Dit is een verderzetting van "Dag 230: Oh Geest, zeg me wat ik moet doen"
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vertrouwen op mijn bewuste gedachten in mijn zoektocht naar leiding en richting
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de 'bewuste geest', maar een fractie is van de hele realiteit die zich werkelijk in en als mezelf als het fysieke lichaam afspeelt en dus een heel gelimiteerd beeld geeft van de realiteit - en dus absoluut niet in staat is om betrouwbare richting of leiding te geven
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik enkel vertrouw op de bewuste geest om mij leiding en richting te geven vanuit ANGST - en dat ik daardoor mezelf nooit heb toegestaan in te zien hoe de bewuste geest/gedachten in wezen een zeer gelimiteerde kennis en ervaring hebben van hoe de realiteit in elkaar zit --- en dat, als ik de 'richting'/'leiding' van de bewuste geest/gedachten zou volgen, ik enkel consequenties zal creëren door geen rekening te houden met de realiteit als geheel in mijn beslissingen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe mijn blind vertrouwen op de 'richting' en 'leiding' van de bewuste geest hetzelfde is als een blind vertrouwen op de overheid en andere 'autoritaire' figuren en instituties --- waarvan het resultaat steeds is dat ik geen verantwoordelijkheid neem voor de consequenties van mijn daden in en als de realiteit door mijn beslissingen/handelingen te laten sturen/besturen door een 'orgaan'/'institutie' die pretendeert 'alwetend' te zijn maar die in wezen een zeer gelimiteerd overzicht heeft van hoe de realiteit werkelijk functionneert
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de bewuste geest in en als mezelf, net zoals de overheid en andere figuren en instanties die een 'autoritaire'/'superieure' positie innemen in de samenleving, PRETENDEERT alwetend en almachtig te zijn - maar in wezen enkel een manifestatie is van HOOP en ANGST - en dus niet werkelijk in staat is om beslissingen te maken die het beste zijn voor allen als mezelf omdat de bewuste geest noch de overheid werkelijk één en gelijk staat met de realiteit die HIER is omdat het beide organen zijn van kennis en informatie, doorgegeven door voorgaande generaties
ik vergeef mezelf dat ik een 'overheid' heb toegestaan te bestaan in en als de fysieke realiteit - als een manifestatie van de 'bewuste geest' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - als een 'orgaan'/'institutie' die enkel bestaat om mij weg te leiden van mijn ANGST in en als HOOP door middel van kennis en informatie - maar die op geen enkele manier werkelijk praktisch de problemen in en als de realiteit kan oplossen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de 'overheid' in de samenleving de manifestatie is van mensen die op zoek zijn naar 'hoop' als een vlucht van hun 'angst' --- en dus in wezen een afleiding is van wat zich werkelijk afspeelt in en als de fysieke realiteit --- net zoals hoe de bewuste geest in en als mezelf fungeert als mijn 'overheid', als de manifestatie van mijn verlangen naar 'hoop' als een vlucht van 'angst', en mij enkel afleidt van de realiteit van mezelf als wat HIER bestaat
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de bewuste geest door het toe te staan te bestaan in mezelf als een 'orgaan'/'institutie' van 'afleiding' in en als het creëren van 'hoop'
ik vergeef mezelf dat ik de bewuste geest heb toegestaan te bestaan in mezelf als mijn 'baken van hoop' in mijn vlucht van angst --- en mezelf daarin te laten sturen en leiden door geprogrammeerde kennis en informatie over de realiteit - in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor de bewuste geest in en als mezelf en in te zien dat ik enkel mezelf opzettelijk aan het afleiden ben van de realiteit
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd één en gelijk te staan met de bewuste geest als kennis en informatie --- door te staan als het zelf-directieve principe van mezelf als het leven - en dus kennis en informatie geen macht of leiding te geven over mezelf door in te zien dat die kennis en informatie in en als mezelf bestaat en dus geen 'hoop' kan bieden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten leiden en sturen door mijn gedachten als de bewuste geest in en als mezelf in en als het geloof dat de kennis en informatie in de bewuste geest 'meer' is dan mezelf en mij 'hoop' kan bieden - in de plaats van in te zien dat ik enkel aan het vluchten ben van de angsten die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en dat ik daarin de bewuste geest als kennis en informatie opzettelijk een 'meerwaarde' gegeven heb om de ervaring van 'hoop' te creëren
Wordt vervolgd in Dag 232
Monday, March 18, 2013
Sunday, March 17, 2013
Dag 230: Oh Geest, zeg me wat ik moet doen
Moet ik luisteren naar mijn gedachten om te weten wat ik moet doen?
Of beter: Waarom moet ik 'weten' wat ik 'moet doen' in de eerste plaats?
Is het nodig om mij af te vragen 'wat zou ik nu doen'? Of om te twijfelen, 'zou ik dit wel doen'? Waarom twijfel ik in de eerste plaats, waarom 'sta ik stil' voordat ik iets doe in de eerste plaats? Waarom is het dat ik mezelf als wie ik werkelijk ben als het fysieke lichaam niet 100% vertrouw in elk moment van ademhaling?
Dus: is de geest werkelijk superieur aan het fysieke lichaam? Wat weet de geest dat het lichaam niet weet? Bestaat de geest niet in en als het fysieke lichaam en wil dat dan niet zeggen dat al wat de geest 'weet', het lichaam ook zowieso 'weet'? En, waarom is het dat ik de geest van het lichaam heb afgescheiden? En, als ik kijk naar de geest voor leiding en richting, en angst heb van de zogezegde 'inferioriteit' van het lichaam, en ik blijkbaar geconflicteerd sta tussen de twee, wie/wat ben 'ik' dan?
Waarom bestaat het lichaam in onderdrukking van de geest - in de plaats van als één en gelijk? Is het lichaam 'inferieur', is er iets mis met het fysieke lichaam?
Is het nodig om in mijn geest te 'beredeneren' en 'na te denken', 'uit te dokteren' en mij 'in te beelden' wat ik 'zal doen' of hoe ik mezelf moet uitdrukken in de fysieke werkelijkheid? Ik bedoel -- is de geest wel helemaal nodig in het 'besturen' van de fysieke werkelijkheid, in het besturen van het fysieke lichaam in de fysieke werkelijkheid? Of is het dat de geest net het obstakel vormt, het probleem? Is de geest hetgene dat ervoor zorgt dat ik een systeem ondersteun van misbruik in de wereld, de 'consumptie-maatschappij' - dat ik angst heb om werkelijk mezelf uit te drukken en mezelf blijf onderdrukken om het systeem 'niet tegen de borst te stoten'?
Wat is de geest eigenlijk behalve een onderdrukkings-mechanisme van/voor mezelf als een fysiek wezen? En, is die onderdrukking wel nodig???!
Is de geest meer dan alleen maar de angst van 'het systeem'? En, waar komt die angst van 'het systeem' vandaan? Wat is 'het systeem'? Bestaat 'het systeem' niet enkel in mijn geest/gedachten en is de angst dan niet gewoon een angst van mezelf als de geest? Waarom heb ik angst van iets wat in mezelf bestaat als 'de geest'? En, wat is het precies waar ik angst van heb - 'het systeem' in en als de geest of de ervaring van angst zelf?
En, als ik angst heb van de geest, waarom zoek ik dan naar richting/leiding van de geest - waarom vertrouw ik dan op de geest? Is dat dan een 'polariteit' van 'angst' en 'hoop'/'geloof'?
Wordt vervolgd in Dag 231
Of beter: Waarom moet ik 'weten' wat ik 'moet doen' in de eerste plaats?
Is het nodig om mij af te vragen 'wat zou ik nu doen'? Of om te twijfelen, 'zou ik dit wel doen'? Waarom twijfel ik in de eerste plaats, waarom 'sta ik stil' voordat ik iets doe in de eerste plaats? Waarom is het dat ik mezelf als wie ik werkelijk ben als het fysieke lichaam niet 100% vertrouw in elk moment van ademhaling?
Dus: is de geest werkelijk superieur aan het fysieke lichaam? Wat weet de geest dat het lichaam niet weet? Bestaat de geest niet in en als het fysieke lichaam en wil dat dan niet zeggen dat al wat de geest 'weet', het lichaam ook zowieso 'weet'? En, waarom is het dat ik de geest van het lichaam heb afgescheiden? En, als ik kijk naar de geest voor leiding en richting, en angst heb van de zogezegde 'inferioriteit' van het lichaam, en ik blijkbaar geconflicteerd sta tussen de twee, wie/wat ben 'ik' dan?
Waarom bestaat het lichaam in onderdrukking van de geest - in de plaats van als één en gelijk? Is het lichaam 'inferieur', is er iets mis met het fysieke lichaam?
Is het nodig om in mijn geest te 'beredeneren' en 'na te denken', 'uit te dokteren' en mij 'in te beelden' wat ik 'zal doen' of hoe ik mezelf moet uitdrukken in de fysieke werkelijkheid? Ik bedoel -- is de geest wel helemaal nodig in het 'besturen' van de fysieke werkelijkheid, in het besturen van het fysieke lichaam in de fysieke werkelijkheid? Of is het dat de geest net het obstakel vormt, het probleem? Is de geest hetgene dat ervoor zorgt dat ik een systeem ondersteun van misbruik in de wereld, de 'consumptie-maatschappij' - dat ik angst heb om werkelijk mezelf uit te drukken en mezelf blijf onderdrukken om het systeem 'niet tegen de borst te stoten'?
Wat is de geest eigenlijk behalve een onderdrukkings-mechanisme van/voor mezelf als een fysiek wezen? En, is die onderdrukking wel nodig???!
Is de geest meer dan alleen maar de angst van 'het systeem'? En, waar komt die angst van 'het systeem' vandaan? Wat is 'het systeem'? Bestaat 'het systeem' niet enkel in mijn geest/gedachten en is de angst dan niet gewoon een angst van mezelf als de geest? Waarom heb ik angst van iets wat in mezelf bestaat als 'de geest'? En, wat is het precies waar ik angst van heb - 'het systeem' in en als de geest of de ervaring van angst zelf?
En, als ik angst heb van de geest, waarom zoek ik dan naar richting/leiding van de geest - waarom vertrouw ik dan op de geest? Is dat dan een 'polariteit' van 'angst' en 'hoop'/'geloof'?
Wordt vervolgd in Dag 231
Friday, March 15, 2013
Dag 229: Waarom kiest Europese Comissie voor harder Besparingsbeleid in de plaats van Economische Groei?
Probleem:
Waarom voert de Europese Comissie een hard besparingsbeleid uit terwijl het land smeekt om economische groei en meer jobs?
Vakbonden betoogden gisteren aan de Europese Unie in Brussel in de hoop en de verwachting dat de Europese Comissie van koers zouden veranderen en zouden investeren in het creëren van jobs, aangezien nu in de meeste landen één op de vier jongeren werkloos is en de sociale onrust ten gevolge groeit. In de plaats daarvan besliste de Europese leiders om een besparingsplan verder te zetten om de begroting te halen en een boete te vermijden.
Dus: waarom is het dat er niet gekozen wordt voor een beslissing die ten voordele zou zijn van de hele samenleving, als het creëren van jobs en het investeren in de economie, maar dat er net gekozen wordt voor een beslissing die enkel meer nadelige gevolgen zal creëren -- aangezien ongetwijfeld nog meer bedrijven zullen sluiten of herstructureren en meer mensen hun job zullen verliezen, hetgeen zal uitdraaien op een diepere recessie en een mogelijke volledige instorting van onze sociale infratructuur in 'sociaal vangnet'?
Waarom geloven de wereld-leiders dat het belangrijker is om een virtuele 'schuld' af te betalen waar de huidige generatie niet werkelijk voor verantwoordelijk is in de eerste plaats, omdat die 'schuld' het gevolg is van beslissingen die gemaakt werden door mensen in het verleden, dan te zorgen voor het welbehagen en 'wel-varen' van de samenleving?
Waarom en hoe is het dat geld, en dan nog eens geld dat er niet eens werkelijk is (nl. 'schuld'), belangrijker geworden is dan het leven? En hoe is het dat wij deze achterwaardse redenering allen aanvaarden als 'realiteit' en niet inzien hoe absurd deze gang van zaken eigenlijk is?
We kijken als het ware de afgrond in en we duwen onszelf er nog een stapje dichter naartoe door maatregelen door te voeren die onvermijdelijk uitdraaien op meer ellende en armoede, in een poging om een 'schuld' af te betalen die zo hoog is dat ze niet afbetaald kan worden --- en onze oplossing is om op de rand van de armoede te gaan zitten en hopen dat we zo verder kunnen leven tot hopelijk ooit die 'schuld' afbetaald is, zodat wij verder kunnen gaan met leven? Of is het dat onze regeringsleiders een ander plan hebben beraamd --- om ons land volledig failliet te doen gaan zoals Griekenland en zo onze schulden te laten kwijtschelden, ook al betekent dat dat we in een vooroorlogse samenleving zullen moeten overleven --- hetgeen enkel ellende met zich mee kan brengen, aangezien onze huidige samenleving elk inzicht in het praktisch samenwerken als een gemeenschap heeft verloren omdat we opgegroeid zijn in een zogezegde 'technologisch geëvolueerde' samenleving, een 'consumptie-maatschappij' waarin we geleerd hebben dat we 'een eiland' zijn en dat het niet meer noodzakelijk is om te communiceren met onze buren of om samen te werken.
Oplossing
De oplossing voor dit probleem is uiteraard het stoppen met het plaatsen van de waarde van geld boven de waarde van het leven - en in te zien dat geld op zich zelfs geen waarde heeft zonder het leven. Geld zou ondersteunend moeten zijn voor het leven op aarde en niet omgekeerd.
Ons huidige systeem heeft geld boven alles geplaatst en dus het leven ondergeschikt aan het voortbestaan van 'het systeem' - en naar het leven, de burger, de mens, wordt gekeken als een 'radartje' in een grote machine, iets dat vervangbaar is, iets dat op zich niets waard is en maar zoveel waard is als de functie die hij kan vervullen in die machine.
In een Gelijk Geld Kapitalisme systeem wordt de waarde van het leven voorop geplaatst en zullen bedrijven zo ingesteld zijn dat ervoor gezorgd wordt dat iedereen een job heeft en dus geld kan verdienen om voor zichzelf en zijn familie te zorgen.
Lees ook:
Waarom voert de Europese Comissie een hard besparingsbeleid uit terwijl het land smeekt om economische groei en meer jobs?
Vakbonden betoogden gisteren aan de Europese Unie in Brussel in de hoop en de verwachting dat de Europese Comissie van koers zouden veranderen en zouden investeren in het creëren van jobs, aangezien nu in de meeste landen één op de vier jongeren werkloos is en de sociale onrust ten gevolge groeit. In de plaats daarvan besliste de Europese leiders om een besparingsplan verder te zetten om de begroting te halen en een boete te vermijden.
Dus: waarom is het dat er niet gekozen wordt voor een beslissing die ten voordele zou zijn van de hele samenleving, als het creëren van jobs en het investeren in de economie, maar dat er net gekozen wordt voor een beslissing die enkel meer nadelige gevolgen zal creëren -- aangezien ongetwijfeld nog meer bedrijven zullen sluiten of herstructureren en meer mensen hun job zullen verliezen, hetgeen zal uitdraaien op een diepere recessie en een mogelijke volledige instorting van onze sociale infratructuur in 'sociaal vangnet'?
Waarom geloven de wereld-leiders dat het belangrijker is om een virtuele 'schuld' af te betalen waar de huidige generatie niet werkelijk voor verantwoordelijk is in de eerste plaats, omdat die 'schuld' het gevolg is van beslissingen die gemaakt werden door mensen in het verleden, dan te zorgen voor het welbehagen en 'wel-varen' van de samenleving?
Waarom en hoe is het dat geld, en dan nog eens geld dat er niet eens werkelijk is (nl. 'schuld'), belangrijker geworden is dan het leven? En hoe is het dat wij deze achterwaardse redenering allen aanvaarden als 'realiteit' en niet inzien hoe absurd deze gang van zaken eigenlijk is?
We kijken als het ware de afgrond in en we duwen onszelf er nog een stapje dichter naartoe door maatregelen door te voeren die onvermijdelijk uitdraaien op meer ellende en armoede, in een poging om een 'schuld' af te betalen die zo hoog is dat ze niet afbetaald kan worden --- en onze oplossing is om op de rand van de armoede te gaan zitten en hopen dat we zo verder kunnen leven tot hopelijk ooit die 'schuld' afbetaald is, zodat wij verder kunnen gaan met leven? Of is het dat onze regeringsleiders een ander plan hebben beraamd --- om ons land volledig failliet te doen gaan zoals Griekenland en zo onze schulden te laten kwijtschelden, ook al betekent dat dat we in een vooroorlogse samenleving zullen moeten overleven --- hetgeen enkel ellende met zich mee kan brengen, aangezien onze huidige samenleving elk inzicht in het praktisch samenwerken als een gemeenschap heeft verloren omdat we opgegroeid zijn in een zogezegde 'technologisch geëvolueerde' samenleving, een 'consumptie-maatschappij' waarin we geleerd hebben dat we 'een eiland' zijn en dat het niet meer noodzakelijk is om te communiceren met onze buren of om samen te werken.
Oplossing
De oplossing voor dit probleem is uiteraard het stoppen met het plaatsen van de waarde van geld boven de waarde van het leven - en in te zien dat geld op zich zelfs geen waarde heeft zonder het leven. Geld zou ondersteunend moeten zijn voor het leven op aarde en niet omgekeerd.
Ons huidige systeem heeft geld boven alles geplaatst en dus het leven ondergeschikt aan het voortbestaan van 'het systeem' - en naar het leven, de burger, de mens, wordt gekeken als een 'radartje' in een grote machine, iets dat vervangbaar is, iets dat op zich niets waard is en maar zoveel waard is als de functie die hij kan vervullen in die machine.
In een Gelijk Geld Kapitalisme systeem wordt de waarde van het leven voorop geplaatst en zullen bedrijven zo ingesteld zijn dat ervoor gezorgd wordt dat iedereen een job heeft en dus geld kan verdienen om voor zichzelf en zijn familie te zorgen.
Lees ook:
Day 192: Demand and Flexibility in Equal Money Capitalism
Day 190: Fairness in the Work Place and Equal Money Capitalism
Day 196: Market Mechanisms and Equal Money
Schulden zullen kwijtgescholden worden omdat ze niet eens onze schulden zijn, wij hebben die beslissingen niet gemaakt, maar we zijn ze wel aan het afbetalen -- hoe rechtvaardigen we dit voor onszelf?Beslissingen op de 'europese comissie' zullen dus niet meer gaan over of ze al dan niet het land nog dieper gaan duwen in een recessie --- maar zullen eerder een manageriele functie hebben, ze zullen instaan voor het voorzien van jobs voor iedereen en het structureren van samenlevingen zodat er goede relaties ontstaan tussen samenlevingen en tussen bedrijven in een samenleving.BeloningWe zullen niet meer werken om schulden af te betalen en dus krijgen we de kans om te werken om te investeren in de toekomst --- terwijl nu alles gaat naar het verleden in en als het afbetalen van schulden. Hierdoor zal een recessie niet meer kunnen ontstaan omdat we enkel kunnen evolueren en groeien als een samenleving omdat er niets meer is dat ons achterhoudt/tegenhoudt.Sociale onrust zal verminderen en grotendeels verdwijnen, omdat er grote zekerheid en veiligheid zal ontstaan omdat iedereen een job heeft en niemand dus te vrezen heeft voor zijn toekomst en de toekomst van zijn kinderen.
Thursday, March 14, 2013
Dag 228: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 3)
Dit is een verderzetting van "Dag 226: Hebben Gewoontes Angst te Verbergen?"
en "Dag 227: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 2)"
ik stel mezelf tot doel om de gewoontes die ik tijdens mijn leven heb opgebouwd als 'mijn dagelijkse leven' in en als de handelingen die ik uitvoer en die ik altijd heb aangenomen als 'vanzelfsprekend', te onderzoeken - en verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik, door middel van de gedrags-patronen die ik heb gecreëerd in de fysieke werkelijkheid, mijn eigen persoonlijke 'structuur' heb aangebracht aan 'de realiteit' in en als hoe ik 'de realiteit' zie en ervaar
omdat ik besef dat 'de realiteit' geen echte 'structuur'/'systeem' heeft, maar dat ik het 'systeem' dat ik ervaar zelf heb gecreëerd in mezelf door middel van 'patronen' van gedachten, gevoelens en emoties die ik heb verbonden met specifieke fysieke handelingen
ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn handelingen/daden in de fysieke werkelijkheid --- door 'patronen'/'structuren'/'gewoontes' te ontwikkelen die bestaan in en als gezond verstand als wat het beste is voor al het leven hier in en als deze werkelijkheid --- door eerst en vooral te onderzoeken wat de patronen zijn die ik tot nu toe heb uitgeleefd zonder enig inzicht in wat ik doe of waarom ik het doe en wat de consequenties zijn van mijn daden en al de patronen te stoppen in mezelf die niet ondersteunend zijn voor het leven op aarde en mezelf te herprogrammeren in en als het leven van 'patronen' die het leven op aarde op elke manier ondersteunen
ik stel mezelf tot doel om mijn aanvaardde gewoontes te doorbreken omdat ik inzie en besef dat de gewoontes die ik heb laten ontwikkelen in mezelf een mechanisme zijn van de geest dat ik heb gebruikt om angst achter te verbergen --- hierin stel ik mezelf tot doel om niet meer te vluchten van angst en mezelf niet meer te verbergen, maar om angst als mezelf te confronteren omdat ik besef dat elke angst een deel is van mezelf en dus geen 'monster' waar ik van moet vluchten
ik zie in en besef hoe ik geleerd heb van mijn omgeving om angst te verbergen en te vluchten van angst in gewoontes --- en hoe ik mezelf daarin heb toegestaan een kopie te worden van mijn ouders en grootouders - en ik besef dat dit geen oplossing is voor het omgaan met angst, omdat dit uitleven van gewoontes die gebaseerd zijn op eigenbelang enkel consequenties creëert voor de omgeving die niet het beste zijn voor allen
en dus stel ik mezelf tot doel om ouders en leerkrachten te ondersteunen in het begrijpen hoe de menselijke geest werkt, om zichzelf te ondersteunen in het bewandelen van een proces van zelf-realisatie --- zodat zij op de best mogelijke manier kinderen kunnen ondersteunen, en kunnen detecteren wanneer een kind een 'ongezond' gewoonte-patroon aan het ontwikkelen is als een dysfunctionele manier van omgaan met angst
en "Dag 227: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 2)"
ik stel mezelf tot doel om de gewoontes die ik tijdens mijn leven heb opgebouwd als 'mijn dagelijkse leven' in en als de handelingen die ik uitvoer en die ik altijd heb aangenomen als 'vanzelfsprekend', te onderzoeken - en verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik, door middel van de gedrags-patronen die ik heb gecreëerd in de fysieke werkelijkheid, mijn eigen persoonlijke 'structuur' heb aangebracht aan 'de realiteit' in en als hoe ik 'de realiteit' zie en ervaar
omdat ik besef dat 'de realiteit' geen echte 'structuur'/'systeem' heeft, maar dat ik het 'systeem' dat ik ervaar zelf heb gecreëerd in mezelf door middel van 'patronen' van gedachten, gevoelens en emoties die ik heb verbonden met specifieke fysieke handelingen
ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn handelingen/daden in de fysieke werkelijkheid --- door 'patronen'/'structuren'/'gewoontes' te ontwikkelen die bestaan in en als gezond verstand als wat het beste is voor al het leven hier in en als deze werkelijkheid --- door eerst en vooral te onderzoeken wat de patronen zijn die ik tot nu toe heb uitgeleefd zonder enig inzicht in wat ik doe of waarom ik het doe en wat de consequenties zijn van mijn daden en al de patronen te stoppen in mezelf die niet ondersteunend zijn voor het leven op aarde en mezelf te herprogrammeren in en als het leven van 'patronen' die het leven op aarde op elke manier ondersteunen
ik stel mezelf tot doel om mijn aanvaardde gewoontes te doorbreken omdat ik inzie en besef dat de gewoontes die ik heb laten ontwikkelen in mezelf een mechanisme zijn van de geest dat ik heb gebruikt om angst achter te verbergen --- hierin stel ik mezelf tot doel om niet meer te vluchten van angst en mezelf niet meer te verbergen, maar om angst als mezelf te confronteren omdat ik besef dat elke angst een deel is van mezelf en dus geen 'monster' waar ik van moet vluchten
ik zie in en besef hoe ik geleerd heb van mijn omgeving om angst te verbergen en te vluchten van angst in gewoontes --- en hoe ik mezelf daarin heb toegestaan een kopie te worden van mijn ouders en grootouders - en ik besef dat dit geen oplossing is voor het omgaan met angst, omdat dit uitleven van gewoontes die gebaseerd zijn op eigenbelang enkel consequenties creëert voor de omgeving die niet het beste zijn voor allen
en dus stel ik mezelf tot doel om ouders en leerkrachten te ondersteunen in het begrijpen hoe de menselijke geest werkt, om zichzelf te ondersteunen in het bewandelen van een proces van zelf-realisatie --- zodat zij op de best mogelijke manier kinderen kunnen ondersteunen, en kunnen detecteren wanneer een kind een 'ongezond' gewoonte-patroon aan het ontwikkelen is als een dysfunctionele manier van omgaan met angst
Wednesday, March 13, 2013
Dag 227: Hebben Gewoontes Angst te verbergen? (Deel 2)
Dit is een verderzetting van "Dag 226: Hebben Gewoontes Angst te Verbergen?"
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te verbergen achter gewoontes
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te concentreren op wat ik 'doe' om de ervaring van angst van mensen achter te verbergen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik de ervaring van angst in mezelf enkel heb versterkt door ertegen te vechten en door ervan te vluchten - in de plaats van mezelf te confronteren in wat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en in te zien dat de ervaring van mezelf een deel is van mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn aandacht opzettelijk 'af te leiden' van de ervaring van angst in mezelf door mij te concentreren op 'wat ik doe' en daarin opzettelijk te doen alsof 'de wereld' en datgene waar ik angst van heb 'niet bestaat', zodat ik mijn angst kan verbergen van mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien hoe ik angst macht heb gegeven over mezelf door ervan te vluchten, in de plaats van er één en gelijk mee te staan in het besef dat het een deel is van mezelf omdat het in mezelf bestaat
ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf opzettelijk misleid en afleid door mij bezig te houden met 'gewoontes' als het uitleven van specifieke patronen in de fysieke werkelijkheid --- zodat ik niet geconfronteerd zal worden met de angst die bestaat in mezelf --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en de angst onder ogen te zien in het besef dat het mezelf is en dus niet 'groter' is dan mezelf of macht heeft over mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van angst en daarom te vluchten van angst in 'gewoontes' en 'patronen'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van onveiligheid en onzekerheid te creëren in mezelf door angst te hebben van angst --- en daarom op zoek te gaan naar de ervaring van veiligheid en zekerheid in en als patronen en gewoontes door mezelf af te leiden van de ervaring van onzekerheid en onveiligheid in mezelf door mijn aandacht te sturen naar specifieke 'handelingen' om daarin opzettelijk de realiteit in mezelf te verdringen/onderdrukken
ik vergeef mezelf dat ik gewoontes en patronen heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf als onderdrukkingsmechanisme voor de ervaring van onveiligheid en onzerheid in mezelf - in de plaats van in te zien dat ik enkel versterk waar ik mij tegen verzet en dat de enige oplossing is om eerlijk te zijn met mezelf over wat er bestaat in mezelf en verantwoordelijkheid te nemen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik veiligheid en zekerheid van mezelf heb afgescheiden door veiligheid en zekerheid te definieren in en als het volgen van gewoontes en patronen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd veiligheid en zekerheid te definieren in en als gewoontes
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de fysieke realiteit te gebruiken/misbruiken om gewoontes uit te voeren om mijn angst achter te verbergen - in de plaats van 'patronen' te creëren die het beste zijn voor al het leven
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de impact van mijn handelingen in en als het uitvoeren van gewoontes op de fysieke werkelijkheid te onderzoeken --- door mij enkel te concentreren op mijn persoonlijke belangen als het kunnen verbergen van mijn angsten in en als gewoontes
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te verbergen achter gewoontes
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te concentreren op wat ik 'doe' om de ervaring van angst van mensen achter te verbergen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik de ervaring van angst in mezelf enkel heb versterkt door ertegen te vechten en door ervan te vluchten - in de plaats van mezelf te confronteren in wat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en in te zien dat de ervaring van mezelf een deel is van mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn aandacht opzettelijk 'af te leiden' van de ervaring van angst in mezelf door mij te concentreren op 'wat ik doe' en daarin opzettelijk te doen alsof 'de wereld' en datgene waar ik angst van heb 'niet bestaat', zodat ik mijn angst kan verbergen van mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien hoe ik angst macht heb gegeven over mezelf door ervan te vluchten, in de plaats van er één en gelijk mee te staan in het besef dat het een deel is van mezelf omdat het in mezelf bestaat
ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf opzettelijk misleid en afleid door mij bezig te houden met 'gewoontes' als het uitleven van specifieke patronen in de fysieke werkelijkheid --- zodat ik niet geconfronteerd zal worden met de angst die bestaat in mezelf --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en de angst onder ogen te zien in het besef dat het mezelf is en dus niet 'groter' is dan mezelf of macht heeft over mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van angst en daarom te vluchten van angst in 'gewoontes' en 'patronen'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van onveiligheid en onzekerheid te creëren in mezelf door angst te hebben van angst --- en daarom op zoek te gaan naar de ervaring van veiligheid en zekerheid in en als patronen en gewoontes door mezelf af te leiden van de ervaring van onzekerheid en onveiligheid in mezelf door mijn aandacht te sturen naar specifieke 'handelingen' om daarin opzettelijk de realiteit in mezelf te verdringen/onderdrukken
ik vergeef mezelf dat ik gewoontes en patronen heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf als onderdrukkingsmechanisme voor de ervaring van onveiligheid en onzerheid in mezelf - in de plaats van in te zien dat ik enkel versterk waar ik mij tegen verzet en dat de enige oplossing is om eerlijk te zijn met mezelf over wat er bestaat in mezelf en verantwoordelijkheid te nemen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik veiligheid en zekerheid van mezelf heb afgescheiden door veiligheid en zekerheid te definieren in en als het volgen van gewoontes en patronen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd veiligheid en zekerheid te definieren in en als gewoontes
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de fysieke realiteit te gebruiken/misbruiken om gewoontes uit te voeren om mijn angst achter te verbergen - in de plaats van 'patronen' te creëren die het beste zijn voor al het leven
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de impact van mijn handelingen in en als het uitvoeren van gewoontes op de fysieke werkelijkheid te onderzoeken --- door mij enkel te concentreren op mijn persoonlijke belangen als het kunnen verbergen van mijn angsten in en als gewoontes
Tuesday, March 12, 2013
Dag 226: Hebben Gewoontes Angst te Verbergen?
Probleem:
Gewoontes. Wat zijn gewoontes? Wat is een 'Gewoonte'? Een gewoonte, oftewel 'gewente' en het 'probleem' met/van een 'gewoonte/gewente' is dat het een specifiek 'patroon' is dat ik dagelijks leef, als een 'routine' waar ik aan 'gewend' geraakt ben en dat ik dus nu leef alsof het is 'wie ik ben' -- waarin ik besta in het geloof dat ik dat 'patroon'/'routine' niet mag doorbreken/veranderen omdat ik dan zogezegd 'mezelf' of een 'deel van mezelf' zal 'verliezen'.
Waarom geloof ik dat ik mezelf zal verliezen als ik een 'gewoonte/gewente' doorbreek/stop/verander? Omdat ik de bepaalde specifieke handelingen/bewegingen van de 'gewoonte', van het 'handelings-patroon' heb geassocieerd met innerlijke ervaringen, en daarin dus een relatie heb gevormd met 'wat ik doe' en 'wie ik ben', waarin ik dus geloof dat ik bepaalde dingen moet 'doen' om te kunnen 'zijn' - en waarin ik dus in afscheiding besta van wat ik doe en dus ook van wie ik ben, door niet in elk moment HIER te zijn, mezelf --- maar door te geloven dat ik 'ergens anders' lig, in welbepaalde handelingen, en dat ik die handelingen moet uitvoeren opdat ik 'mezelf' kan zijn/ervaren. Hetgeen op zich absurd is omdat ik wel degelijk HIER ben, in elk moment, wat ik ook doe.
Het probleem in dit leven van/in gewoontes is eerst en vooral dat ik leef volgens een bepaald 'programma'/'patroon', dag in en dag uit, zonder te weten waarom of waar dat programma vandaan komt, wie ik ben in en als dat programma en wat de consequenties zijn van het leven in en als dat programma. Ik weet, vanaf het moment dat ik opsta, al hoe ik mij zal voelen doorheen de dag, er komen allerlei beelden op in mijn geest vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe in de ochtend, die mij een beeld schetsen van hoe ik mij zal voelen in alle verschillende 'voorspelbare' situaties die zich zullen voordoen doorheen de dag. ik zal eerst even blijven liggen nadat mijn wekker afgelopen is, tot ik wel MOET opstaan als ik niet te laat wil zijn op mijn werk, dan sta ik op met een lichte irritatie, ik wandel naar de badkamer, poets mijn tanden, ga naar beneden, maak mijn voorbereidingen op precies dezelfde manier als de dag voordien, rook nog een sigaretje alvorens naar het werk te vertrekken en stap dan de deur uit met mijn fiets met een geïrriteerd gevoel, terwijl ik in mijn geest/gedachten 'alweer' een 'slopende, voorspelbare, saaie werkdag' tegemoet rijdt, waarin alles precies hetzelfde zal zijn als de dag ervoor en de week ervoor.
Doorheen de dag ervaar ik een algemeen gevoel van irritatie en ik denk soms 'waarom leef ik eigenlijk?', 'het is altijd hetzelfde', ik voel mij 'leeggezogen', 'uitgerekt', alsof ik vastzit in een eindeloze herhaling van steeds dezelfde betekenisloze handelingen, tot ik sterf.... en dat was dan 'mijn leven'.
En wat er uiteindelijk gebeurt is dat ik niet 'leef', ik ben een systeem/programma die leeft volgens een voorbepaald patroon waar ik doorheen mijn leven aan 'gewent' geraakt ben zonder het te beseffen, waarin ik mij 'gevangen' voel in dat 'patroon', in die 'handelingen', in het werk dat ik doe, in de voorspelbaarheid van hoe mijn dag zal verlopen --- omdat ik, vanaf ik 's ochtends wakker wordt, er al vanuit ga dat het 'juist hetzelfde' zal zijn als de dag voordien, en de dag daarvoor, en de dag daarvoor,...
En ik merk van mezelf dat ik een 'gewoonte-beest' geworden ben - dat ik in zekere zin opzettelijk vasthoudt aan die gewoontes/patronen/handelingen omdat ik het gevoel heb dat ze mij 'definieren' --- dat ik dat patroon wel 'moet' volgen omdat ik anders 'mezelf' niet kan zijn. En dat ik met andere woorden wel 'moet' denken aan hoe mijn dag zal verlopen in de ochtend en voor mezelf als het ware het 'script' al uitlijnen dat ik zal bewandelen, gebaseerd op de 'scripts' die ik al bewandeld heb in het verleden. Ik heb het gevoel dat als ik dat patroon zal doorbreken, dat ik niet meer zal kunnen bestaan.
Dit indiceert toch een groot probleem, omdat... ik ben HIER, ik besta HIER, waarom zou ik in godsnaam elke dag dezelfde handelingen moeten uitvoeren om te 'bestaan', terwijl ik zowieso al besta, HIER, wat ik ook doe --- dus, hoe komt het dat ik die simpele waarheid/realiteit altijd heb gemist? Waarom is het dat ik mezelf volledig heb geïdentificeerd met 'gewoontes'/'patronen' - en werkelijk geloof dat ik zonder die gewoontes/patronen, als de continue herhaling van het verleden, niet zou kunnen 'bestaan'?
De gevolgen van dit probleem is dat ik mezelf volledig afsluit/afscheid van de realiteit, omdat ik 'vastzit' in 'mijn realiteit', 'mijn wereldje' van gewoontes/patronen als wat ik GELOOF nodig te hebben om 'mezelf' te zijn --- waardoor ik dus niet in staat ben om 'op te letten', om mij bezig te houden met mijn omgeving, om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn omgeving of om te doen wat het beste is voor mijn omgeving - omdat ik dus blijkbaar geloof dat mijn kleine persoonlijke 'wereldje' als de herhaling van bepaalde handelingen waar ik persoonlijk waarde aan heb gehecht, belangrijker is dan DE wereld die hier bestaat.
Waarom is een Gewoonte?
Ik heb dus al vastgesteld dat een gewoonte een 'vaste structuur' is van specifieke 'handelingen' - waarom zou ik dus die vaste structuur volgen? Omdat ik op zoek ben en verlang naar 'structuur' buiten mezelf omdat ik het gevoel heb dat ik die 'structuur'/vastheid/stabiliteit/betrouwbaarheid/stevigheid mis in mezelf - en dus 'externaliseer' ik die structuur om mezelf een GEVOEL van veiligheid, stabiliteit en structuur te geven.
Dit gaat terug naar mijn 'kindertijd' en bepaalde herinneringen waarin ik het gevoel had dat ik 'geen voet/grond had om op te staan', dat ik ergens 'met mijn mond vol tanden stond', ik had het gevoel dat ik 'uitgelachen' werd en ik voelde mij overspoeld door angst en schaamte -- ik had het gevoel dat ik 'geen houvast' had en had angst van wat er zal/zou gebeuren met mij in de toekomst... Zal ik gepest worden? Zal ik weggeduwd/uitgespuwd worden door de groep? Zal ik alleen achterblijven? Zal ik dit wel overleven? En vanuit die ervaring ging ik op zoek naar een 'houvast', als een specifieke handeling, waar ik mezelf in kon 'verbergen', waar ik mijn angst achter kon verbergen --- zoals bijvoorbeeld het eten tijdens de lunch of de speeltijd. Eten was voornamelijk mijn punt van 'comfort', iets waar ik mezelf achter kon 'verbergen', iets waar ik al mijn aandacht kon op concentreren zodat ik een excuus zou hebben om mezelf even helemaal weg te halen uit de 'realiteit' van de angst die ik ervoer in mezelf tegenover 'de andere kinderen'.
Maar wat ik daarin echter nooit besefte was hoe ik door die relatie te vormen en voeden in mijn geest, van het verbergen van mijn angsten achter een bepaalde handeling, een heel 'leven'/bestaan heb opgebouwd waarin ik enkel nog besta in en als gewoontes, als het constante zoeken naar die 'houvast'/'structuur' buiten mezelf in en als het geloof dat ik die 'gewoontes'/patronen nodig heb om 'veiligheid' te kunnen ervaren.
Oplossing
De oplossing ligt in het detecteren van de angsten en, in de plaats van mijn angsten te willen verbergen, ze net te confronteren in het besef dat elke angst een deel van mezelf representeert en dus mezelf is - het zou absurd zijn om te willen vluchten van mezelf. De oplossing ligt ook in de omgeving van kinderen die verantwoordelijk is om zulk 'vluchtgedrag' tijdig te detecteren, om het kind te ondersteunen in het voortijdig stoppen van de opbouw/creatie van een 'gewoonte-persoonlijkheid' als een persoonlijke gevangenis.
Op dit moment zijn ouders of leerkrachten echter absoluut niet in staat om deze dynamiek te 'spotten' in hun kinderen, laat staan in zichzelf, omdat ze zelf die ondersteuning nooit gekregen hebben en omdat ze zichzelf die ondersteuning ook nooit gegeven hebben om inzicht te krijgen in hun 'persoonlijkheids-structuren' als de 'verwerkings-mechanismen' van de geest met de innerlijke ervaringen zoals ANGST.
Dus is het van uiterst belang dat ouders en leerkrachten de 'Reis naar Leven' bewandelen, om ten eerste zichzelf te leren kennen en zichzelf te 'zuiveren' van zulk'n 'gedrags-virussen' en mentale/emotionele dysfunctionele relaties - zodat ze in staat zijn hun kinderen efficient te ondersteunen in hun ontwikkeling, om de problemen als het ware 'in de kiem te smoren'.
Gewoontes. Wat zijn gewoontes? Wat is een 'Gewoonte'? Een gewoonte, oftewel 'gewente' en het 'probleem' met/van een 'gewoonte/gewente' is dat het een specifiek 'patroon' is dat ik dagelijks leef, als een 'routine' waar ik aan 'gewend' geraakt ben en dat ik dus nu leef alsof het is 'wie ik ben' -- waarin ik besta in het geloof dat ik dat 'patroon'/'routine' niet mag doorbreken/veranderen omdat ik dan zogezegd 'mezelf' of een 'deel van mezelf' zal 'verliezen'.
Waarom geloof ik dat ik mezelf zal verliezen als ik een 'gewoonte/gewente' doorbreek/stop/verander? Omdat ik de bepaalde specifieke handelingen/bewegingen van de 'gewoonte', van het 'handelings-patroon' heb geassocieerd met innerlijke ervaringen, en daarin dus een relatie heb gevormd met 'wat ik doe' en 'wie ik ben', waarin ik dus geloof dat ik bepaalde dingen moet 'doen' om te kunnen 'zijn' - en waarin ik dus in afscheiding besta van wat ik doe en dus ook van wie ik ben, door niet in elk moment HIER te zijn, mezelf --- maar door te geloven dat ik 'ergens anders' lig, in welbepaalde handelingen, en dat ik die handelingen moet uitvoeren opdat ik 'mezelf' kan zijn/ervaren. Hetgeen op zich absurd is omdat ik wel degelijk HIER ben, in elk moment, wat ik ook doe.
Het probleem in dit leven van/in gewoontes is eerst en vooral dat ik leef volgens een bepaald 'programma'/'patroon', dag in en dag uit, zonder te weten waarom of waar dat programma vandaan komt, wie ik ben in en als dat programma en wat de consequenties zijn van het leven in en als dat programma. Ik weet, vanaf het moment dat ik opsta, al hoe ik mij zal voelen doorheen de dag, er komen allerlei beelden op in mijn geest vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe in de ochtend, die mij een beeld schetsen van hoe ik mij zal voelen in alle verschillende 'voorspelbare' situaties die zich zullen voordoen doorheen de dag. ik zal eerst even blijven liggen nadat mijn wekker afgelopen is, tot ik wel MOET opstaan als ik niet te laat wil zijn op mijn werk, dan sta ik op met een lichte irritatie, ik wandel naar de badkamer, poets mijn tanden, ga naar beneden, maak mijn voorbereidingen op precies dezelfde manier als de dag voordien, rook nog een sigaretje alvorens naar het werk te vertrekken en stap dan de deur uit met mijn fiets met een geïrriteerd gevoel, terwijl ik in mijn geest/gedachten 'alweer' een 'slopende, voorspelbare, saaie werkdag' tegemoet rijdt, waarin alles precies hetzelfde zal zijn als de dag ervoor en de week ervoor.
Doorheen de dag ervaar ik een algemeen gevoel van irritatie en ik denk soms 'waarom leef ik eigenlijk?', 'het is altijd hetzelfde', ik voel mij 'leeggezogen', 'uitgerekt', alsof ik vastzit in een eindeloze herhaling van steeds dezelfde betekenisloze handelingen, tot ik sterf.... en dat was dan 'mijn leven'.
En wat er uiteindelijk gebeurt is dat ik niet 'leef', ik ben een systeem/programma die leeft volgens een voorbepaald patroon waar ik doorheen mijn leven aan 'gewent' geraakt ben zonder het te beseffen, waarin ik mij 'gevangen' voel in dat 'patroon', in die 'handelingen', in het werk dat ik doe, in de voorspelbaarheid van hoe mijn dag zal verlopen --- omdat ik, vanaf ik 's ochtends wakker wordt, er al vanuit ga dat het 'juist hetzelfde' zal zijn als de dag voordien, en de dag daarvoor, en de dag daarvoor,...
En ik merk van mezelf dat ik een 'gewoonte-beest' geworden ben - dat ik in zekere zin opzettelijk vasthoudt aan die gewoontes/patronen/handelingen omdat ik het gevoel heb dat ze mij 'definieren' --- dat ik dat patroon wel 'moet' volgen omdat ik anders 'mezelf' niet kan zijn. En dat ik met andere woorden wel 'moet' denken aan hoe mijn dag zal verlopen in de ochtend en voor mezelf als het ware het 'script' al uitlijnen dat ik zal bewandelen, gebaseerd op de 'scripts' die ik al bewandeld heb in het verleden. Ik heb het gevoel dat als ik dat patroon zal doorbreken, dat ik niet meer zal kunnen bestaan.
Dit indiceert toch een groot probleem, omdat... ik ben HIER, ik besta HIER, waarom zou ik in godsnaam elke dag dezelfde handelingen moeten uitvoeren om te 'bestaan', terwijl ik zowieso al besta, HIER, wat ik ook doe --- dus, hoe komt het dat ik die simpele waarheid/realiteit altijd heb gemist? Waarom is het dat ik mezelf volledig heb geïdentificeerd met 'gewoontes'/'patronen' - en werkelijk geloof dat ik zonder die gewoontes/patronen, als de continue herhaling van het verleden, niet zou kunnen 'bestaan'?
De gevolgen van dit probleem is dat ik mezelf volledig afsluit/afscheid van de realiteit, omdat ik 'vastzit' in 'mijn realiteit', 'mijn wereldje' van gewoontes/patronen als wat ik GELOOF nodig te hebben om 'mezelf' te zijn --- waardoor ik dus niet in staat ben om 'op te letten', om mij bezig te houden met mijn omgeving, om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn omgeving of om te doen wat het beste is voor mijn omgeving - omdat ik dus blijkbaar geloof dat mijn kleine persoonlijke 'wereldje' als de herhaling van bepaalde handelingen waar ik persoonlijk waarde aan heb gehecht, belangrijker is dan DE wereld die hier bestaat.
Waarom is een Gewoonte?
Ik heb dus al vastgesteld dat een gewoonte een 'vaste structuur' is van specifieke 'handelingen' - waarom zou ik dus die vaste structuur volgen? Omdat ik op zoek ben en verlang naar 'structuur' buiten mezelf omdat ik het gevoel heb dat ik die 'structuur'/vastheid/stabiliteit/betrouwbaarheid/stevigheid mis in mezelf - en dus 'externaliseer' ik die structuur om mezelf een GEVOEL van veiligheid, stabiliteit en structuur te geven.
Dit gaat terug naar mijn 'kindertijd' en bepaalde herinneringen waarin ik het gevoel had dat ik 'geen voet/grond had om op te staan', dat ik ergens 'met mijn mond vol tanden stond', ik had het gevoel dat ik 'uitgelachen' werd en ik voelde mij overspoeld door angst en schaamte -- ik had het gevoel dat ik 'geen houvast' had en had angst van wat er zal/zou gebeuren met mij in de toekomst... Zal ik gepest worden? Zal ik weggeduwd/uitgespuwd worden door de groep? Zal ik alleen achterblijven? Zal ik dit wel overleven? En vanuit die ervaring ging ik op zoek naar een 'houvast', als een specifieke handeling, waar ik mezelf in kon 'verbergen', waar ik mijn angst achter kon verbergen --- zoals bijvoorbeeld het eten tijdens de lunch of de speeltijd. Eten was voornamelijk mijn punt van 'comfort', iets waar ik mezelf achter kon 'verbergen', iets waar ik al mijn aandacht kon op concentreren zodat ik een excuus zou hebben om mezelf even helemaal weg te halen uit de 'realiteit' van de angst die ik ervoer in mezelf tegenover 'de andere kinderen'.
Maar wat ik daarin echter nooit besefte was hoe ik door die relatie te vormen en voeden in mijn geest, van het verbergen van mijn angsten achter een bepaalde handeling, een heel 'leven'/bestaan heb opgebouwd waarin ik enkel nog besta in en als gewoontes, als het constante zoeken naar die 'houvast'/'structuur' buiten mezelf in en als het geloof dat ik die 'gewoontes'/patronen nodig heb om 'veiligheid' te kunnen ervaren.
Oplossing
De oplossing ligt in het detecteren van de angsten en, in de plaats van mijn angsten te willen verbergen, ze net te confronteren in het besef dat elke angst een deel van mezelf representeert en dus mezelf is - het zou absurd zijn om te willen vluchten van mezelf. De oplossing ligt ook in de omgeving van kinderen die verantwoordelijk is om zulk 'vluchtgedrag' tijdig te detecteren, om het kind te ondersteunen in het voortijdig stoppen van de opbouw/creatie van een 'gewoonte-persoonlijkheid' als een persoonlijke gevangenis.
Op dit moment zijn ouders of leerkrachten echter absoluut niet in staat om deze dynamiek te 'spotten' in hun kinderen, laat staan in zichzelf, omdat ze zelf die ondersteuning nooit gekregen hebben en omdat ze zichzelf die ondersteuning ook nooit gegeven hebben om inzicht te krijgen in hun 'persoonlijkheids-structuren' als de 'verwerkings-mechanismen' van de geest met de innerlijke ervaringen zoals ANGST.
Dus is het van uiterst belang dat ouders en leerkrachten de 'Reis naar Leven' bewandelen, om ten eerste zichzelf te leren kennen en zichzelf te 'zuiveren' van zulk'n 'gedrags-virussen' en mentale/emotionele dysfunctionele relaties - zodat ze in staat zijn hun kinderen efficient te ondersteunen in hun ontwikkeling, om de problemen als het ware 'in de kiem te smoren'.
Saturday, March 9, 2013
Dag 225: Hoe intelligent is de Mens werkelijk?
Dit is een verderzetting van "Dag 224: Is het 'dom' om iets niet te weten?"
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik zie het intelligentie personage opkomen, te stoppen en te ademen - en stabiel te blijven in en als mezelf door te beseffen dat 'intelligentie' als een beeld dat ik zie met mijn ogen niet echt is
ik stel mezelf tot doel om intelligentie toe te passen als een echte expressie van wie ik ben in en als mezelf - als het mezelf niet laten beinvloeden door wat mijn ogen zien, omdat ik besef dat alles van wie mensen zijn als wat ik zie, een illusie/leugen is, omdat mensen bestaan in een economisch systeem van competitie waarin ze hun expressie gebruiken als 'attributen' om de 'winnaar' te zijn en 'successvol' te worden door de mensen om zich heen te manipuleren/bespelen
ik besef dat elk mens dat functioneert in het huidige systeem en zich voordoet als een intelligent persoon, maar het huidige systeem kan goedpraten --- niet werkelijk 'intelligent' is en 'intelligentie' misbruikt als een uiterlijke presentatie in functie van persoonlijke glorie/success
ik stel mezelf tot doel om - wanneer en als ik met mensen praat en ik de angst zie opkomen om over te komen/beoordeeld te worden als 'dom', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te definieren in en als het 'intelligentie personage' waarin ik doe alsof ik superieur ben in mijn 'intelligentie' als een manipulatie techniek om aanzien/erkenning/respect/ondersteuning te krijgen van andere mensen --- waardoor ik de angst heb gemanifesteerd dat mensen de leugen zullen doorprikken en inzien dat ik helemaal niet 'superieur' ben als hoe ik mij voordoe
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat, en ik zie de gedachte/backchat opkomen in mijn geest dat zij 'slim/intelligent' zijn, te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf heb laten misleiden/beinvloeden door wat ik zie met mijn ogen, en dat de 'intelligentie' die ik zogezegd 'zie' enkel een beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen en niet werkelijk iets te maken heeft met de eigenlijke inhoud van de woorden die deze mensen spreken
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik de ervaring van inferioriteit zie opkomen in mezelf en de backchat/gedachte dat ik 'niet zo slim/intelligent ben als hen', te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf aan het laten misleiden ben door wat ik zie met mijn ogen --- ik blijf stabiel in mezelf in het besef dat ware intelligentie niets te maken heeft met het beeld dat ik zie met mijn ogen, maar enkel gezien/erkend kan worden in de woorden die mensen spreken als hun 'standpunt' in deze wereld --- en ik besef dat 'intelligentie' als een beoordeling gebaseerd op het beeld dat ik zie met mijn ogen, altijd een opzettelijke manipulatie is die enkel in het teken staat van het 'winnen' in de competitie van het economische systeem en op zich dus compleet waardeloos is, omdat het niet ter ondersteuning bestaat van het leven op aarde maar enkel van de persoonlijke verlangens naar persoonlijke glorie en success
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik angst zie opkomen om een vraag te stellen, en de gedachte/backchat dat 'ze zullen denken dat ik dom ben', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel bestaat vanuit persoonlijke verlangens naar success en roem/aanzien in deze samenleving/het systeem -- ik stel mezelf tot doel om deze angst te stoppen in mezelf en mezelf onvoorwaardelijk uitdrukken in en als zelf-eerlijkheid en mezelf daarin te ondersteunen in het ontwikkelen van mezelf in deze realiteit, om de realiteit te leren kennen door eerlijk te zijn met mezelf over het feit dat ik 'niets weet', omdat al het 'weten' in mezelf altijd aangenomen/aanvaardde kennis en informatie geweest is die ik nooit bevraagd of onderzocht heb
hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf te ondersteunen in mijn proces van het opnieuw leren kennen van de realiteit vanuit de leegte/onschuld van mezelf - omdat ik inzie dat alles dat ik heb aanvaard in mezelf als 'mijn intelligentie', maar kennis en informatie is die ik blindelings heb aanvaard als 'waarheid', zonder zelf ooit enig inzicht te hebben gehad in hoe de realiteit werkelijk functionneert --- en dat ik dus al die aanvaardde kennis en informatie als 'intelligentie' volledig moet loslaten om voor de eerste keer vanuit en als wie ik werkelijk ben als HIER, voor mezelf te zien hoe alles werkt en wat alles wat HIER bestaat echt is
en hierin besef ik dat de angst om beoordeeld te worden als dom en de zelf-onderdrukking uit angst om beoordeeld te worden als dom, een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik mezelf opzettelijk dom houdt door mezelf tegen te houden in het stellen van de vragen die noodzakelijk zijn in het onderzoeken en leren kennen van de realiteit
Ik stel mezelf tot doel om nederigheid te oefenen als een expressie/toepassing van wie ik ben tegenover deze realiteit - en om dus niet mee te spelen in 'competitie' met mensen, maar om voor mezelf te achterhalen wat echt is en hoe de realiteit werkelijk in elkaar zit --- om de woorden die ik spreek op één lijn te plaatsen met wie ik ben in en als mezelf in en als zelf-eerlijkheid, als een levende statement in en als ware zelf-zekerheid
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik zie het intelligentie personage opkomen, te stoppen en te ademen - en stabiel te blijven in en als mezelf door te beseffen dat 'intelligentie' als een beeld dat ik zie met mijn ogen niet echt is
ik stel mezelf tot doel om intelligentie toe te passen als een echte expressie van wie ik ben in en als mezelf - als het mezelf niet laten beinvloeden door wat mijn ogen zien, omdat ik besef dat alles van wie mensen zijn als wat ik zie, een illusie/leugen is, omdat mensen bestaan in een economisch systeem van competitie waarin ze hun expressie gebruiken als 'attributen' om de 'winnaar' te zijn en 'successvol' te worden door de mensen om zich heen te manipuleren/bespelen
ik besef dat elk mens dat functioneert in het huidige systeem en zich voordoet als een intelligent persoon, maar het huidige systeem kan goedpraten --- niet werkelijk 'intelligent' is en 'intelligentie' misbruikt als een uiterlijke presentatie in functie van persoonlijke glorie/success
ik stel mezelf tot doel om - wanneer en als ik met mensen praat en ik de angst zie opkomen om over te komen/beoordeeld te worden als 'dom', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te definieren in en als het 'intelligentie personage' waarin ik doe alsof ik superieur ben in mijn 'intelligentie' als een manipulatie techniek om aanzien/erkenning/respect/ondersteuning te krijgen van andere mensen --- waardoor ik de angst heb gemanifesteerd dat mensen de leugen zullen doorprikken en inzien dat ik helemaal niet 'superieur' ben als hoe ik mij voordoe
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat, en ik zie de gedachte/backchat opkomen in mijn geest dat zij 'slim/intelligent' zijn, te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf heb laten misleiden/beinvloeden door wat ik zie met mijn ogen, en dat de 'intelligentie' die ik zogezegd 'zie' enkel een beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen en niet werkelijk iets te maken heeft met de eigenlijke inhoud van de woorden die deze mensen spreken
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik de ervaring van inferioriteit zie opkomen in mezelf en de backchat/gedachte dat ik 'niet zo slim/intelligent ben als hen', te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf aan het laten misleiden ben door wat ik zie met mijn ogen --- ik blijf stabiel in mezelf in het besef dat ware intelligentie niets te maken heeft met het beeld dat ik zie met mijn ogen, maar enkel gezien/erkend kan worden in de woorden die mensen spreken als hun 'standpunt' in deze wereld --- en ik besef dat 'intelligentie' als een beoordeling gebaseerd op het beeld dat ik zie met mijn ogen, altijd een opzettelijke manipulatie is die enkel in het teken staat van het 'winnen' in de competitie van het economische systeem en op zich dus compleet waardeloos is, omdat het niet ter ondersteuning bestaat van het leven op aarde maar enkel van de persoonlijke verlangens naar persoonlijke glorie en success
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik angst zie opkomen om een vraag te stellen, en de gedachte/backchat dat 'ze zullen denken dat ik dom ben', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel bestaat vanuit persoonlijke verlangens naar success en roem/aanzien in deze samenleving/het systeem -- ik stel mezelf tot doel om deze angst te stoppen in mezelf en mezelf onvoorwaardelijk uitdrukken in en als zelf-eerlijkheid en mezelf daarin te ondersteunen in het ontwikkelen van mezelf in deze realiteit, om de realiteit te leren kennen door eerlijk te zijn met mezelf over het feit dat ik 'niets weet', omdat al het 'weten' in mezelf altijd aangenomen/aanvaardde kennis en informatie geweest is die ik nooit bevraagd of onderzocht heb
hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf te ondersteunen in mijn proces van het opnieuw leren kennen van de realiteit vanuit de leegte/onschuld van mezelf - omdat ik inzie dat alles dat ik heb aanvaard in mezelf als 'mijn intelligentie', maar kennis en informatie is die ik blindelings heb aanvaard als 'waarheid', zonder zelf ooit enig inzicht te hebben gehad in hoe de realiteit werkelijk functionneert --- en dat ik dus al die aanvaardde kennis en informatie als 'intelligentie' volledig moet loslaten om voor de eerste keer vanuit en als wie ik werkelijk ben als HIER, voor mezelf te zien hoe alles werkt en wat alles wat HIER bestaat echt is
en hierin besef ik dat de angst om beoordeeld te worden als dom en de zelf-onderdrukking uit angst om beoordeeld te worden als dom, een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik mezelf opzettelijk dom houdt door mezelf tegen te houden in het stellen van de vragen die noodzakelijk zijn in het onderzoeken en leren kennen van de realiteit
Ik stel mezelf tot doel om nederigheid te oefenen als een expressie/toepassing van wie ik ben tegenover deze realiteit - en om dus niet mee te spelen in 'competitie' met mensen, maar om voor mezelf te achterhalen wat echt is en hoe de realiteit werkelijk in elkaar zit --- om de woorden die ik spreek op één lijn te plaatsen met wie ik ben in en als mezelf in en als zelf-eerlijkheid, als een levende statement in en als ware zelf-zekerheid
Subscribe to:
Posts (Atom)