Dag 559: Hoe is 'Falen' een Illusie in de Geest ten Gevolge van Vals Success?

Dag 559:  Hoe is 'Falen' een Illusie in de Geest ten Gevolge van Vals Success?

Het Transformeren van de Emotionele Zelf-Sabotage in de Geest

Als verderzetting op Dag 557 en 558 waarin ik mijn proces van zelf-vergeving deelde in relatie tot het emotionele zelf-sabotage patroon van het creëren van projecties en verbeelding in mijn geest in relatie tot mezelf - zal ik in deze blog het zelf-correctieve proces delen, waarin ik onderzoek hoe ik de inzichten en realisaties uit het zelf-vergeving proces kan gebruiken om praktische correctieve handelingen en oplossingen kan formuleren voor mezelf als een 'blauwdruk' en 'script' om dit specifieke patroon in mezelf op een praktische en realistische manier te veranderen en er dus voor te zorgen dat ik niet meer besta in en als emotionele zelf-sabotage.

Zelf-Correctieve Statements

Wanneer en als ik mezelf in een emotionele toestand zie gaan van angst, onzekerheid en inferioriteit in relatie tot de toekomst waarin ik denk en geloof dat ik zal falen en dat ik zal mislukken -- waarin ik mij in en als het moment al een 'mislukkeling' en 'faling' voel in relatie tot mogelijke toekomstuitspelingen en voorspellingen, gebaseerd op zelf-definities waarin ik twijfel aan mijn eigen vermogens, capaciteiten en vaardigheden om successvol te worden in dingen --- dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat deze emotionele ervaring van onzekerheid, angst, minderwaardigheid en inferioriteit in en als een angst om te falen in relatie tot toekomstvoorspellingen en toekomstbeelden in mijn geest, deel uitmaakt van een polariteit die ik  heb toegestaan te bestaan in mijn geest waarin ik langs de ene kant positieve energetische ervaringen opwek in mezelf zoals opwinding en superioriteit en verlangen als een gevoel en ervaring van schijnbare 'waarde' en 'belangrijkheid', verbonden met toekomstprojecties en toekomstbeelden die ik projecteer in mijn geest waarin ik mijn capaciteiten en vaardigheden en talenten uitvergroot en verbindt met een idee van grootheid en superioriteit, waarin ik mij inbeeld en fantaseer dat ik erkenning en aandacht en aanzien krijg van andere mensen voor mijn capaciteiten en vaardigheden -- en langs de andere kant voel ik mij eigenlijk angstig, onzeker, twijfelachtig en minderwaardig in relatie tot mijn vaardigheden, capaciteiten en talenten wanneer ik naar mijn fysieke realiteit kijk en zie dat die projecties in mijn geest van schijnbaar 'success' helemaal niet werkelijk aanwezig zijn in en als mijn leven

En hierin zie, besef en begrijp ik dat die uiterst negatieve ervaring in mezelf  van onzekerheid, twijfel en minderwaardigheid waarin ik denk dat ik geen capaciteiten heb en dat ik een mislukkeling ben en een faling ben, in wezen een consequentie en gevolg is  van de uiterst positieve energetische gevoelens die ik opwek en genereer in mezelf door illusies en waanbeelden te vormen in mijn geest over 'mezelf' en mijn zogezegde vaardigheden en capaciteiten en talenten, waarin ik mezelf als het ware had 'opgeblazen' --- omdat dat is hoe energie in en als de geest werkt en functioneert -- in de zin van dat als ik een hele hoop positieve energie opwek in mezelf en mezelf als het ware 'opblaas' in en als mijn zelf-beeld, dan zal die energie uiteindelijk 'crashen' en 'leeglopen' en mijn zelf-beeld zal een snelduik nemen waarin ik mij plots dan heel negatief en slecht voel over mezelf, als het tegenovergestelde van hoe ik mij aanvankelijk voelde in en als mijn 'opgeblazen' zelf-beeld

En dus hier, stel ik mezelf tot doel om mezelf niet toe te staan of te accepteren om in mezelf constant om te schakelen en te wisselen tussen heel positieve gevoelens in mezelf in relatie tot mijn zelf-beeld en toekomstprojecties waarin ik mijn vaardigheden en talenten en capaciteiten een specifieke speciale meerwaarde geef door mij in te beelden dat ik veel aandacht, erkenning, roem en aanzien krijg van andere mensen - en heel negatieve emotionele ervaringen in relatie tot mijn zelf-beeld en het besef dat mijn fysieke werkelijkheid niet overeenkomt met dat opgeblazen zelf-beeld in en als mijn geest --- omdat ik zie en besef dat beide deel uitmaken van één en hetzelfde systeem in mijn geest hetgeen een illusie is van gedachten, gevoelens en emoties waarin ik mezelf heb afgescheiden van mijn eigen fysieke vaardigheden, talenten en capaciteiten door een speciale waarde te verbinden met die vaardigheden, talenten en capaciteiten en waarin ik mij vaardigheden, capaciteiten en talenten heb weggegeven aan het systeem van de geest

En ik stel mezelf tot doel om eerder stabiliteit te ontwikkelen in mezelf in relatie tot mijn eigen fysieke vaardigheden, capaciteiten, talenten en vermogens en om, in de plaats van te verlangen en op zoek te gaan naar een gevoel van waarde, verbonden met het krijgen van erkenning, aandacht en aanzien van andere mensen - eerder mezelf die erkenning, aandacht en aanzien te geven --- door te beseffen, in te zien en te begrijpen dat het feit dat dat verlangen naar aanzien, erkenning en aandacht van andere mensen bestaat in mezelf, aanwijst en aantoont dat ik die aandacht, erkenning en aanzien niet aan mezelf gegeven heb en dat, hoe meer ik op zoek ga naar aandacht, erkenning en aanzien van andere mensen, hoe meer ik eigenlijk mezelf net afscheid en verwijder van echte aandacht, erkenning en aanzien, hetgeen ik enkel aan mezelf kan geven

Ik stel mezelf tot doel om mijn vaardigheden, capaciteiten en vermogens niet af te scheiden van mezelf en dus niet te projecteren in toekomstbeelden in mijn verbeelding omdat ik zie, besef en begrijp - dat ik daarin net mijn eigenlijke macht weggeeft en dat ik mijn ware talenten, vaardigheden, vermogens en capaciteiten die zich in en als mijn fysieke beweging in elk moment bevinden saboteer  - omdat ik mezelf in elk moment, door te reageren met gevoelens en emoties op mentale constructen zoals toekomstprojecties, aan het afleiden ben van mijn eigenlijke fysieke mogelijkheden, kansen en potentieel om mijn fysieke werkelijke vaardigheden, talenten en capaciteiten te ontwikkelen in elk moment van ademhaling

Dus ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik mezelf erop betrap dat ik aan het wegdromen ben in mijn geest in en als toekomstideëen en projecties verbonden met een positief gevoel in mezelf - om onmiddellijk te stoppen, te ademen, en mezelf weer HIER te brengen, om weer aanwezig en gewaar te zijn in en als mijn fysieke bestaan, beleving en beweging -- en om zo ervoor te zorgen dat ik van mijn capaciteiten, vaardigheden en vermogens geen illusie maak in mijn geest waarin ik mezelf verlies in en als een opgeblazen zelf-beeld dat uieindelijk gedoemd is om te crashen -- maar dat ik van mijn vaardigheden, capaciteiten en vermogens een daadwerkelijke realiteit maak die bestaat als een levende uitdrukking van mezelf in elk moment van ademhaling en die een resultaat zijn van een ontwikkelingsproces in en als mijn fysieke participatie en beweging in en als mijn fysieke werkelijkheid in elk moment van ademhaling

Dag 526: Het Eerste Begin in het Proces van Zelf-Zuivering - De Vijand Zit Vanbinnen

 Dag 526: Het Eerste Begin in het Proces van Zelf-Zuivering 

De Vijand zit Vanbinnen

In het begin van mijn proces van zelf-verandering en zelf-zuivering had ik dus het gevoel en geloofde ik dat 'iedereen tegen mij is' omdat dat de reactie was die plaatsvond in mijn geest omdat ik mijn realiteit begon te bevragen - en omdat ik daarin de 'status quo' van al wat ik ooit voor 'waar' en 'echt' had aangenomen --- en omdat ik nooit inzicht heb verworven in hoe de geest eigenlijk functioneert en hoe er beschermings- en verdedigingsmechanismen bestaan in en als de geest die bijvoorbeeld opzettelijk negatieve ervaringen van weerstand en conflict zullen opwekken en genereren in mezelf vanaf het moment dat ik aan de structuur van de geest durf te ratelen - dit zodat ik ver weg zal blijven van het opbouwen van gewaarzijn in mezelf in relatie tot wie ik ben en hoe ik besta in en als de geest en het fysieke lichaam en zodat ik zal blijven bestaan als  een 'machine' zonder gewaarzijn in verband met 'Hoe' ik als 'machine' eigenlijk werkelijk besta.

Dit heb ik echter pas kunnen ontdekken en inzien na het bewandelen van mijn eigenlijke process van zelf-zuivering - waarin ik ben gaan beseffen dat heel veel van wat ik dacht en geloofde over mijn omgeving en de mensen daarin in feite mijn eigen creatie was in mijn geest en dat ik door middel van wat ik in mijn geest onbewust creëerde, mijn fysieke werkelijkheid en omgeving aanspoorde en stimuleerde om op een specifieke manier op mij te reageren.

Ik heb immers komen in te zien dat als je bestaat in en als de geest, dat je dan in een eigenaardige wereld bestaat waarin je niet werkelijk ziet wat er zich eigenlijk afspeelt in je fysieke omgeving en realiteit - wie de mensen in je leven en wereld werkelijk zijn -- want je kijkt door een bril die niet enkel gekleurd is door maar volledig opgemaakt is van je eigen interne ideëen, geloofsystemen, meningen, opinies en gedachten, gevoelens en emoties. Dus, dat wil zeggen dat wat je ziet in de mensen om je heen en waar je soms die mensen van beschuldigt, niet noodzakelijk werkelijk zo 'is', maar meer in feite afhankelijk is van je eigen perceptie en voorgeprogrammeerde interne verwachtingspatronen.

Zo was het dus ook in het begin van mijn process - is dat, het interne conflict dat geactiveerd werd in en als mijn geest, zijnde een beschermings- en verdedigingsmechanisme van de geest zelf als reactie op wat ik deed in en als mezelf , met name aanzetten in een proces van gewaarwording en zuivering in relatie tot hoe ik besta in en als de structuur van de geest - werd in mijn geest geprojecteerd in en op mijn externe omgeving, waardoor het leek alsof die omgeving op de één of andere manier plots in conflicts stond met mij.

Maar, wat ik nooit heb overwogen is hoe vreemd het eigenlijk is dat die omgeving altijd 'goed' en 'positief' geweest is in mijn ervaring doorheen mijn leven, en dat, gewoon omdat ik nu een specifieke levensbeslissing gemaakt heb, al de mensen in mijn wereld mijn vijanden zijn, en dus in één moment allemaal 'slecht' en 'negatief'  zijn in relatie tot mij…

Dag 519: Wat is Leven in Oprechtheid? - Is er Moed nodig om Zelf-Oprecht te Zijn?

Dag 519: Wat is Leven in Oprechtheid?

Is er Moed nodig om Zelf-Oprecht te Zijn?

Dit is een Continuatie in een Reeks waarin ik onderzoek hoe ik het Derde Principe in mijn Lijst van Principes op een Praktische Manier kan Toepassen en Leven:

3     Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Wat ik gemerkt heb voor mezelf in mijn toepassing van dit principe is dat er een zekere 'Moed' nodig is om dit principe daadwerkelijk toe te passen in elk moment van ademhaling. Omdat, de reden waarom ik niet oprecht zou zijn met mezelf en waarom ik niet hetzelfde zou zijn vanbinnen en vanbuiten, is Overleving en Zelf-Behoud. Overlevingsgericht zijn kweekt manipulatie en geheimhouderij, waarin bijvoorbeeld langs binnen gedachten onderhouden worden die gericht zijn op het krijgen, hebben en behouden van de persoonlijke bezittingen en belangen, en langs buiten wordt er een beeld/idee gepresenteerd dat als doel heeft andere mensen in de omgeving te sturen en te bewegen teneinde onze persoonlijke belangen te beschermen.

Dit wil zeggen dat, wanneer ik in een bepaald moment geconfronteerd wordt met een situatie waarin er een angst opkomt in mijn geest in relatie tot het verliezen van mijn levensonderhoud - dat ik dan vanuit die angst bereid ben om te liegen, te manipuleren en mezelf te compromiteren om mijn levensonderhoud en overleving te beschermen -- en dus de angst is wat mij in dat moment verblind, in de zin van dat er in dat moment waarin die overlevingsangst opkomt niets anders bestaat in mezelf behalve die angst. Er bestaan geen principes in mij die sterk genoeg zijn om mij eraan te houden - er is enkel angst en wat het ook is dat ik moet doen om mezelf te beschermen van die angst.

Na deze vaststelling - wanneer ik kijk naar hoe ik dit principe tot nu toe geleefd heb, van zelf-oprecht zijn in elk moment dan zie ik dat ik heel snel toegeef aan de ervaring van angst die opkomt in mezelf en dat ik mezelf makkelijk laat sturen door angst. Maar, wat eigenaardig is wanneer ik onderzoek waar die angst in feite op gebaseerd is en waar ze door gevoed wordt --- is dat ik in feite ideëen gevormd heb in mijn geest over wat 'zelf-oprechtheid' eigenlijk wil zeggen, en dan reageer ik op die ideëen in mijn geest met angst omdat die ideëen ingaan tegen mijn gewoontes en tegen wie ik altijd geweest ben.

Dus, in feite, in en als mijn belissing om te leven volgens principe, heb ik een idee gevormd over wat die principes inhouden in mijn geest - bijvoorbeeld door te denken van 'ok, als ik zelf-oprecht wil zijn, dan moet ik mij zus en zo gedragen in die of deze situatie' en dat is dan een projectie/beeld in mijn gedachten. Wanneer ik dan kijk naar dat beeld in mijn gedachten en ik vergelijk het met een ander beeld/projectie in mijn gedachten van 'mezelf' in en als mijn verleden als wie ik denk en geloof dat ik ben als wat ik altijd geweest ben hier in mijn leven op aarde -- dan komen er allerhande angsten op ter defensie en bescherming van die 'ik' die ik altijd gelooft heb te zijn, angsten die ervoor moeten zorgen dat ik nooit zal veranderen, door op elke inclinatie van verandering te reageren met weerstand en angst --- bijvoorbeeld op die ideëen die ik in mijn geest gevormd heb in relatie tot wat het betekent en wil zeggen om 'zelf-oprecht' te leven.

In relatie dus tot de 'moed' die ik geloof nodig te hebben om zelf-oprechtheid te leven -- dat is in feite ook een idee dat ik gegenereerd heb in mijn gedachten dat mij in wezen nog meer angst inboezemd en dat dus weer een 'truc' van de geest is, van het 'ik', om zichzelf te beschermen tegen mogelijke Verandering. Omdat, hoe ik in de geest het woord 'Moed' gedefinieerd heb,  is in en als een specifieke uitdrukking van het 'inhouden van de adem', de borstkas opblazen  en dus als het waren in die zin mijn angsten onderdrukken en 'inhouden' en datgene doen waar ik eigenlijk angst van heb. Maar, als ik hierin eerlijk ben met mezelf, dan zie ik dat de uitdrukking en toepassing van 'Moed' in wezen een bevestiging is van mijn angsten --- waarin ik mezelf in wezen nog angstiger maak en waardoor ik dan uiteindelijk de illusie creëer in mezelf dat het 'onmogelijk' is voor mij om mijn angsten te overstijgen -- omdat ik 'nu eenmaal te angstig ben'.

In de plaats van in te zien dat het praktisch leven en toepassen van zelf-oprechtheid geen specifieke fysieke actie vereist en dus geen idee of beeld in mijn geest is of kan zijn. Zelf-Oprechtheid is niet iets dat langs de buitenkant gezien kan worden. Zelf-oprechtheid in en als bijvoorbeeld mijn relatie tot angsten die bestaan in mezelf en het mezelf niet laten sturen en beinvloeden door angst - wil zeggen dat ik, wanneer ik de angst zie opkomen in mezelf in een moment, zie en besef dat die angst niet echt is - in de zin van dat de ervaring van angst een opzettelijk zelf-manipulatie mechanisme is van de geest die reageert in en als een weerstand tegen en angst van verandering. Dus, de angst die ik in dat moment ervaar is eerder een gevolg van het gegeven dat ik ergens in mijn geest een idee gevormd heb over 'wat ik moet doen' of 'wie ik moet zijn' en 'hoe ik mij moet uitdrukken en gedragen', waarin ik dan geloof dat ik 'MOED' nodig heb, om al die 'MOETEN' uit te voeren, en mezelf zo nog meer angst inboezem.

Zelf-Oprechtheid is in wezen het eenvoudige besef ,  begrip en inzicht dat die ideëen in mijn geest in verband met wat ik denk dat ik moet doen en moet zijn en moet uitdrukken om 'zelf-oprecht' te zijn, en principieel te leven, niet echt zijn - in de zin van dat het eigenlijk leugens zijn omdat -- de realiteit is dat ik die ideëen niet ben en als ik dus wil proberen om te voldoen aan die ideëen dan besta ik in ontkenning van de realiteit en de werkelijkheid van mezelf. Dat is zelf-oprechtheid --- het is in wezen Zelf-Eerlijkheid --- vanuit het perspectief dat ik Eerlijk ben met mezelf over wie ik werkelijk ben binnenin mezelf. Ik ben eerlijk met mezelf over het feit dat er angsten bestaan in mezelf en ik probeer niet te vechten tegen die angsten - noch probeer ik ze te onderdrukken of ontkennen. DAT is de simpele toepassing van het Principe van Zelf-Oprechtheid.

Wordt Vervolgd in Dag 520

Dag 509: Wat is Leven in Oprechtheid? - De Onoprechtheid van het Bestaan in en als de Geest

Dit is een Verderzetting van Dag 508 waarin ik een dimensie van het concept 'oprechtheid' heb bekeken - als hoe ik persoonlijk het woord 'oprechtheid' nooit voor mezelf heb onderzocht en gedefinieerd en hoe er conflicten en misverstanden kunnen bestaan in communicatie met andere mensen ten gevolge van een onbegrip en gebrek aan onderzoek van de woorden die in mijn vocabulaire bestaan. Omdat, ik bedoel, mijn vocabulaire is dat wat in mezelf bestaat, in mijn geest en dus dat wat mijn interne realiteit constitueert.

Dus, als ik niet eens een duidelijk begrip heb van wat er in mezelf bestaat en wie ik ben in mijn interne realiteit, dan is er een groot probleem. Als er allerhande woorden in en als mezelf bestaan, woorden waarin ik mezelf heb gedefinieerd en waarin ik mijn begrip van mijn wereld en realiteit heb gedefinieerd, en als ik die woorden niet eens zelf fatsoenlijk versta in de zin van dat ik mij ten eerste niet eens herinner wanneer of waar of hoe ik die woorden geleerd heb en opgeslagen heb in mezelf in en als mijn geest en hoe ik ten tweede definities in mezelf geformuleerd heb van al die woorden - dan wil dat dus zeggen dat hoe ik besta en wie ik ben als een 'vreemde' is in en als mezelf, en dat ik met andere woorden mezelf niet eens werkelijk versta. Dus, als ik mezelf als mijn interne wereld en realiteit niet eens zelf versta, hoe kan ik dan verwachten dat ik andere mensen versta en dat ik in staat zou zijn tot echte communicatie met een ander wezen als ik mezelf uitdruk vanuit en mijn omgeving versta in en als een referentiekader waarin ik mezelf niet eens werkelijk herken.

Dus, vanuit dat opzicht, hoe kan ik 'Oprechtheid' leven als mijn hele leven en mijn hele zijn, wezen en bestaan bepaald is door een structuur en systeem van richtlijnen en codes in de vorm van woorden en definities waar ik zelf nooit de verantwoordelijkheid voor genomen heb om mijn eigen definities te formuleren voor de woorden die ik leef. Als ik mijn macht, zelf-verantwoordelijkheid, bestaan en uitdrukking heb weggegeven aan een structuur van woorden die voor mij gedefinieerd zijn door mijn omgeving - hoe is werkelijke 'oprechtheid' dan eigenlijk mogelijk? Omdat, die 'oprechtheid' is dan gebonden aan hoe dat systeem bestaat in en als mezelf - en dat systeem bestaat op zich als een systeem van zelf-bedrog, aangezien dat systeem niet is wie ik werkelijk ben, het is een systeem dat ik geleerd en gekopieerd heb van mijn omgeving - hetgeen wil zeggen dat zolang ik besta in en als de voorgeprogrammeerde structuur van de geest, ik besta in en als onoprechtheid en zelfs wanneer ik denk en geloof dat ik 'oprecht' ben, is dat in wezen een illusie.

Een eerste definitie en vereiste van het woord 'Oprechtheid' is dus het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn interne wereld en realiteit en dus het begrijpen van hoe ik besta in mijn geest zodat ik zie, besef en begrijp wat de werkelijke consequenties zijn van hoe ik mezelf uitdruk in relatie tot en tegenover mijn omgeving, vanuit het startpunt van wie ik ben binnenin mezelf.

Wordt Vervolgd in Dag 510

Dag 498:De Macht om een Emotionele Ervaring van Depressie te Stoppen Ligt in Onszelf

In de voorgaande blog heb ik geschreven over hoe een emotionele reactie in een moment veranderd kan worden door de toepassing van zelf-vergeving in het moment zelf waarin de emotie opkomt - en waarom het is dat die toepassing in het moment zelf noodzakelijk is in het daadwerkelijk veranderen van een specifiek mentaal/emotioneel patroon dat zichzelf blijft herhalen in de geest in en als mijn reacties op mijn omgeving, wereld en realiteit.

Wat ik merkte door deze praktische toepassing van zelf-vergeving in het moment zelf, is dat ik de emotionele ervaring verminderde in dat moment en dat ik het ook makkelijker maakte voor mezelf om, in andere momenten waarin de ervaring van depressie opkomt in mezelf, mezelf ervan te weerhouden om erin te gaan, maar in dat moment eerder simpelweg te ademen en te zeggen van 'neen, ik sta mezelf niet toe om mezelf hierin te verliezen - ik blijf stabiel'.

Omdat, er was een moment waarin deze reactie nog eens opkwam in mezelf, omdat dat nu eenmaal is hoe ik mijn geest getraind heb om te reageren op specifieke situaties die zich afspelen in mijn wereld --- als hoe ik reageer op situaties die niet verlopen volgens mijn wil. En dus, in dit moment waarin er allerlei dingen gebeurden waardoor ik iets wat ik wilde doen maar niet gedaan kreeg, kwam er een ervaring in mezelf op waarin ik mij kwaad begon te voelen omdat ik dacht van 'waarom is het altijd hetzelfde - waarom krijg ik nooit wat ik wil', en van die reactie en gedachten begon ik langzaam maar zeker in een depressieve staat te zinken des te meer ik de ervaring van kwaadheid bleef vasthouden in mezelf.

De ervaring van kwaadheid transformeerde dus naar andere emotionele ervaringen zoals zelf-medelijden en depressie, waarin ik mezelf langzaamaan neerhaalde in mezelf in een onderbewuste poging om aandacht te krijgen van mijn omgeving en 'geholpen' te worden door mijn omgeving. 'Geholpen', omdat dat was hoe mijn familie en vrienden en omgeving reageerden op mijn gedrag wanneer ik tijdens mijn kindertijd in die specifieke emotionele ervaring ging - dan kon ik mijn omgeving in beweging krijgen om mij aandacht te geven en mij er dus van te verzekeren dat ik een vorm van controle heb over die omgeving en dan voelde ik mij bijgevolg 'veilig', verbonden met de gedachte en de idee dat mijn omgeving 'om mij geeft' omdat ze reageren met medelijden wanneer ik in een depressieve staat ga.

Dus, ik bedoel, wanneer ik deze specifieke emotionele ervaring zie opkomen, is het erg 'verleidelijk' voor mezelf om mezelf erin te laten meevoeren omdat het lijkt alsof ik die ervaring moet voelen en alsof ik moet in die depressie gaan om te krijgen wat ik wil, wat dat dan ook is. Omdat ik die idee gevormd heb in mijn geest van 'enkel als ik mij depressief voel zullen mensen aandacht hebben voor mij', als een causale redenering die ik gevormd heb in mijn geest op basis van een aantal ervaringen in mijn verleden.

Maar, wat ik echter nooit had ingezien zijn de ware gevolgen van dit mentale en emotionele systeem, zijnde dat als ik mezelf toesta steeds in die emotie van depressie te gaan, dan ben ik als de jongen die Wolf riep in de Bijbel, namelijk dat mensen mij gaan wegduwen en uiteindelijk net geen aandacht meer zullen willen geven aan mij omdat ik mij zo 'asociaal' gedraag - en, ik bedoel, wie wil er nu samen zijn met een depressief geval? Dat is nu eenmaal de realiteit van hoe de wereld werkt. Het was misschien zo dat in een aantal kleine situaties die hele depressie toestand werkte in relatie tot het kortstondig krijgen van aandacht van iemand die naar mij toe kwam en vroeg van 'gaat het wel' en 'ben je ok?', maar dat was het dan. Ik heb nooit beseft en ingezien dat dat niet is hoe de echte wereld werkt. In de echte wereld ben ik niet 'speciaal', en zal ik geen speciale aandacht krijgen van mijn omgeving gewoon omdat ik mij even slecht voel. Het zal eerder net anders om zijn.

Wat ik bijvoorbeeld in mijn relaties heb ondervonden doorheen mijn leven is dat mensen mij net wegduwen en zich niet meer aangetrokken voelen tot mij wanneer en als ik mezelf toesta in die emotionele toestand te gaan - en dat die ervaring van depressie dus eigenlijk net het tegenovergestelde creëert in mijn relaties met andere mensen dan wat eigenlijk aan het startpunt ervan ligt.

Dus, wat ik na mijn praktische toepassing van Zelf-Verandering in het toepassen van zelf-vergeving in een moment waarin ik de emotie van depressie zag opkomen in mezelf, heb vastgesteld dat als ik eenmaal mezelf een duwtje gegeven heb en heb doorgezet in mijn beslissing om te veranderen, dat het daarna veel makkelijker is om te blijven doorzetten in het stoppen van mezelf om in een specifieke reactie/emotie te gaan, omdat ik aan mezelf bewezen heb dat ik wel degelijk kan veranderen en dat ik mezelf wel degelijk kan stoppen. En dat ik met andere woorden niet machteloos ben tegenover emotionele ervaringen, maar dat ik de macht heb om te beslissen en te bepalen wie ik ben in relatie tot een emotionele ervaring en in relatie tot gedachten die opkomen in mijn geest.

http://www.desteni.org

Dag 483: Verbergen Mijn Gewoontes Wie ik Werkelijk ben Vanbinnen?

"...Dus, ik bedoel mijn startpunt in ‘het bewandelen van proces’ is helemaal omgekeerd – en dus is het nodig om dat startpunt te corrigeren en dust e herdefinieren wat het voor mezelf betekent om ‘proces te bewandelen’ – zodat ik kan beginnen aan mijn echte reis naar leven, een reis die ik voor mezelf bewandel en niemand anders." (Dag 482: Wat Wil het Eigenlijk Zeggen om het Proces te Bewandelen?)

Dus, ik bedoel – ik merk dat ik de laatste tijd in mijn reis naar leven schrijf vanuit het startpunt van te willen schrijven over iets zomaar om te schrijven, waardoor ik in feite niet werkelijk aan mezelf werk of met mezelf werk. Ik schrijf alsof het ‘mijn job’ is, iets wat ik zomaar doe, en waarin ik mezelf niet werkelijk uitdaag, ik doe maar alsof – omdat het een gewoonte geworden is, iets waar ik de echte ik achter verberg. Iets dat ik gebruik om de rest van mezelf te houden zoals het is, mijn interne werkelijkheid als mijn verborgen verlangens en gedachten en gevoelens die ik eigenlijk niet wil loslaten en die ik hetzelfde wil houden.

Dus, wat wil het werkelijk zeggen om te schrijven naar vrijheid, om zelf-eerlijk te zijn in mijn schrijven en om te schrijven vanuit het startpunt om werkelijk mezelf te leren kennen en om werkelijk te wandelen in een process van zelf verandering --- en dus niet te schrijven op een manier waarin ik enkel het ego van de geest ondersteun en versterk? 

Het ego van de geest als zijnde de gedachten in mijn geest waarin ik eerder denk aan ‘andere mensen’ en wat andere mensen van mij zullen denken en dus mijn ‘zelf-beeld’, dan dat ik werkelijk kijk naar waar ik mee bezig ben, kijk naar mijn eigen woorden en mezelf in vraag stel en mezelf onderzoek vanuit het startpunt van verantwoordelijkheid te nemen voor hoe ik besta binnenin mezelf en mezelf zodanig te veranderen en corrigeren in al wat ik ben, zodat ik uiteindelijk besta op een manier die een wereld en realiteit garandeert die het beste is voor mezelf in en als al het leven dat hier bestaat.

Het feit dus dat er ‘andere mensen’ en gedachten aan ‘andere mensen’ in mezelf bestaan, wil zeggen dat ik mezelf niet uitdruk voor mezelf en als mezelf, maar dat ik mezelf uitdruk voor ‘andere mensen’ en dat ik dus geen werkelijke rekenschap neem voor mijn woorden, dat ik geen werkelijke verantwoordelijkheid neem voor de woorden die ik spreek of hoe ik mezelf uitdruk, omdat ik van mening ben dat, zolang ‘andere mensen’ akkoord zijn met en aanvaarden wat ik te zeggen heb en wat ik doe, dan ben ik goed bezig en dan doe ik gewoon verder met waar ik mee bezig ben --- en zo creëer ik dan gewoontes en gedrags-patronen waarin ik mezelf niet meer in vraag stel maar gewoonweg hetzelfde blijf doen omdat ik ergens de idee gecreëerd heb dat ik ‘goed bezig’ ben.

Maar wat ik ondertussen niet besef of inzie is dat ik achter die gewoonten allerlei dingen van mezelf verberg, dat ik eigenlijk niet werkelijk zelf-eerlijk ben, maar dat ik het patroon en dus de herhaling van een specifieke handeling gebruik om andere dingen achter de scenes te doen in mezelf. Dat is immers hoe ik bijvoorbeeld in een fabriek ook werk of hoe mensen over het algemeen hun werk uitvoeren, in en als een gewoonte --- het constant herhalen van eenzelfde handeling, hetgeen plaats vrijmaakt om mij te kunnen bezighouden met gedachten en fantasie en allerhande geheime dingen in mijn geest, terwijl ik in de fysieke werkelijkheid schijnbaar weet waar ik mee bezig ben en al de ‘juiste’ dingen doe en zeg, omdat iedereen mij lijkt te aanvaarden en met mij akkoord lijkt te gaan.

Maar, in werkelijkheid ben ik totaal niet eens echt aanwezig in wat ik doe, in mijn eigen woorden en daden, omdat ik ergens diep in mijn eigen geest verborgen zit, in allerlei persoonlijke ervaringen en gedachten waar ik meer waarde aan hecht dan aan mijn woorden en daden in de fysieke werkelijkheid.

Ik bedoel, zoals ik in mijn process in het schrijven naar vrijheid heb gemerkt, is dat het heel makkelijk is om in zo een gewoontepatroon vast te geraken en om van een handeling een gewoonte te maken, ik heb immers nooit iets anders gedaan in mijn leven. Alles wordt uiteindelijk een gewoonte, en wat er dan gebeurt vanaf het moment dat een specifieke handeling een gewoonte wordt, is dat ik meer en meer in mijn geest wegzak, en wegdrijf van mijn gewaarzijn in elk moment dat ik hier in de fysieke werkelijkheid aanwezig ben – ik begin mij meer en meer te onttrekken in mijn geest-realiteit waarin ik gevoelens opwek en die gevoelens en gedachten dan verberg achter de gewoontes.

Omdat, het zijn de gewoontes die de indruk wekken tegenover mijn omgeving dat alles ‘in orde’ is met mij, dat ik hetzelfde blijf, dus mensen moeten zich geen vragen stellen over mij – ik blijf immers hetzelfde langs de buitenkant. Maar langs binnen is zich allerhande gedachten en gevoelens en emoties aan het opbouwen die ik zelf niet eens opmerk omdat ik enkel oog heb voor mijn buitenkant en denk van ‘ok, ik gedraag mij nog hetzelfde, dus andere mensen geloven en denken dat ik nog hetzelfde ben, dus alles is OK’ en ‘zolang andere mensen niets opmerken aan mij, is alles in orde en ben ik goed bezig’.

Maar, ik bedoel, dat lijkt maar zo -  omdat, als ik kijk in mezelf, in mijn eigen geest en wat zich daar allemaal afspeelt, dan sta ik helemaal niet één en gelijk met mijn externe werkelijkheid – wie ik ben vanbinnen is niet de simpliciteit en eenvoud van mijn fysieke handelingen, neen, daar speelt zich heel wat anders af..

Wordt Vervolgd in Dag484

Dag 474: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 3

Dit is een verderzetting van "Dag 473: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2" - waarin ik had vastgesteld dat een patroon dat ik had bewandeld in de voorgaande blogs, in relatie tot het reageren met een emotionele ervaring van verslagenheid wanneer ik aan het verliezen ben tijdens een wedstrijd, opnieuw de kop opstak en dat ik automatisch in een reactie ging in mezelf van 'opgeven' omdat ik geloofde en dacht dat dat niet zou mogen omdat ik ergens in mijn geest de idee had gecreëerd dat ik 'veranderd' ben en dat dit specifieke patroon niet meer bestond in mezelf. En dus wanneer ik dan geconfronteerd werd met het patroon dat opkwam, geloofde ik dat ik 'gefaald' had in mijn applicatie van zelf-verandering.

Bij nader onderzoek echter besefte ik dat het feit dat dit patroon opnieuw opkomt in mezelf niet zozeer een teken is dat ik 'gefaald' heb, maar eerder een teken dat er dimensies zijn in en van mezelf in relatie tot dit patroon die ik nog niet had onderzocht of opgemerkt in het bewandelen van mijn proces van het veranderen van de emotionele reactie van verslagenheid - en dat mijn proces dus nog niet gedaan is.

Het probleem in deze situatie was dat ik een idee in mijn geest had gecreëerd over 'wie ik ben' in relatie tot dit patroon in mijn geest waarin ik geloofde dat 'dit patroon niet meer in mezelf bestaat' -- waar ik dan een positieve ervaring mee had verbonden. En dus nu dat ik in dit moment zag dat dat idee over mezelf in mijn geest als zijnde 'veranderd' niet echt was, reageerde ik met een negatieve ervaring.

En, wanneer ik onderzoek wat hier eigenlijk gaande was, dan zie ik dat ik mezelf had afgescheiden van dit specifieke patroon in mijn geest en dat ik mezelf superieur waande, door te denken en te geloven dat ik beter ben omdat dit patroon nu schijnbaar niet meer bestaat in mezelf --- nu ben ik op de één of andere manier een beter persoon dan wanneer ik nog wel participeerde in dit patroon.

Ik bedoel, hierin had ik in mijn geest in essentie een ego-construct gemaakt, waarin ik mij superieur wilde voelen en tot dat doel de idee had gecreëerd dat het inferieur en minderwaardig is om emotioneel te reageren op situaties en dat het superieur is om stabiel te zijn in mezelf. En door dit ego-construct te maken in mezelf en mezelf daarin af te scheiden van een deel van mijn eigen interne realiteit, heb ik in wezen mezelf inferieur geplaatst in relatie tot dit deel van mijn 'persoonlijkheid' --- omdat ik niet zag dat, zolang ik reageer op en mezelf afscheid van wat dan ook, dan bestaat het in mezelf en definieert het Wie Ik Ben.

Dit was dus de reden of een dimensie van waarom het is dat dit patroon mij weer bezocht en waarom het is dat ik niet stabiel stond in mezelf in relatie tot dit patroon, maar mij in de plaats daarvan 'liet overmeesteren' en liet meeslepen --- omdat, vanaf het moment dat het patroon opkwam in mezelf, reageerde ik erop vanuit de afscheiding die ik in mezelf had gecreëerd als die polariteit van 'ik ben superieur en dit patroon is inferieur' - en daarin definieerde ik mezelf in relatie tot dit patroon. In de plaats van één en gelijk te staan met dit patroon, in en als het besef dat het niet beter of minder is dan mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 475

Dag 473: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2

Dit is een Verderzetting van "Dag 472: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2" waarin ik het proces dat ik tot hiertoe had afgelegd in het veranderen en transformeren van de emotionele reactie/ervaring van Opgeven heb gerecapituleerd.

Gisteren had ik opnieuw een squash wedstrijd met een persoon, en, terwijl ik dacht dat ik het patroon van opgeven had veranderd en dat ik stabiel stond in mezelf in relatie tot dit patroon - kwam het gisteren op in mezelf. Ik bevond mij plots in dezelfde intense emotionele ervaring van opgeven, waarin ik reageerde op de gedachten die in mijn geest opkwamen en die gingen van 'het maakt niet uit', 'ik kan dit toch niet', 'waarom zou ik nog verder doen', 'het zal mij nooit lukken' -- in relatie tot mijn observatie dat hoe ik speelde van mindere kwaliteit was dan hoe ik voordien had gespeeld en dat ik aan het verliezen was. Toen ik tot die conclusie kwam in mijn geest, kwam er een gedachte op die ging van 'Ik dacht dat ik was veranderd!' en 'ik dacht dat ik beter was geworden!', met een intense ervaring van kwaadheid en frustratie.

En van die ervaring van kwaadheid en frustratie ging mijn geest naar de tegenovergestelde polariteit als gedachten en een emotionele ervaring van verslagenheid, hopeloosheid, machteloosheid en opgeven.

Wanneer ik mezelf dan in dat mentale/emotionele patroon zag gaan, reageerde ik opnieuw met hetzelfde patroon van gedachten die gingen van 'ik kan niet geloven dat ik hier weeral in gevallen ben', 'waarom lukt dit mij niet' - waarop ik weer reageerde met een ervaring van kwaadheid en frustratie, waarna ik dan weer dacht van 'dit zal mij nooit lukken', 'ik kan het gewoon niet', 'het is onmogelijk', en reageerde met een emotionele ervaring van verslagenheid en wanhoop.

En op fysiek vlak ging ik dan ook reageren door bijvoorbeeld mijn schouders te laten hangen en mijn lichaam opzettelijk niet meer op te spannen of in te spannen om de wedstrijd te winnen, maar eerder nonchalant te worden in mijn houding.

Hoewel ik op het eerste zicht dacht en geloofde dat het hele proces dat ik had bewandeld in het stoppen van dit specifieke patroon volledig voor niets geweest is omdat ik blijkbaar ben 'teruggevallen' in hetzelfde patroon - is dat bij nader inzien niet noodzakelijkerwijs zo. Omdat, wanneer ik kijk naar waarom het is dat dit patroon is kunnen 'terugkomen', dan zie ik dat dat is omdat er specifieke punten zijn in mijn geest die bijdragen aan de activatie van dit patroon die ik voorheen niet had opgemerkt of gezien.En, de geest is nu eenmaal een systeem dat ik doorheen mijn leven hier op aarde heb opgebouwd, dus, ik kan niet zomaar vertrouwen op de veronderstelling en het geloof in mezelf dat, gewoon omdat ik specifieke stappen heb ondernomen en een bepaald proces heb bewandeld, dat ik nu 'veranderd' ben en dat ik nu dingen in mijn geest zoals gedachten en emoties heb kunnen 'stoppen'.

Het is dat startpunt echter dat problematisch is - het feit dat ik 'dingen in mijn geest' wil 'stoppen' - omdat dit impliceert dat er beoordelingen bestaan in mezelf in relatie tot die 'dingen', en dat ik dus dat deel van mezelf niet aanvaard. En, zolang ik delen van mezelf niet wil aanvaarden, creëer ik een gevecht in mezelf, waardoor ik uiteindelijk in een emotionele ervaring van verslagenheid zal gaan omdat ik het 'gevecht' niet kan Winnen -- uiteraard omdat ik ook niet kan 'winnen' van mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 474

Dag 470: Waarom Aanvaarding nooit Echt Bestaan Heeft

Dit is een Verderzetting van "Dag 469: Wat is de Oorsprong van het Verlangen om Aanvaard te Worden?" - in mijn proces van het onderzoeken en herdefiniëren van het woord 'Aanvaarding'. Herdefiniëren, omdat, in het onderzoeken van het woord 'aanvaarding' en hoe ik dit woord in mijn geest en ervaring gedefinieerd heb -- heb ik gemerkt dat 'aanvaarding' in werkelijkheid niet echt bestaat omdat het deel uitmaakt van een polariteit --- namelijk 'aanvaarding' versus 'verwerping'/'afwijzing', hetgeen wil zeggen aanvaarding afwijzing creëert en ondersteunt, en omgekeerd.

En dit houdt op zich geen steek - omdat afwijzing/verwerping niet zou moeten bestaan opdat aanvaarding kan bestaan, dat is omgekeerde logica. Hierin dus kwam ik tot de vaststelling dat ik het woord 'aanvaarding' voor mezelf moet herdefiniëren zodat ik geen consequenties creëer zoals 'afwijzing' en 'verwerping'.

En dus, wanneer ik kijk naar hoe ik het woord 'aanvaarding' geleefd heb in mijn bestaan hier op aarde, dan zie ik hoe ik eigenlijk constant probeer weg te vluchten van een angst om afgewezen te worden --- en hoe ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', waarin ik 'aanvaard' wil worden door 'andere mensen' en tegelijkertijd angst heb om 'afgewezen'/'verworpen' te worden door 'andere mensen'.

Dus, omdat ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', heb ik 'aanvaarding' gedefinieerd als een idee in mijn geest, een idee dat gebaseerd is op interpretaties, percepties, geloofsystemen en gedachten in verband met hoe ik denk dat 'andere mensen' denken over mij, hoe ze reageren op mijn aanwezigheid en uitdrukking en hoe ze zich voelen tegenover mij. Deze vorm van 'aanvaarding', als in het 'mij aanvaard voelen', kan niet Echt zijn, omdat het letterlijk 'gebakken lucht' is in de vorm van een gedachte in mijn geest en een gevoel in mijn lichaam. Met andere woorden, als ik mijn vertrouwen plaats in deze vorm van 'aanvaarding' en als ik dus op zoek ga naar deze 'aanvaarding' als een gedachte en een gevoel, dan ben ik op zoek naar iets dat niet eens werkelijk bestaat.

Dit wil dan zeggen dat ik constant en continu in een polariteit zal bestaan in mezelf waarin ik het ene moment denk van 'ja, mensen aanvaarden mij', en dan voel ik mij positief - en het andere moment denk ik van 'neen, ze wijzen mij af' of 'ze vinden mij niet leuk', en dan voel ik mij negatief --- en hierin voel ik mij dan de hele tijd enorm onzeker omdat ik onmogelijk kan weten of zien wat er werkelijk omgaat in mensen hun geest of hoe mensen zich werkelijk voelen, ik kan maar raden en gissen en interpreteren. Dus, zelfs wanneer ik geloof en denk en ervan overtuigd ben dat 'mensen mij aanvaarden', dan nog is er steeds die ondertoon aanwezig van Onzekerheid, waarin ik in elk moment kan 'vallen' in een gedachte en ervaringen dat 'mensen mij afwijzen', omdat ik nu eenmaal niet honderd percent kan vertrouwen op mijn eigen gedachten als mijn percepties, interpretaties, ideëen en geloofsystemen in verband met hoe en wat 'andere mensen' denken en voelen en ervaren tegenover mij.

Omwille van deze dynamiek van hoe het woord 'aanvaarding' bestaat in en als de Geest, in gedachten, gevoelens en emoties - stel ik vast dat 'aanvaarding' niet echt bestaat en nooit echt bestaan heeft en zelfs in werkelijkheid gelijk staat aan de ervaring van 'afwijzing' en 'verwerping' als wat ik in mijn geest gedefinieerd heb als het tegenovergestelde van 'aanvaarding'. Het is dus fascinerend dat dit woord bestaat in mijn geest met die specifieke definitie - omdat hoe ik dit woord altijd heb begrepen, ervaren en geleefd, is als een illusie, als iets dat niet echt bestaat. De vraag hierin is dus: Waar komt mijn definitie van het woord 'Aanvaarding' dan vandaan en hoe is het dat ik deze definitie in mijn geest heb opgebouwd?

Wordt Vervolgd in Dag 471

Dag 467: Waarom kan ik een Ander Wezen niet Zien Als Mezelf?

Dit is een verderzetting van "Dag 466: Waarom kan Zelf-Aanvaarding niet Bestaan zolang ik een Ander Beoordeel?" in mijn proces van het onderzoeken wat zelf-aanvaarding inhoud, waarom het is dat de ervaring in mezelf kan bestaan van niet aanvaard te worden en hoe ik van zelf-aanvaarding een praktische, realistische werkelijkheid kan maken in en als mezelf en mijn fysieke bestaan hier op aarde.

Als vervolg op mijn voorgaande blog, zet ik in deze blog verder in het proces van het onderzoeken en bekijken van hoe ik op praktische wijze de realiteit die in mezelf bestaat van het beoordelen van de realiteit die ik zie met mijn ogen, kan veranderen en corrigeren --- zodat ik kan bestaan als een levende uitdrukking en ervaring van zelf-aanvaarding. Hoe kan ik dus bestaan op een manier waarin ik niet in afscheiding besta van mezelf - mezelf zijnde 'de realiteit' --- omdat, vanaf het moment dat ik ook maar één deeltje in en van de realiteit die ik zie met mijn ogen beoordeel, dan beoordeel ik dat ene deeltje tegelijkertijd ook in mezelf. Omdat, alles dat hier bestaat in en als deze fysieke werkelijkheid, bestaat ook in mezelf.

Ik bedoel maar, wanneer ik kijk in mijn eigen gedachten --- dan is het een heel universum dat zich daar afspeelt - en komen gedachten op in mijn geest die in verband staan met elk klein deeltje van deze realiteit. Over alles heb ik wel een oordeel, een mening, een gevoel en ervaring en reactie --- hetgeen dus wil zeggen dat al wat hier bestaat op de één of andere manier in mezelf bestaat in de vorm van gedachten, gevoelens en emoties en dus een deel vormt van mezelf.

En dus, vanaf het moment dat ik een mening vorm over iets dat bestaat; of een beoordeling of een reactie - dan scheidt ik datgene waar ik mijn mening of gedachte of beoordeling over vorm en/of waar ik op reageer van mezelf af en besta ik dus in een staat van het niet aanvaarden van mezelf als die delen van de realiteit die ik in mijn geest beoordeeld heb.

Om dus mezelf weer te aanvaarden als al de deeltjes in en van de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen als wat Hier bestaat, zal ik een proces moeten afleggen en toepassen van het loslaten, veranderen en corrigeren van de beoordelingen die ik in mezelf heb toegestaan te bestaan  -- omdat het in die beoordelingen is dat ik de dingen die hier bestaan in mijn wereld en omgeving niet aanvaard als hoe en wat ze zijn, omdat ik een onderscheid aan het maken ben tussen wat ik 'goed' vindt en wat ik 'slecht' vindt, en wat ik ervaar als 'positief' en 'negatief'.

Als ik de werkelijkheid immers zou aanvaarden als wat ze in werkelijkheid is, dan zou ik inzien dat ze goed noch slecht en positief noch negatief is, net zoals ik goed noch slecht en positief noch negatief ben --- ik ben wie ik ben. Dus, waarom is het dan dat, ondanks het feit dat ik van mezelf, als een manifestatie in deze wereld en realiteit, zie en besef en begrijp dat ik gewoon Hier Ben en dat ik niet zomaar beoordeeld of bestempeld kan worden als goed, slecht, positief of negatief --- waarom ga ik dan de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen wel beoordelen volgens die parameters? Waarom kan ik bijvoorbeeld een ander levend wezen niet zien en erkennen als mezelf, in eenheid en gelijkheid, als gelijk in waarde en wezenlijkheid --- als ook gewoon HIER, net als ik?


Wordt Vervolgd in Dag 468

Dag 461: Het proces van Praktische Zelf-Aanvaarding

Dit is een Verderzeting van "Dag 460: Het Veranderen van een Competitieve Ingesteldheid - Zelf-Correctie Dimensie" in mijn proces van het corrigeren en veranderen van emotionele en mentale patronen in mezelf die niet het beste zijn voor mezelf - specifiek in verband met het mentaal/emotioneel saboteren van mezelf in mijn relaties met andere mensen door mezelf bijvoorbeeld te vergelijken en dan beoordelingen te vormen -- waarin dus de consequentie is dat ik een emotionele relatie vorm met de mensen in mijn omgeving die zich vooral enkel afspeelt in mijn eigen geest als een persoonlijke interne realiteit in de plaats van dat mijn interactie met de mensen in mijn wereld en omgeving gebaseerd is op de eigenlijke realiteit van wat er zich werkelijk afspeelt in de situatie.

In deze blog zet ik verder in het toepassen van de correctie dimensie in relatie tot een specifiek gedachtenconstruct dat ik, door te onderzoeken hoe patroon van emotionele zelf-sabotage werkt, bestaat en functioneert, heb geïdentificeert als het 'sleutelpunt' dat het patroon van emotionele zelf-sabotage in stand houdt in mijn geest --- met name een intern patroon van zelf-beoordeling, dat, elke keer er een gedachte opkomt waarin ik mij bijvoorbeeld superieur voel tegenover iemand anders omwille van welke reden dan ook, reageert met een gedachte van 'ik mag zo niet denken', 'dat soort gedachten/gevoelens zijn slecht - ik mag mij niet superieur voelen tegenover andere mensen want dan ben ik geen goed persoon'. Deze reacties waarin ik in mijn gedachten mijn eigen gedachten en reacties beoordeel, had ik dan, na nader onderzoek, kunnen identificeren als zijnde een overlevingsreactie --- waarin het er eigenlijk op neerkomt dat ik in mezelf een 'overlevings-persoonlijkheid' heb opgebouwd van het vertrouwen en steunen op andere mensen, waardoor ik steeds een imago van 'een goed persoon' hoog wil houden --- en dat zich zodanig geintegreerd heeft in mezelf, dat ik zelfs mijn eigen onderbewuste gedachten waarin ik mij bijvoorbeeld superieur voel tegenover andere mensen, ga onderdrukken en beoordelen.

Dus, zolang ik vanuit dit specifieke gedachtenpatroon blijf reageren op de onderbewuste gedachten van superioriteit die opkomen in mijn geest - zal het patroon van vergelijking/competitie als emotionele zelf-sabotage aanwezig blijven in mezelf. Mijn correctieproces bestaat bijgevolg dus uit het allereerst aanvaarden van de realiteit van mezelf, zijnde hoe mijn interne realiteit er werkelijk uitziet in relatie tot bijvoorbeeld gedachten waarin ik mezelf vergelijk met andere mensen die ik zie in mijn wereld en omgeving en waarin ik mezelf beoordeel als 'superieur' om de één of andere reden.

Dit 'aanvaarden' van mezelf in en als dit specifieke patroon doe ik bijvoorbeeld door middel van het uitschrijven en spreken van zelf-vergeving en zelf-correctie --- zelf-vergeving omdat, het patroon van het niet aanvaarden van mezelf in mijn geest houdt geen steek, het is niet wat het beste is voor mezelf omdat het duidelijk consequenties creëert in mijn relaties met andere mensen. Dus, omdat het niet het beste is voor mezelf, heeft het correctie nodig - en om correctie te kunnen laten plaatsvinden, is er eerst een loslaten nodig, hetgeen ik doe via het toepassen van zelf-vergeving.

In dag 462 zet ik verder in het correctieproces in relatie tot het aanvaarden van mezelf als hoe ik werkelijk besta in mijn geest - onder de 'overlevingspersoonlijkheid' als het imago van een 'goed persoon' dat ik in mijn geest heb gecreëerd.

Dag 458: Waarom ben Ik niet eerlijk over wat er in mijn Geest Bestaat?

Dit is een verderzetting van "Dag 457: De Consequenties van het Onderdrukken van Gedachtenpatronen" - waarin ik had gemerkt dat de reden waarom er soms specifieke emotionele ervaringen en reacties opkomen in mezelf in welbepaalde situaties, en waarom ik in die momenten 'niet begrijp' waar die ervaringen vandaan komen -- is in feite omdat er bepaalde gedachten zijn in mijn geest waar ik nooit eerlijk over heb willen zijn met mezelf en die ik dus steeds onderdruk wanneer ze opkomen in mijn gedachten. En, omdat ik dus 'doe alsof' die gedachten, verbonden met specifieke gevoelens/emotionele reacties, niet bestaan in mezelf, zie ik ook niet en heb ik ook geen controle of authoriteit over de energie die deze reacties en gedachten aan het opbouwen zijn in mezelf --- energie die dan dus uiteindelijk een uitweg zoekt via een emotionele 'uitbarsting' of 'instorting'.

Dit is uiteraard problematisch omdat ik op deze manier geen stabiel individu ben omdat er op momenten zomaar emotionele reacties naar boven kunnen komen die mij volledig overmannen en waar ik mij machteloos tegenover voel omdat ik zogezegd 'niet begrijp waar het allemaal vandaan komt'. Maar, ik bedoel, het komt vanuit mezelf! Dus, dat hele gedoe van 'ik begrijp niet waar het vandaan komt' en 'wat ben ik toch een arm schaap' in relatie tot die emoties en ervaringen die opkomen in mezelf, is allemaal in wezen gewoon ik die niet eerlijk ben met mezelf over wat er eigenlijk allemaal bestaat in mijn eigen gedachten, enkel en alleen omdat er delen zijn in en van mijn gedachten die ik in mezelf beoordeel als 'negatief' of 'slecht' en daardoor ontken en onderdruk in mezelf --- omwille van bepaalde angsten die ik heb in relatie tot bijvoorbeeld 'wat zullen andere mensen denken over mij als ze zien dat ik zo denk?!', waarin ik dus niet enkel oneerlijk ben over wie ik eigenlijk echt ben tegenover andere mensen maar ook tegenover mezelf.

In mijn laatste blogs was dit dus waar ik ben geëindigd, namelijk met het toepassen en bewandelen van een specifiek proces waarin ik mezelf 'stabiliseer' in relatie tot mijn geest en gedachten door mijn relatie te corrigeren met de gedachten die ik heb onderdrukt en ontkend en beoordeeld in mijn geest - en dus eerlijk te zijn over wie ik ben in mezelf --- om op die manier te staan als een punt van authoriteit en controle tegenover wat er omgaat in mezelf zodat ik niet meer overmeesterd zal kunnen worden door de reacties en ervaringen die 'zomaar' opkomen in mezelf.

In "Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt" heb ik het proces van zelf-vergeving toegepast in verband met dit mechanisme in mijn geest van het onderdrukken van deze specifieke gedachtenpatronen - en in de volgende blog zal ik onderzoeken hoe ik deze patronen kan corrigeren en veranderen voor mezelf.

Wordt Vervolgd in Dag 457

"Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt - Zelf-Vergeving Dimensie" - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/#sthash.2IskzNVj.dpuf

Dag 457: De Consequenties van het Onderdrukken van Gedachtenpatronen

Dit is een verderzetting van "Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt - Zelf-Vergeving Dimensie" waarin ik zelf-vergeving heb toegepast in relatie tot hoe ik heb gemerkt dat mijn geest functioneert in verband met een specifiek gedachtenpatroon van competitie dat opkomt in mijn geest. Omdat ik had gemerkt dat, elke keer wanneer zulk 'n gedachten opkwamen in mezelf, van 'ik ben beter dan die' of 'ik ben minder dan die' of 'kijk hem/haar nu, hoe dom', enzovoort -- als gedachten waarin ik mezelf in competitie plaats met die personen en mezelf en hen beoordeel op basis van allerlei waarde-oordelen - dan reageerde ik in mijn 'bewuste geest/gedachten' op dat gedachtenpatroon met een onderdrukking en een gevecht, waarin ik mijn eigen geest aan het beoordelen was --- omdat ik een bewuste persoonlijkheid had gecreëerd in mijn geest van mezelf als 'een goed persoon' en daarin mezelf had gedefinieerd als 'iemand die anderen niet beoordeelt', gebaseerd op een idee dat 'mensen beoordelen slecht is' en dat 'een goed persoon beoordeelt een ander niet'.

En dus, wat ik hierin aan het doen was, is oneerlijk zijn tegenover mezelf over wie ik eigenlijk ben door mezelf te beoordelen - want, ik bedoel, in mijn bewuste geest, als die persoonlijkheid die ik van mezelf gecreëerd heb als schijnbaar een 'goed persoon' die 'anderen niet beoordeelt' - ben ik in feite aan het vechten tegen de gedachten die opkomen in mijn geest --- en die gedachten laten mij zien wie ik eigenlijk echt ben vanbinnen --- namelijk iemand die andere mensen wel beoordeelt, en dus niet een 'goed persoon'.

En, de reden waarom dit een probleem vormt - is dat ik in mezelf, op de achtergrond in mijn geest, wel degelijk reageer met gevoelens en emoties op die 'onderbewuste' gedachten van competitie die opkomen in mijn geest, maar omdat die reacties op onbewust niveau gebeuren omdat ik het heb onderdrukt en ontkend in mijn 'bewuste geest', besef of zie ik niet dat die emotionele en gevoelsmatige reacties zich aan het opbouwen zijn --- en dan uiteindelijk komt er een situatie waarin ik plots heel emotioneel reageer schijnbaar zonder aanwijsbare reden als een gevolg van al die opgebouwde energie. Dus, om die opbouwing en uiteindelijk uitbarsting te vermijden --- pas ik een proces toe van zelf-onderzoekend schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie, waarvan ik de twee eerste stappen al heb afgelegd in de voorbije dagen in mijn Reis Naar Leven Blog.

Dus, zolang ik niet eerlijk ben over wat er werkelijk omgaat in mijn geest - zal ik blijven reageren op situaties op manieren die ik niet kan voorspellen of stoppen omdat ik niet begrijp waar die specifieke reacties vandaan komen op bewust niveau. Zo werd ik bijvoorbeeld geconfronteerd met een emotionele reactie van willen opgeven terwijl ik squash aan het spelen was in de academie - hetgeen, nadat ik mijn proces van zelf-onderzoek had afgelegd, een gevolg bleek te zijn van hoe ik in mezelf specifieke onderbewuste gedachtenpatronen beoordeelde en onderdrukte --- omdat ik, door mezelf te verzetten en te vechten tegen deze gedachten in mezelf, een 'wrijving' creëerde in mezelf, als een energetische lading ten gevolge van het gevecht/conflict dat ik in mijn geest creëer door mezelf te beoordelen - hetgeen zich dan uitdrukte in de vorm van emotionele reacties.

Terwijl, als ik in de plaats van mezelf te verzetten tegen deze gedachtenpatronen - de gedachten die opkwamen in mijn geest eerder zou aanvaarden en accepteren in en als mezelf - dan zou ik zelf in een positie van 'authoriteit' staan tegenover wat er omgaat in mijn eigen geest en dan zou ik, vanaf het moment dat ik specifieke gedachten in mezelf identificeer die niet het beste zijn voor mezelf of voor mijn omgeving, die gedachten kunnen veranderen. Terwijl, zolang ik niet eerlijk ben met mezelf over wie ik eigenlijk ben in en als mijn gedachten, sta ik die gedachten toe macht te hebben over mezelf --- omdat ze nog steeds bestaan in mezelf, enkel op onderbewust niveau, hetgeen gevaarlijk kan zijn in de zin van dat het uiteindelijk allerlei reacties zal activeren in mezelf die op onverhoedse momenten naar boven zullen komen.


Wordt Vervolgd in Dag 458

Dag 454: Het Proces van het Veranderen en Corrigeren van Emotionele Zelf-Sabotage

Dit is een Verderzetting op "Dag 453: Het Veranderen van Onderbewuste Gedachtenpatronen in relatie tot de Emotionele Ervaring/Reactie van Opgeven" in mijn proces van het veranderen van specifieke emotionele reacties en ervaringen die opkomen in mezelf haast elke keer ik mij in de les bevindt wanneer ik in de Squash Academie ben. In mijn laatste blog had ik vastgesteld, wanneer ik mijn fysieke werkelijkheid toetste en onderzocht, dat de emotionele ervaringen en reacties die anders altijd opkwamen daadwerkelijk niet meer aanwezig waren in mezelf - en dat, wanneer ik de specifieke gedachten die deze emotionele ervaringen/reacties activeren zag opkomen in mijn geest, ik in staat was om stabiel te blijven in mezelf en niet in een emotionele reactie te gaan -- hetgeen super was, omdat ik hierin niet enkel veranderde in mijn interne ervaring in mezelf waarin bijvoorbeeld mijn hele ervaring van de les en mijn relatie tegenover de leerkrachten en mijn medestudenten veel meer comfortabel en genietbaar werd, maar tegelijkertijd ondervond ik dat mijn Squash-spel enorm verbeterd was, waarvoor ik ook feedback kreeg van de leerkracht die zei dat ik erop vooruitgegaan was -- ik bewoog sneller en vloeiender op het veld en kon de technieken die ik geleerd had gemakkelijker toepassen --- omdat er geen emotionele ervaringen en reacties in de weg stonden.

Omdat, als ik terugkijk op waarom het eigenlijk was dat ik steeds het gevoel had en de indruk kreeg dat ik een 'trage leerling' ben en dat ik niet in staat was om nieuwe informatie en technieken te integreren in mezelf - is omdat ik mezelf steeds bleef saboteren door emotioneel te reageren elke keer de leerkracht mij wees op mijn fouten of mij commentaar gaf, waarin ik als het ware mezelf compleet afsloot in mezelf van wat het eigenlijk is dat de leerkracht aan het doen is, namelijk mij ondersteuning bieden in mijn ontwikkelings- en leer-proces om een betere squash speler te worden. En nu dat die emotionele reacties niet meer in de weg stonden in mezelf - zag ik hoe alles vloeiender werd, zowel in mijn interne als externe realiteit.

Wat ik echter ook had vastgesteld was dat er nog een specifiek gedachtenpatroon in mijn geest aanwezig was dat een potentieel activeringspunt is voor reacties in mezelf - hetgeen wil zeggen dat als ik dit gedachtenpatroon niet loslaat en verander in mezelf, dat er uiteindelijk opnieuw emotionele reacties in mezelf zullen ontwikkelen en ik in precies hetzelfde patroon zal hervallen --- omdat ik nog een schijnbaar klein en onbeduidend deel van mijn geest heb laten bestaan in mezelf, zonder in te zien dat de geest een systeem is dat niet afgescheiden van zichzelf bestaat, het is als één levend organisme dat ik enkel volledig kan veranderen als en wanneer ik elk klein deeltje, detail en aspect ervan onderzoek en aanpas.

In de volgende blog zal ik, zoals ik in mijn vorige blog had uitgelegd, het proces van zelf-vergeving toepassen op dit gedachtenpatroon dat nog resteerde in mezelf - zodat ik  mezelf ervan kan verzekeren dat ik niet meer zal hervallen  in het patroon van emotionele reacties in relatie tot het leren van nieuwe dingen en het ontwikkelen en ontdekken van nieuwe vaardigheden --- en zodat ik daarin mezelf kan ondersteunen in mijn leven om  te kunnen bestaan op een manier die absoluut het beste is voor mezelf.


Wordt vervolgd in Dag 455

Dag 442: Hoe is de Emotionele Reactie van Opgeven een Gevolg van het Weggeven van mijn Macht?

Dit is een verderzetting van "Dag 441: Als ik zo Makkelijk kan Opgeven - Besta ik dan wel Echt?" - waarin ik de Zelf-Vergeving Dimensie in het proces dat ik aan het wandelen ben van het veranderen van een reactie van Opgeven heb uitgeschreven. En in deze blog was ik van plan om de Zelf-Correctie Dimensie toe te passen, gebruik makend van de inzichten en realisaties die zich openbaarden in de vorige stap/blog.

Wat echter fascinerend was, is dat, een dag nadat ik de zelf-vergeving dimensie had toegepast in verband met de ervaring van opgeven - kwam er een moment waarin ik in mijn reactiepatroon op een situatie in mijn omgeving emotioneel reageerde -- en daar kwam dan de ervaring van opgeven naar boven, waarin ik zag hoe ik het hele patroon uitspeelde dat ik had onderzocht en uitgelegd voor mezelf in mijn blogs.

Ik zag hoe de gedachten van 'ik kan dit niet meer' en 'ik geef gewoon op' geactiveerd werden, en dan een emotionele ervaring van zelf-medelijden, depressie en opgeven -- hetgeen dan overging naar een huilbui. En, ik bedoel, ik ging er echt volledig in -- in die absolute emotionele beslissing van "ik wil opgeven!" en "ik kan niet meer". En ik dacht van "maar allez nu, ik dacht dat ik dit had gestopt?!".

Dit was echter een coole gebeurtenis omdat het mij dimensies laat zien van hoe het programma van 'opgeven' in de geest bestaat en hoe ik mezelf gedefinieerd heb in relatie tot de reactie/ervaring van opgeven die ik nog niet had overwogen in het proces van zelf-onderzoekend schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie dat ik tot zover gewandeld heb. Het veranderen van patronen die ik gedurende mijn hele leven hier op aarde heb opgebouwd en herhaald, gebeurt namelijk niet op één, twee, drie -- het is een proces van het voortdurend onderzoeken, vergeven en corrigeren van mezelf tot de correctie een levende consistentie wordt van wie ik ben in elk moment.

Dus, de reactie van 'opgeven' is duidelijk een teken dat ik dit besef en begrip nog niet geïntegreerd heb in mezelf - dat, gewoon omdat een emotionele ervaring en een gedachtepatroon weer opkomt in mezelf nadat ik het heb doorwandeld in mijn proces van zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie - wil niet zeggen dat ik 'gefaald' heb in mijn proces -- het is net zoals met elk nieuw punt dat ik wil integreren in mijn leven --- het vergt tijd en moeite en herhaling eer ik mezelf daadwerkelijk in lijn geplaatst heb in mijn leven met dit nieuwe punt. Dus, om te gaan opgeven vanaf het moment dat de specifieke gedachtenpatronen en emotionele reacties weer opkomen in mezelf, is mezelf saboteren in dit natuurlijke leerproces.

Wat ik ook heb ingezien, nadat ik weer oog in oog kwam te staan met hoe de ervaring/reactie van 'opgeven' mij nog steeds overweldigd en meesleept - is dat de reactie van opgeven op zich in wezen een gevolg en consequentie is van een opbouwing van heel veel reacties en energie in een specifiek patroon/programma in mijn geest --- en dat, de reactie van opgeven is in feite een teken dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan dit specifieke patroon/programma van energie in mijn geest -- en dat, elke keer ik dit programma 'wil stoppen', zie ik hoeveel macht het heeft over mij en dat ik het niet lijk te kunnen stoppen en dan geef ik op. In de plaats van vast te stellen van 'ok, ergens in mezelf heb ik mijn macht weggegeven aan dit programma -- laat mij het onderzoeken een proces bewandelen van zelf-verandering -- waarin ik mijn macht kan hernemen en als een punt van autoriteit staan tegenover dit patroon/prgramma in mijn geest.

Dus, teneinde de ervaring/reactie van opgeven te kunnen veranderen ---  zal ik eerst die emotionele overweldiging moeten veranderen --- en dus onderzoeken waar en hoe het is dat ik mijn macht weggeef aan specifieke patronen van gedachten en energie in mijn geest. Daarom zal ik niet verderzetten in dit proces van het veranderen van een emotionele reactie van opgeven --- omdat ik dan enkel een vicieuze cyclus van opgeven zal creëren voor mezelf, zolang ik de eigenlijke oorsprong/oorzaak van waarom ik mezelf laat overweldigen door energie in de eerste plaats niet aanpak.