Dag 370: Bestaat 'Zonde' in het Lichaam of in de Geest? - Seksuele Paranoia Series

Dit is een verderzetting van "Dag 366: Hoe is Seksualiteit een Programma?", "Dag 367: Hoe Evolueert het Seks-Systeem in de Menselijke Geest?" en "Dag 369: Is De Geest werkelijk Superieur aan het Lichaam?".


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik onduidelijkheid heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf  in verband met Seks en Seksualiteit door mezelf te hebben laten programmeren door mijn omgeving in en als het stilzwijgend aanvaarden van 'Seks' en 'het lichaam' als 'taboe' - en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe 'onduidelijkheid' in de geest ruimte vrijmaakt voor interpretatie, ideëen en gedachten in verband met 'Seks' en 'het lichaam' waarin ik mezelf verlies in allerlei energetische reacties op die interpretaties, geloofsystemen, ideëen en gedachten, in en als een 'alternatieve realiteit' van energie in mezelf --- in de plaats van in te zien dat die 'onduidelijkheid' als 'taboe' in verband met 'seks' en 'het lichaam' opzettelijk tot dit doel gecreëerd is in en als de menselijke samenleving - om de mens op een eindeloos pad te zetten van het 'zoeken' naar 'seks' als het 'zoeken naar duidelijkheid' in en als de menselijke geest, als een afleidings-mechanisme zodat de mens nooit zijn verantwoordelijkheid zal inzien en opnemen in en als het bestaan hier op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de onderdrukking en beoordeling/veroordeling van 'het fysieke/lichaam' in en als 'seks' en 'seksualiteit' in en als de menselijke samenleving en bijgevolg de menselijke geest opzettelijk gecreëerd is om ervoor te zorgen dat de mens zichzelf zo ver mogelijk afscheid van zichzelf ALS het fysieke lichaam, zodat de mens zich nooit realiseert wie hij werkelijk is als HIER, als het leven zelf - omwille van hoe de mens zichzelf heeft verloren in en als kennis en informatie in de geest, als interpretaties, ideëen, geloofsystemen en gedachten in verband met 'seks' en 'seksualiteit', in en als de 'zoektocht' naar het 'missende deel' in zichzelf, zonder ooit te beseffen dat dat 'missende deel' in wezen voorgeprogrammeerd en gefabriceerd was door middel van allerhande sociale manipulatie en indoctrinatie mechanismen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het geloof dat het Lichaam Slecht/Negatief/Fout/Zondig is, door middel van impliciete en subtiele signalen die ik heb opgepikt van mijn omgeving als 'andere mensen' - en dat ik daarin nooit heb ingezien hoe dit een opzettelijk 'programma'/'Construct' is dat van generatie op generatie is doorgegeven in en als de mensheid dat als doel heeft ervoor te zorgen dat ik nooit de Sleutel zal ontdekken tot het leven als wie ik werkelijk ben in en als het Fysieke lichaam - dat ik nooit mezelf als het Lichaam zal ontdekken, onderzoeken en verkennen en dat ik dus nooit zou realiseren wie ik werkelijk ben als Levend wezen, als God

ik vergeef mezelf dat ik afscheiding heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als mezelf tussen mijn 'geest' en mijn 'lichaam', door mezelf te hebben toegestaan het lichaam te beoordelen als 'inferieur' en 'zondig', en door mezelf nooit te hebben toegestaan hoe deze beoordeling een voorgeprogrammeerd systeem is van kennis en informatie dat ik heb gekopieerd van het Collectieve Bewustzijn in en als de mensheid, en dat deze beoordeling opzettelijk bestaat in mezelf opdat ik mezelf zou afscheiden van wie ik werkelijk ben als het lichaam, en daarin het Consumeren van het lichaam voor Energie in en als de Geest zou Rechtvaardigen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd daarin een wereld te hebben toegestaan te bestaan waarin er zoiets bestaat als Porno, waarin het misbruik van het lichaam gerechtvaardigd wordt in functie van de Energie in en als de menselijke geest als Verlangens en Opwinding, gefaciliteerd door een economisch systeem dat Geld boven het Leven plaatst - omwille van hoe ik in mezelf de Geest als Energie, boven het Lichaam als het leven in en als mezelf geplaatst heb --- en dat ik mezelf daarin nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid in te zien in en als het bestaan van Porno als het Verhandelen/Verkopen van Vlees/Lichamen/Leven voor Geld/Energie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te onderzoeken in en als wie ik werkelijk ben als het fysieke lichaam, als wie ik ben als HIER - door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als voorgeprogrammeerde Beoordelingen en geloofsystemen over 'Het Lichaam' als zogezegd 'zondig' of 'negatief' --- en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe het fysieke lichaam op zich niet zondig, slecht, fout of negatief is, aangezien het 'zondige', 'slechte', 'negatieve' en 'foute' enkel bestaat in en als gedachten in en als de Geest, als een voorgeprogrammeerd systeem van kennis en informatie --- en dat 'het lichaam' enkel 'zondig' werd, vanaf het moment dat ik mezelf had toegestaan 'in de appel te bijten van de boom van Kennis van Goed en Kwaad', van het moment dat ik mezelf ben gaan identificeren met Gedachten als Voorgeprogrammeerde Kennis en informatie



Wordt Vervolgd in Dag 371

Dag 336: Is het God die het Leven op Aarde Beschermt van de Menselijke Geest?

Deze blogpost is een vervolg op "Dag 335: Een Holistisch Onderzoek naar Seksueel Misdrijf - De Paranoia Series" en van volgende statement:

We zullen immers geconfronteerd worden met hoe onze huidige samenlevingsstructuur de omgeving van het individu op een bepaalde manier geschikt heeft --- waarin we zullen inzien dat het niet enkel de primaire omgeving is die verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van het individu, maar de hele samenleving. Elk individu in de samenleving is onlosmakelijk verbonden met elk ander individu - en al wat wij doen op micro-niveau, heeft een directe invloed op macro-niveau. Ons onderzoek breidt zich op die manier dus uit naar het onderzoeken van de levensstijlen en mentale ingesteldheden van elk individu in de samenleving en hoe die specifieke levensstijl/ingesteldheid bijdraagt tot het in stand houden van het groter geheel en dus van een samenleving waarin Verkrachting en Seksuele Misdrijven een Dagelijkse werkelijkheid zijn. Geen enkel mens kan dus zijn handen schoonwassen van wat er in onze samenleving, op individueel niveau gebeurt.


Als we met andere woorden tot een oplossing willen komen  voor bijvoorbeeld seksuele misdrijven in onze samenleving, dan zullen we moeten overwegen dat we onszelf moeten veranderen, en hoe wij in onze geest en fantasie-wereld 'seks' en 'seksualiteit' en de relatie tussen man en vrouw hebben gedefinieerd. Dit zal uiteraard een hele uitdaging zijn omdat seks en vooral seksuele fantasiëen en de energetische ervaring van opwinding die het 'fantaseren over seks' produceert, een verslaving geworden zijn. Een verslaving die, net zoals elke andere verslaving, ontstaat door een herhaaldelijke handeling, een herhaaldelijke opwekking van een bepaald gevoel, een bepaalde energie in het lichaam door het afspelen van bepaalde specifieke seksuele fantasiëen in onze geest die we met die energie verbonden hebben.

Het probleem is niet zozeer dat we fantaseren over seks, er is op zich niets 'slecht' of 'fout' aan de geest, aan fantasie, gedachten of gevoelens --- het probleem is dat we niet beseffen of zien hoe/wanneer een bepaald verband tussen een gedachte/fantasie en een gevoel/emotie/ervaring ontstaan is en waarom het ontstaan is. We hebben nooit onderzocht hoe onze geest in elkaar zit, hoe en waarom het is dat bepaalde gedachten bepaalde gevoelens in ons opwekken - waarom, wanneer we bepaalde beelden zien met onze ogen of in onze verbeelding, we erop reageren met opwinding. En omwille van onze onwetendheid, ons gebrek aan inzicht in hoe onze eigen interne realiteit als onze Geest functioneert, hebben we bijgevolg ook geen zicht op/in de consequenties van onze manier van denken, voelen en reageren.

We denken en geloven dat, omdat het in onze 'geest' gebeurt, een schijnbaar verborgen ruimte in ons hoofd, dat niemand kan zien behalve wijzelf (en zelfs wij kunnen maar een klein deeltje zien van wat er werkelijk omgaat in onze geest, de 1% van de Bewuste Geest), dat het geen effect heeft of kan hebben op onze omgeving. We functioneren immers als een 'normaal' mens, we doen wat we moeten doen in deze wereld/samenleving, we gaan naar school of het werk, we praten met mensen, we zijn vriendelijk en beleefd en positief --- terwijl er in onze gedachten vaak heel wat anders omgaat. En we hebben altijd al op deze manier gefunctioneerd, ervan uitgaand dat, omdat het lijkt alsof we in de 'echte wereld' op een heel ander 'niveau' en een heel andere manier 'bestaan', dat we perfect in staat zijn om onze geest en gedachtenwereld af te scheiden van de 'echte' fysieke wereld als onze dagelijkse realiteit waarin we moeten leven/overleven. Zo lijkt het immers.... wij kunnen ons inbeelden dat de wereld vernietigd wordt, dat we iedereen vermoorden, dat er god weet wat gebeurt met onszelf, een ander en deze planeet - terwijl er nooit iets lijkt te veranderen in de fysieke realiteit, het leven gaat gewoon door zonder dat onze gedachten- en gevoelswereld daar enig vat op lijkt te hebben --- dus moet het wel 'onschuldig' zijn?! Niet?

En toch zou je je misschien kunnen afvragen hoe het dan precies is dat wij functioneren, welke 'kracht' doet ons dan bewegen, handelen, taken uitvoeren, praten, als wij het niet zijn --- omdat wij te druk bezig zijn in onze fantasie, verbeelding, gedachten- en gevoelswereld om werkelijk op te merken wat we echt aan het doen zijn in de 'echte wereld', wat namelijk de gevolgen zijn van onze daden en woorden, hoe onze daden en woorden impact hebben op de wereld om ons heen -- dat doen we absoluut niet, we laten ons leiden door één of andere 'kracht', en het gaat automatisch, we functioneren op automatische piloot in de echte fysieke wereld - dus: Wie of wat is die automatische piloot dan? En waarom is het dat we ons volledige vertrouwen hebben geplaatst in één of andere 'kracht', en dat we die 'kracht' de toestemming hebben gegeven om ons leven hier op aarde te besturen/leiden en beslissen?

Ik bedoel, de vraag is: Is het werkelijk mogelijk dat we twee volledig verschillende wezens kunnen zijn, die in twee volledig verschillende werelden bestaan - namelijk langs de ene kant in onze gedachten- en gevoelswereld als fantasie en verbeelding waarin alles kan en alles mag zonder consequenties en langs de andere kant in de fysieke dagelijkse realiteit waarin onze expressie beperkt en gelimiteerd is tot bepaalde wetmatigdheden zoals 'oorzaak-gevolg', waar alles wel een consequentie heeft? Want, als wij zelf niet de volledige belichaming zijn van ons fysieke lichaam en dus niet volledig verantwoordelijkheid nemen voor onze fysieke expressie in de fysieke werkelijkheid, rekening houdend met de fysieke consequenties die verbonden zijn met onze expressie --- wie of wat dan in godsnaam wel? Is het God?

Neen, het is niet God - het is ons geloof in God, als ons blind vertrouwen in de 'kracht' die op één of andere mysterieuze manier de  fysieke realiteit bestuurt als onze 'automatische piloot' die ons de toestemming geeft om onszelf te 'onttrekken' van onze verantwoordelijkheid tegenover deze fysieke realiteit. Maar die 'God', die 'kracht' die onze fysieke handelingen/beweging/expressie lijkt te sturen - die 'kracht' is in werkelijkheid al de patronen die doorheen de menselijke 'evolutie'/geschiedenis doorgegeven geweest zijn doorheen generaties, het is hoe we als kind geprogrammeerd worden tijdens onze kindertijd om onszelf volgens allerhande voorbepaalde en voorgeprogrammeerde 'gedrags-regels' en -codes uit te drukken. En het zijn die voorgeprogrammeerde gedrags-regels/-codes die geautomatiseerd worden in en als onze fysieke expressie in deze realiteit naarmate we opgroeien, die ons de 'vrijheid' geven om 'weg te drijven' naar/in een valse wereld van zelf-gecreëerde illusies als onze verbeelding/fantasie als gedachten, gevoelens en emoties. Want, de gedragsregels en -codes die ons aangeleerd werden geven ons immers de idee en verzekeren ons ervan dat we ons 'aan het programma houden', we gedragen ons zoals het hoort - dus, zijn we ervan overtuigd dat er niets kan mislopen, want: alles verloopt volgens God's Plan --- 'God' zijnde die mysterieuze 'kracht' als de patronen van het verleden die de automatische piloot is van onze fysieke expressie in deze fysieke werkelijkheid.

Het grote probleem hierin is dus dat: God niet bestaat, het is niet God die deze wereld in goede banen leidt en die ervoor zorgt dat de wereld van de chaos van en in de menselijke geest nooit tot uiting zal en kan komen en die dus het leven op aarde beschermt van de Menselijke Geest - dat is maar een idee dat we hebben. De realiteit is dat er een werkelijkheid hier aanwezig is op aarde die we niet zien en niet willen zien - en dat al wat we zien met en in ons 'bewuste gewaarzijn' is de oppervlakkige voorstelling van hoe we ons 'gedragen' aan de hand van al die codes, regels en voorschriften die we zo vertrouwen om 'Orde' te brengen in onze realiteit. Er gaat een fysieke realiteit schuil achter het programma van het 'Gedrag' die de directe consequentie is van onze participatie in de Geest, in Fantasie en Verbeelding --- de Consequenties van het feit dat onze Geest als Fantasie, Verbeelding, Gedachten, gevoelens en emoties geen rekening houden met de fysieke wetmatigdheden. Het feit dat we dingen willen die niet houdbaar zijn, die niet mogelijk of uitvoerbaar zijn voor iedereen en die niet 'realistisch' zijn -- hetgeen een Realiteit creëert van ongelijkheid, van extreme Rijkdom en Extreme Armoede, en van Slaven en Meesters.

In de Dag 337 gaan we verder op dit onderwerp door de Paranoia van Seksuele Fantasiëen te onderzoeken - en hoe deze Paranoia als onrealistische Verbeelding en Fantasie in de menselijke geest leidt tot een Fysieke realiteit van Consequenties.

Dag 250: Heer, waarom Schrijven wij?

Dit is een verderzetting van "Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven"
en "Dag 249: Hoe is Angst om te Falen opzettelijke Zelf-Sabotage?"


ik besef dat wanneer en als de gedachte opkomt in mijn geest dat 'ik niets heb om over te schrijven', dat dit een opzettelijke zelf-sabotage is van de geest - waarin ik opzettelijk probeer mijn expressie te onderdrukken door mijn expressie te definieren in en als de energetische polariteit van angst om te falen en verlangen naar erkenning

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de gedachte zie opkomen dat ik 'niet weet waar over te schrijven', te stoppen en te ademen - en mezelf te vertrouwen in en als fysieke beweging als wie ik werkelijk ben, en mezelf uit te drukken als het fysieke lichaam in en als het moment HIER

ik besef en realiseer mij dat wanneer ik gedachten mijn expressie laat controleren en sturen - dat ik mezelf dan enkel zal saboteren in mijn proces van zelf-realisatie --- omdat ik besef dat gedachten een 'sabotage-mechanisme' zijn die enkel bestaan om ervoor te zorgen dat ik nooit zal inzien wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik schrijf en mij gereed maak om te schrijven --- mezelf te stabiliseren in het moment, en geen enkele gedachte te laten bepalen wat ik zal schrijven, wanneer en hoe --- en mezelf te vertrouwen in en als zelf-beweging in het moment --- om op die manier mezelf te ondersteunen in mijn proces van zelf-realisatie

ik besef en realiseer mij dat mijn proces van zelf-realisatie MIJN proces is --- en dat het verlangen naar erkenning en angst om te falen verbonden met de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over mij' een opzettelijk sabotage-mechanisme is van de geest --- waarin ik mijn expressie limiteer en onderdruk en dus ook niets leer over mezelf en wie ik ben in en als mijn expressie

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de gedachte zie opkomen van 'wat zullen andere mensen denken over mij' tijdens ik aan het schrijven ben, te stoppen en te ademen, en in te zien dat die gedachte een sabotage is van de geest waarin ik mezelf afscheid van mijn expressie - door mijn expressie te definieren in en als competitie, en waardoor ik niets zal realiseren, inzien of leren voor mezelf - door mijn expressie te beoordelen

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de ervaring van weerstand zie opkomen in mezelf terwijl ik aan het schrijven ben, te stoppen en te ademen, en in te zien dat die ervaring van weerstand er is omdat ik in een polariteit zit van verlangen naar erkenning en angst om te falen, waarin ik aan het vechten ben tegen mijn expressie

daarin stel ik mezelf tot doel om in het moment te ademen en los te laten van het innerlijke conflict, los te laten van de afscheiding die ik heb gecreëerd in mezelf tussen 'mezelf' en 'schrijven' --- en om te staan één en gelijk met het lichaam --- en mezelf als het lichaam te bewegen - mijn handen naar het toetsenbord bewegen, en beginnen typen, zonder enige energetische reactie en zonder gedachten, in het besef dat ik mezelf aan het uitdrukken ben, voor mezelf --- en dat ik in het proces ben om mezelf te leren kennen, voor mezelf, helemaal en onvoorwaardelijk --- en dat dus de energetische frictie van verlangen naar erkenning en angst om te falen in en als 'competitie' niet is wie ik werkelijk ben

wanneer en als ik de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over wat ik schrijf' zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat dit het sabotage-mechanisme is van de geest waarin ik mezelf van mijn expressie afscheid door mezelf te definieren in en als 'beoordelingen' en 'competitie' --- zodat ik mezelf nooit zal realiseren als wie ik werkelijk ben als het leven zelf

en dus stel ik mezelf tot doel om steeds mezelf te bewegen in en als schrijven, in eenheid en gelijkheid met het fysieke lichaam als wie ik werkelijk ben --- en in te zien dat de woorden die ik schrijf mezelf zijn en dat elke energetische reactie op en tegenover de woorden die ik schrijf, indiceert dat ik in afscheiding besta van mezelf

ik stel mezelf tot doel om mijn vertrouwen te plaatsen in het lichaam en niet in de geest --- omdat ik mezelf toewijdt aan het wandelen van een proces van zelf-realisatie en ik besef dat de geest een mechanisme is van afscheiding als zelf-sabotage, en dat, wanneer ik mezelf toesta te luisteren naar de geest in en als mijn expressie, dan zal ik mezelf enkel verder saboteren zodat ik mij nooit zal realiseren als wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid

Dag 230: Oh Geest, zeg me wat ik moet doen

Moet ik luisteren naar mijn gedachten om te weten wat ik moet doen?
Of beter: Waarom moet ik 'weten' wat ik 'moet doen' in de eerste plaats?

Is het nodig om mij af te vragen 'wat zou ik nu doen'? Of om te twijfelen, 'zou ik dit wel doen'? Waarom twijfel ik in de eerste plaats, waarom 'sta ik stil' voordat ik iets doe in de eerste plaats? Waarom is het dat ik mezelf als wie ik werkelijk ben als het fysieke lichaam niet 100% vertrouw in elk moment van ademhaling?

Dus: is de geest werkelijk superieur aan het fysieke lichaam? Wat weet de geest dat het lichaam niet weet? Bestaat de geest niet in en als het fysieke lichaam en wil dat dan niet zeggen dat al wat de geest 'weet', het lichaam ook zowieso 'weet'? En, waarom is het dat ik de geest van het lichaam heb afgescheiden? En, als ik kijk naar de geest voor leiding en richting, en angst heb van de zogezegde 'inferioriteit' van het lichaam, en ik blijkbaar geconflicteerd sta tussen de twee, wie/wat ben 'ik' dan?

Waarom bestaat het lichaam in onderdrukking van de geest - in de plaats van als één en gelijk? Is het lichaam 'inferieur', is er iets mis met het fysieke lichaam?

Is het nodig om in mijn geest te 'beredeneren' en 'na te denken', 'uit te dokteren' en mij 'in te beelden' wat ik 'zal doen' of hoe ik mezelf moet uitdrukken in de fysieke werkelijkheid? Ik bedoel -- is de geest wel helemaal nodig in het 'besturen' van de fysieke werkelijkheid, in het besturen van het fysieke lichaam in de fysieke werkelijkheid? Of is het dat de geest net het obstakel vormt, het probleem? Is de geest hetgene dat ervoor zorgt dat ik een systeem ondersteun van misbruik in de wereld, de 'consumptie-maatschappij' - dat ik angst heb om werkelijk mezelf uit te drukken en mezelf blijf onderdrukken om het systeem 'niet tegen de borst te stoten'?

Wat is de geest eigenlijk behalve een onderdrukkings-mechanisme van/voor mezelf als een fysiek wezen? En, is die onderdrukking wel nodig???!

Is de geest meer dan alleen maar de angst van 'het systeem'? En, waar komt die angst van 'het systeem' vandaan? Wat is 'het systeem'? Bestaat 'het systeem' niet enkel in mijn geest/gedachten en is de angst dan niet gewoon een angst van mezelf als de geest? Waarom heb ik angst van iets wat in mezelf bestaat als 'de geest'? En, wat is het precies waar ik angst van heb - 'het systeem' in en als de geest of de ervaring van angst zelf?

En, als ik angst heb van de geest, waarom zoek ik dan naar richting/leiding van de geest - waarom vertrouw ik dan op de geest? Is dat dan een 'polariteit' van 'angst' en 'hoop'/'geloof'?


Wordt vervolgd in Dag 231

Dag 198: Ik loop rechtop en ik praat -- Ik ben een Intelligent Wezen!

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat rechtop lopen en praten gelijk staat aan 'intelligentie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd intelligentie te definieren in en als 'rechtop lopen en praten' als wat de mens onderscheidt van het dierenrijk - en daarin er blindelings vanuit te gaan dat ik een intelligent wezen ben, en dat geloof te gebruiken als rechtvaardiging voor al wat ik doe, alleen maar omdat ik een 'mens' ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn bestaan als de mens en 'de mensheid' hier op aarde te onderzoeken en daarin voor mezelf stil te staan bij de werkelijke betekenis van 'intelligentie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de definitie van 'intelligentie' als 'hoger bewustzijn', een definitie is die bestaat in en als competitie - als het menselijk verlangen om zich een 'winnaar' en 'de beste' en 'beter dan' te voelen --- en dat het omwille van deze definitie van 'intelligentie' is waarin de mensheid zich heeft gedefinieerd, dat de mens niet op een harmonieuze en ondersteunende manier kan samenleven met de natuur en met elkaar/zichzelf hier op aarde

ik vergeef mezelf dat ik 'intelligentie' heb toegestaan en geaccepteerd te laten bestaan als een excuus voor de mensheid om te competeren en te vechten tegen elkaar en zich superieur te voelen -- door 'intelligentie' te definieren  in en als een polareit van 'hoger bewustzijn' en 'lager bewustzijn' - in de plaats van in te zien dat er enkel misbruik kan voortkomen uit deze definitie aangezien deze definitie enkel het EGO van de mens ondersteunt en voedt en dus niet het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat een werkelijk intelligent wezen de werkelijkheid waarin hij zich bevindt zou onderzoeken om te bestaan/leven op een manier die het beste is voor de realiteit waarin hij zich bevindt en aldus zou zorgen voor de realiteit, in de plaats van zijn omgeving/realiteit te vernietigen, vervuilen en uit te buiten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het feit dat de idee dat er een 'God' bestaat die verantwoordelijk is voor deze realiteit, als een excuus dat mensen gebruiken om zelf geen verantwoordelijkheid te nemen voor deze wereld, in en als 'religie', aanvaard en toegelaten wordt in de 'menselijke samenleving', een bewijs is dat er geen enkel werkelijk 'intelligent' mens bestaat hier op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ware 'intelligentie' niet gedefinieerd wordt door hoeveel onderzoeken en 'bevindingen' wetenschappers maken over deze wereld, of door hoeveel nieuwe kennis en informatie er gecreëerd wordt door wetenschappers en filosofen, maar door wat er met die kennis, informatie, bevindingen en onderzoeken uiteindelijk gedaan wordt - en dat het feit dat de wetenschap in de huidige menselijke samenleving hoofdzakelijk aangewend wordt voor het ondersteunen van een samenleving van overdadige consumptie die gebaseerd is op het vernietigen van de planeet en het uitbuiten van het merendeel van de mensheid en het dierenrijk, zonder enige functionele bijdrage aan het creëren van harmonieuze relaties tussen al het leven op aarde, een bewijs is dat 'wetenschap' in zijn huidige vorm en functie geen blijk/bewijs is van de 'intelligentie' van de mens, maar eerder van een absoluut gebrek aan gezond verstand

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'intelligentie' niets meer of minder is dan een reden/excuus voor mensen om te participeren in de 'Human Race' als het vechten om persoonlijke grootsheid/superioriteit, en dat het feit dat de mens zichzelf definieert in en als 'hoger bewustzijn' als zogezegd een 'intelligent wezen', enkel bewijst dat de mens het meest EGOïstische wezen is dat er bestaat, aangezien de mens in al zijn 'intelligentie' in staat is om andere wezens en levensvormen op aarde op te offeren voor persoonlijke glorie/grootsheid - en dat WARE intelligentie als GEZOND VERSTAND zegt dat een wezen dat geen zorg draagt voor of meewerkt met zijn omgeving, simpelweg niet thuishoort in die omgeving, en daarin dus alles behalve 'speciaal' of 'superieur' is, maar eerder 'overbodig'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als de 'overbodigheid' van het menselijk ego, door mezelf te definieren als 'een intelligent wezen' in en als competitie als het persoonlijke verlangen naar de ervaring van superioriteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als competitie en gevecht met al het leven op aarde door mezelf te definieren als 'een intelligent wezen' - en door 'intelligentie' te definieren in en als een polariteit van 'hoger bewustzijn' en 'lager bewustzijn' --- in de plaats van te bestaan in en als GEZOND VERSTAND als ware intelligentie die iets WAARD is, door WAARDE bij te dragen aan het leven op aarde als mijn omgeving in de plaats van mijn omgeving als de aarde te vernietigen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het geloof dat ik als 'rechtop lopend, pratend en denkend mens' een 'intelligent wezen' ben, een GELOOFsysteem is dat ik blindelings heb aanvaard van voorgaande generaties als kennis en informatie over 'wie ik ben' - en dat het FEIT dat ik deze kennis zomaar blindelings aanvaard en gekopieerd heb als 'de waarheid' zonder zelf de realiteit te onderzoeken om voor mezelf te zien wat echt is en dus wie ik werkelijk ben, in wezen het bewijs is dat ik net het tegenovergestelde ben van een 'intelligent wezen', en dat ik duidelijk eerder liever dom en blind ben, in en als het blindelings volgen van en geloven in een 'hogere kracht' die mij zegt 'wie ik ben' en wat 'echt' is


wordt vervolgd in Dag 199

Dag 195: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking

De boodschap die Abraham Hicks brengt aan 'De Mensheid' is er één die gelinkt is aan 'De Wet van de Aantrekking', die zegt dat dit 'universum' werkt volgens onze 'vibratie' en de 'energie' die we 'aantrekken' volgens wie we zijn binnenin onszelf als onze energetische vibrationele frequentie. Praktisch gezien wil dit zeggen dat als we ons concentreren op positieve gevoelens en op wat we willen, we uiteindelijk een positieve realiteit voor onszelf zullen manifesteren, een realiteit van success, geluk en voorspoed - en het omgekeerde geldt ook: als we ons enkel zorgen maken om verlies en om 'wat er kan mislopen', dan is dat wat we uiteindelijk manifesteren in onze realiteit.

De 'bedoeling', volgens Abraham Hicks, is dat we ons dus voornamelijk concentreren op het positieve en dus op onze VERLANGENS en dat we ons vooral GOED VOELEN -- wat hierin duidelijk is, is dat Abraham Hicks duidelijk de 'negatieve' gevoelens/ervaringen beoordeelt/veroordeelt en ons aanspoort om de negatieve ervaringen in onszelf te negeren en ons te concentreren op het positieve --- zonder enig zelf-onderzoek in wat die negatieve ervaringen zijn in de eerste plaats, of waar ze vandaan komen - of waarom er die dualiteit/polariteit van positieve en negatieve gevoelens bestaat in onszelf in de eerste plaats.

Abraham Hicks bevestigt zijn publiek in het geloof dat wij mensen onze verlangens zijn - en ze spoort ons aan om onze persoonlijke verlangens, die voor de meeste mensen op hetzelfde neerkomen, namelijk een goede relatie, success, welvaart en geluk, te vervullen door middel van de wet van de aantrekking -- om dus te bestaan als een egoïstisch wezen wiens verlangens centraal staan alsof dat het enige is dat echt bestaat of relevant is.

Waarom spoort A.H. ons niet aan om onszelf te onderzoeken -- om ten minste, in de eerste plaats onszelf te leren kennen, om tenminste inzicht te hebben in hoe we bestaan, waar onze gedachten, gevoelens, emoties, angsten en verlangens vandaan komen? Waarom is het zo belangrijk voor hem dat de mens blindelings zijn verlangens aanvaard als 'wie hij is' - en dus bestaat als een blinde slaaf van zijn gevoelens/verlangens --- in en als het verlangen naar een 'positief gevoel/ervaring' - en daarin bestaat in het geloof dat 'God/Creator zijn' zoveel wil zeggen als 'mijn verlangens kunnen bevredigen/manifesteren', zonder enig greintje van inzicht in hoe 'ik' als 'God' zelfs besta, waar 'ik' als wie ik denk en geloof dat 'ik' ben en mijn 'verlangens' vandaan komen --- zowel als een totaal gebrek aan inzicht in hoe de realiteit waarin 'ik' mij bevindt en die ik gebruik om mijn 'verlangens' te manifesteren functionneert?


Om werkelijk te bestaan als 'God' en 'Creator' van 'mijn realiteit' - is er tenminste een inzicht nodig in hoe 'ik' als 'God' HIER besta in en ALS  deze realiteit waarin ik mij bevindt --- inzicht in hoe en waarom ik besta zoals ik ALS de werkelijkheid die HIER is/bestaat, besta in dit moment. Het concept van 'God'/'Creator' zijn van 'de werkelijkheid' dat A.H. presenteert, is er één waarin deze 'God' absoluut geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn Creatie als hoe deze in zijn totaliteit bestaat, als de Aarde/het Universum met al haar bewoners, maar in wezen zijn Creatie gebruikt/misbruikt in de naam van het najagen van een persoonlijke ERVARING, en zichzelf daarin volledig afscheidt van zijn Creatie door opzettelijk delen van de realiteit te NEGEREN die deze 'God' persoonlijk ervaart als 'negatief' en 'onaangenaam' - zonder zelfs in enige vorm gewaar te zijn van hoe deze specifieke, zogezegd 'negatieve', delen van de werkelijkheid HIER hebben komen te bestaan in de eerste plaats.

Werkelijk 'God' zijn zou tenminste als voorwaarde moeten hebben dat God verantwoordelijkheid neemt voor elk klein deeltje van zijn Creatie als al wat HIER bestaat als het leven op aarde --- hetgeen uiteraard spijtig genoeg betekent dat er niet zoiets kan zijn als een persoonlijk verlangen naar een goed/positief  gevoel -- omdat 'God' in en als dat positieve energetische innerlijke persoonlijke gevoel zich niet meer gewaar is van wat elke levensvorm als delen van zijn Creatie ervaart, hij is zich nog enkel gewaar van één enkele gelimiteerde energetische ervaring die Hij persoonlijk verkiest.

Met andere woorden: zal deze wereld/Creatie werkelijk ooit veranderen tot een realiteit/werkelijkheid/wereld die het beste is voor alle delen van Creatie zolang Mensen geloven dat het ervaren van en het concentreren op een innerlijke positieve 'vibratie' de wereld zal veranderen tot een positieve ervaring? Neen! --- omdat de Mens in en als die positieve ervaring simpelweg maar rekening houdt met één enkel punt, namelijk dat positieve gevoel, en daarin niet eens stilstaat bij of verantwoordelijkheid neemt voor hoe dat positieve gevoel tot stand gekomen is in de eerste plaats en of dat al dan niet werkelijk enige verandering zal brengen in het leven op aarde. Als God verandering wil brengen in zijn Creatie - zal hij toch eerst tenminste zichzelf ALS zijn Creatie moeten leren kennen...  dat is gezond verstand.



Wordt Vervolgd in Dag 196

Dag 191: Waarom is het belangrijk om het Negatieve te onderzoeken?

Dit is een verderzetting van
"Dag 189: De Massa-Mentaliteit en de Innerlijke Kwaadaardigheid"
en
"Dag 190: De Innerlijke Kwaadaardigheid achter het Positieve Masker van Sociale Angst"


 ik realiseer mij dat ik diezelfde kwaadaardigheid die ik zie in 'andere mensen' heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik 'stiekem' in mezelf ook verlang naar 'spanning' en 'sensatie' ten koste van andere levende wezens

ik realiseer mij dat het net de onderdrukking van mezelf uit angst van 'andere mensen' is die de 'negatiefheid'/kwaadaardigheid heeft gemanifesteerd in mezelf als de beschuldiging van en haat tegenover 'mijn omgeving'
ik zie het patroon van 'positiefheid' als masker van angst in de mensheid --- waarin mensen elkaar beschuldigen van de angst die ze ervaren in zichzelf en de leugen van 'positiefheid' die ze leven, en daarin kwaadaardigheid manifesteren in zichzelf als het verlangen om een ander te zien lijden




ik realiseer mij hoe de mensheid hun verantwoordelijkheid heeft weggegeven aan 'hun omgeving' in en als de angst van andere mensen en in en als het beschuldigen van 'de ander' voor die ervaring van angst - en daarin kwaadaardige/leugenachtige wezens geworden zijn --- door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor hun/onze innerlijke realiteit van gedachten, gevoelens en emoties

ik realiseer mij dat kwaadaardigheid enkel bestaat omdat 'positiefheid' bestaat als een masker dat mensen opzetten - waarin de ware kwaadaardige natuur van de mens vanbinnen woekert als een virus dat van het leven op aarde een hel maakt --- terwijl de mensheid zichzelf blijft verschuilen achter het masker van 'positiefheid', de werkelijkheid compleet negerend, uit angst

ik realiseer mij dat het onderdrukken van wie ik ben als mijn natuur/natuurlijke expressie, het onderdrukken is van het bestaan als het leven op aarde --- en dat het leven op aarde een hel is, één en gelijk met de 'hel' van haat, beschuldiging en woede die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mijn innerlijke ervaringen van emotionele reacties van ANGST

ik realiseer mij dat elk mens de ervaring van ANGST gebruikt om andere mensen te beschuldigen van 'wie wij zijn' en 'wat wij doen' hier op aarde - en daarin zichzelf in de slachtoffer positie plaatst ---- waardoor er nooit zelfs één enkel mens verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf en het leven op aarde, want we zijn zogezegd allemaal 'slachtoffers' - en 'de ander' is zogezegd altijd 'de slechterik'

ik realiseer mij hoe de mensheid steeds 'een ander', zoals 'criminelen', ouders, leerkrachten, politici, bankleiders, bedrijfsleiders, God, de Duivel, etc, zal beschuldigen voor de kwaadaardigheid die in hen zelf bestaat, omdat de mens niet geconfronteerd wil worden met de waarheid van zichzelf uit angst om zelf verstoten, beschuldigd en uitgespuwd te worden door 'andere mensen' --- waarin de mens niet inziet dat wat we doen met een ander is wat we onszelf aandoen als wat we toestaan te bestaan in onze realiteit --- en dat we dus onze angst om zelf uitgespuwd, beschuldigd, beoordeeld en verstoten te worden zelf creëren en continueren door zelf andere mensen uit te spuwen, te beschuldigen, beoordelen en verstoten in onze geest/gedachten/backchat

ik stel mij tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan in en als het besef dat IK angst heb toegestaan te bestaan in mezelf om een excuus te hebben voor mijn participatie in eigenbelang en het negeren van de levens van anderen

 wanneer en als ik mezelf zie kijken naar andere mensen vanuit het 'observerend' perspectief, en beoordelingen zie opkomen in mezelf waarin ik mezelf definieer als 'beter' en 'goed' en 'andere mensen' als 'slecht' - dan stop ik en ik adem --- en ik besef dat de 'kwaadaardigheid' die ik zie in een ander en waar ik een ander van beschuldig in wezen de kwaadaardigheid is die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en waar ik nooit verantwoordelijkheid voor heb genomen uit angst om op dezelfde manier geobserveerd, beoordeeld en beschuldigd te worden door andere mensen

ik stel mezelf tot doel  om absolute verantwoordelijkheid te nemen voor wat HIER bestaat in en als het leven op aarde, door één en gelijk te staan met elk levend wezen - en daarin dus mezelf niet af te scheiden van 'andere mensen' in en als beoordeling en beschuldiging --- omdat  ik besef dat als ik niet volledige verantwoordelijkheid neem voor AL wat bestaat in en als het leven, dat ik onmogelijk werkelijk verantwoordelijkheid kan nemen voor het creëren van een bestaan dat het beste is voor allen, omdat ik niet één en gelijk sta met allen door mezelf te willen definieren als 'een goed persoon'

wanneer en als ik de ervaring van 'sociale angst' zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem - en ik besef dat als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als sociale angst, dat ik enkel woede, beschuldiging en haat zal manifesteren in mezelf, in en als het geloof dat 'andere mensen' verantwoordelijk zijn voor de angst in mezelf, in en als het geloof dat 'andere mensen' 'slecht/negatief/kwaadaardig' zijn --- en dat ik dus op die manier net hetzelfde manifesteer en toesta te bestaan als de 'haat/negatiefheid/kwaadaardigheid' die ik zie in een ander - omdat ik besef dat woede, haat en beschuldiging een ego-reactie is op de reactie/ervaring van ANGST, waarin de geest van een negatieve/inferieure positie/ervaring naar een positieve/superieure positie/ervaring gaat in en als het systeem van energetische polariteiten in en als de geest --- en dat ik mezelf hierin compleet afscheid van het bestaan als wat HIER is en dus absoluut geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf als het leven zelf

wanneer en als ik de ervaring van woede/beschuldiging/haat tegenover andere mensen zie opkomen in mezelf - dan stop ik en ik adem - en ik besef dat deze ervaring afkomstig is uit het feit dat ik mezelf heb gedefinieerd in en als de ervaring van angst, en daarin heb gelooft dat ik in en als de ervaring van angst een slachtoffer ben van datgene waar ik angst van heb, als 'andere mensen' --- hierin besef ik dat ik het startpunt ben van mijn innerlijke ervaringen/reacties, en dat ik die angst opzettelijk heb toegestaan te bestaan in mezelf als mijn excuus om te kunnen participeren in eigenbelang als de geest als afscheiding, om zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan op aarde

hierin besef ik dat ANGST geen excuus is - omdat ANGST een voorgeprogrammeerde ervaring/reactie is in en als de menselijke geest waarin ELK MENS zichzelf heeft afgescheiden van het leven op aarde - en ik besef dat er geen hogere macht/kracht is die ons als het leven op aarde zal komen redden/helpen uit de hel die we gecreëerd hebben in en als ANGST van en haat tegenover elkaar --- en dat het dus mijn verantwoordelijkheid is als een leven op aarde, om die ervaring van ANGST als afscheiding van het leven op aarde te stoppen in mezelf en op te staan in en als onvoorwaardelijke, absolute zelf-verantwoordelijkheid in en als eenheid en gelijkheid --- omdat ik besef dat ik enkel op die manier een wereld kan creëren/manifesteren die werkelijk het beste is voor al het leven op aarde

ik stel mezelf tot doel om niet meer te vluchten van de kwaadaardigheid/negatiefheid in mezelf als het leven op aarde - maar om één en gelijk te staan met en verantwoordelijkheid te nemen voor al wat HIER bestaat --- omdat ik besef dat het mijn vlucht in en als positiefheid is die de hel op aarde die HIER is heeft gemanifesteerd, door in en als die positieve ervaringen nooit werkelijk verantwoordelijkheid te hebben genomen voor het misbruik dat bestaat in het leven op aarde

Dag 183: Wat als ik een Fout maak?!!

Wat ik in mezelf heb gemerkt als de reden waarom ik eerder op mijn gedachten vertrouw dan op fysieke beweging in en als ademhaling is de angst om 'fouten' te maken, de angst om 'het niet juist te doen', waarin ik dus veronderstel dat ik in mijn gedachten 'weet' wat 'juist' is, gebaseerd op allerlei geloofsystemen die ik in mijn geest gecreëerd heb over 'het proces', 'zelf-eerlijkheid', 'zelf-realisatie' en 'zelf-verantwoordelijkheid'. Waarin ik met andere woorden een persoonlijke 'religie' gemaakt heb van 'het proces van zelf-realisatie', waarin alles draait rond MIJN verlangen om 'een goede ziel' te zijn, die de regels volgt en daar uiteindelijk hopelijk een beloning voor zal krijgen --- hetgeen gebaseerd is op ANGST om gestraft te worden, uiteraard bepaald door allerhande herinneringen in mijn geest van hoe ik vroeger bestraft en beschuldigd geweest ben door mijn omgeving omwille van zogezegde 'fouten' die ik had gemaakt.

In en als die reactie van angst op mijn omgeving, heb ik mezelf volledig afgescheiden van mezelf ALS mijn omgeving, van het besef en de realisatie dat ik mijn omgeving BEN. Alles dat ik ooit in mijn leven heb gedaan in en als bijvoorbeeld 'spirituele paden' die ik heb bewandeld, geloofsystemen en technieken om 'verlicht te worden' en 'één te worden met God/het Universum', is altijd geweest op basis van het verlangen om 'juist' te zijn, en 'het juiste pad te bewandelen' waar mij aan het einde zogezegd een 'beloning' wachtte, zoals 'de hemel', 'verlichting', 'gelukzaligheid, waarin ik mezelf afscheidde van de realiteit die HIER aanwezig is uit ANGST, als de ervaring die ik in mezelf had aanvaard als 'wie ik ben'.

En net zoals toen, heb ik van Desteni en 'het proces van zelf-realisatie' zo een religie gemaakt, als een pad dat mij ergens toe zal leiden, naar één of andere geweldige ervaring van 'eenwording', als mijn beloning voor de moeite die ik heb gedaan om zogezegd 'het juiste' te doen in en als 'het nemen van verantwoordelijkheid voor het bestaan' --- waarin ik de bal volledig heb misgeslagen door niet in te zien dat 'zelf-realisatie' in wezen net het opgeven is van ANGST, als de voedingsbodem van het 'pad' dat ik bewandel in en als mijn geest. 'Zelf-realisatie' is inzien dat ik al HIER ben, ik ben altijd al HIER geweest, ik ben de fysieke realiteit, ik ben alles dat ik aanraak, alles dat HIER bestaat en dus deel uitmaakt van mijn onmiddellijke omgeving, van mijn wereld. En 'wie ik ben', is wat ik zelf bepaal op basis van hoe ik omga met wat HIER bestaat als de fysieke werkelijkheid, in en als het besef dat hoe ik een ander behandel is in wezen hoe ik mezelf behandel, en wat ik toesta te bestaan in een ander, als hoe ik over hen denk in mijn geest, is wat ik toesta te bestaan in mezelf als mijn interne ervaringen.

Dus als ik neerkijk op een ander in en als de ervaring van woede en frustratie, sta ik inferioriteit toe te bestaan in de ander en dus in mijn wereld en dus in mezelf - omdat ik niet inzie dat hoe ik een ander behandel als het leven is hoe ik mezelf behandel als het leven in en als mezelf -- waarin en hoe ik uiteindelijk de ervaring van en in mezelf schep/creëer. Dus als ik een ander niet liefheb als hoe ik zelf liefgehebd zou willen worden, manifesteer ik in wezen in mezelf de ervaring die ik toesta te bestaan in mezelf tegenover 'de ander', als dus 'een gebrek aan liefde'. Hierin zal ik bijvoorbeeld bestaan in en als een verlangen om liefgehebd te worden door anderen, zonder ooit werkelijk die liefde te ervaren in mezelf omdat ik niet heb beseft dat ik enkel zal ervaren in mezelf wat ik toesta te bestaan in mezelf tegenover een ander als mezelf, en dat ik hierin de creator ben van mezelf als mijn innerlijke ervaring van mezelf.

Give and You will Receive

en dus 

Give as you would like to Receive

Wordt vervolgd in Dag 184

Dag 169: Een Relatie als expressie van Eenheid en Gelijkheid

Dit is een verderzetting van "Dag 168: Uit de Duisternis van Mezelf naar het Licht van de Relatie"



ik besef dat de tegenstelling van 'licht' en 'duisternis' enkel bestaat als een zelf-onderdrukkings mechanisme waarin een relatie als zogezegde 'aanvaarding' en 'verbondenheid' en 'liefde' in wezen een verwerping is van mezelf als wie ik werkelijk ben als de duisternis en dus een illusie

ik stel mezelf tot doel om relaties te creëren als ondersteuning van zelf-inzicht en zelf-aanvaarding en niet van angst

ik stel mezelf tot doel om te staan/bestaan in en als eenheid en gelijkheid als licht en duister en niet in en als een energetische polariteit van positief en negatief maar in en als het besef dat ik het bestaan ben als al wat HIER is

 ik stel mezelf tot doel om zelf-eerlijk te zijn en te bestaan in en als het besef dat licht en duisternis in en als mezelf bestaan en dus één en gelijk zijn met mezelf en dat ik de beoordelingen van 'positief' en 'negatief' gebruikt heb om mezelf af te scheiden van mezelf als 'licht' en 'duisternis'

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen door niet in te zien en te beseffen dat 'licht' en 'duisternis' niet echt bestaan, maar een polariteit is die ik in mezelf heb gecreëerd waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf als het leven zelf en die ik heb aanvaard als 'de realiteit' - terwijl het in wezen maar de alternatieve onechte realiteit is van de geest als energetische ervaringen in en als gedachten, gevoelens en emoties

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik angst van de wereld/het systeem zie opkomen in mezelf, in de vorm van gedachten als beelden, te stoppen en te ademen - en mezelf niet toe te staan te reageren op die angst met het verlangen naar het 'licht' als een relatie als positieve gevoelens --- maar die angst als de negatieve ervaring te stoppen in mezelf door verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en in te zien dat 'de realiteit' en de 'angst van de realiteit' enkel bestaat in mezelf als de kennis en informatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik stel mezelf tot doel om één en gelijk te staan met de duisternis in mezelf als de 'negatieve ervaringen/emoties' en er niet van weg te vluchten -- omdat ik besef dat ik, door te willen wegvluchten van de negatieve ervaringen, ik enkel die negatiefheid heb gemanifesteerd in en als de realiteit als het leven op aarde door er geen verantwoordelijkheid voor te nemen

Dag 167: Enkel ik kan mezelf Redden

Dit is een verderzetting van "Dag 166: Zoeken naar Hulp in een Relatie"


Ik stel mij tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de angsten tegenover het 'wereld-systeem' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en in de plaats van proberen te vluchten van die angsten, mezelf te vergeven en op te staan als het leven zelf in het besef dat 'overleving' en 'overlevingsangst' een voorgeprogrammeerd geloofsysteem is en niet is wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om in en als mezelf te staan/bestaan in en als het besef dat die ervaring van angst een construct is van kennis en informatie als 'overleving' dat ik heb laten programmeren in mezelf door mijn interactie met mijn familie/omgeving tijdens mijn kindertijd en niet is wie ik werkelijk ben als het zelf-directieve principe van mezelf als het leven zelf

ik stel mij tot doel om 'relaties' te creëren en sturen in en als en volgens het principe van wat het beste is voor allen en dus ter ondersteuning van zelf-realisatie als het leven zelf en niet van angst

ik besef dat ik, door een relatie te creëren op basis van de verwachting dat mijn partner mij zal ondersteunen en helpen in het wegvluchten van de angsten in mezelf tegenover 'de realiteit', hierin mijn vertrouwen heb weggegeven aan het systeem van kennis en informatie over 'de realiteit' in en als overlevings-angst dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf door niet in te zien dat 'de realiteit' niet buiten mezelf ligt maar in mezelf bestaat als kennis en informatie die ik mezelf heb toegestaan blindelings te kopiëren van mijn familie/ouders/omgeving en door hierin niet één en gelijk te staan met deze 'realiteit' in mezelf in het besef dat het niet eens echt bestaat maar dat het is wat IK heb toegestaan te bestaan door nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mezelf in en als mezelf


ik stel mij tot doel om te staan en bestaan in en als ware veiligheid en zekerheid in en als de stabiliteit en constantheid van wie ik ben als het leven zelf in en als zelf-verantwoordelijkheid - en hierin besef ik dat ik mezelf had toegestaan veiligheid en zekerheid te definieren in en als een positieve energie, gebaseerd op het verlangen naar overleving, maar dat dit voorgeprogrammeerde systeem niet is wie ik werkelijk ben -- ik sta op als het leven zelf als veiligheid en zekerheid als wie ik werkelijk ben

ik besef dat de angst van 'het wereld-systeem' niets te maken heeft met wat eigenlijk echt HIER bestaat, maar enkel gebaseerd is op kennis en informatie in mijn geest die ik heb geleerd en gekopieerd van mijn familie/ouders/omgeving tijdens mijn kindertijd, en dus in wezen niet ECHT is

ik besef dat ik niet 'gered' kan worden van wat eigenlijk in werkelijkheid bestaat in mezelf en dat elke zogezegde 'hulp' van buitenaf dus een illusie is waarin ik mezelf alleen maar zal verliezen in de energie van hoop, om later teleurgesteld te worden en te moeten inzien dat ik altijd alleen geweest ben in mezelf met al de angsten die altijd alleen maar in mezelf bestonden

ik stel mij tot doel om, in de plaats van proberen te vluchten van angst in een relatie, met mijn beidaten voeten op de grond te staan en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als het besef dat ik HIER besta en dat veiligheid en zekerheid enkel echt kan zijn als een fysieke realiteit waar ik op kan vertrouwen als wat echt HIER besta