Dag 499: Waarom Vormen we Relaties met Anderen Maar Nooit met Onszelf?

Ik luisterde naar een Eqafe Interview in de Journeys into the Afterlife Series waarin een wezen haar ervaring deelde van hoe ze vroeger in het dimensionele bestaan de job had om de dimensies die bestonden in de 'Hemel' allemaal te onderzoeken om een oogje in het zeil te houden in wat er allemaal gebeurde in de Hemel - om ervoor te zorgen dat alles hetzelfde blijft en dat er geen enkel wezen 'uit de rang loopt' of de status quo uitdaagt van hoe dingen verlopen en gestructureerd waren in de hemel.

In dit specifieke interview sprak ze over hoe ze zag hoe ze wezens zag veranderen vanaf het moment dat ze geloofden dat hun persoonlijke 'Hemel' een privé rijkdom was  waar ze helemaal alleen in waren en waar niemand kon zien wat ze er allemaal in deden. Ze vertelde dat ze merkte dat die wezens in hun persoonlijke privé hemel al de dingen deden en zegden  die ze altijd hadden verborgen wanneer ze rond andere wezens waren. Ze deden dingen waarvan ze nooit zouden willen dat andere wezens zouden zien of weten wat ze allemaal deden, als die specifieke 'waarheid' van zichzelf.

En ze zei dat dat in feite is hoe mensen hier op aarde eigenlijk precies hetzelfde doen, enkel in hun geest -- daar waar wij 'alleen' zijn met onszelf, of althans waar we geloven dat we 'alleen' zijn, waar niemand ons kan zien. In onze geest doen en zeggen we al de dingen die we doorgaans van andere mensen verborgen willen houden zogezegd om onszelf te beschermen van hoe mensen op ons zouden reageren.

Maar, wat dit wezen zei dat eigenaardig en interessant was, is dat de reden waarom mensen dit doen, of waarom wezens dit deden - het verbergen van die specifieke 'waarheid' en 'realiteit' van zichzelf  in de geest of in één of andere privé hemel - is niet zozeer omdat we onszelf willen 'beschermen', maar eerder omdat we niet zouden kunnen leven met onszelf als we onszelf zouden confronteren met wat het eigenlijk is dat we allemaal doen in het geheim in onszelf, met die waarheid en realiteit van wat er eigenlijk allemaal bestaat in onszelf --- en dat dat ook de reden is dat, wanneer het aankomt op het onderzoeken van onszelf, en aan introspectie doen, en werkelijk onszelf in de ogen kijken, dat we dan een angst ervaren, omdat we niet willen zien wat er eigenlijk bestaat in onszelf. We willen geheimen houden van onszelf, we willen doen alsof we zelf ook niet zien of ons zelf ook niet gewaar zijn van wat we doen en wie we zijn in onszelf zolang andere mensen ook niet weten of zien of zich gewaar zijn van wat wij doen in onze geest en wanneer we alleen zijn.

En, wanneer ik in mezelf kijk naar hoe ik besta specifiek in relatie tot mezelf en mijn geest en wat ik doe in mijn geest - dan stel ik vast dat ze wel degelijk een punt heeft in de zin dat ik nooit alleen wilde zijn met mezelf omdat ik wist dat ik dan geconfronteerd zou worden met mezelf, met mijn interne realiteit. Ik wilde liever altijd in de buurt van andere mensen zijn, waar ik mezelf kan afleiden met emotionele reacties, en waar ik kan doen alsof ik niet besta in mezelf, waar ik het gevoel kan creëren in mezelf dat ik mezelf kan verliezen in 'andere mensen' en in mijn eigen gevoelens en emotionele reacties op de mensen om mij heen. Maar, van zodra ik alleen was in mijn kamer of ergens in een stille ruimte, begon ik mij ongemakkelijk te voelen en ging ik meteen op zoek naar manieren om mezelf af te leiden, zoals bijvoorbeeld door televisie te kijken of muziek te luisteren of wat dan ook te doen om mijn aandacht af te leiden van mezelf en van het feit dat ik alleen was.

Ik bedoel, wanneer het aankomt op het hebben van een relatie met mezelf, waarin ik bijvoorbeeld verantwoordelijkheid neem voor wat ik doe in mijn interne en externe realiteit of waarin ik principes heb of waarde hecht aan integriteit en zelf-eerlijkheid -- daar is nooit sprake van geweest in mezelf. Ik heb zelfs steeds elke vorm van principe of integriteit het water in gegooid om  relaties te kunnen vormen met 'andere mensen'. Wie ik was in mezelf, dat maakte nooit uit. Mijn zelf-integriteit en zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid - dat kon mij niet schelen, dat was onbestaand. Zolang andere mensen maar geloofden dat ik een verantwoordelijk, integer, betrouwbaar en eerlijk individu was kon het mij allemaal niet schelen wat ik eigenlijk deed in mijn geest en wie ik eigenlijk was in mezelf wanneer niemand mij kan zien.

Dus, ik bedoel, het is zeker en vast interessant en fascinerend om dit vast te stellen en in te zien van mezelf in het bewandelen van mijn reis naar leven - en het is zeker iets dat mijn ogen geopend heeft in relatie tot het zien en beseffen dat ik absoluut niet dat goede en positieve beeld ben dat ik presenteer van mezelf naar andere mensen toe --- en dat ik eigenlijk nooit werkelijk mezelf heb leren kennen omdat ik nooit de waarde heb ingezien van het bewerkstelligen van een relatie met mezelf. Ik heb nooit mezelf opgemerkt in en als mezelf.

En, wat ik ook heb ingezien is dat, zolang ik die relatie met mezelf niet bewerkstellig en opbouw, zal ik nooit werkelijk opstaan in deze wereld en in staat zijn om de wereld te veranderen --- omdat, ik zal het lef niet hebben om mensen in vraag te stellen. Omdat, zolang ik geen relatie heb gecreëerd met mezelf en zolang ik geen stabiliteit heb gecreëerd in mezelf in de zin van dat ik besef wie ik ben in elk moment - zal ik altijd meer waarde hechten aan de relatie  die ik zogezegd heb met andere mensen en dan zal ik steeds andere mensen ondersteunen in hun meningen, ook al zijn die meningen misschien schadelijk voor het leven op aarde. Ik zal dan nooit mijn wereld en realiteit werkelijk bevragen omdat ik te druk bezig ben met het creëren van relaties om de leegte op te vullen die bestaat in mezelf in en als het gebrek aan een relatie met mezelf.

Dag 470: Waarom Aanvaarding nooit Echt Bestaan Heeft

Dit is een Verderzetting van "Dag 469: Wat is de Oorsprong van het Verlangen om Aanvaard te Worden?" - in mijn proces van het onderzoeken en herdefiniëren van het woord 'Aanvaarding'. Herdefiniëren, omdat, in het onderzoeken van het woord 'aanvaarding' en hoe ik dit woord in mijn geest en ervaring gedefinieerd heb -- heb ik gemerkt dat 'aanvaarding' in werkelijkheid niet echt bestaat omdat het deel uitmaakt van een polariteit --- namelijk 'aanvaarding' versus 'verwerping'/'afwijzing', hetgeen wil zeggen aanvaarding afwijzing creëert en ondersteunt, en omgekeerd.

En dit houdt op zich geen steek - omdat afwijzing/verwerping niet zou moeten bestaan opdat aanvaarding kan bestaan, dat is omgekeerde logica. Hierin dus kwam ik tot de vaststelling dat ik het woord 'aanvaarding' voor mezelf moet herdefiniëren zodat ik geen consequenties creëer zoals 'afwijzing' en 'verwerping'.

En dus, wanneer ik kijk naar hoe ik het woord 'aanvaarding' geleefd heb in mijn bestaan hier op aarde, dan zie ik hoe ik eigenlijk constant probeer weg te vluchten van een angst om afgewezen te worden --- en hoe ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', waarin ik 'aanvaard' wil worden door 'andere mensen' en tegelijkertijd angst heb om 'afgewezen'/'verworpen' te worden door 'andere mensen'.

Dus, omdat ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', heb ik 'aanvaarding' gedefinieerd als een idee in mijn geest, een idee dat gebaseerd is op interpretaties, percepties, geloofsystemen en gedachten in verband met hoe ik denk dat 'andere mensen' denken over mij, hoe ze reageren op mijn aanwezigheid en uitdrukking en hoe ze zich voelen tegenover mij. Deze vorm van 'aanvaarding', als in het 'mij aanvaard voelen', kan niet Echt zijn, omdat het letterlijk 'gebakken lucht' is in de vorm van een gedachte in mijn geest en een gevoel in mijn lichaam. Met andere woorden, als ik mijn vertrouwen plaats in deze vorm van 'aanvaarding' en als ik dus op zoek ga naar deze 'aanvaarding' als een gedachte en een gevoel, dan ben ik op zoek naar iets dat niet eens werkelijk bestaat.

Dit wil dan zeggen dat ik constant en continu in een polariteit zal bestaan in mezelf waarin ik het ene moment denk van 'ja, mensen aanvaarden mij', en dan voel ik mij positief - en het andere moment denk ik van 'neen, ze wijzen mij af' of 'ze vinden mij niet leuk', en dan voel ik mij negatief --- en hierin voel ik mij dan de hele tijd enorm onzeker omdat ik onmogelijk kan weten of zien wat er werkelijk omgaat in mensen hun geest of hoe mensen zich werkelijk voelen, ik kan maar raden en gissen en interpreteren. Dus, zelfs wanneer ik geloof en denk en ervan overtuigd ben dat 'mensen mij aanvaarden', dan nog is er steeds die ondertoon aanwezig van Onzekerheid, waarin ik in elk moment kan 'vallen' in een gedachte en ervaringen dat 'mensen mij afwijzen', omdat ik nu eenmaal niet honderd percent kan vertrouwen op mijn eigen gedachten als mijn percepties, interpretaties, ideëen en geloofsystemen in verband met hoe en wat 'andere mensen' denken en voelen en ervaren tegenover mij.

Omwille van deze dynamiek van hoe het woord 'aanvaarding' bestaat in en als de Geest, in gedachten, gevoelens en emoties - stel ik vast dat 'aanvaarding' niet echt bestaat en nooit echt bestaan heeft en zelfs in werkelijkheid gelijk staat aan de ervaring van 'afwijzing' en 'verwerping' als wat ik in mijn geest gedefinieerd heb als het tegenovergestelde van 'aanvaarding'. Het is dus fascinerend dat dit woord bestaat in mijn geest met die specifieke definitie - omdat hoe ik dit woord altijd heb begrepen, ervaren en geleefd, is als een illusie, als iets dat niet echt bestaat. De vraag hierin is dus: Waar komt mijn definitie van het woord 'Aanvaarding' dan vandaan en hoe is het dat ik deze definitie in mijn geest heb opgebouwd?

Wordt Vervolgd in Dag 471

Dag 455: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt

Dit is een Verderzetting van "Dag 454: Het Proces van het Veranderen en Corrigeren van Emotionele Zelf-Sabotage" en in deze blog zal ik het zelf-vergeving proces afleggen en delen in relatie tot het gedachtenpatroon dat ik de laatste dagen heb omschreven  als wat ik heb kunnen identificeren dat in mijn geest bestaat op de achtergrond --- namelijk een gedachtenpatroon van 'competitie', waarin ik op zoek ben naar een gevoel van superioriteit en naar erkenning van andere mensen voor wat ik kan en voor mijn superioriteit over andere mensen in verband met specifieke handelingen of vaardigheden. Maar het probleem lag niet zozeer in het feit dat dit gedachtenpatroon in mezelf bestaat - maar eerder in mijn reactie erop. Wat ik had gemerkt in verband met hoe ik in relatie sta tot deze specifieke gedachten en gevoelens-/emotionele reacties die opkomen in mezelf wanneer ik mij in sociale situaties bevindt -- is dat ik in mezelf in reactie ga op deze gedachten en gevoelens --- en dat ik dus als het ware een soort van 'tweede geest' in mezelf heb gecreëerd, een tweede laag van gedachten waarin ik de 'spontane' gedachten en gevoelens/emoties van Competitie in mezelf beoordeel.

Omdat, elke keer wanneer ik dat soort gedachten zie opkomen in mijn geest, waarin ik bijvoorbeeld, wanneer ik iemand anders een fout zie maken, denk van 'ha, ik ben beter dan die persoon', verbonden met een positief gevoel van superioriteit - dan reageer ik daarop met gedachten in mijn 'bewuste geest' die gaan van 'neen, dit zijn slechte gedachten', omdat ik in mijn bewuste geest een specifieke 'persoonlijkheid' heb gemaakt als wie ik geloof van mezelf dat ik ben, hetgeen in relatie bestaat tot wat ik wil dat andere mensen denken over mij en hoe andere mensen mij zien. Deze 'bewuste persoonlijkheid', als een beeld/idee dat ik van mezelf heb in mijn geest, is het beeld van mezelf als een 'goed/positief persoon' volgens allerlei beoordelingen en waarden en normen die ik heb geleerd en gekopieerd van mijn omgeving in verband met wat gezien wordt als aanvaardbaar en goed en positief en wenselijk door 'de samenleving' -- en volgens dat beeld zijn die competitieve gedachten die zomaar opkomen in mijn geest tegenover andere mensen waarin ik duidelijk kan zien dat ik mij superieur wil voelen tegenover andere mensen en dat ik andere mensen beoordeel en 'neerhaal' in mijn gedachten zodat ik mij beter kan voelen over mezelf, 'negatief' en 'slecht' omdat dat is hoe dat gezien zou worden door 'de samenleving'.

Het is immers niet 'sociaal wenselijk' of 'politiek correct' om andere mensen te willen verslaan en om mij superieur te willen voelen - in de zin van dat als ik openlijk in competitie zou staan met mensen op de manier waarop ik in competitie met hen sta in de 'geheime gedachten' in mijn geest --- dan zou ik niet al te veel vrienden maken, omdat ik in feite constant in conflict sta met mensen en mensen als het ware continu aan het uitdagen ben in en als mijn verlangen om hen te verslaan en mij superieur te voelen tegenover hen.

Dit wil zeggen dat mijn 'bewuste persoonlijkheid' als wie ik denk dat ik ben en wie ik wil zijn, 'in de ogen van de samenleving', in werkelijkheid een soort van 'manipulatie-persoonlijkheid' is -- namelijk iets dat ik in mijn geest opzettelijk gecreëerd heb om de mensen om mij heen te kunnen manipuleren zodat ik zou krijgen wat ik wil --- bijvoorbeeld sociale ondersteuning, veiligheid, bescherming, zekerheid, enzovoort.... allemaal dingen die ik kan verkrijgen door middel van het creëren van sociale netwerken en relaties met de mensen om mij heen en dus door middel van het presenteren van mezelf als iemand die voldoet aan al die normen, waarden en oordelen in verband met wat 'goed', 'juist', 'correct', 'wenselijk' en 'acceptabel' is volgens het 'collectieve bewustzijn' - of althans volgens wat ik heb opgepikt van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd.

En het is via deze 'bewuste persoonlijkheid' die ik zelf opzettelijk gecreëerd heb in mijn geest, dat ik mijn andere persoonlijkheid of persoonlijkheden die in mezelf bestaan onderdruk, en er daardoor als het ware 'onderbewuste persoonlijkheden' van maak. Deze onderbewuste persoonlijkheden als simpelweg de gedachten en reactiepatronen die ik heb onderdrukt in mezelf, is bijvoorbeeld het gedachten en reactiepatroon van Competitie als het verlangen om mij superieur te zijn en beter te zijn dan andere mensen en te 'winnen' en anderen te 'verslaan'. En, ik bedoel, het feit dat ik deze onderbewuste persoonlijkheid zodanig naar de achtergrond heb geduwd in mezelf door middel van mijn 'bewuste persoonlijkheid' tot op het punt dat ik niet eens wil aanvaarden dat ik zo denk en besta in mezelf en dat ik er continu op reageer wanneer die onderbewuste gedachtenpatronen opkomen in mijn geest - wil zeggen dat mijn verlangen naar veiligheid, zekerheid en stabiliteit door middel van sociale relaties zo enorm groot is in mezelf dat dat mijn hele geest overneemt, mijn hele interne realiteit.

Omdat, in de werkelijkheid is het verlangen om te winnen en mij superieur te voelen en de beste te zijn, niet 'slecht' of 'negatief' - dat is nu eenmaal wie ik ben vanbinnen als mens - dat is hoe de menselijke geest werkt en functioneert. De mens is geen sociaal wezen in zichzelf, de mens is medogenloos en egoïstisch --- dat is de reden waarom deze wereld bestaat op een manier waarin er geen sprake is van gelijkheid of mededogen of een 'geven om' andere levende wezens, niet echt althans. Dus, het feit dat ik deze inherente 'natuur' van mijn wezen zodanig heb onderdrukt en ontkend in mezelf - laat mij zien dat ik mij eigenlijk zo super onveilig en onzerker en onstabiel voel in mezelf en in relatie tot mijn omgeving --- dat 'wie ik ben' vanbinnen in mezelf enkel en alleen maar in het teken staat van het creëren van veiligheid, zekerheid en stabiliteit door middel van het vormen van relaties met andere mensen door middel van mijn 'bewuste persoonlijkheid'.


In mijn volgende blog zal ik overgaan naar het toepassen en het bewandelen van een proces van zelf-vergeving in relatie tot deze dimensies die ik heb ontdekt in het onderzoeken van mezelf in hoe ik besta en functioneer in mezelf - als wat niet het beste is voor mezelf.

Dag 454: Het Proces van het Veranderen en Corrigeren van Emotionele Zelf-Sabotage - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/02/dag-454-het-proces-van-het-veranderen.html#sthash.82DAs2Qx.dpuf

Dag 380: Is Intelligentie in werkelijkheid Angst?

Dit is een verderzetting van "Dag 378: Bestaat het 'IK' wel Werkelijk?" en "Dag 379: Is mijn Thuis in het Kasteel van mijn Gedachten?"  waarin ik bekeek hoe mijn geest werkt  naar aanleiding van de vraag die ik mezelf stelde in verband met of ik wel degelijk zelf-eerlijkheid aan het toepassen in mijn schrijven, waarin ik besefte dat ik in mijn Reis naar Leven Blogs meer de neiging had om te schrijven vanuit afscheiding in mezelf, als het punt van 'intelligentie' -- waarin ik dus niet mezelf uitdrukte in zelf-eerlijkheid, maar eerder schreef vanuit mijn gedachten als een idee dat ik van mezelf gecreëerd had in mijn geest/Ego.


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het vereren van kennis en informatie als voorgeprogrammeerde codes en symbolen en betekenissen in de vorm van Woorden - en het onderdrukken van mezelf in en als mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf, door hoe ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, in mijn verering van kennis en informatie, 'meer' proberen te zijn dan wie ik eigenlijk ben als het leven zelf in en als mezelf, vanuit en gebaseerd op het geloof en de idee dat ik eigenlijk 'minder' ben in relatie tot/vergelijking met kennis en informatie --- en dat ik daarin mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van Woorden door woorden te zien, ervaren en definieren als Superieur aan mezelf in afscheiding van mezelf en daardoor zelf-oneerlijkheid te aanvaarden en manifesteren in mezelf in en als mijn expressie/uitdrukking in en als woorden door hoe ik nooit heb ingezien hoe woorden delen/expressies zijn van mezelf als het leven zelf en hoe ik daarin delen van mezelf heb afgescheiden door mezelf af te scheiden van woorden als mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'intelligentie' te definieren in en als kennis en informatie in en als en interne realiteit van de Geest als Gedachten, en te verbinden met een positieve waarde - en daarin voor mezelf een excuus te creëren om te vluchten van de angst van mensen en relaties die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, door te geloven dat als ik mij bezighoudt met het analyseren, nadenken en contempleren over de realiteit die ik zie met mijn ogen, dat ik dan Beter/Meer en superieur ben tegenover Andere mensen --- en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik deze definitie van 'Intelligentie', in en als een polariteit van 'onintelligent' en 'intelligent', zelf gecreëerd heb in mijn geest om mij goed te kunnen voelen over het feit dat ik eigenlijk aan het vluchten ben van angsten die ik ervaar in mezelf tegenover Mensen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'Intelligentie' te definieren in en als en vanuit en gebaseerd op Eigenbelang in mezelf, als de persoonlijke verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf om mij superieur te voelen, als reactie op de ervaring van Inferioriteit als Angst die ik ervaar in mezelf tegenover mijn Omgeving - en dat ik daarin mezelf heb toegestaan het woord 'intelligentie' opzettelijk te Limiteren tot een persoonlijke ervaring in mijn Geest die enkel mijn eigenbelangen dient, en daardoor in totale afscheiding bestaat van het leven op aarde als wat HIER bestaat --- in de plaats van het woord 'Intelligentie' te verkennen, leren kennen, onderzoeken en Zien als wat het eigenlijk is en daarin te Ontdekken, verkennen en Zien wie ik werkelijk ben in en als wat het woord 'Intelligentie' werkelijk is, als een Levend Woord dat werkelijk bestaat in en als de fysieke werkelijkheid en dus niet een woord waarvan de betekenis enkel bestaat in en als mijn persoonlijke interne Realiteit als Gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd Menselijke Relaties en menselijk gedrag in en als hoe mensen in relatie staan tot elkaar als wat ik zie met mijn ogen, te definieren en beoordelen als 'Onintelligent', in en als de polariteit die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf tussen 'intelligent' en 'onintelligent' - en dat ik daarin mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat mijn beoordeling over mensen en Relaties als 'onintelligent' en 'inferieur' aan hoe ik 'intelligentie' gedefinieerd heb als het Isoleren van mezelf in en als Interne Gedachten, analyses en contemplatie als kennis en informatie, niet werkelijk 'inferieur' of 'onintelligent' is, aangezien mijn beoordeling van 'onintelligent' en 'inferieur' gebaseerd is op de inferioriteit die ik ervaar in mezelf tegenover mensen en relaties en ik daarin die beoordeling heb gecreëerd en gebruikt om die ervaring van inferioriteit in mezelf te onderdrukken en mij superieur te voelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat/hoe de 'intelligentie' waarin ik mezelf heb gedefinieerd niet echt is en kan zijn omdat die intelligentie gecreëerd is als een reactie op een emotionele ervaring in mezelf en dus niet een zelf-gestuurde expressie is van wie ik ben in en als het fysieke lichaam - waarin ik mezelf heb afgescheiden in twee delen in en als de polariteit van 'intelligent' als 'superieur' en 'onintelligent' als 'inferieur', waarin ik langs de ene kant besta in en als een absolute isolatie en weerstand tegenover alles dat ik beoordeel en zie als 'onintelligent', zoals mensen en relaties, en langs de andere kant mezelf verloren heb in een doolhof van gedachten in mijn geest in en als wat ik heb gedefinieerd als 'intelligent' --- in de plaats van in te zien en te beseffen dat echte/ware Intelligentie in elk moment HIER is, in elk moment constant en stabiel als een levende expressie van wie ik ben in en als mijn bestaan als fysiek levend wezen hier in en als dit aardse bestaan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe deze valse definitie en ervaring van 'intelligentie' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf zich heeft gemanifesteerd in en als hoe de mensheid bestaat in relatie tot zichzelf  in hoe de westerse wereld zich definieert en beoordeelt als 'intelligent' en 'beschaafd' omwille van onze wetenschap, onze filosofie, als de 'disciplines' waarin we onszelf uitdrukken als 'denkende wezens' en daarin zichzelf ziet en beoordeelt als superieur aan het Zuiden en aan de levende wezens die meer 'fysiek' zijn in hun bestaan/expressie -- en daarin tot consequenties heeft gecreëerd dat, terwijl het westen en al de mensen die zichzelf 'intelligent' en daarin 'superieur' wanen geloven dat gedachten boven de fysieke realiteit staan en dat we controle kunnen uitoefenen over de fysieke werkelijkheid via onze gedachten, we niet werkelijk direct zien, begrijpen of beseffen wat de fysieke werkelijkheid in feite nodig heeft om te bestaan op de best mogelijke manier en daardoor zorgen voor veel situaties van misbruik in en als de levens van fysieke wezens op aarde omdat we in die mate in afscheiding bestaan van de fysieke realiteit en niet zien dat elk levend wezen hier op aarde in wezen hetzelfde is en hetzelfde ervaart als wijzelf in en als de eenheid en gelijkheid van het fysieke lichaam --- omdat we ons zodanig blindstaren op onze zogezegde 'superioriteit' in en als onze Gedachten als kennis en informatie, dat we het fysieke aspect van hoe wij in relatie staan tot elkaar compleet verwaarlozen en daardoor niet in staat zijn om werkelijk te doen wat het beste is voor elkaar en bijgevolg onszelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de relatie die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf van het definieren van mezelf in en als een ervaring van superioriteit verbonden met de zogezegde 'intelligentie' van de geest als kennis en in formatie in en als gedachten, in afscheiding en weerstand en angst van de fysieke realiteit als mensen en relaties - ook bestaat in en als het collectieve bewustzijn van de mensheid --- waarin mensen in angst bestaan van de fysieke werkelijkheid, van zichzelf, van elkaar, van communicatie, van contact in en als de fysieke werkelijkheid - dat we kennis en informatie in en als wetenschap en filosofie, en regels en disciplines, gebruiken als een vlucht van de fysieke werkelijkheid, als fysieke aanraking, communicatie, contact en interactie --- en dat we daardoor niet in staat zijn om een samenleving en wereld te manifesteren die waarachtig het beste is voor iedereen en alles, omdat we dingen bekijken vanuit kennis en informatie in onze geest en op basis van wetenschappelijke berekeningen en onderzoek, en daarin onszelf niet in de schoenen verplaatsen van een ander of een ander levend wezen werkelijk leren kennen om direct en duidelijk te Zien en Begrijpen wat er werkelijk, eigenlijk nodig is opdat dat levend wezen kan bestaan in zijn optimale vorm

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat, net zoals hoe ik mezelf heb toegestaan 'intelligentie' als kennis en informatie in mijn geest en gedachten te gebruiken om mezelf te 'beschermen' van/tegen de angst die ik ervaar in relatie tot mensen - de fysieke manifestatie/consequentie in en als deze realiteit is hoe de 'Intelligence Agencies' gecreëerd zijn, als databases van kennis en informatie die gebruikt wordt door specifieke landen/naties en mensen om hun domein/bezittingen en zichzelf te beschermen tegen hun angst van andere landen/naties/mensen - en dat hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als mezelf aan het startpunt ligt van hoe deze fysieke realiteit bestaat en gemanifesteerd is, en dat ik daarin en daardoor dus compleet verantwoordelijk ben voor al wat bestaat hier in en als de fysieke realiteit


Wordt Vervolgd in Dag 381

Dag 351: Is Gevoelens en Emoties al wat er is aan Onszelf?

Dit is een verderzetting van "Dag 350: Zijn Gevoelens en Emoties in wezen Sociale Manipulatie?"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik zie en merk dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als gevoelens en emoties, waarin ik geloof dat hoe ik mij voel en de energetische reacties die ik ervaar in mezelf, in relatie tot 'andere mensen' en gedachten over en in verband met en relatie tot 'andere mensen', 'echt' zijn - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij dat gevoelens en emoties deel uitmaken van het voorgeprogrammeerde systeem van de geest als het systeem van overleving en dus een teken zijn dat ik mezelf heb toegestaan te participeren in, mezelf te definieren in en mezelf te laten sturen door het voorgeprogrammeerde systeem van overleving als de menselijke geest tot het punt dat ik mezelf heb 'verloren' in de leugen

hierin stel ik mezelf tot doel om stil te staan bij wie ik ben in en als elk moment dat ik een 'ervaring' gewaar wordt in mezelf, en deze ervaring niet zomaar te aanvaarden als 'wie ik ben', maar te onderzoeken wat deze ervaring is, welke gedachte, gevoel en emotie erin/erachter zit, en op die manier ontdekken en inzien hoe en waar ik mezelf heb toegestaan mezelf af te scheiden van mezelf als het leven door mezelf te definieren in en als eigenbelang als persoonlijke overleving - en zo mezelf te ondersteunen in mijn proces van het corrigeren van mezelf en het transformeren van mezelf als ego-centrisch wezen in en als het bewustzijnssysteem van de geest tot leven in en als eenheid en gelijkheid en te leven en bestaan als de levende statement van wat het beste is voor allen

wanneer en als ik merk en zie dat ik mensen benader vanuit gevoelens en emoties en wanneer ik communiceer met mensen vanuit gevoelens en emoties - en gevoelens en emoties gebruik als mijn 'vertrouwd platform' van 'menselijke interactie' en communicatie --- dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij dat gevoelens en emoties als 'communicatievorm' tussen en in en als 'menselijke relaties' een voorgeprogrammeerd en overgenomen/gekopieerd overlevings-mechanisme is dat ALTIJD bestaat in en als eigenbelang --- waarin ik mezelf heb toegestaan mezelf uit te drukken vanuit 'sociale angst', als de angst van verlies en de angst van mensen waarin ik mezelf heb afgescheiden van mijn omgeving als mezelf en dat ik vanuit die ervaring van angst een 'communicatievorm' van manipulatie, bedrog en leugens heb toegestaan te bestaan in mezelf als gedachten, gevoelens en emoties in en als de menselijke geest - waarin ik mezelf in en als mijn expressie opzettelijk compromitteer en verander en aanpas aan de mensen die ik zie met mijn ogen om te 'passen' in het geheel van de 'menselijke samenleving', omwille van hoe ik als kind geleerd heb dat ik andere mensen nodig heb om te overleven in en als deze fysieke realiteit

hierin stel ik mezelf tot doel om het proces te doorlopen van mezelf te leren kennen, ontdekken en verkennen als wie ik werkelijk ben als WEZEN, als het leven zelf, als HIER --- en om 'menselijke relaties' en interactie/communicatie te ontdekken en verkennen vanuit het startpunt van wat het beste is voor allen als mezelf als wie ik werkelijk ben --- en om dus te verkennen en ontdekken voor mezelf wat 'communicatie' is zonder dat het gestuurd en gedefinieerd wordt door het voorgeprogrammeerde en voorspelbare 'format' van gedachten, gevoelens en emoties - zodat ik, vanuit en in en als de stilte en de leegte van mezelf, mijn wereld en realiteit als de fysieke tastbare realiteit die HIER is kan leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf -- waarin ik mezelf de kans geef om op een praktische, fysieke manier mezelf te ontwikkelen in en als het leven en toepassen van wat het beste is voor allen

ik besef, realiseer mij en begrijp hoe gelimiteerd gevoelens en emoties zijn als het voorspelbare, voorgeprogrammeerde systeem van het 'menselijk bewustzijn' dat ik heb gekopieerd van mijn ouders en omgeving uit ANGST voor mijn Overleving --- en dat ik daarin mijn hele wezen, leven en bestaan heb laten draaien rond OVERLEVING als een ééndimensioneel punt dat niet eens echt bestaat, aangezien er enkel 'het leven' is, 'overleving' bestaat niet werkelijk aangezien elk individueel fysiek wezen op aarde uiteindelijk sterft - er is enkel 'het leven' in eenheid en gelijkheid dat in elk moment van ademhaling HIER is, in en als de fysiek werkelijkheid --- waarin, ik besef dat ik mezelf heb toegestaan de fysieke werkelijkheid in en als het leven op aarde te limiteren, beperken en onderdrukken net zoals hoe ik mezelf heb gelimiteerd, beperkt en onderdrukt in en als mijn expressie in en als mezelf door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het voorgeprogrammeerde en voorspelbare systeem van gedachtne, gevoelens en emoties in en als het menselijk bewustzijn

en dus stel ik mezelf tot doel om mezelf uit te breiden in en als wie ik ben als mijn bestaan HIER, door het proces te doorlopen van het stoppen van het voorgeprogrammeerde en voorspelbare systeem van gedachten, gevoelens en emoties in mezelf - en op te staan als wie ik werkelijk ben als het leven zelf als ZELF-expressie, waarin ik het zelf-directieve principe ben van mezelf als het leven zelf, en mezelf dus niet laat sturen, bepalen en beïnvloeden door een systeem van energie als gedachten, gevoelens en emoties --- en op op te staan als het levende voorbeeld van wie ik en allen als mezelf in en als deze realiteit werkelijk ben als het leven zelf

Dag 350: Zijn Gevoelens en Emoties in wezen Sociale Manipulatie?

Dit is een verderzetting van "Dag 347: Is Schuld het schild van het Ego?", "Dag 348: Hoe programmeren we onze kinderen om te aanvaarden dat Leven=Lijden?" en "Dag 349: Hoe/Waarom zijn we allemaal sociopaten?" - waarin we al beseft en begrepen hadden dat de mens in hoe hij bestaat in en als gedachten, gevoelens en emoties, een sociopaat is, omwille van hoe de emoties en gevoelens waar we ons mee uitdrukken een construct/mechanisme van sociale manipulatie is dat we gebruiken voor onze persoonlijke overleving. Bij deze pas ik Zelf-Vergeving toe en neem ik als het bestaan verantwoordelijkheid voor wat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als het bestaan.


Zelf-vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat en hoe gevoelens en emoties altijd een sociale manipulatie mechanisme is in en als de menselijke geest dat aangeleerd wordt van ouders op hun kinderen en dat voorkomt uit en gebaseerd is op het construct van de samenleving in en als het economische model van overleving en dus gebaseerd is op het gebruiken/misbruiken/bespelen/manipuleren van 'andere mensen' in functie van persoonlijke overleving in het systeem - waarin, kinderen leren naarmate ze opgroeien in deze wereld, in relatie tot hun omgeving als de menselijke samenleving, om zich aan te passen aan het model van interactie als gedachten, gevoelens en emoties, dat gehanteerd wordt in en door die omgeving als een voorgeprogrammeerd automatisch mechanisme van overleving in en als het menselijke fysieke lichaam en geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring en uitdrukking van gevoelens en emoties nooit een 'natuurlijk' punt is van zelf-expressie in en als de mens als fysiek wezen, maar altijd een gevolg is van hoe een mens die hier geboren wordt in deze wereld/samenleving terecht komt in een specifieke 'sociale structuur', gestuurd door gedachten, gevoelens en emoties in mensen, en dat hij zichzelf daar moet aan aanpassen om te kunnen functioneren als een deel van die sociale structuur om te kunnen overleven in die structuur - en dat elk mens daarin en daardoor impliciet zijn omgeving van mensen te manipuleert als het inspelen op de gevoelens en emoties in mensen door middel van gevoelens en emoties --- waarin uiteindelijk niemand doorheeft, beseft, realiseert en begrijpt dat gedachten, gevoelens en emoties in wezen niet echt zijn en niet zijn wie we werkelijk zijn en dat ons systeem/mechanisme van leven en overleven als het systeem van wederzijdse en onderlinge sociale manipulatie uiterst onpraktisch en zelfs in veel gevallen onleefbaar is omdat we niet omgaan met elkaar in en als de fysieke werkelijkheid van wie we zijn als fysieke levende wezens aangezien onze hele interactie met elkaar gebaseerd is op een systeem van leugens, bedrog en misleiding waarin elk van ons geleerd heeft om 'niet zichzelf te zijn', maar om een systeem te worden en uit te drukken dat in afscheiding bestaat van onszelf als wie we werkelijk zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te realiseren en begrijpen dat deze menselijke manier van bestaan en interactie aanvaard wordt door de mens als 'echt' en als 'de realiteit' en als 'wie we zijn' als 'mens' in en als onszelf omwille van de mate waarin we onszelf hebben geïdentificeerd met het systeem van overleving als gedachten, gevoelens en emoties en dus met het functioneren van de menselijke samenleving - omdat elk mens opgesloten en geïsoleerd is in de eigen persoonlijke innerlijke 'wereld' van gedachten, gevoelens en emoties als de Geest, omdat niemand eerlijk durft te zijn over de manipulatie, het bedrog en de leugens die we dagelijks toepassen en hanteren in onze 'sociale interactie' met andere mensen --- en dat daardoor uiteindelijk de menselijke samenleving en 'het bestaan op aarde' in en als een dysfunctioneel en misbruikend economische systeem wordt aanvaard als 'de realiteit', ook al weet elk mens individueel diep vanbinnen dat hoe we onszelf uitdrukken tegenover andere mensen en hoe we functioneren in interactie met onze omgeving, een leugen is die we opzettelijk toepassen en hanteren in functie van onze overleving in deze wereld en dat bijgevolg ons volledige bestaan in en als het economische systeem dat we gebouwd en gecreëerd hebben op basis van en vanuit het systeem van de Geest dat we hebben toegestaan te bestaan in onszelf een leugen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid in te zien voor het economische systeem in en als de fysieke realiteit als de 'sociale structuur' waarin mensen geboren worden en gedwongen worden om zich aan te passen aan een systeem/structuur van manipulatie, bedrog en leugens, en van de consequenties van/in dat economische systeem als de corruptie, de uitbuiting, het misbruik, de verwaarlozing, de omkoping die plaatsvindt in de economische verbanden/relaties tussen mensen en de verschillende economische structuren in de wereld --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het systeem van gedachten, gevoelens en emoties als het gekopieerde/overgenomen systeem van overleving dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en daarin niet eerlijk te zijn met mezelf en anderen als mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en die ik dagelijks toepas in mijn interactie met de mensen in mijn omgeving - en aldus mezelf te hebben geïsoleerd en afgescheiden van de realiteit en dus nooit te hebben ingezien dat het systeem van manipulatie en leugens als de menselijke geest dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, niet is wie ik werkelijk ben en dat dat systeem in wezen in elk mens in deze wereld bestaat, waarin elk mens één en gelijk verantwoordelijk is voor het hele wereld systeem van leugens en manipulatie als het economische systeem in en als de mensheid door onze directe participatie in en als het systeem vanuit het bewustzijnssysteem als de Geest als wie/wat we onszelf hebben toegestaan te worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik bijgevolg de oplossing ben voor het veranderen van het economische systeem in en als de fysieke werkelijkheid, door 'wie ik ben' te veranderen in en als mijn bestaan en uitdrukking en participatie in en als de fysieke werkelijkheid, door eerlijk te zijn met mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en het proces te doorlopen van het onderzoeken en corrigeren van de patronen van misbruik die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf  -- en zo op te staan als het levende voorbeeld van wat het beste is voor al het bestaan in en als de fysieke werkelijkheid


Wordt vervolgd in Dag 351

Dag 253: Sociaal Overleg hergedefinieerd

Dit is een verderzetting van "Dag 251: Wat is de Toekomst van het Sociaal Overleg in de Groep van Tien?"
en "Dag 252: Wat is Sociaal Overleg?"


Ik realiseer mij en besef dat 'sociaal overleg' in deze samenleving enkel zorgt voor meer conflict, omdat de oorsprong en 'bron' van de problemen nooit aangepakt wordt - namelijk de ongelijkheid waar het systeem op gebaseerd is waarin mensen niet gewaardeerd worden als het leven zelf maar gebruikt/misbruikt worden als 'slaven' voor zij die de winst opstrijken

ik realiseer mij en besef dat 'sociaal overleg' in een samenleving/systeem dat gebaseerd  is op ongelijkheid en dus geen intentie heeft om elk individu gelijk te waarderen en te eren, enkel uiteindelijk kan uitdraaien op conflict, revolutie en oorlog - naarmate het systeem steeds minder werkt voor zij die aan de 'bodem' staan, de 'arbeiders' en 'werknemers' -- en de 'rijken', de 'bedrijfs-eigenaars'/'werkgevers' enkel manieren vinden om de 'armen' te marginaliseren zodat zij 'rijk' kunnen blijven en voordeel kunnen blijven halen uit een systeem dat niet het beste is voor allen

 ik realiseer mij en besef dat 'sociaal overleg' in deze samenleving de illusie schept dat de bedrijfs-eigenaars, als de enigen die werkelijk voordeel/winst halen uit hoe de economie/samenleving functionneert, geven om de arbeiders/werknemers - en dat er dus zogezegd 'gelijkheid' is omdat iedereen zogezegd gehoord wordt in en als het 'sociaal overleg' --- terwijl de ware ongelijkheid die aan de basis van het systeem ligt, in hoe bedrijven functioneren in en als 'rang-ordes' en 'hierarchiëen' nooit gezien of bevraagd wordt

ik besef en realiseer mij dat het feit dat 'het volk' gelooft dat omdat er 'sociaal overleg' is, dat 'gelijkheid' daarom bestaat in deze samenleving, het bewijs is van de mate waarin 'het volk' gebrainwashed is om het systeem niet te bevragen en dus nooit op te merken dat 'sociaal overleg' de illusie is van 'gelijkheid' in een systeem dat inherent gebaseerd en opgebouwd is op 'ongelijkheid' --- en dus de perfecte afleiding en misleiding heeft gevormd zodat 'het volk' nooit zal zien waar het echte probleem ligt

Ik stel mezelf tot doel om het proces te bewandelen van het onderzoeken van hoe het systeem werkt en functioneert, om mezelf in staat te stellen om in te zien hoe het systeem kan veranderen tot een syteem dat het beste is voor allen --- omdat ik besef dat de enige reden waarom het huidige systeem niet het beste werkt voor allen en waarom mensen geloven dat het 'niet anders kan', is omdat niemand werkelijk inzicht heeft in hoe het precies functioneert, waardoor we ons allen 'machteloos' voelen tegenover 'het systeem' --- en dat de sleutel tot het daadwerkelijk creëren van een 'hemel op aarde' is om mezelf als het systeem te leren kennen en dus volledige verantwoordelijkheid nemen voor hoe het huidige systeem werkt - en dan mezelf transformeren en veranderen om te staan als het levende voorbeeld van hoe het wel anders kan en hoe een hemel op aarde als wat het beste is voor allen wel mogelijk is, door het veranderen van hoe ik in relatie sta met mijn omgeving tot relaties die het beste zijn voor allen

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen hoe een systeem waarin sommige mensen alles krijgen en hebben om welke reden dan ook, en andere mensen alles ontnomen wordt en omkomen van de honger om welke reden dan ook - een systeem is van ongelijkheid en dus tegen de rechten van de mens in gaat, en dus in wezen een crimineel systeem is --- en dat elk individu die een deel uitmaakt van dat systeem en dat systeem, op welke manier dan ook, in stand houdt, verantwoordelijk gesteld zal en moet worden als een medeplichtige aan criminele daden tegen het leven

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat 'sociaal overleg' futiel is - en dat het woord 'sociaal' in wezen vals en leugenachtig is, zolang het gebruikt wordt in de context van het behouden van het huidige systeem van inherente ongelijkheid

ik stel mezelf tot doel om het woord 'sociaal' te herdefinieren en te leven  als het mezelf in de schoenen te verplaatsen van een ander en steeds te doen wat het beste is voor allen - en het creëren van een systeem die deze 'sociaalheid' werkelijk manifesteerd als een realiteit voor allen -- waarin ieder wezen een waardig bestaan kan leiden hier op aarde

ik stel mezelf tot doel om 'sociaal overleg' te herdefinieren als een 'samenwerking' tussen individuen in de samenleving - om samen te kijken naar hoe we onze levensstandaard kunnen verbeteren op een gelijke manier voor allen, zodat elk individu een gelijk voordeel haalt uit elke beslissing -- gebaseerd op het principe dat wat het beste is voor allen (mijn omgeving) is ook het beste voor mezelf

Dag 213: Faalangst - De Grote Muur

Na de vorige blog die ik schreef over 'Faalangst' - "Dag 212: Faalangst - Zelf-Vergeving"
en na erover te spreken in mijn vlog "Dag 212: Faalangst"


heb ik ingezien hoe deze 'faalangst' een grote controle heeft over mijn leven op vele manieren en hoe ik mezelf vaak enorm saboteer in wat ik doe. Dus, zal ik deze blog en waarschijnlijk een paar volgende blogs toewijden aan het verder uitspitten van en veranderen van dit patroon - zodat ik werkelijk kan LEVEN zonder mezelf te saboteren.

Waar ik nu over ga schrijven is wat er gebeurt elke keer ik 'iets van plan ben', wanneer ik een idee in mijn geest heb dat ik 'van plan ben' uit te voeren in fysieke daad. Zoals bijvoorbeeld het schrijven van een blog. Wat er gebeurt is dat ik als het ware op een muur bots in mijn geest, een muur van twijfel, angst en onzekerheid - een muur van 'wat als...' --- 'wat als ik niet perfect ben in wat ik doe?', 'wat als ik geen erkenning zal krijgen voor wat ik doe?', 'wat als wat ik doe dom zal zijn?'. Hier speelt dus een angst om 'Dom' te zijn, om beoordeeld te worden als 'dom' en dus 'inferieur' in mijn expressie.

Ik zie dat ik die angst heb overgenomen van mijn omgeving - het is een punt van ego waarin ik mezelf met mijn 'intelligentie' en mijn zogezegde 'superioriteit' in wat ik doe boven andere mensen plaats en mezelf vergelijk met mensen, om mezelf ervan te verzekeren dat ik 'beter' ben, dat ik alles 'juist' en 'perfect' doe, waarin ik andere mensen altijd heb gezien als 'imperfect', 'slordig' in wat ze doen' en 'dom'.

Ik heb tijdens mijn leven veel tijd en moeite toegewijd aan het HOE van de dingen die ik doe, van mijn fysieke expressie/beweging/uitvoering. WAT ik doe was nooit echt belangrijk, maar wel HOE ik doe wat ik doe -- met andere woorden: zolang het er maar 'professioneel', 'perfect', 'goed', 'juist', 'correct' uitziet, zolang ik maar erkenning krijg van mensen voor 'wie ik ben' als een 'beeld'.

Het is zelfs alsof mijn leven een 'film' is en elk moment is een 'scene', een 'opname' waarin ik beoordeeld wordt op HOE ik mij beweeg/uitdruk, en waarin ik steeds op zoek ben naar een 'erkenning' voor mijn 'kunde' en 'vaardigheden'. Hierdoor zal ik ook mezelf limiteren in wat ik daadwerkelijk doe, door mezelf te schuwen van dingen die ik niet ken en waarvan ik dus niet zeker ben dat ik ze 'goed'/'juist' zal uitvoeren en of ik er dus erkenning voor zal krijgen -- dit zorgt voor veel 'herhaling' in mijn leven. Want, wie weet zal ik 'falen' als ik iets doe dat ik nog nooit gedaan heb, waar ik dus geen 'plan' voor heb in mijn geest in verband met HOE ik het zal doen/uitvoeren en HOE het er zal uitzien en hoe mensen mij dus zullen beoordelen. Ik zal enkel dingen willen doen waar ik al een 'plan' voor heb gecreëerd in verband met hoe het eruit ziet in mijn geest - zodat ik mij zeker voel in en als de gedachte dat niemand mij zal uitlachen, bekritiseren, neerhalen of negatief beoordelen.

En dat is waar ik dus specifiek angst van heb in mijn 'angst om te falen' - angst om te horen te krijgen hoe ik mijn tijd heb verspild, hoe 'dom' ik was en hoe 'idioot' wat ik gedaan heb is --- een patroon dat ik heb overgenomen van mijn familie --- hetgeen dus duidelijk geresulteerd heeft in een complete zelf-sabotage en stagnatie/blokkage in mijn proces van zelf-ontwikkeling.

En dit patroon dat gebaseerd is op het geloof dat er geen fouten gemaakt mogen worden en dat alles als het ware steeds 'perfect' moet uitgevoerd worden - is op zich zeer absurd en compleet achterwaardse redenering wanneer het aankomt op het opvoeden van een kind. Je kan immers niet verwachten van een kind dat het iets zomaar 'kan', zonder dat het ooit de kans gekregen heeft om zich te ontwikkelen in die specifieke 'handeling'/'vaardigheid'.

Dit specifieke patroon is gebaseerd op het onderverdelen van de realiteit/mensen op basis van hun 'kunde', op basis van 'hoe goed ze zijn in iets', als dus een systeem van COMPETITIE, en het waarde hechten aan het 'verslagen' van een ander in het kunnen tonen dat je 'beter' bent dan hen in de bepaalde 'handeling'/'beweging' die je uitvoert, zoals waar alle sporten in deze realiteit op gebaseerd zijn -- het tonen dat je 'de beste' bent in een bepaalde beweging/handeling, zodat je je superieur kan voelen. Hetgeen dus eigenlijk een obsessie is met 'aanzien' krijgen van 'andere mensen', een obsessie met 'hoe een ander over je denkt'.

Dit is een zeer limiterende manier van kijken naar de werkelijkheid en mezelf, een manier waarin ik niets bijleer omdat ik enkel de aspecten zie waarin ik mezelf kan vergelijken met een ander in wat zij en ik doen, en mezelf dus enkel bezig houdt met 'hoe het eruit ziet', waardoor ik me absoluut niet bezig houdt met het daadwerkelijk 'perfectionneren' van wat ik doe, door bijvoorbeeld mijn eigen beweging niet te verkennen, door mezelf de vrijheid niet te geven om te bewegen, te ontdekken, te verkennen of nieuwe wegen in te slaan en nieuwe dingen uit te proberen.

Wat ik nooit heb ingezien is hoe eigenlijk deze hele realiteit van 'mensen' een spel is van COMPETITIE waarin die angst om 'fouten te maken' in kinderen geprogrammeerd wordt in het schoolsysteem --- door elkaar te beoordelen, en door 'neer te kijken op' kinderen die zogezegd 'minder presteren' of door zelfs kinderen regelrecht te PESTEN, 'de grond in te boren' wanneer ze niet bewegen/handelen/presteren volgens de voorgeschreven normen/regels.

Waarom bestaan er zelfs woorden als 'dom', 'idioot', 'achterlijk', 'marginaal', 'minder', 'inferieur', 'slecht', 'fout', 'stom', 'verliezer', 'lelijk', 'raar', 'abnormaal', enzovoort? Woorden waar we allemaal angst van hebben maar die we maar al te graag gebruiken in onze geest om een ander te omschrijven.

In de volgende blogs zal ik dieper ingaan op hoe ik mezelf heb toegestaan een negatieve waarde te geven aan deze woorden en dus een angst heb ontwikkeld van deze woorden - en hoe ik mezelf in die angst heb gesaboteerd in mijn fysieke expressie in deze wereld --- omdat ik besef dat het niet de woorden zelf zijn die 'schade aanrichten' of 'slecht/'negatief/beangstigend' zijn, maar het is ik die de woorden een 'betekenis'/'waarde' gegeven heb in mijn geest --- door te bestaan als een energetische entiteit als het EGO, dat constant op zoek is naar een 'hoge energie' waarin ik mij 'speciaal' en dus 'superieur'/'beter' kan voelen.

Ik zal ook kijken naar hoe ik mezelf heb laten vormen/programmeren door het schoolsysteem en mijn omgeving tijdens mijn kindertijd in en als een 'bevriezende/verlammende' angst van deze woorden en alles wat ik geassocieerd heb met het beoordeeld worden in en als deze woorden, zoals pesterijen, buitengesloten worden, bestraffing, pijn, verlies -- als wat ervoor gezorgd heeft dat ik mezelf heb onderdrukt in wie ik ben als mijn natuurlijke fysieke expressie in deze realiteit, en dat ik dus nooit werkelijk 'geleefd' heb.

Ik zie in mezelf hoe die 'competitie' in het alles 'juist', 'perfect' en 'beter' willen doen in feite een soort 'zelf-bescherming' is - tegen de beoordelingen en dus 'pesterijen' die ik heb ervaren tijdens mijn kindertijd, waarin ik het gevoel had dat mijn 'kinderlijke kwetsbaarheid' in hoe ik mezelf uitdrukte werd aangevallen door mijn omgeving -- en dat ik dus moest 'vechten' tegen zij die zich zogezegd 'superieur' wanen over mij, als dus de volwassenen, de 'andere mensen', door zelf ook te proberen om 'superieur'/'beter' te zijn dan andere mensen. Waarin ik mezelf compleet heb onderdrukt en verloren in het ego van de geest, in de plaats van trouw te blijven aan die 'kwetsbaarheid' als de zelf-eerlijkheid van het leven als wie ik werkelijk ben. hetgeen fascinerend is omdat ik op die manier enkel de angst om beoordeeld/gepest te worden zelf in stand heb gehouden, door het zelf te gaan doen in mijn geest, in het beoordelen van andere mensen op hoe zij zichzelf uitdrukken en mezelf daarboven te gaan plaatsen.