschien ooit nog die ervaring zal kunnen beleven waar ik naar op zoek ben -- in de plaats van duidelijk te zijn met mezelf in en als wie ik ben als de beslissing die ik heb gemaakt voor mezelf om ALLE voorgeprogrammeerde systemen van de geest als gedachten, gevoelens en emoties te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het leven zelf en mezelf te herprogrammeren vanuit de nietsheid van mezelf tot een wezen dat staat en bestaat als de levende statement van wat het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet onvoorwaardelijk ALLES los te laten zodat enkel de nietsheid, de leegte overblijft in mezelf, vanwaar ik mezelf dan kan herprogrammeren tot wat het beste is voor allen -- om er op die manier zeker van te zijn dat er geen enkel punt van eigenbelang of persoonlijke verlangens bestaat in mezelf dat zou kunnen in de weg staan van het absoluut staan en bestaan als het leven zelf als wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het verleden te projecteren in de toekomst door te bestaan in en als hoop en verwachting - en mezelf daarin in een gevangenis te zetten van het eindeloos blijven herhalen van patronen uit het verleden, en er zo voor te zorgen dat ik nooit werkelijk zal veranderen -- in de plaats van onvoorwaardelijk los te laten van het verleden en dus van hoop en dus van de toekomst en mezelf te realiseren als HIER, volledig ongedefinieerd in en als het moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien, beseft en begrepen dat het is door te bestaan in HOOP dat de mensheid nooit in staat geweest is om de patronen van misbruik van het verleden onvoorwaardelijk los te laten en werkelijk te veranderen tot een mensheid van levende wezens die staan als de Hoeders voor/van het leven op aarde in de plaats van de misbruikers -- omdat de mens telkens blijft bestaan in de HOOP dat hij bepaalde verlangens/gevoelens/ervaringen uit het verleden nog zal kunnen beleven/uitvoeren/ervaren in de toekomst, zonder ooit in te zien of stil te staan bij de zelf-destructieve consequenties die daarmee gepaard gaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien en te beseffen dat de weigering van de mensheid om het economisch systeem voor eens en voor altijd te veranderen tot een systeem dat het beste werkt voor allen gebaseerd is op de HOOP van elk individu, waarin het individu hoopt dat zijn persoonlijke leven nog goed/positief/successvol zal zijn en blijven in de toekomst - en waarin niemand ooit werkelijk stilstaat bij de desastreuse consequenties van het huidige systeem in de levens van anderen

ik vergeef mezelf dat ik hoop als eigenbelang en persoonlijke verlangens als individualisme heb toegestaan te bestaan in mezelf - waarin ik geconsumeerd ben door het vasthouden aan persoonlijke verlangens en gevoelens als MIJN verleden en toekomst en geen rekening houdt met mijn omgeving en hoe mijn daden consequenties/gevolgen hebben op het leven op aarde van alle wezens -- waardoor ik een wereld heb toegestaan te bestaan die niet het beste is voor allen


Wordt vervolgd in Dag 164