Dag 475: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 4

Dit is een verderzetting van "Dag 474: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 3" - waarin ik mij heb gerealiseerd dat ik blijf reageren in en op hetzelfde patroon dat opkomt in mijn geest en gedachten, omdat ik mezelf heb afgescheiden van het patroon en superieur heb geplaatst door te denken dat ik op de één of andere manier beter ben als er geen gedachten of emoties of gevoelens in mijn geest bestaan in verband met competeren en opgeven - 'beter' in de zin van 'superieur'.

Dit is dus de dimensie die ik heb ontdekt en gevonden wanneer ik keek naar en onderzocht hoe en waarom het is dat de specifieke emotionele patronen mij nog overmeesteren nadat ik een heel proces had afgelegd in schrijven en fysieke toepassing om die patronen te stoppen. Ik bedoel, mijn eerste reactie, wanneer ik het patroon zag opkomen en ik zag mezelf eringaan, was onmiddellijk een vorm van zelf-beoordeling, vanaf het moment dat ik mezelf in de emotionele ervaring zag gaan van kwaadheid en frustratie omdat ik aan het verliezen was in een squash wedstrijd. In mijn gedachten ging het van 'hey, waarom reageer ik hierop?', 'ik dacht dat ik deze emotionele reacties/ervaringen gestopt had?'.

Wat in deze situatie dus eigenaardig was, in hoe ik reageerde op wat er in mezelf aan het gebeuren was, als dit specifieke patroon van gedachten en gevoelens en emoties dat activeerde in mezelf als reactie op de specifieke situatie waarin ik aan het verliezen was in een wedstrijd - is dat ik als het ware in mezelf 'niet aanwezig' was, vanuit het perspectief dat ik niet in mijn eigen schoenen stond --- ik stond in mezelf aan de zijlijn toe te kijken en gade te slaan en te observeren wat er in mezelf aan het gebeuren was - en ik Liet het Gebeuren.

Ik stond erbij en ik Keek ernaar - dus, geen wonder dat dat patroon dat opkwam in mezelf mij 'overmeesterde' en mij hetzelfde straatje instuurde waar ik doorgaans altijd inga ten gevolge van dit energetische reactie-patroon dat telkens opkomt in mezelf als reactie op een situatie waarin ik tot de vaststelling kom dat ik aan het verliezen ben of dat ik iets wil dat ik maar niet kan krijgen/hebben --- omdat, ik stond niet op in mezelf, ik stond niet in mezelf om te zeggen van 'neen, dit is niet wie ik ben'. Ik had mezelf afgescheiden van mezelf door het patroon dat opkwam in mijn geest als gedachten, gevoelens en emoties in de context van winnen en verliezen en vergelijking, te beoordelen als iets slecht of negatief of iets dat er niet hoort te zijn.

En, door dat deel van mezelf dat opkomt in mezelf te beoordelen - wat ik daarin deed was feitelijk als het ware mezelf naar de achtergrond duwen van mezelf, zodat ik in een positie sta van het observeren van mijn interne werkelijkheid, maar zonder enige macht of authoriteit in relatie tot wat ik zie opkomen in mijn interne werkelijkheid --- ik reageer enkel op wat het is dat ik zie, door bijvoorbeeld in mijn gedachten te gaan reageren met gedachten van 'oh neen, wat nu?' of 'dit kan niet' of 'dit wil ik niet' of 'dit is niet goed' of wat dan ook.

Terwijl, als ik gewoon aanwezig zou zijn in mezelf, in en als ademhaling, in mijn fysieke lichaam --- dan zou ik staan als een punt van authoriteit en macht in mezelf -- en als er dan specifieke gedachten of emotionele reacties opkomen in mezelf, dan kan ik zelf in dat moment in en als mezelf de beslissing maken in relatie tot die gedachten, gevoelens en emoties of ik deze mentale constructen en energetische ervaringen al dan niet zal toelaten in mezelf of niet - omdat ik HIER ben, Aanwezig in mezelf, en dus Ik Beslis wie ik ben in en als mezelf.

In die context en vanuit dat perspectief is werkelijk niets dat opkomt in mijn geest, in de vorm van gedachten, gevoelens of emoties - in wezen 'slecht' of 'negatief' of 'goed', van zodra er zulke beoordelingen opkomen in mezelf dan moet ik mij ervan gewaar zijn dat ik mezelf heb afgescheiden in en van mezelf en dat ik ergens in mijn geest mezelf heb afgesloten en opgesloten in een gesloten ruimte waarin ik mezelf zit te observeren in de plaats van een aanwezige 'participant' te zijn in mijn eigen lichaam.

Omdat, als ik aanwezig ben in en als mezelf - en er komt een gedachte of een gevoel of een emotie op, dan kan ik er antwoord op geven in de zin van 'ja' of 'neen', simpel -- er komt iets op in mezelf, en, in de plaats van te Reageren - hetgeen altijd getriggerd wordt door Beoordelingen - Geef ik eerder Antwoord, omdat, ik blijf stabiel in mezelf, ik blijf aanwezig in mezelf en vanuit die zelf-aanwezigheid en interne stabiliteit kijk ik naar wat het is dat opkomt in mezelf, onderzoek ik het en neem ik een beslissing in relatie tot of ik dit al dan niet zal aanvaarden in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 476

Dag 473: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2

Dit is een Verderzetting van "Dag 472: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 2" waarin ik het proces dat ik tot hiertoe had afgelegd in het veranderen en transformeren van de emotionele reactie/ervaring van Opgeven heb gerecapituleerd.

Gisteren had ik opnieuw een squash wedstrijd met een persoon, en, terwijl ik dacht dat ik het patroon van opgeven had veranderd en dat ik stabiel stond in mezelf in relatie tot dit patroon - kwam het gisteren op in mezelf. Ik bevond mij plots in dezelfde intense emotionele ervaring van opgeven, waarin ik reageerde op de gedachten die in mijn geest opkwamen en die gingen van 'het maakt niet uit', 'ik kan dit toch niet', 'waarom zou ik nog verder doen', 'het zal mij nooit lukken' -- in relatie tot mijn observatie dat hoe ik speelde van mindere kwaliteit was dan hoe ik voordien had gespeeld en dat ik aan het verliezen was. Toen ik tot die conclusie kwam in mijn geest, kwam er een gedachte op die ging van 'Ik dacht dat ik was veranderd!' en 'ik dacht dat ik beter was geworden!', met een intense ervaring van kwaadheid en frustratie.

En van die ervaring van kwaadheid en frustratie ging mijn geest naar de tegenovergestelde polariteit als gedachten en een emotionele ervaring van verslagenheid, hopeloosheid, machteloosheid en opgeven.

Wanneer ik mezelf dan in dat mentale/emotionele patroon zag gaan, reageerde ik opnieuw met hetzelfde patroon van gedachten die gingen van 'ik kan niet geloven dat ik hier weeral in gevallen ben', 'waarom lukt dit mij niet' - waarop ik weer reageerde met een ervaring van kwaadheid en frustratie, waarna ik dan weer dacht van 'dit zal mij nooit lukken', 'ik kan het gewoon niet', 'het is onmogelijk', en reageerde met een emotionele ervaring van verslagenheid en wanhoop.

En op fysiek vlak ging ik dan ook reageren door bijvoorbeeld mijn schouders te laten hangen en mijn lichaam opzettelijk niet meer op te spannen of in te spannen om de wedstrijd te winnen, maar eerder nonchalant te worden in mijn houding.

Hoewel ik op het eerste zicht dacht en geloofde dat het hele proces dat ik had bewandeld in het stoppen van dit specifieke patroon volledig voor niets geweest is omdat ik blijkbaar ben 'teruggevallen' in hetzelfde patroon - is dat bij nader inzien niet noodzakelijkerwijs zo. Omdat, wanneer ik kijk naar waarom het is dat dit patroon is kunnen 'terugkomen', dan zie ik dat dat is omdat er specifieke punten zijn in mijn geest die bijdragen aan de activatie van dit patroon die ik voorheen niet had opgemerkt of gezien.En, de geest is nu eenmaal een systeem dat ik doorheen mijn leven hier op aarde heb opgebouwd, dus, ik kan niet zomaar vertrouwen op de veronderstelling en het geloof in mezelf dat, gewoon omdat ik specifieke stappen heb ondernomen en een bepaald proces heb bewandeld, dat ik nu 'veranderd' ben en dat ik nu dingen in mijn geest zoals gedachten en emoties heb kunnen 'stoppen'.

Het is dat startpunt echter dat problematisch is - het feit dat ik 'dingen in mijn geest' wil 'stoppen' - omdat dit impliceert dat er beoordelingen bestaan in mezelf in relatie tot die 'dingen', en dat ik dus dat deel van mezelf niet aanvaard. En, zolang ik delen van mezelf niet wil aanvaarden, creëer ik een gevecht in mezelf, waardoor ik uiteindelijk in een emotionele ervaring van verslagenheid zal gaan omdat ik het 'gevecht' niet kan Winnen -- uiteraard omdat ik ook niet kan 'winnen' van mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 474

Dag 472: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 1

Dit is een Verderzetting van "Dag 471: Waarom is Aanvaarding iets Voorwaardelijks?" - hetgeen een deel uitmaakte van een serie die ik ben beginnen wandelen in "Dag 436: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1", naar aanleiding van een moment waarin ik merkte dat er een patroon bestond in mezelf van mentale, emotionele en fysieke reacties die leidden tot zelf-sabotage in mijn relaties met de mensen om mij heen en met mijn eigen leven en wat het is dat ik wil doen met mijn leven.

In het bewandelen van dit proces van het veranderen van dit patroon, heb ik geobserveerd hoe, elke keer wanneer ik mij opnieuw in een gelijkaardige situatie bevond die als activerings punt bestond in mijn geest, ik meer en meer stabiel werd in mezelf in relatie tot de gedachten en emotionele reacties die opkwamen in mijn geest in en als dat specifieke Patroon, tot ik uiteindelijk zelf als authoriteit kon staan in mezelf en mezelf in de situatie waarin ik mij bevond kon sturen op een manier die het beste was voor mezelf. Hierin transformeerde ik een onaangename ervaring in relatie tot het beoefenen van een sport in een groep mensen naar een ervaring van een genieten van mezelf in die situatie.

Hoe ik mezelf heb toegepast in dit proces van zelf-transformatie, is door middel van specifiek 'gereedschap', zoals zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie via schrijven en door middel van een fysieke toepassing en evaluatie -- waarin ik telkens ik mezelf in een gelijkaardige situatie bevond, onderzocht hoe het patroon dat ik er in mijn geest mee verbonden had zich activeerde, hoe het bestond, wat de componenten en de functie ervan was. Door middel van deze toepassing van het onderzoeken van hoe dit patroon in mezelf bestaat, door bijvoorbeeld te kijken naar de gedachten, gevoelens, emoties, verlangens, angsten en herinneringen die in dat moment opkomen in mijn geest, op bewust en onderbewust niveau, en mezelf in die situatie dus te observeren zowel op mentaal en emotioneel als fysiek vlak, kon ik meer en meer 'grip' krijgen op wat het is dat er eigenlijk allemaal gebeurt in mezelf dat ervoor zorgt dat ik in een patroon van emotionele zelf-sabotage treed in die specifieke situatie, en gaf ik mezelf daarin de 'macht' om te beslissen wie ik ben in relatie tot die gedachten en emotionele reacties - en dus bijvoorbeeld te beslissen om mezelf niet te laten meeslepen door emotionele reacties op welbepaalde gedachten, maar eerder stabiel te blijven in mezelf en te participeren in de fysieke werkelijkheid in relatie tot de mensen om mij heen.

De aanvankelijke intensiteit van de emotionele reacties op de gedachten die opkwamen in mijn geest terwijl ik bijvoorbeeld aan het sporten was met een ander individu hadden voor een groot deel al geweken naarmate ik de diepere lagen van mijn geest onderzocht, zo had ik bijvoorbeeld vanaf  "Dag 455: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt" ontdekt dat wat er onder de emotionele reactie van opgeven lag die activeerde in een moment waarin ik bijvoorbeeld een squash wedstrijd aan het spelen ben met een persoon, was een gedachtenconstruct waarin ik wil winnen en waarin ik mezelf vergelijk met de ander vanuit een verlangen in mezelf om te winnen en mij superieur te voelen.

En, wanneer ik dit gedachtenconstruct in mezelf onderzocht en specifiek keek naar waarom het is dat dit gedachtenconstruct zo een impact heeft op mij dat ik in een emotionele ervaring van opgeven ga vanaf het moment dat ik zie dat ik aan het 'verliezen' ben, zag ik dat dat was omdat ik mezelf in mijn geest had afgescheiden van dit construct als het verlangen om te winnen door die gedachten die opkwamen in mijn geest waarin ik beter wil zijn dan de ander persoon en waarin ik die persoon beoordeel in vergelijking met mezelf te beoordelen als een 'negatieve eigenschap' en omdat ik in mijn onderbewustzijn de beslissing had gemaakt dat dat niet is wie ik wil zijn - dat ik eerder een 'goed persoon' wil zijn die "sociaal" is en die andere mensen waardeerd in gelijke mate -- iemand die 'lief' is, en 'aangenaam', en 'vriendelijk', en 'politiek correct'. Hierdoor had ik echter niet door dat ik dit gedachtenconstruct van het verlangen om te winnen enkel naar de achtergrond van mijn geest had gedrongen - aangezien ik het niet had 'losgelaten' door middel van het bewandelen van een proces van zelf-onderzoek, zelf-vergeving en zelf-correctie -- ik reageerde erop met een beoordeling en een angst om 'zo te zijn' en probeerde het dan te verdringen, onderdrukken en negeren in mezelf.

Hierdoor werd dit construct in mezelf enkel meer intens, en had het bijvoorbeeld de macht om mij in een emotionele ervaring en reactie van Opgeven te doen gaan in een moment, zonder dat ik zelf zag of besefte waar die reactie zelfs vandaan kwam. Ik bedoel, dat is in feite een vorm van Gespleten Persoonlijkheid - als er dingen in mezelf bestaan die invloed hebben op mijn gedrag zonder dat ik zelf weet, zie op besef hoe of waar of waarom het in mezelf bestaat omdat ik het zodanig verdrongen en onderdrukt heb in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 473

Dag 436: Het veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1 - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/01/dag-436-het-veranderen-van-een-reactie.html#sthash.UFD3ojHI.dpuf