Da 547: De Interne Onzekerheid en de Volgers-Mentaliteit

Dag 547: De Interne Onzekerheid en de Volgers-Mentaliteit

De Sabotage van Ons Leerproces -- Het Proces van Praktische Zelf-Verandering 

 

In deze blog zal ik dus verderzetten in het uitschrijven van mijn praktische 'plan' en proces van het onderzoeken, veranderen en corrigeren van het zelf-saboterende patroon dat ik ontdekt heb toen ik onderzocht voor mezelf waarom het is dat ik in sommige situaties  een ervaring van onzekerheid voel opkomen in mezelf, wanneer ik bijvoorbeeld in het bijzijn van andere mensen ben en er wordt gepraat over dingen waar ik in mijn geest bij denk van 'ik weet hiet niet veel van' of wanneer -- en waarom ik die ervaring van onzekerheid dan ga proberen te bevechten in mezelf. Waarom het met andere woorden is dat ik geloof dat onzekerheid iets slecht of negatief is. Want, wat ik gemerkt heb in mijn proces van het onderzoeken van hoe ik besta in mijn dagelijkse leven, is dat het die ervaring van onzekerheid in mezelf niet is dat het probleem is - het probleem is dat ik niet eerlijk wil zijn met mezelf over het feit dat ik mij onzeker voel en dat er onzekerheid bestaat in mezelf in relatie tot mijn wereld en realiteit en omgeving en dat ik die interne realiteit als het feit dat ik mij onzeker voel probeer te verbergen.

Omdat, als ik terugkijk op mijn leven en de zogezegde kennis en informatie en ervaring die ik vergaard heb doorheen mijn leven dat ik gebruik als mijn referentiepunt om mezelf te definieren als 'volwassene' - in wezen is het allemaal niets waard omdat ik in mijn kern mij in wezen altijd onzeker gevoelt heb in relatie tot de dingen die ik deed in deze wereld, in relatie tot de structuren waarin ik mij bewoog en participeerde, zoals het schoolsysteem, het economische en politieke systeem. Dus, ik bedoel, omdat mijn hele bestaan in feite gebaseerd was op een kern van onzekerheid - was alles van wat ik deed en al wat ik was in wezen  niets meer of minder dan een zoektocht naar een vorm van zekerheid buiten mezelf, hetgeen leidde tot een volgers-mentaliteit waarin ik in wezen maar een beetje meedreef met de stroom en de voorbeelden die ik zag om mij heen als 'andere mensen' probeerde te volgen en nadoen - uiteraard vanuit de veronderstelling en het geloof dat 'zij het wel weten' en dat de mensen om mij heen in feite weten hoe en waarom we bestaan zoals we bestaan en waarom we doen wat we doen en zijn wie we zijn --- er natuurlijk niet bij stilstaand dat die mensen misschien dezelfde mentaliteit als mij handhaven en ook maar gewoon de voorgestipuleerde richtlijnen van het verleden volgen in de veronderstelling dat de voorgaande generaties wisten waar ze mee bezig waren en ons een correct 'plan van actie' hebben nagelaten waarin wij maar dezelfde levenswijze moeten toepassen.

Dus, teneinde een individu te worden dat niet bestaat in een vorm van schijnbare zekerheid maar dat bestaat als ware zekerheid waarin ik bijvoorbeeld handel op basis van wat ik zelf kan zien dat het beste is en waarin ik mij niet zo makkelijk zal laten beïnvloeden gewoon door te kijken naar andere mensen en wat zij doen en hoe zij het doen - maar waarin ik binnenin mezelf in staat ben om dingen te bekijken en te onderzoeken vanuit een zelf-vertrouwen in mezelf  en een besef dat ik mezelf kan vertrouwen in het kunnen afmeten en zien wat het beste zou zijn in termen van hoe het beste om te gaan met mijn wereld en omgeving en wat er nodig is om ervoor te zorgen dat hoe ik besta in en als deze fysieke wereld geen schadelijke gevolgen zal creëren in de levens van anderen - en hier heb ik het niet enkel over de wezens in mijn direct omgeving maar ook al de wezens die op ondirect vlak de gevolgen van mijn daden zullen ondervinden.

Om deze interne stabiliteit en platform van zelf-vertrouwen te ontwikkelen - zoals ik al in de voorgaande  blogs had vastgesteld - is er eerst en vooral een eerlijkheid nodig die ik toepas in relatie met mezelf waarin ik ten eerste durf oog in oog te staan met die interne onzekerheid die in feite mijn hele leven tot nu toe geregeerd heeft --- zodat ik in de volgende stap kan beginnen onderzoeken hoe ik die inherente onzekerheid kan transformeren tot een zekerheid en zodat ik mezelf kan ontwikkelen tot een mens dat absoluut staat en bestaat in deze wereld -- en mens dat absolute verantwoordelijkheid neemt voor deze wereld en niet zomaar aan de zijlijn staat toe te kijken naar wat er gebeurt in en met deze wereld maar die daadwerkelijk actie onderneemt en zichzelf uitdrukt vanuit een intern besef dat ik weet wie ik ben in hoe ik mezelf uitdruk, ik weet wat ik doe en waarom ik het doe --- omdat deze wereld enkel een leefbare plek kan worden voor elk levend wezen als en wanneer elk mens dit punt van interne integriteit, zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid ontwikkelt.

Wordt Vervolgd in Dag 547

Dag 412: Waarom kan er maar één iemand de Leider zijn?

Samenleven met verschillende mensen, samen op één domein, waarin we dagelijks met elkaar in contact komen - opent interessante realiteiten in/van de Geest in mezelf. Zoals bijvoorbeeld een punt dat ik heb ervaren in relatie tot specifieke mensen - bepaalde vrouwen die in hun uitdrukking een soort van 'leidinggevendheid' resoneren - waarin ze weten wat ze willen en niet aarzelen om de mensen in hun omgeving te laten weten wat het is dat ze willen - op een manier die zeer rechtuit en direct is. En door hun rechtuitte en directe manier van spreken en handelen, heb ik in mijn geest automatisch de relatie/verbinding gevormd met de gedachte/idee dat zij 'de baas' zijn, dat zij 'de leider' zijn, de dirigent, degene die al de beslissingen maakt - en ervoer ik mezelf minderwaardig/inferieur tegenover hen.

Omdat, in mijn gedachte bestond er een idee van 'er kan er maar één de baas zijn' - hetgeen dus wil zeggen dat wanneer en als er één individu die rol/positie inneemt van 'de baas spelen' in hun gedrag/uitdrukking tegenover de mensen in hun omgeving -- dat die persoon dan automatisch die positie ook toegewezen krijgt door iedereen. Dan lijkt het wel alsof iedereen zich daarnaar schikt, en die ene persoon die zichzelf schijnbaar geprofileerd heeft als 'de leider', in die positie aanvaardt. Waarin er precies een onzichtbare structuur bestaat in en tussen mensen in groep, een soort van 'sociale stratificatie' - zoals in het dierenrijk, waarin je in groepen altijd een 'leider'/'alfa' hebt, en die 'leider'/'alfa', is eigenlijk gewoon een individueel wezen dat zichzelf heeft 'uitgeroepen' tot leider/alfa, door middel van een specifiek 'alfa-gedrag', een specifieke dominante manier van spreken/uitdrukken -- en elk lid van de groep aanvaard zichzelf als 'minder' dan de 'alfa', uit angst van die 'dominante expressie' van de 'alfa' --- en omdat, in en als het principe van 'er kan maar één de leider zijn', wil dat zeggen dat, als er een ander lid van de groep zelf de 'leider'/'alfa' wil zijn, dat dat individu de huidige leider/alfa moet uitdagen en gaan duelleren, en dat er dan conflict ontstaat -- hetgeen veel wezens niet zien zitten omdat je jezelf dan echt wel moet bewijzen in je kracht en macht en vermogen om een groep te leiden en beslissingen te maken --- waardoor vaak de leider/alfa niet uitgedaagd wordt.

Ik bedoel, dat is het systeem dat in mijn geest bestaat - die hele structuur die ik gereflecteerd zie in de natuur - dat hele idee van 'er kan maar één iemand de leider/alfa/beste/dominante zijn' --- en dat is waarom ik die specifieke persoon/personen in mijn omgeving definieer en beoordeel in mijn geest als 'de leider'/'de beste'/'de alfa'/'de baas', en waarom ik mij minderwaardig/inferieur voel tegenover hen. En, hand in hand hiermee gaat dan ook het principe/concept van 'verantwoordelijkheid' - en het fenomeen van het uit handen geven van mijn verantwoordelijkheid aan het wezen dat ik zie als de leider/alfa -- omdat ik in mijn geest aanvaard heb dat deze ene persoon 'beter' is dan ikzelf en daarin er dus onbewust vanuit ga dat die persoon meer/beter in staat is dan ikzelf om beslissingen te nemen en mijn leven en mijn realiteit in goede banen te leiden.

Dus, waar komt die specifieke structuur vandaan dat in mijn Geest bestaat, als de 'blauwdruk' van hoe ik mijn omgeving/wereld/realiteit zie en interpreteer en ervaar? Waar is het dat we zo een structuur leren? Omdat, terwijl natuurkundigen en antropologen en wetenschappers zouden durven beweren dat deze manier van denken 'natuurlijk' is, omdat het ook in de 'natuur' bestaat - is het toch niet 'natuurlijk' in de zin van dat het iets is dat aangeleerd wordt tijdens de kindertijd, omdat het een idee is dat eigen is aan de Geest --- ik bedoel, dat hele punt van 'ja, maar het bestaat toch ook in de natuur, en dus is het 'natuurlijk'', is een excuus dat mensen gebruiken om niet werkelijk te onderzoeken hoe het echt zit.

Want, waar die structuur begint, is wanneer je als baby/kind je omgeving begint te observeren - je omgeving waarin er altijd 'een baas' is, iemand die zich in een positie plaatst van leiderschap over jou - zoals je ouders, je leerkrachten, religieuze leiders, scoutsleiders, politici, werkgevers, etcetera. En, zelfs op de speelplaats tussen de kinderen onderling, is er steeds één iemand die zichzelf zal profileren als 'de leider', één iemand die altijd beslist welk spel er zal gespeeld worden, of wat de mening van de groep zal zijn over de nieuwkomer of over wie bij de groep mag horen en wie niet -- en die ene persoon is altijd het individu die dat specifieke 'alfa-gedrag' vertoont en die daarin zichzelf profileert en aanwijst als 'de beste'/'de leider'/'de baas'.

Maar, wat hierin eigenaardig is, is dat 'de baas'/'de leider' niet kan bestaan zonder de volgelingen - die te angstig zijn om op te staan en de leider/baas uit te dagen --- de 'volgelingen', namelijk alle andere individuen in de groep die gemakshalve hun verantwoordelijkheid in de handen leggen van de 'leider', omdat ze conflict willen vermijden.

Dus, wil dat dan zeggen dat 'leiderschap' als hoe het op dit moment bestaat in deze wereld/realiteit -- een kwestie is van conflict en dominantie -- in de zin van dat de enige reden waarom 'de leider' in die positie staat en al de macht heeft/krijgt, is omdat alle andere mensen angst hebben van die ene persoon, en niet zozeer omdat hij/zij werkelijk een 'leider' is, wat dat woord dan ook wil zeggen? Omdat, waarom is het in de eerste plaats dat de meeste mensen zichzelf niet willen of kunnen 'leiden'? Waarom is het in de eerste plaats dat we één iemand nodig hebben die al de touwtjes in handen neemt/heeft? Waarom is het dat we iemand nodig hebben die 'beter' is dan onszelf en die ons dan zal 'leiden'? Ik bedoel, waarom is het dat wij onszelf hebben aanvaard als 'inferieure/minderwaardige wezens' die schijnbaar niet in staat zijn om zichzelf te leiden/besturen en hun eigen beslissingen te maken?

En, is het zelfs mogelijk dat er mensen zijn in deze wereld die 'beter' zijn dan de rest van ons? Want, zijn we niet allemaal gewoon 'mensen' - van hetzelfde materiaal gemaakt? En zijn we daardoor niet allemaal één en gelijkmatig in staat om een 'leider' te zijn, om richting te geven aan onze omgeving, en dus om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf en onze omgeving?

En dus, in de confrontatie met die persoon in mijn omgeving die ik zie/ervaar als 'de leider', is het niet zozeer dat zij werkelijk 'beter' is dan ikzelf of dat ze werkelijk 'de baas' is - maar het is eerder mijn onzelfzekerheid en gebrek aan zelf vertrouwen in mezelf waardoor ik denk van 'nah, ik wil geen verantwoordelijkheid nemen voor mezelf en mijn omgeving, laat haar dat maar doen, dat is veel gemakkelijker' -- waardoor het LIJKT alsof zij 'beter' is dan mezelf --- hetgeen dus in werkelijkheid een IDEE is dat ik zelf gecreëerd heb in mijn geest om een excuus te hebben om zelf niet in die positie te staan van leiderschap en verantwoordelijkheid.

Omdat, met leiderschap en verantwoordelijkheid komt aansprakelijkheid - dan moet ik mezelf bewijzen in mijn woorden en mijn daden, want dan kan iedereen mij zien - dan is er nergens meer dat ik mezelf kan verschuilen of verbergen. Dus, heeft onze weerstand en onwil om zelf in de positie van leiderschap te staan te maken met ons verlangen om geheimen te houden en de mogelijkheid te hebben om te ontvluchten van de realiteit en onszelf te verschuilen, ver weg van andere mensen waar niemand zich bemoeit met waar wij ons mee bezig houden in ons leven -- met andere woorden: ons verlangen om dingen te doen die niet in lijn staan met de eigenschappen van oprechtheid, eerlijkheid en integriteit die een leider zou moeten bezitten?


Wordt vervolgd in Dag 413