Dag 543: Het Schoolsysteem en de Sabotage van Het Leerproces - Waarom worden de Misbruikten de Misbruikers?

 Dag 543: Het Schoolsysteem en de Sabotage van Het Leerproces 

Waarom worden de Misbruikten de Misbruikers?

De Zelf-Eerlijkheid Series

Om verder te zetten in dit project van het onderzoeken van hoe het is dat ons leerproces tijdens onze kindertijd gesaboteerd werd door hoe onze ouders en authoriteitsfiguren ons en ons leerproces benaderden -- ik was naar de film 'Basketball Diaries' aan het kijken en in het begin van de film is er een scene waarin één van de hoofdfiguren, een tienerjongen, een pak slaag krijgt van de meester terwijl de hele klas er naar zit te kijken met gruwel op hun gezicht. Wanneer ik die scene zag merkte ik op in mezelf hoe vreemd dat eigenlijk is dat die dynamiek tussen leerling en leerkracht en authoriteitsfiguur zo geintegreerd is in het menselijk bewustzijn - met andere woorden, als we kijken naar de voorgaande generaties en naar hoe zij op school in feite allemaal zo'n aanpak ervaren hebben, van het les krijgen en gestuurd/bestuurd worden 'met harde hand' -- er zijn veel mensen die nu zeggen dat ze spijt hebben dat deze aanpak ooit veranderd is geweest omdat de 'jeugd van tegenwoordig' geen discipline meer kent en omdat men is gaan geloven en aanvaarden dat het maar via angst is - angst van bestraffing - dat men 'leert' en dat men een 'volwassene' wordt, een mens dat zogezegd handelt met en vanuit moraliteit, en respect, en discipline --- hetgeen in wezen gewoon ANGST is.

Dus, ik bedoel, hoe vreemd is dit - dat die leerkrachten hetzelfde doen met de studenten als wat zij zelf hadden meegemaakt tijdens hun eigen schooltijd en waarvan zij toen ongetwijfeld, terwijl ze het ondergingen, zagen en begrepen dat deze vorm van 'lesgeven' in wezen misbruik is van macht. Je moet je maar in die schoenen verplaatsen en je ziet zo wat er daar gebeurt, je ziet zo dat je dat zelf niet zou willen meemaken. Dus waarom is het dat die cyclus van misbruik voortgezet wordt door degenen die zelf misbruikt geweest zijn? Waarom worden de misbruikten de misbruikers?

Ik bedoel, vanuit mijn perspectief is het antwoord op die vraag dat we in feite niet oplossingsgericht denken in onze geest. Onze geest is geconditioneerd geweest om ANGST te hebben van authoriteit en op basis van die Angst een mate van 'discipline' aan de dag te leggen in het bijvoorbeeld uitvoeren van specifieke taken en het leven als een zogezegd 'goed mens', volgens 'de regels' --- maar wanneer het aankomt op het werkelijk leiding nemen over en richting geven aan onze fysieke dagelijkse werkelijkheid vanuit een standpunt van het daadwerkelijk zoeken naar de beste manier om problemen op te lossen en dingen aan te pakken - lijken we volledig de mist in te gaan. We hebben immers nooit geleerd om dingen te zien als wat ze zijn, om problemen die zich voordoen in onze wereld en realiteit zowel als in onszelf, te bekijken op een holistische manier - met andere woorden, te bekijken in de context van het begrip en inzicht dat de realiteit zowel binnenin onszelf als om ons heen een 'systematische' natuur heeft. De realiteit van de geest binnenin onszelf zowel als de fysieke realiteit buiten onszelf heeft een specifieke 'code', een 'wet van de natuur' als het ware. Alles heeft een 'wet van de natuur' -- en als je een probleem tegenkomt, is het gewoon een kwestie van het onderzoeken van de 'wet van de natuur' van het organisme dat een probleem veroorzaakt en ondervindt, te onderzoeken welke 'code' niet bestaat op een manier die rekening houdt met wat het beste is voor dat organisme, en dan een manier te vinden om die code te veranderen en te transformeren tot wat het beste is voor dat organisme. Het is in wezen simpele wiskunde.

Maar deze aanpak is ons ontgaan tijdens onze schooltijd en kindertijd en leerproces - want hoe wij hebben leren omgaan met problemen is om problemen te benaderen vanuit ANGST -- en vanuit die angst, de problemen 'met harde hand' de kop proberen in te drukken. En, ondanks dat zovele mensen ervan overtuigd zijn dat die aanpak 'van vroeger' meer effectief en efficient is dan hoe ons schoolsysteem nu functioneert - als we eerlijk zouden zijn met onszelf, dan zouden we inzien dat geen van beide het beste is. De aanpak van vroeger lijkt enkel beter te zijn omdat we in wezen nu pas de consequenties aan het ondervinden zijn van die dysfunctionele aanpak en visie waarin we zo lang bestaan hebben. Men lijkt te vergeten of gewoonweg niet te zien dat alles dat nu in onze wereld bestaat een direct gevolg is van 'vroeger' en dat je dus niet zomaar de stelling kan maken dat 'het vroeger beter was' - omdat 'nu' IS 'vroeger' --- 'nu' is het gevolg van 'vroeger'. Die stelling is dus in wezen een uiting van het willen weggeven van zelf-verantwoordelijkheid in relatie tot ons bestaan - het geen verantwoordelijkheid willen nemen voor onze gebrekkige manier van bestaan - vroeger zowel als nu.

De enige manier die efficient is in het daadwerkelijk ondersteunen van een kind om op te groeien als een individu dat leeft op basis van principes en respect en integriteit - is om dat kind te laten zien hoe het oplossingsgericht kan beginnen kijken naar zijn realiteit, hetgeen wil zeggen dat men niet zomaar reageert op problemen, maar dat men problemen eerder gaat zien als een teken dat de 'code' van de 'matrix' ergens 'ontregeld' is. De 'matrix' zijnde de structuur van onze interne en externe realiteit dat werkt volgens een specifieke code, zoals DNA. En vanuit dat opzicht wordt het gemakkelijk en zelfs fijn om manieren te vinden om problemen op te lossen --- en via deze aanpak leert men ook veel meer en veel sneller over hoe onze wereld en realiteit in elkaar zit en functioneert, terwijl men de wetmatigdheden onderzoekt die deze realteit opmaken -- en is de kennis en informatie dat men opdoet, tevens van praktische aard.

Dag 500: Hoe we Onszelf Onderdrukken om Relaties te kunnen Vormen

In de voorgaande blog heb ik gedeeld hoe ik heb ingezien dat ik in feite nooit waarde gehecht heb aan het opbouwen van een stabiele relatie met mezelf in mijn leven en dat al mijn aandacht en focus en energie ging richting het creëren en opbouwen van relaties met 'andere mensen', in de zin van het opbouwen van een 'sociaal imago' en 'reputatie' en van een 'sociaal netwerk' .

En, wat hierin eigenaardig is, wanneer ik kijk naar waarom het is dat ik bijvoorbeeld meer waarde zou hechten aan wat andere mensen over mij denken en aan het verleiden van andere mensen om een relatie te willen met mij dan aan het leren kennen van mezelf en aan het opbouwen van een sterk karakter in en als mezelf - dan zou ik zeggen dat dat zo is omwille van 'veiligheid' -- dat ik een zekere 'veiligheid' en 'zekerheid' tracht te creëren door middel van het opbouwen van 'sociale relaties' als een 'netwerk' waarin ik mij in en als mijn bestaan in deze wereld en realiteit, die op zich toch van 'sociale' aard is omwille van het feit dat ik mij nu eenmaal in een realiteit bevindt waarin ik niet alleen besta maar in wezen continu omringd ben door allerlei verschillende wezens, tracht te 'verankeren' door er bijvoorbeeld voor proberen te zorgen dat de wezens om mij heen, en specifiek de mensen om mij heen, mij aanvaarden als deel van het geheel, als deel van het 'sociale netwerk' -- omdat ik ergens in mijn geest de idee gecreëerd heb dat ik enkel op die manier zal kunnen leven, bestaan en 'overleven' in deze wereld.

Maar, het eigenaardige hierin is dus dat, wanneer ik mezelf de vraag stel van 'maar wie ben ik eigenlijk?' - vanuit het perspectief dat, ik bedoel, ik hecht zoveel waarde aan mijn bestaan en mijn overleving in deze wereld dat ik mijn hele wezen in het teken zet van het creëren van relaties met andere mensen en dat ik bereid ben om mezelf volledig weg te cijferen en te compromitteren in de naam van het creëren van 'vriendschappen'  en 'goede relaties' met mensen - maar tegelijkertijd heb ik mezelf in dit hele proces zodanig weggecijferd en onderdrukt dat ik uiteindelijk zelfs die vraag niet meer kan beantwoorden van 'wie ben ik eigenlijk?' en 'hoe en waarom besta ik zelfs?'. Ik heb mezelf zodanig verloren in het 'sociale web en netwerk' en dus in mijn eigen technieken en mechanismen van sociale manipulatie in functie van het opbouwen van 'relaties', dat 'ik' als individueel wezen eigenlijk niet echt meer besta, omdat, al wat ik eigenlijk nog ben, is enkel en alleen die overlevingsdrang en die ervaring van angst/verlangen om een idee van 'veiligheid' en 'zekerheid' te creëren voor mezelf in deze wereld door middel van het vormen van 'relaties' met andere mensen'.

Het lijkt dus alsof mijn 'waarde-schaal' volledig getild is naar de verkeerde kant, in de zin van dat, hoe meer ik mezelf onderdruk en compromitteer in functie van mijn 'overleving' in en als de 'sociale wereld', des te meer ik deze overlevingsangst en het verlangen om relaties te vormen met andere mensen eigenlijk net creëer in mezelf. Omdat, hoe meer ik mezelf onderdruk in mezelf, des te verder ik mezelf verwijder van mezelf en van het hebben en ervaren van een relatie met mezelf - waardoor ik dan relaties zal willen vormen met 'andere mensen' om de leegte te vullen in mezelf die ik ervaar omdat ik niet meer echt aanwezig ben in mezelf, in de zin van dat ik mij totaal niet meer gewaar ben van mijn eigen bestaan, van het feit dat ik zelfs eigenlijk nog werkelijk een 'individu' ben, omdat al wat ik van mezelf ervaar, ken en zie, is die eendimensionele ervaring van Angst en Verlangen om te Overleven. Maar, ik bedoel, dat is niet werkelijk Leven, dat is niet wie Ik eigenlijk ben.

Leven is Expressie, is individualiteit, is een gewaarzijn van 'ik ben hier', een gewaarzijn van hoe en waarom ik besta. Dat is Leven, het is een absoluut besef van 'ik ben Hier'. Terwijl, zolang er een overlevingsangst in mezelf bestaat die mij stuurt en beweegt in deze wereld in bijvoorbeeld het uitdrukken van 'sociaal gedrag' in functie van het vormen en creëren van 'sociale relaties', is er geen 'individualiteit' aanwezig in mezelf, is er geen gewaarzijn van 'wie ik ben' aanwezig in mezelf, er is enkel een systematisch  bewustzijn dat enkel en alleen functioneert op basis van dat ene Idee van 'Ik Moet Overleven'.

Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt -- Zelf-Vergeving Dimensie

Dit is een Verderzetting van "Dag 455: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het competititeve personage/persoonlijkheid in mijn geest als specifieke gedachten die opkomen waarin ik mezelf vergelijk met andere  mensen vanuit een verlangen om mij superieur te voelen - door, wanneer en als ik dit personage zie opkomen in mezelf, te reageren met gedachten van 'dit ben ik niet' en een emotionele ervaring van weerstand en angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd in ontkenning en onderdrukking te bestaan in relatie tot de competitieve persoonlijkheid in mezelf als gedachten waarin ik mezelf vergelijk met andere mensen om mij superieur te kunnen voelen die opkomen in mezelf door deze gedachtenpatronen, verbonden met een verlangen om mij superieur te voelen tegenover andere mensen te beoordelen als 'negatief' en 'slecht'/'fout'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd competitieve gedachten en het verlangen om te winnen en beter te zijn dan andere mensen te beoordelen als slecht en negatief en daardoor in mezelf te vechten en in weerstand te gaan tegen deze gedachten door niet te willen aanvaarden dat dit soort gedachten en persoonlijkheid deel uitmaakt van mezelf --- uit angst dat als ik dit deel van mezelf aanvaard als mezelf, dat ik dan zelf ook 'slecht' en 'negatief' zal zijn, en uit angst voor de consequenties dat dit zal hebben voor mijn voortbestaan in mijn wereld en realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het deel van mezelf waarin ik verlang om mij superieur te voelen en te winnen tegenover andere mensen opzettelijk te beoordelen en te onderdrukken, verbergen en ontkennen in functie van het presenteren van een specifiek 'beeld' van mezelf tegenover andere mensen om mensen in mijn omgeving te kunnen manipuleren om mij te ondersteunen in mijn voortbestaan in deze wereld en realiteit -- en dat ik daarin mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een leugen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd eerlijk met mezelf over wie ik eigenlijk ben vanbinnen als de gedachten, gevoelens en emoties die opkomen in mijn geest vanuit het startpunt van een verlangen om mij superieur te voelen tegenover andere mensen - door, vanaf het moment dat ik die gedachten en gevoelens/verlangens zie opkomen, onmiddellijk in een gevecht te gaan door te denken van 'deze gedachten zijn slecht' en 'ik mag zo niet denken' en 'ik mag zo niet zijn', verbonden met een angst dat mensen mij zouden afwijzen en wegduwen als ze zouden zien dat ik zo denk -- in de plaats van in te zien dat ik daarin mezelf volledig heb gedefinieerd in en als de persoonlijkheid die ik van mezelf opzettelijk heb gecreëerd in functie van het verzekeren van mijn overleving in deze wereld door middel van het creëren van 'sociale relaties' met mensen in mijn omgeving en dat ik dus mezelf heb verloren in mijn eigen 'leugens'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat deze persoonlijkheid waarin ik mezelf voordoe als een 'sociaal iemand' namelijk als iemand die niet geinteresseerd is in competitie en superioriteit en winnen, gebaseerd is op een angst dat ik niet zal kunnen overleven in mijn omgeving die ik heb gekopieerd van mijn omgeving -- en dat ik vanuit die angst een persoonlijkheid heb gecreëerd in en als mezelf, waarin ik wie ik werkelijk ben vanbinnen onderdruk en ontken en verberg --- in de plaats van één en gelijk te staan met mijn omgeving in en als een inzicht in hoe deze realiteit werkt en functioneert en een begrip van wat er eigenlijk nodig is om te kunnen overleven in deze wereld en realiteit --- en daarin te begrijpen en in te zien dat, hoewel ik af en toe een persoonlijkheid moet spelen om te functioneren in de menselijke samenleving, dat dat niet hoeft te betekenen dat ik mezelf moet gaan identificeren met deze persoonlijkheid door bijvoorbeeld angst te gaan hebben van mijn eigenlijke echte interne realiteit die in contrast en tegenstrijdigheid staat met de persoonlijkheid die ik van en als mezelf presenteer naar mijn omgeving toe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd persoonlijkheden te zien en erkennen als iets praktisch - namelijk iets dat ik als een gereedschap kan gebruiken om mezelf te manoevreren in mijn fysieke werkelijkheid als de menselijke samenleving en al de verschillende structuren in en van de menselijke samenleving --- in functie van het bewerkstelligen van een samenleving/wereld die het beste is voor alle levende wezens, waarin uiteindelijk geen enkel wezen nog hoeft te 'doen alsof' of een persoonlijkheid hoeft te spelen om te kunnen leven/overleven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de persoonlijkheid die ik speel in deze wereld in functie van het functioneren en te overleven in de menselijke samenleving --- door deze persoonlijkheid te definieren in en als een emotionele ervaring van ANGST, waardoor ik automatisch alles in mezelf dat niet overeenkomt met deze persoonlijkheid van mezelf wegduw en probeer te onderdrukken --- in de plaats van dat ik dingen zie op een praktische manier en zie, besef en begrijp hoe 'sociaal bewustzijn' in en als de menselijke geest als het systeem in de mens zowel het system in en als de 'menselijke samenleving' eigenlijk werkt, zodat ik op de meest functionele en directe manier gebruik kan maken van bijvoorbeeld een 'sociale persoonlijkheid' --- en zo op een gestructureerde manier de structuur in en van deze wereld en realiteit stuur op een manier die het beste is voor mezelf en mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd in hoe ik mezelf uitdruk in mijn wereld en realiteit tegenover de mensen in mijn omgeving te laten sturen door een voorgeprogrammeerde emotionele ervaring van ANGST in de plaats van zelf te staan in mezelf als het zelf-sturende principe waarin ik mezelf in mijn 'sociale persoonlijkheid' vormgeef en manifesteer op een manier die het beste is voor zowel mezelf als voor mijn omgeving --- waarin ik, in en als mijn sociale persoonlijkheid dus niet enkel besta op basis van en in en als persoonlijke belangen en verlangens, maar eerder verantwoordelijkheid neem voor de impact die ik via deze sociale persoonlijkheid heb op mijn omgeving en mijn wereld en realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat als ik mijn sociale persoonlijkheid baseer op een emotionele reactie van angst op deze wereld en realiteit --- dat ik daardoor een persoonlijkheid zal creëeren  waarin ik mezelf uitdruk en beslissingen maak op een manier die consequenties zal creëren in mijn omgeving omdat ik enkel mijn eigen persoonlijke ervaring van angst en verlangen in overweging neem en niet de eigenlijke realiteit van hoe deze werkelijkheid eigenlijk functioneert en wat er nodig is om een wereld/realiteit te creëren die het beste is voor alle wezens --- en dat ik daarin dus een wereld creëer en manifesteer  die deze angst enkel verstevigt en bevestigt --- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor hoe ik mezelf uitdruk in deze wereld en realiteit  en ervoor te zorgen dat hoe ik mezelf uitdruk steeds het beste resultaat zal produceren in relatie tot hoe deze wereld bestaat en hoe ik besta in en als deze wereld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn interne realiteit als de competitieve gedachten waarin ik mezelf vergelijk met andere mensen vanuit een verlangen om mij superieur te voelen tegenover hen, te aanvaarden in en als mezelf --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als een emotionele ervaring van ANGST tegenover mijn omgeving, en daarin automatisch mezelf volledig te conformeren naargelang de waarde-oordelen, ideëen en geloofsystemen van de mensen in mijn omgeving en alles in mezelf dat niet overeenkomt met die waarde-oordelen, ideëen en geloofsystemen te verbinden met ANGST en dus automatisch te onderdrukken, ontkennen en verbergen --- in de plaats van in te zien dat ANGST een voorgeprogrammeerde emotionele reactie is die mij verblind in het zien van de realiteit als wat het eigenlijk werkelijk is en dat ANGST dus een ervaring is die opzettelijk gebruikt wordt door mensen die absolute controle willen over een ander wezen en er door middel van angst voor zorgen dat dat wezen zich automatisch volledig overgeeft en conformeert


Wordt vervolgd in Dag 457

Dag 455: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt

Dit is een Verderzetting van "Dag 454: Het Proces van het Veranderen en Corrigeren van Emotionele Zelf-Sabotage" en in deze blog zal ik het zelf-vergeving proces afleggen en delen in relatie tot het gedachtenpatroon dat ik de laatste dagen heb omschreven  als wat ik heb kunnen identificeren dat in mijn geest bestaat op de achtergrond --- namelijk een gedachtenpatroon van 'competitie', waarin ik op zoek ben naar een gevoel van superioriteit en naar erkenning van andere mensen voor wat ik kan en voor mijn superioriteit over andere mensen in verband met specifieke handelingen of vaardigheden. Maar het probleem lag niet zozeer in het feit dat dit gedachtenpatroon in mezelf bestaat - maar eerder in mijn reactie erop. Wat ik had gemerkt in verband met hoe ik in relatie sta tot deze specifieke gedachten en gevoelens-/emotionele reacties die opkomen in mezelf wanneer ik mij in sociale situaties bevindt -- is dat ik in mezelf in reactie ga op deze gedachten en gevoelens --- en dat ik dus als het ware een soort van 'tweede geest' in mezelf heb gecreëerd, een tweede laag van gedachten waarin ik de 'spontane' gedachten en gevoelens/emoties van Competitie in mezelf beoordeel.

Omdat, elke keer wanneer ik dat soort gedachten zie opkomen in mijn geest, waarin ik bijvoorbeeld, wanneer ik iemand anders een fout zie maken, denk van 'ha, ik ben beter dan die persoon', verbonden met een positief gevoel van superioriteit - dan reageer ik daarop met gedachten in mijn 'bewuste geest' die gaan van 'neen, dit zijn slechte gedachten', omdat ik in mijn bewuste geest een specifieke 'persoonlijkheid' heb gemaakt als wie ik geloof van mezelf dat ik ben, hetgeen in relatie bestaat tot wat ik wil dat andere mensen denken over mij en hoe andere mensen mij zien. Deze 'bewuste persoonlijkheid', als een beeld/idee dat ik van mezelf heb in mijn geest, is het beeld van mezelf als een 'goed/positief persoon' volgens allerlei beoordelingen en waarden en normen die ik heb geleerd en gekopieerd van mijn omgeving in verband met wat gezien wordt als aanvaardbaar en goed en positief en wenselijk door 'de samenleving' -- en volgens dat beeld zijn die competitieve gedachten die zomaar opkomen in mijn geest tegenover andere mensen waarin ik duidelijk kan zien dat ik mij superieur wil voelen tegenover andere mensen en dat ik andere mensen beoordeel en 'neerhaal' in mijn gedachten zodat ik mij beter kan voelen over mezelf, 'negatief' en 'slecht' omdat dat is hoe dat gezien zou worden door 'de samenleving'.

Het is immers niet 'sociaal wenselijk' of 'politiek correct' om andere mensen te willen verslaan en om mij superieur te willen voelen - in de zin van dat als ik openlijk in competitie zou staan met mensen op de manier waarop ik in competitie met hen sta in de 'geheime gedachten' in mijn geest --- dan zou ik niet al te veel vrienden maken, omdat ik in feite constant in conflict sta met mensen en mensen als het ware continu aan het uitdagen ben in en als mijn verlangen om hen te verslaan en mij superieur te voelen tegenover hen.

Dit wil zeggen dat mijn 'bewuste persoonlijkheid' als wie ik denk dat ik ben en wie ik wil zijn, 'in de ogen van de samenleving', in werkelijkheid een soort van 'manipulatie-persoonlijkheid' is -- namelijk iets dat ik in mijn geest opzettelijk gecreëerd heb om de mensen om mij heen te kunnen manipuleren zodat ik zou krijgen wat ik wil --- bijvoorbeeld sociale ondersteuning, veiligheid, bescherming, zekerheid, enzovoort.... allemaal dingen die ik kan verkrijgen door middel van het creëren van sociale netwerken en relaties met de mensen om mij heen en dus door middel van het presenteren van mezelf als iemand die voldoet aan al die normen, waarden en oordelen in verband met wat 'goed', 'juist', 'correct', 'wenselijk' en 'acceptabel' is volgens het 'collectieve bewustzijn' - of althans volgens wat ik heb opgepikt van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd.

En het is via deze 'bewuste persoonlijkheid' die ik zelf opzettelijk gecreëerd heb in mijn geest, dat ik mijn andere persoonlijkheid of persoonlijkheden die in mezelf bestaan onderdruk, en er daardoor als het ware 'onderbewuste persoonlijkheden' van maak. Deze onderbewuste persoonlijkheden als simpelweg de gedachten en reactiepatronen die ik heb onderdrukt in mezelf, is bijvoorbeeld het gedachten en reactiepatroon van Competitie als het verlangen om mij superieur te zijn en beter te zijn dan andere mensen en te 'winnen' en anderen te 'verslaan'. En, ik bedoel, het feit dat ik deze onderbewuste persoonlijkheid zodanig naar de achtergrond heb geduwd in mezelf door middel van mijn 'bewuste persoonlijkheid' tot op het punt dat ik niet eens wil aanvaarden dat ik zo denk en besta in mezelf en dat ik er continu op reageer wanneer die onderbewuste gedachtenpatronen opkomen in mijn geest - wil zeggen dat mijn verlangen naar veiligheid, zekerheid en stabiliteit door middel van sociale relaties zo enorm groot is in mezelf dat dat mijn hele geest overneemt, mijn hele interne realiteit.

Omdat, in de werkelijkheid is het verlangen om te winnen en mij superieur te voelen en de beste te zijn, niet 'slecht' of 'negatief' - dat is nu eenmaal wie ik ben vanbinnen als mens - dat is hoe de menselijke geest werkt en functioneert. De mens is geen sociaal wezen in zichzelf, de mens is medogenloos en egoïstisch --- dat is de reden waarom deze wereld bestaat op een manier waarin er geen sprake is van gelijkheid of mededogen of een 'geven om' andere levende wezens, niet echt althans. Dus, het feit dat ik deze inherente 'natuur' van mijn wezen zodanig heb onderdrukt en ontkend in mezelf - laat mij zien dat ik mij eigenlijk zo super onveilig en onzerker en onstabiel voel in mezelf en in relatie tot mijn omgeving --- dat 'wie ik ben' vanbinnen in mezelf enkel en alleen maar in het teken staat van het creëren van veiligheid, zekerheid en stabiliteit door middel van het vormen van relaties met andere mensen door middel van mijn 'bewuste persoonlijkheid'.


In mijn volgende blog zal ik overgaan naar het toepassen en het bewandelen van een proces van zelf-vergeving in relatie tot deze dimensies die ik heb ontdekt in het onderzoeken van mezelf in hoe ik besta en functioneer in mezelf - als wat niet het beste is voor mezelf.

Dag 454: Het Proces van het Veranderen en Corrigeren van Emotionele Zelf-Sabotage - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/02/dag-454-het-proces-van-het-veranderen.html#sthash.82DAs2Qx.dpuf

Dag 363: Cognitieve Dissociatie - de Ziekte die huist in en als de Menselijke Geest

Dit is een verderzetting van "Dag 362: Hoe Rechtvaardigen we Misbruik door Cognitieve Dissociatie?", waarin we een eigenaardig en fascinerend fenomeen in en als de menselijke geest hebben blootgelegd dat aan de oorzaak/reden ligt van hoe en waarom het mogelijk is dat wij mensen niet leren uit het verleden maar eerder het verleden zullen herhalen ondanks de schadelijke patronen die we onszelf hebben toegestaan te leven in en als het verleden, en daardoor consequenties creëren en toestaan in en als onze wereld en realiteit - en onszelf daarin op/in een pad van zelf-vernietiging geplaatst hebben. Door een proces van 'Cognitieve Dissociatie', als het afscheiden van onszelf van al de delen in en van onszelf die we, door aanvaardde beïnvloeding en 'brainwashing' door onze omgeving, hebben beoordeeld in onszelf als 'negatief' en 'slecht' --- en door het fenomeen 'taboe' dat we hebben aanvaard in en als onszelf en onze realiteit, hebben we de eigenaardige capaciteit ontwikkeld in onszelf om bepaalde delen van ons bestaan/leven/onszelf gewoon te 'vergeten', 'negeren' en 'onderdrukken'. Lees de voorgaande blogs voor context in verband met wat taboe is en hoe taboe werkt in en als de Geest, en bijgevolg onze 'ingesteldheid' vormgeeft in relatie tot onszelf en onze wereld/realiteit.

Cognitieve dissociatie is overduidelijk een ziekte die huist in elke geest van elk mens omdat we allemaal, elk van ons, die eigenaardige capaciteit hebben ontwikkeld om ons leven te schikken en te leven op een manier die in compleet contrast staat met gezond verstand - alsof geen van ons ooit echt geleerd heeft uit het verleden. Geen enkel mens heeft ooit werkelijk verantwoordelijkheid genomen voor het verleden, voor onze 'fouten', voor al wat we ooit gedaan hebben hier in ons leven en op deze aarde - en daadwerkelijk zichzelf verandert heeft, op specifieke en substantiele wijze, om te bestaan in en als een absolute correctie van de schadelijke patronen van het verleden.

Want, uiteindelijk, bevindt het verleden, al onze fouten, al het misbruik dat we hebben toegestaan te bestaan in onszelf, in anderen en in deze wereld, al de consequenties, al de nefaste beslissingen die we ooit gemaakt hebben - die bevinden zich HIER, vlak voor onze neus in elk moment, elke dag, op elke manier, en toch lijken we dat op geen enkele manier op te merken en rekenschap te geven, we zien het gewoon niet -- hoe eigenaardig. Ik bedoel, er moet toch iets 'mis' zijn in de mens, in en als de menselijke geest, want, een 'normaal' levend wezen zou de simpele berekening maken, in het kijken naar de consequenties van gemaakte beslissingen en uitgevoerde handelingen, en zeggen van 'ok, dit werkt niet, laat ik het anders proberen zodat mijn handelingen en beslissingen een resultaat produceren dat het beste is voor het leven op aarde en bijgevolg mezelf'. Maar de mens, nope - we leven alsof we onze fouten niet opmerken, we leven in een wolk van 'positiefheid', van 'energie', van 'fantasie', van 'positieve gedachten en van schijnbare onschuld. Maar, kijk naar onze wereld -- hoe wij leven in en als onszelf, wie we zijn in onze geest komt niet overeen met de realiteit van onszelf. Ik bedoel, dat is pas 'cognitieve dissociatie'.

Dus: waar komt die Cognitieve Dissonantie vandaan, die Schitzofrenie in onszelf, hoe bestaat het dat wij onszelf zodanig afgescheiden hebben van de realiteit van wie we zijn --- wat is het dat ons 'over het randje' geduwd heeft om die complete afscheiding te aanvaarden in onszelf - en daarin dus de levende statement te worden van absolute onverantwoordelijkheid, van infantiliteit, van 'niet-bestaan'? En, hoe kunnen we weer eerlijk zijn met onszelf en onszelf 'corrigeren' door rekenschap te geven van al wat bestaat? ik bedoel, hoe ga je met andere woorden van iets dat niet bestaat, naar iets dat bestaat - vooral wanneer je zelf datgene bent dat 'niet-bestaat'?


Wordt vervolgd in Dag 364

Dag 359: Waarom en Hoe is Seks een Taboe? - De Seksuele Paranoia Series

Dit is een verderzetting van "Dag 358: Hoe Speelt de Wet van de Weerstand een Rol in Seksuele Onderdrukking?"

Een aantal interessante vraagstukken die we kunnen behandelen in de volgende blogs is bijvoorbeeld: Hoe is het dat ouders hun kinderen impliciet aanleren dat Seks Taboe is? En, waarom is het dat die Taboe specifiek bestaat in verband met Woorden en Beelden - wat is het aan Woorden en Beelden die Seksueel getint zijn die zo een impact hebben in/op de mens in en als de menselijke Geest dat de mens er een Taboe op gaat leggen --- woorden en beelden die op zich in wezen niets te maken hebben met ECHTE seksualiteit, die gewoon een fysieke ervaring/beweging is die HIER is in en als het Fysieke Lichaam?


Het eigenaardige aan een 'taboe', zoals hoe 'Seks' en 'Seksualiteit' behandeld wordt in en als deze realiteit, als wat en hoe ik mezelf heb toegestaan te worden in en als mezelf, is dat je niet eens je vinger kan leggen op wat/hoe/waarom het 'taboe' precies 'taboe' is... omdat het net 'taboe' is.

In het online Van Dale Woordenboek, wordt het woord 'Taboe' omschreven als:
- verboden erover te spreken of als woord te gebruiken
- iets dat niet gedaan of gezegd mag worden

Als iets dus een 'taboe' zou zijn, dan zou het met andere woorden 'onopgemerkt' aan ons voorbij gaan, we zouden het niet eens merken omdat het nu eenmaal iets is waar we niet over spreken, waardoor het uiteindelijk zelfs lijkt alsof het 'niet bestaat'. De consequenties van zo een 'taboe' is uiteraard dat er delen zijn van onszelf en onze wereld die problematisch functioneren en consequenties creëren, die we niet zullen kunnen oplossen, omdat we nooit praten over het probleem zelf, en zelfs in complete ontkenning zijn tegenover het bestaan van datgene dat aan het startpunt ligt van de problemen/consequenties --- zoals in het geval van seks/seksualiteit daar de consequenties/problemen zijn van seksueel misbruik in porno, seksuele/genitale verminking, seksuele slavernij/handeldrijving, verkrachting, seksuele stoornissen, ziektes, etcetera.

Daarom is het ook zo moeilijk om zelfs aan te kaarten of 'seks'/'seksualiteit' al dan niet een 'taboe' is en hoe dit precies in z'n werk gaat, aangezien de eigenschappen van een 'taboe' nu eenmaal zijn dat het geen deel uitmaakt van de ervaring en het begrip van de Realiteit/werkelijkheid in en van het Individu in en als de Menselijke Geest, omdat er nooit over gesproken wordt en omdat het 'wereld-beeld' van 'de Mens' wordt gevormd door en bestaat uit Woorden in en als Gedachten in de Menselijke Geest.

Als en wanneer er dus nooit echt gesproken wordt over bepaalde dingen die bestaan in de fysieke werkelijkheid, is het moeilijk om vanuit en in de Menselijke Geest te 'bevatten', te 'zien' en te 'begrijpen' dat en hoe die dingen bestaan --- ik bedoel, het kan voor onze neus staan, elke dag, in elk moment, en toch zien we het niet - hoe eigenaardig: enkel en alleen omdat het geen deel uitmaakt van de 'Wereld' die we hebben aanvaard/gevormd in en als onze Woorden --- met name dan de woorden in en als onze Bewuste geest, woorden die we ook uitspreken. Omdat, er zijn woorden genoeg die omschrijven hoe de realiteit in elkaar zit, en wat er bestaat in en als de realiteit, maar die woorden hebben we een negatieve lading gegeven en houden we liever verborgen in en als ons onderbewustzijn, het zijn woorden die we doorgaans niet gebruiken in onze gesproken taal. En aangezien de gesproken taal datgene is waarmee we onszelf 'presenteren'/'representeren' als 'wie we zijn' in en als de wereld/realiteit van 'de menselijke samenleving', is het die gesproken woorden die onze 'identiteit' gaan vormen, als wie we Geloven dat we zijn, als het imago dat we van onszelf presenteren naar andere mensen toe --- terwijl er in en als het onderbewustzijn van onze geest, allerhande andere woorden bestaan die we mooi verborgen/onderdrukt houden - onbewust uiteraard...

'Seks' en 'Seksualiteit', zijn zo'n woorden - 'taboe-woorden', 'gestigmatiseerde' woorden - woorden die niet genoemd mogen worden, en nooit genoemd geweest zijn --- omwille van de extensieve onderdrukking van de seksuele uitdrukking in beeld en klank doorheen de menselijke geschiedenis door allerhande heersende religieuze instanties. Dus, wanneer je 'seks' of 'seksualiteit' uitspreekt, is er een deel van de Geest die zegt van "neeneen, dat mag niet, mag je niet zeggen!", en die dan in een vorm van ontkenning stapt, waardoor het lijkt alsof je de woorden nooit echt hebt uitgesproken en het dus ook niet echt bestaat. Dat is hoe de emotionele reactie/ervaring van Schaamte werkt - de Schaamte die we collectief aanvaard hebben in en als de menselijke geest, verbonden met woorden zoals 'seks' en 'seksualiteit', waarin -- elke keer we zo'n woorden uitspreken, komt er een subtiele reactie van schaamte in onszelf naar boven, waarin we onszelf 'wegsteken'/'verbergen', als in 'door de grond zakken van schaamte', alsof we even ons hoofd in het zand steken, en daarin negeren wat we net gedaan/gezegd hebben. Dat is hoe het werkt, het mechanisme in en als de menselijke geest dat ervoor zorgt dat wij als menswezens in een constante ontkenning en onderdrukking blijven bestaan van wie we werkelijk zijn in en als Seksualiteit als het Fysieke Lichaam - de 'Schitzofrenie' in en als 'Seksualiteit' in en als de Menselijke Geest. En het is waarom deze woorden ook zo weinig daadwerkelijk uitgesproken worden door mensen, omdat we die ervaring van Schaamte niet willen ervaren.

En dat is ook waarin het gesproken/geschreven woord zichzelf onderscheidt van Gedachten - in dat, wanneer je woorden uitspreekt of neerschrijft, dan worden ze 'echt', dan komen ze deel uit te maken van de fysieke werkelijkheid, ze zijn HIER, jij hebt ze gehoord, anderen hebben ze gehoord of gelezen, ze zijn 'zichtbaar'/'hoorbaar' aanwezig in en als deze fysieke werkelijkheid, zichtbaar/hoorbaar/merkbaar voor iedereen en alles dat Hier bestaat. Maar, gedachten, die blijven zowieso verborgen in de Geest - waardoor het ook zo makkelijk is voor ons om bepaalde dingen te denken, maar tegelijkertijd te ontkennen of negeren dat het in onszelf bestaat, omdat, zolang we het niet daadwerkelijk uitspreken, is het schijnbaar 'niet Echt'.

Wordt Vervolgd in Dag 360

Dag 311: De Freudiaanse Paranoia van Groepsverkrachting

Deze blog is een vervolg van:
"Dag 308: Paranoia en Groepsverkrachting"
"Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting"
"Dag 310: De Paranoia van GroepsVerkrachting - De Mens is een Primitief Beest"
 en maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken van de specifieke 'Paranoia' van 'Sexuele Fantasiëen'. Om te begrijpen Wat ik bedoel met 'Paranoia', stel ik voor om de blog "Day 395: Paranoia: the Home of Human Reason – Part One" en "Day 396: Paranoia: the Home of Human Reason – Part Two" te lezen.

In de voorgaande blogs hebben we aspecten bekeken van het Probleem van 'Groepsverkrachting' en redenen waarom 'groepsverkrachting' bestaat in onze samenleving. Aspecten zoals:

• het geloof dat de mens een 'primitief beest' is dat gereguleerd, gecontroleerd en onderdrukt moet worden om fatsoenlijk te kunnen functioneren in een 'samen-leving', dat voortvloeit uit een Angst van het Innerlijke - en dat ons bijgevolg 'verblind' waardoor we niet in staat zijn om te zien hoe en waarom bvb 'groepsverkrachting' bestaat en hoe we kunnen werken aan een blijvende oplossing (zie de vorige blog voor Context)
• het gebruik maken van 'hoe het dierenrijk ook aan groepsverkrachting doet' om de menselijke participatie in en uitdrukking van groepsverkrachting te verklaren en rechtvaardigen - waardoor de mens voor zichzelf wederom een 'excuus' creëert om het probleem niet werkelijk te onderzoeken, door er al vanuit te gaan dat we niet in staat zijn om te veranderen omdat we zogezegd, net zoals de natuur en het dierenrijk, 'maar God's Creatie' zijn en dus niet verantwoordelijk zijn voor hoe wij in elkaar zitten, hoe we onszelf ervaren en voor hoe we onszelf uitdrukken (zie vorige blog voor context)
• er zijn nog duizendenéén dimensies die bijdragen tot het vormgeven van het probleem, die we kunnen en zullen verkennen in de volgende blogs...

We zullen nu echter meer in detail treden en stilstaan bij het 'Freudiaanse' model dat in onze samenleving toegepast wordt in hoe we omgaan met bepaalde problemen die een uiting zijn van de 'innerlijke Duivel/driften' in de menselijke geest - en dat een bewijs vormt dat wij als mensheid nog geen stap vooruit gegaan zijn sinds de Middeleeuwen.

We kunnen zelfs stellen dat de Middeleeuwen en de barbaarse manier waarop mensen met elkaar omgingen in die periode een ANGST heeft geproduceerd in onszelf van die 'barbaarsheid', en dat we vanuit die angst hebben gereageerd met een poging om die 'barbaarsheid' te onderdrukken en controleren aan de hand van verschillende technieken. Technieken die uitgeoefend worden op verschillende vlakken en vanuit verschillende instituties en systemen in onze samenleving - zoals het schoolsysteem, de politiek, religie en voornamelijk de media.

Het is interessant om al deze verschillende 'organen van controle' in onze samenleving verder te onderzoeken om inzicht te krijgen in hoe precies die 'controle' in elkaar zit, zodat we een breder beeld kunnen krijgen van het probleem - en onszelf in staat kunnen stellen om het probleem op een praktische manier op te lossen, zonder in onze oude patronen te hervallen van te gaan reageren op onze ANGST van het probleem met een poging om het te onderdrukken en controleren. We zien allemaal wel dat dat niet gewerkt heeft.

In de volgende blogs zullen we de verschillende Organen van Controle dus meer in detail onderzoeken en benaderen zodat we verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hoe wij onszelf als mensheid, als levend wezen, als het leven zelf, hebben toegestaan onszelf in die mate af te scheiden van onszelf dat we een 'duister rijk' hebben gecreëerd van 'innerlijke driften' waar we ANGST van hebben, en waar we dan 'psycho-analyse' en 'psycho-therapie' voor gaan aanwenden om manieren te bedenken om die 'innerlijke driften' verder te kunnen onderdrukken, omzeilen en wegredeneren als een reactie op onze ANGST van onszelf --- en hoe we daarin onszelf in een vicieuze cyclus hebben geplaatst van absolute zelf-ontkenning die ons noodgedwongen tot een punt zal drijven van zelf-vernietiging omdat we op geen enkele manier nog verantwoordelijkheid nemen voor onze daden, aangezien we geen verantwoordelijkheid willen nemen voor 'wie wij zijn' als de 'kapitein van het schip' - het 'schip' zijnde ons lichaam, en 'de kapitein' zijnde onze geest.


Wordt vervolgd in Dag 312




DIP Lite - Gratis Online Cursus in Zelf-Ondersteuning voor Beginners
DIP PRO - Een Desteni Cursus voor zij die Klaar zijn om de Reis van hun Leven te Maken
desteni.org - Doe mee in Discussies op het Forum en/of Onderzoek het Desteni Materiaal
eqafe.com - Investeer in de Verscheidene Interviews Als Ondersteuning in je Reis naar Zelf-Perfectie
equalmoney.org - Leer Over een GelijkGeld Systeem en Stem op de Doelen en Principes
Equal Life Foundation - Facebook Stream met de Dagelijkse Realiteit en Oplossingen
Creations Journey To Life 7 Year Process Blogs
Heavens Journey To Life 7 Year Process Blogs

Dag 310: De Paranoia van GroepsVerkrachting - De Mens is een Primitief Beest

Deze blog is een vervolg van "Dag 308: Paranoia en Groepsverkrachting" en "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" en maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken van de specifieke 'Paranoia' van 'Sexuele Fantasiëen'. Om te begrijpen Wat ik bedoel met 'Paranoia', stel ik voor om de blog "Day 395: Paranoia: the Home of Human Reason – Part One" en "Day 396: Paranoia: the Home of Human Reason – Part Two" te lezen.

In "Dag 309: De Paranoia van Sexuele Fantasiëen en Groepsverkrachting" hebben we besproken  en beseft hoe de 'Para-Noise' in de Geest van de 'GroepsVerkrachter' het gevolg en product is van de specifieke invloeden die hij te verwerken krijgt doorheen zijn opvoeding - die invloeden zijn langs de ene kant het 'collectieve bewustzijn' dat door elk mens in de samenleving impliciet wordt aanvaard als 'wie wij zijn als mens', de 'menselijke natuur' die aanvaard wordt, en langs de andere kant bepaalde specifieke gebeurtenissen, situaties en invloeden die het individu te verwerken krijgt die eigen zijn aan de specifieke familie en omgeving waarin het individu opgroeit.

In deze blog bekijken we een aspect in en van het 'collectief bewustzijn' van 'De Mens' als wat wij allen hebben aanvaard als een 'waarheid' om ons bestaan en innerlijke ervaringen als 'Mens' te verklaren, namelijk de idee dat de mens in het diepst van zijn wezen een 'primitief beest' is - en dat bijgevolg bijvoorbeeld het fenomeen 'groepsverkrachting' in zekere zin een 'natuurlijk verschijnsel' is, waarvoor de enige oplossing een 'hardere hand der wet' is, een 'strengere opvoeding', 'strengere bestraffing' en beregeling, strengere controle, enzovoort. We zullen, teneinde deze idee te staven, ondersteunen en rechtvaardigen, voorbeelden aanhalen van hoe bepaalde diersoorten ook aan groepsverkrachting doen - zoals dolfijnen bijvoorbeeld:

"Dolphin sex can be violent and coercive. Gangs of two or three male bottlenose dolphins isolate a single female from the pod and forcibly mate with her, sometimes for weeks at a time. To keep her in line, they make aggressive noises, threatening movements, and even smack her around with their tails. And if she tries to swim away, they chase her down."(The Dark Secrets That Dolphins Don't Want You to Know)

Als we kijken naar de manier waarop onze samenleving gestructureerd is en de 'instituten' en 'instellingen' die onze 'samenleving' vormen en opbouwen, zoals het schoolsysteem, het politieke/'leiderschap-' systeem, het economische systeem, het familie systeem, het religieuze systeem, het 'recht-systeem'etc..
dan kunnen we bemerken dat deze systemen allemaal gebaseerd zijn op dezelfde idee dat 'de mens' een 'primitief beest' is met allerlei primitieve impulsen die uiteraard zogezegd allemaal 'slecht' en 'gevaarlijk' zijn (denk maar aan hoe Freud het Psychologische model van de voorbije en huidige eeuw gevormd heeft:

"In de visie van Freud werd de mogelijkheid de naaste te beminnen, ook beperkt door de agressieve neiging van mensen. Voor de mens is de naaste niet alleen een potentiële helper en seksueel object, schreef hij in 'Het onbehagen in de cultuur', maar tegelijkertijd 'iemand die hem ertoe verleidt zijn agressie op hem uit te leven, zonder vergoeding te profiteren van zijn werkkracht, hem zonder toestemming seksueel te gebruiken, te martelen en te doden. Homo homini lupus; wie durft na alle ervaringen van het leven en de geschiedenis deze stelling te bestrijden?'

De mens is de mens een wolf, dat was het sociaal-psychologische uitgangspunt van Freud." (Conservatieven en liberalen hebben in Sigmund Freud een bondgenoot)

Volgens Freud zit de mens vol 'driften' die ons zouden vernietigen moesten ze niet ingeperkt, gecontroleerd en beregeld worden - en dat dus "de kern van het culturele leven is dat deze menselijke driften onderdrukt en gereguleerd worden" (De Lage landen en het Hogere).

Dan had je ook Edward Bernays die het gebruik van 'propaganda' introduceerde om via de media een soort 'politieman in het hoofd' in te planten in de geest van mensen:

"...he says, it is possible to "regiment the public mind every bit as much as an army regiments their bodies." These new techniques of regimentation of minds, he said, had to be used by the intelligent minorities in order to make sure that the slobs stay on the right course." (History is a Weapon - Propaganda)

 Ik stel voor om de documentaire "the Century of Self" en "The Trap" te bekijken om meer inzicht te krijgen in hoe dit principe en geloof dat 'de menselijke geest gecontroleerd, beperkt, gemanipuleerd en gereguleerd moet worden' doorgevoerd is in elk aspect van ons 'samen-leven' .

Ondanks dit geloof dat, als we maar meer regulering creëren, meer manipulatie van de menselijke geest en allerhande technieken om die zogezegde Freudiaanse innerlijke 'gevaarlijke driften' in te perken, we een 'beschaafde samenleving' kunnen genieten - moeten we vaststellen dat het ideaal van Freud geen vat heeft genomen en dat deze 'innerlijke driften' nu zelfs meer dan ooit tot uitdrukking komen - en dus het tegenovergestelde resultaat heeft plaatsgevonden:

• "Wekelijks werd er in 2007 gemiddeld meer dan één verkrachting op een Belgische school gepleegd. Dat blijkt uit alarmerende statistieken van de politie. In totaal noteerde de politie duizenden gevallen van slagen en verwondingen of aanrandingen op school." (Gazet van Antwerpen)
• "Volgens het rapport van het NSCR is de gemiddelde leeftijd van daders bij een groepsverkrachting veertien jaar. Al jarenlang daalt de 'eerste-keerleeftijd' gestaag. In 2001 was de gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst geslachtsgemeenschap hebben 17,3 jaar. Uit onderzoek van de Rutgers Nisso Groep uit 2002 blijkt dat van de elf- tot dertienjarigen bijna tien procent al seks heeft gehad." (Scholierenforum)

Maar, getuigd het niet eerder van een Angst van onze 'innerlijke driften' wanneer we ons er willen tegen verzetten en het willen verbergen/onderdrukken, zonder onszelf zelfs eerst en vooral te ondersteunen om onze 'innerlijke realiteit' te begrijpen, om te begrijpen wie wij zijn, waarom we voelen en ervaren wat we ervaren, hoe we bestaan, wat de geest is, enzovoort? En, wanneer we vechten tegen onszelf, wie denk je dat er zal verliezen?

Alle structuren in onze samenleving zijn  nog steeds op dit principe gebaseerd, op het reguleren, onderdrukken, controleren en verbergen van de 'innerlijke driften' van de mens, op een rigide kijk op al wat te maken heeft met wat in de mens bestaat die nog steeds afstamt uit de middeleeuwen, toen de Kerk de scepter zwaaide in alle delen van de samen-leving. We hebben angst van wat in ons leeft, en omwille van die angst zullen we nooit werkelijk kijken in onszelf, zullen we onszelf nooit werkelijk leren kennen, en zullen we bijgevolg ook nooit oplossingen vinden voor problemen die zich voordoen in onze samenleving, die de gemanifesteerde consequenties en uitdrukkingen zijn van wat wij in onszelf laten bestaan.

Dus, hoe kan psychologie, psychotherapie, psychiatrie, enzovoort, werkelijk efficient zijn wanneer het in wezen gebaseerd is op onze angst van wat in ons zit, angst van onszelf? En wanneer het dus gebaseerd is op een verlangen om eerder manieren te vinden om alle ervaringen te onderdrukken, wegredeneren, verdoven en te ontkennen - door middel van bijvoorbeeld ook Medicatie.

En, wanneer er dan iets fysiek gebeurt dat een uitdrukking is van die 'driften' die in de mens leven en die niet werkelijk opgelost worden, zoals een groepsverkrachting - wat gebeurt er dan? Wordt er dan werkelijk gekeken naar het probleem, wordt het probleem op alle vlakken - sociaal, politiek, economisch, individueel, relationeel, fysiek, etc - bekeken en onderzocht teneinde de bron/oorzaak van het probleem te vinden en een blijvende oplossing ervoor te vinden? Neen! Het individu wordt BEOORDEELD en VEROORDEELD tot een Straf, hij moet 'Boete' doen, hetgeen weeral zo'n Middel-eeuws Religieus Concept is dat gebaseerd is op een ANGST van al het zogezegde 'Slechte' en 'Duivelse' dat in de mens leeft.

Maar, wanneer we die Duivel die in onszelf leeft, nooit in de ogen kunnen kijken en Vergeven - dan zal hij blijven bestaan en Controle blijven hebben over het Innerlijke Duistere Rijk dat verborgen blijft achter al de Regels en Wetten en Structuren en Systemen waarmee wij krampachtig proberen onszelf te beschermen en verdedigen van... Onszelf.


Onderzoek Desteni.


Wordt vervolgd in Dag 311

Dag 257: De Eeuwige Zoektocht naar Het Positieve

Probleem:

Het negatieve wordt onderdrukt en genegeerd in onze collectieve en individuele zoektocht naar en obsessie met het Positieve en tegelijkertijd wordt het negatieve bevestigd en versterkt omdat we niet inzien en beseffen dat positief en negatief twee zijden van dezelfde medaille zijn die elkaar ondersteunen, verstevigen en in stand houden.

Wat de mens doet in zichzelf, namelijk proberen het negatieve te negeren, ontvluchten en onderdrukken, is wat er gebeurt in de fysieke realiteit als het 'leven op aarde' - namelijk het zogezegde 'negatieve', datgene dat mensen een 'slecht' gevoel geeft en dat mensen beoordelen als 'slecht' en 'negatief' wordt naar de achtergrond gedrukt, genegeerd en onderdrukt - zonder dat we beseffen dat de situaties en manifestaties in deze realiteit die wij beoordelen als 'negatief', in wezen de gevolgen zijn van onze obsessie met het 'positieve' -- zoals een verstoord ecologisch organisme dat een gevolg is van het onuitputtelijke verlangen van de mens naar de grondstoffen van de aarde om onze 'feel-good' consumptie-producten mee te produceren en ongezonde, misbruikende relaties die de mens gecreëerd heeft tussen zichzelf en de natuur, allerhande fysieke en mentale stoornissen en ziektes als een gevolg van vervuilde, toxische en gemanipuleerde voeding en omgeving, meer dan de helft van de mensheid die in armoede en zelfs hongersnood bestaat om de hebzucht van een elite aantal mensen naar het hoogste positieve gevoel en de grootste rijkdom te voeden, uitbuiting van arbeiders in derdewereldlanden door bedrijven om het 'consumptie-tempo' van de 'welvaartslanden' te kunnen volgen, etc.

Het probleem hierin is niet alleen dat we al die 'negatieve' gevolgen manifesteren door het 'positieve' na te jagen - maar het grootste probleem is dat we die 'negatieve' gevolgen opzettelijk NEGEREN, omdat het ons een 'negatief' gevoel geeft, en wij willen ons niet negatief voelen --- we willen ons enkel positief voelen, dus negeren we datgene dat net het meest onze aandacht nodig heeft, en blijven we verder bestaan in en als een 'levensstijl' die de problemen enkel erger maakt, terwijl wij onszelf opzettelijk onwetend en blind houden.

Elk mens heeft zijn eigen positieve 'imago'/'persoonlijkheid'/'karakter'/'zelf-beeld', zijn eigen persoonlijke 'interesses' waar hij zich mee identificeert en waar hij zich persoonlijk positief en goed ('belangrijk' en 'speciaal') in kan voelen en zijn eigen 'positieve uitstraling' op de één of andere manier --- dat is immers de basis van onze 'relaties', we voelen ons aangetrokken tot bepaalde positieve eigenschappen die we zien in de 'uitstraling' van een ander mens, en dus doen we ons best om zoveel mogelijk positieve eigenschappen te bezitten en 'uit te stralen' en de negatieve eigenschappen in onszelf te onderdrukken en verbergen. Maar tegelijkertijd leven we in een wereld die op elk vlak op instorten staat, een wereld vol misbruik en vol lijden, een wereld van uitbuiting, moord, verkrachting, massale kindersterfte, hongersnood, armoede, corruptie en vervuiling - wat is er eigenlijk 'positief' in en aan deze wereld - aan de wereld die wij, mensen, gecreëerd hebben? De zonsondergang (wanneer ze niet 'vervuild' is door de smog die van onze steden komt)? De sterrenlucht (wanneer die niet vervuild is door het 'licht' dat van onze steden komt)? De zee (wanneer die niet vervuild is door olie, plastiek en andere schadelijke chemische stoffen die bedrijven in zee dumpen)? De fauna en flora in de bossen (wanneer die niet met uitsterven bedreigd zijn door een vervuiling van de bodem en het verdwijnen van de bijen)?

Wij hebben van deze aarde, die op zich nooit positief noch negatief was, iets 'negatief' gemaakt omdat wij verlangden om ons 'positief' te voelen in onze eigen geest, onze persoonlijke innerlijke realiteit van gedachten, gevoelens en emoties en een 'alternatief', afgescheiden wereldje te hebben van positieve gevoelens - en het is fascinerend dat, hoe meer de wereld om ons heen 'negatief' wordt ten gevolge van onze voortdurende negatie en opzettelijke onwetendheid van de problemen, hoe meer wij die 'negatiefheid' uit onze perceptie gaan proberen te filteren en ons gaan proberen te 'concentreren' op het 'positieve' --- hetgeen uiteraard de problemen op aarde enkel erger zal maken.


Oplossing:

De oplossing is dat wij mensen, door een proces van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie te bewandelen, onszelf uit ons 'persoonlijke', alternatieve wereldje in en als de geest halen, en inzien dat elke positieve ervaring in onszelf een leugen en een illusie is - omdat er nu eenmaal niets 'positief' is aan deze realiteit. De oplossing is dat we onszelf in de eerste plaats de vraag stellen 'Waarom verlang ik om mij positief te voelen in de eerste plaats?' en dat we durven eerlijk te zijn met onszelf dat we al die tijd probeerden weg te vluchten van de negatieve gevoelens in onszelf, van de angsten, de onzekerheden, de frustraties, de schaamte, de schuldgevoelens, het verdriet en de spijt - net zoals we in en als het globale economische systeem constant proberen 'wegvluchten' van de 'negatieve' situaties zoals armoede, hongersnood en verlies van geld en schoonheid/relaties.

Het is belangrijk dat we inzien dat 'negatiefheid' eigenlijk maar een gevoel is, een gevoel/emotie dat bestaat in onszelf, een voorgeprogrammeerde reactie op wat we zien met onze ogen - en dat het op zich niet eens echt bestaat. Negatieve ervaringen en gevoelens en de angst van negatieve gevoelens 'bestaat' enkel in onszelf omdat positieve gevoelens en het verlangen om ons positief te voelen in onszelf 'bestaat' --- dus, door ons positief te willen voelen, creëren we net de negatieve ervaring in onszelf, hetgeen op zijn beurt dan weer het verlangen naar een positieve ervaring creëert.

Want, zolang we bepaalde dingen die we zien in deze wereld beoordelen als 'negatief', zullen we er nooit naar willen kijken en zullen we altijd proberen die dingen te negeren en onderdrukken, net zoal wat we doen met de dingen in onszelf die we beoordelen als 'negatief' --- en, als we er niet naar kijken, kunnen we het niet onderzoeken, en als we het niet onderzoeken, kunnen we niet begrijpen hoe het ontstaan is en hoe we het kunnen oplossen.

De oplossing is dus om dat hele energetische systeem in onszelf van positieve en negatieve gevoelens, van verlangens en angsten, van zelf-zekerheid en zelf-onzekerheid, van mooi en lelijk, van goed en slecht, van aantrekkelijk en onaantrekkelijk, etc.. te stoppen -- en te bestaan als wie we werkelijk zijn, als HIER, één en gelijk met de realiteit die hier is, zonder die realiteit te beoordelen.

Hiervoor is het echter nodig om een proces te bewandelen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie - omdat we niets in deze 'uiterlijke' fysieke realiteit kunnen manifesteren, wanneer het niet al bestaat in en als onze 'innerlijke' werkelijkheid als hoe wij in relatie staan met onszelf. Om dus één en gelijk te kunnen staan met de fysieke werkelijkheid die HIER bestaat, zonder die te beoordelen, moeten we eerst één en gelijk kunnen staan met onszelf zonder onszelf te beoordelen --- omdat, het 'positieve' en het 'negatieve' heeft nu eenmaal absoluut niets te maken met wat hier bestaat in en als deze fysieke realiteit, het 'positieve' en 'negatieve' is GEVOELENS, die enkel bestaan in onszelf in en als de menselijke geest.


Beloning:

De beloning zal zijn dat we leren om onszelf te aanvaarden als wie we werkelijk zijn, en onszelf de kans geven om ons ware potentieel te ontdekken, omdat we niet meer bepaalde delen van onszelf beoordelen als 'slecht' en 'negatief' - omdat we dus ook niet meer in ontkenning en onderdrukking bestaan van bepaalde delen van onszelf --- hetgeen ons de vrijheid geeft om onszelf te verkennen en uitbreiden op alle vlakken, zonder limitaties.

Ten gevolge daarvan, zullen we ook oog in oog durven staan met wat we van deze wereld gemaakt hebben - omdat dat enkel mogelijk is wanneer we stoppen met onszelf te beoordelen of beschuldigen, maar wanneer we enkel vaststellen wat HIER bestaat. En wanneer we onszelf toestaan te zien hoe deze wereld functionneert, wat de problemen zijn, waar er dysfuncties zijn in hoe de mens in relatie staat met de natuur, met zichzelf en met elkaar, zonder die problemen en dysfuncties te beoordelen als 'slecht' of 'negatief' - dan kunnen we overgaan tot het ontwerpen van en werken aan oplossingen om de 'imbalansen'n 'verstoringen' en 'dysfuncties' te herstellen en corrigeren - net zoals we de imbalansen, verstoringen en dysfuncties in onszelf hebben hersteld.


Wordt vervolgd in Dag 258

Dag 223: Hoe is Intelligentie een Masker voor het 'Domme, Kleine Kind'?

Dit is een verderzetting op "Dag 222: Waarom heb ik nog niets geleerd in 25 jaar?"


In mijn vorige blog heb ik gekeken naar een eigenaardige ervaring van zelf-sabotage in mijn bestaan/leerproces in mijn leven hier op aarde - hoe ik opzettelijk DOE ALSOF ik 'intelligent' ben, en mezelf dus verberg achter een uiterlijke presentatie van 'intelligentie' als het 'weten wat ik doe', 'weten wat goed/slecht en juist/fout is' en 'zelf-zekerheid' in mijn daden en woorden in de samenleving/omgeving waarin ik mij bevind -- als een vlucht van de ervaring van mezelf tijdens mijn kindertijd waarin ik de indruk had dat mijn omgeving mij zag als 'dom', 'onbeduidend' en 'onwetend' omdat ik 'maar een kind' was en dus 'niets wist' en dus zogezegd 'niets interessants te vertellen had'.

Wat eigenaardig is in deze situatie van volwassenen die wat kinderen te zeggen hebben en de expressie van kinderen 'oninteressant' vinden omdat kinderen 'niets weten' en dus zogezegd niets van 'waarde' te vertellen hebben 'over' de wereld/realiteit - is dat dit impliceert dat 'volwassenen' op zoek zijn naar iemand waar ze naar kunnen luisteren, ze zijn op zoek naar leiding en richting van iemand buiten zichzelf, ze zijn op zoek naar iemand die hen iets kan vertellen wat ze nog niet weten, naar iemand die 'zelf-zeker' is in wat hij/zij te vertellen heeft over deze realiteit -- ze zijn op zoek naar 'iets' in wat een ander te vertellen hebben, en dat 'iets' vinden ze niet in wat een kind te vertellen heeft, dus ervaren ze kinderen als 'oninteressant' en voelen ze zich niet 'aangetrokken'/gestimuleerd/gemotiveerd om te luisteren naar een kind (we weten immers goed genoeg dat wat onze kinderen ons te vertellen hebben niets meer kan zijn dan wat we er zelf in geprogrammeerd hebben door middel van onze woorden - waardoor een 'kind' zogezegd pas 'interessant' wordt wanneer het ouder is en 'levens-ervaring' heeft opgedaan, en het maw 'input' heeft gekregen van verschillende richtingen/mensen/culturen).

Mensen zitten in een polariteit van langs de ene kant het 'onder-waarderen' en 'aan de kant schuiven'/'negeren' van wezens die 'minder' ervaring/kennis/informatie hebben - en langs de andere kant het 'over-waarderen' en op een voetstuk plaatsen van wezens die 'meer' kennis/ervaring/informatie hebben. En het is door deze polariteit dat kinderen leren dat ze blijkbaar 'minder-waardig' en 'oninteressant'/'onbeduidend' zijn omdat ze 'niets weten' -- waardoor in hen dezelfde polariteit geprogrammeerd wordt omdat ze dan zelf ook op zoek zullen gaan naar het vergaren van 'meer' informatie/kennis/ervaring om zogezegd 'meer waard' te zijn.

Dit is hoe ik zelf geleerd heb om mezelf te 'beschermen' van 'onder-gewaardeerd' te worden door mij zelf-zeker voor te doen in 'wat ik te vertellen heb', 'wat ik kan/doe' en 'wat ik weet/ken' --- ook al, als ik eerlijk ben met mezelf, is al wat ik ken, weet en kan/doe, gekopieerd/geleerd/overgenomen is van 'andere mensen' en kan ik met andere woorden niet werkelijk 'zeker' zijn van wat ik ken, weet en kan/doe.

Hierin heb ik mezelf in een polariteit geplaatst in mezelf van mij langs de ene kant 'zelf-zeker' en 'intelligent' voor te doen als wat ik GELOOF over 'wie ik ben' als het beeld dat ik van mezelf presenteer - en lang de andere kant mij zeer 'onzelfzeker' en 'dom' te voelen vanbinnen --- waardoor/waarin ik mezelf in een 'zoektocht' heb geplaatst naar die 'zekerheid' in andere mensen en op die manier mezelf heb gesaboteerd in mijn leerproces als het ontwikkelen van innerlijke zekerheid en vertrouwen door mezelf in die persoonlijkheid van 'ik weet alles' vast te zetten en het voor mezelf dus onmogelijk te maken om nog werkelijk iets bij te leren of te groeien omdat ik niet wil onderkennen dat ik eigenlijk nog steeds een 'klein kind' ben in de zin van dat ik nooit werkelijk 'gegroeid' ben in mijn 'bewustzijn' omdat al wat ik denk/geloof te 'weten' over de 'wereld' enkel aangenomen/gekopieerde kennis en informatie is zonder enige vorm van zelf-inzicht of begrip --- aangezien ik alle kennis en informatie die mij 'aangeleerd' werd steeds heb aangegrepen als een 'attribuut' in het opbouwen van mijn 'personage' van 'een intelligent persoon', waardoor ik de tijd nooit nam om wat ik heb geleerd te toetsen aan de realiteit om er voor mezelf achter te komen hoe alles werkt en wat eigenlijk echt is.


Wordt vervolgd in Dag 224

Dag 219: Faalangst en de Rechtlijnigheid van Expressie

In deze blog brei ik verder op de vorige blogs in verband met 'Faalangst':

"Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"
"Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving"
"Dag 213: Faalangst - De Grote Muur"
"Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning"
"Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)"
"Dag 216: Verlangen naar erkenning en faalangst - zelf-correctie"


Ik ga verder in op de vraag 'waar komt faalangst vandaan?' en 'wat zijn de factoren die meespelen in mezelf en ervoor zorgen dat ik mezelf onderdruk en limiteer en saboteer in mijn fysieke expressie in deze wereld in en als 'angst om te falen'?' --- hetgeen ik bekijk volgens het 'probleem, oplossing, beloning'-model.


Probleem

In de vorige blogs had ik al vastgesteld dat faalangst samenhangt met het verlangen naar erkenning, als een energetische polariteit die gebaseerd is op BEOORDELINGEN (zelf-beoordeling) --- beoordelingen die op zich gebaseerd zijn op de idee dat er een 'ideaal' is van 'expressie' in deze wereld, waar ik aan zou moeten voldoen - en de 'faalangst' is in deze context, de angst om niet te kunnen voldoen aan dat 'ideaal' en aldus mezelf 'minderwaardig'/'mislukt'/'gefaald' te voelen.

Wat in deze dynamiek interessant is, is hoe ik, door een ideaalbeeld in mijn geest te plaatsen van 'hoe ik zou moeten zijn' en 'hoe ik mezelf zou moeten uitdrukken', zeg ik eigenlijk al tegen mezelf dat ik 'niet goed genoeg' en 'minderwaardig' ben als wie ik ben HIER, door te geloven dat ik 'anders' moet zijn, meer zoals dat beeld in mijn geest --- waarin ik mezelf in wezen al plaats in een positie van 'faling'/'mislukking'/'minderwaardigheid', waardoor ik in feite 'gedoemd' ben om te 'falen' omdat dat ideaalbeeld in mijn geest nu eenmaal niet is wie ik ben als HIER. Ik creëer met andere woorden het 'falen', door te streven naar 'beter'/'meer'/'hoger', in de plaats van mezelf te aanvaarden als wie ik ben HIER.

Dat 'ideaalbeeld' en het geloof dat er een 'ideaal' is van 'expressie', is dus een zekere 'rechtlijnigheid' - zoals wat ons op school aangeleerd geweest is, en wat ons door de media ook ingeprent wordt --- dat er een zekere 'standaard' is, een 'ideaal' van hoe we allemaal zouden moeten zijn - als een 'lijn' die we allemaal zouden moeten volgen. En wat hierdoor gebeurt is dat er een 'waterval-systeem' gecreëerd wordt in de samenleving en in scholen, waarin de mensen die niet of minder kunnen voldoen aan die 'standaard'/'ideaal', afvloeiien naar 'lagere' regionen in de samenleving, 'lagere' klassen, 'lagere' jobs, 'lagere' levensomstandigheden, 'lagere' lonen, 'lagere' kansen/mogelijkheden. Dat is het systeem van 'competitie' dat in alle aspecten van onze samenleving uitgespeeld wordt, en wat kinderen al heel vroeg aangeleerd wordt, door ouders en leerkrachten die verwachten dat ze zich 'flink/voorbeeldig gedragen', dat ze 'in de rij lopen' en vooral niet 'anders' zijn of 'uit de boot vallen' of 'de vreemde eend in de bijt zijn'.

En waarom verwachten ouders dat van hun kind? Uit ANGST dat ze anders niet zullen kunnen overleven in de samenleving. Het probleem in deze situatie ligt dus in de 'samenlevingsstructuur' die één is van 'vechten/competitie om te overleven'. Dus, waarom is het dat we deze structuur niet veranderen, zodat kinderen zichzelf kunnen uitdrukken zonder angst om 'anders' te zijn of 'uit de boot te vallen'? -- waarom hebben we geen samenleving gecreëerd die onvoorwaardelijk zorgt voor het leven en die in functie staat van het leven zelf, van de ongelimiteerde expressies en ontwikkelingsmogelijkheden die enkel kunnen bestaan wanneer het kind de vrijheid krijgt om zichzelf te verkennen, uit te breiden en ontdekken op alle vlakken --- wanneer er dus geen 'rechtlijnigheid' is in hoe/wat het kind verwacht/geacht wordt zich te 'gedragen' om te 'overleven' in een wereld/samenleving die niets geeft om het leven in/als het kind, maar die van kinderen machines/robots/systemen maakt die in functie staan van het voeden en ondersteunen van het voortbestaan van een systeem dat op zich niets om hen geeft.

Een belangrijke vraag hier is dus - 'is die 'rechtlijnigheid' in/van expressie het beste voor allen of zijn we gewoon een 'programma' aan het volgen zonder te beseffen waar we eigenlijk mee bezig zijn en waarom?'.

En - 'Wat is die 'rechtlijnigheid' eigenlijk?' --- Wat ons op school geleerd wordt in termen van wat 'goed' en 'slecht' en 'juist' en 'fout' is, is dat het 'goed'/'juist' is en dat we 'goed'/'juist' zijn wanneer we regels kunnen volgen zonder vragen te stellen, wanneer we kennis en informatie kunnen 'reproduceren' zonder af te wijken van hoe het ons voorgeschreven is in de tekstboeken - met andere woorden, we worden geleerd om te VOLGEN, om 'gehoorzaam'/'volgzaam' te zijn en zonder vragen te stellen ('moeilijk te doen') te aanvaarden dat wat de leerkracht en de boeken ons VERTELLEN over wat 'echt'/'de realiteit' is, de enige echte onomstootbare 'waarheid' is. Er worden verschillende vormen van bestraffing en bedreiging gebruikt om ANGST in het kind te plaatsen, waardoor het kind makkelijk bespeelbaar/kneedbaar wordt en zijn vertrouwen zal plaatsen in 'het systeem' in de verwachting dat 'als ik het systeem volg en doe wat het systeem van mij verlangt, dan zal het systeem voor mij zorgen en dan zal ik geen angst meer voelen'.

Dus: Is dit 'blind' volgen, zonder vragen te stellen bij het 'waarom' en 'hoe' van alles, en het vertrouwen op 'het systeem' wat het beste is voor deze wereld als geheel? - Want, wat is 'het systeem'? Zijn wij niet 'het systeem'? Wie staat er in de leiding van 'het systeem'? Zijn wij dat niet? Wie anders? God? Waar is God? Welke hand leidt 'het systeem'? Wie is het die verantwoordelijkheid neemt voor het leven op aarde, als die 'onzichtbare macht/kracht' waar we ons vertrouwen/geloof in hebben geplaatst en die we blijkbaar 'volgen'?

Als kind 'volgen' we de leerkracht - maar de leerkracht 'volgt' zelf de regels/codes  die hij/zij heeft geleerd te volgen toen hij/zij zelf een kind was --- en geeft nu diezelfde codes/regels door aan de volgende generatie in het 'goede vertrouwen/blinde geloof' dat die codes/regels het beste zijn voor ons, zonder uiteraard zelf inzicht te hebben in het waarom en hoe ervan. Wetten/regels/codes worden gemaakt door 'wereld-leiders'/'politici'/'economisten'/'topfunctionarissen', en die wetten/regels/codes worden in 'goed vertrouwen'/'blind geloof' gevolgd door ons, 'de burger' - maar die 'wereld-leiders'/'politici'/'economisten'/'topfunctionarissen' handelen zelf vanuit een 'goed vertrouwen'/'blind geloof' in 'het systeem' als de mensen die ons zijn voorgegaan --- alsof het hele systeem op de één of andere manier gestuurd wordt door de onzichtbare hand van God en wat we ook doen, het is allemaal 'goed'/'juist', zolang we maar niet afwijken van het 'pad' van 'het verleden', zolang we de 'rechte lijn' van 'evolutie' van de 'menselijke samenleving' maar verderzetten.

De 'rechtlijnigheid' in hoe we leren onszelf uit te drukken in deze wereld bestaat dus in het 'volgen van het voorbeeld' als 'het verleden', 'het voorbeeld' van zij die ons zijn 'voor-gegaan', het 'beeld' dat ons 'voor' gegaan is. De 'recht-lijnigheid' bestaat in het volgen van de 'lijnen' van het 'beeld' dat ons 'voor' gegaan is, zodat we zelf ook een 'beeld' worden dat zal dienen als 'voor-beeld' voor de volgende generaties om te 'volgen'. En wat zijn die 'lijnen' die het 'beeld' vormen van onszelf? Wat maakt/creëert de 'lijnen' in en als de 'recht-lijnigheid' in onze expressie? Wat maakt het 'onderscheid' tussen wat 'binnen de lijntjes' en wat 'buiten de lijntjes' is? - Het is ANGST, het is de kennis van 'goed' en 'kwaad', in ons geprogrammeerd dmv ANGST --- 'goed' zijnde 'binnen de lijntjes' en 'kwaad' zijnde 'buiten de lijntjes' - waarin 'kwaad' neerkomt op 'alles wat niet binnen de lijntjes is', alles wat 'onbekend'/'anders'/'vreemd' is --- en 'goed' als wat 'binnen de lijntjes is' wordt 'ingekleurd' aan de hand van kennis en informatie - dat is hoe we het 'beeld' van onszelf 'inkleuren'/'invullen', als wat onze 'identiteit'/'ik-bewustzijn' wordt, namelijk al wat ons VERTELD wordt door onze leerkracht/ouders over 'de realiteit' als 'wie we zijn in en als het leven op aard'.

Dit geeft meteen een heel ander perspectief op het hele construct van 'de kennis van Goed en Kwaad' - ik bedoel, 'goed' en 'kwaad' bestaat niet werkelijk aangezien het enige wat het 'onderscheid' maakt tussen de twee is de angst van het onbekende, het 'onbekende' zijnde dat wat 'buiten de lijntjes' bestaat van wat we hebben aanvaard als 'de realiteit' in en als de kennis en informatie die we hebben meegekregen/gekopieerd over onszelf/de realiteit - hetgeen wil zeggen dat al wat we niet kunnen definieren/plaatsen/categoriseren/bevatten gezien en ervaren wordt als 'het kwaad' omdat het ons ANGST aanjaagt ---- als diezelfde angst die de consequentie was van het 'buiten de lijntjes lopen' op school.

Ik bedoel, niemand die weet wat er werkelijk 'buiten die lijntjes' ligt - we hebben gewoon geleerd om er nooit te gaan, om het niet te verkennen door het te zien als 'slecht'/'fout'/'negatief'.

Dus, kan het zijn dat datgene dat we beoordelen/zien/ervaren als 'goed'/'positief'/'juist' in wezen simpelweg hetgene is dat ons een 'vertrouwd' gevoel geeft, hetgene dat het meest 'rechtlijnig' is, het meest 'in lijn' met 'het verleden' als 'het ideaalbeeld'/'de standaard'/'de norm'.

Hierin is het zeker interessant om te onderzoeken hoe onze partnerkeuze, en de 'lichaamsstructuren' waar we ons individueel en collectief toe aangetrokken voelen in relatie staan met dit inzicht. Met andere woorden - in hoeverre worden we gestuurd in waar we ons toe aangetrokken voelen en wat we beoordelen als 'schoonheid' door de voorgeprogrammeerde neiging/verlangen om te leven 'in lijn' met en naar het 'voor-beeld' van het verleden als 'het bekende/gekende' - en omgekeerd, in welke mate wordt onze ervaring van ons 'afgestoten' te voelen tegenover iets/iemand omwille van de 'lijnen' van het 'beeld' dat we zien met onze ogen bepaald/gestuurd door onze angst van het onbekende, als dat wat 'buiten de lijntjes' van het 'verleden' ligt --- dus: 'Wat is 'Schoonheid'?', 'Hoe bestaat 'Schoonheid'?' en 'Is 'Schoonheid' en 'aantrekkings-kracht' werkelijk iets 'natuurlijks'.

Dit is een onderwerp/vraag waar ik me over zal buigen in de volgende blogs.

Laat ik nu nogmaals kijken naar wat de consequenties zijn van die rechtlijnigheid die we onszelf hebben toegestaan uit te leven hier op aarde. Ondanks ons sterk geloof en vertrouwen dat we 'goed bezig zijn' in en als het blindelings volgen van het verleden in de 'toekomst', als zogezegde 'evolutie' --- zien we toch dat onnoembare problemen de kop opsteken, problemen/conflicten die niet deel zouden mogen uitmaken van een 'gezonde samenleving', van een 'geëvolueerde samenleving'. Niet alleen op vlak van de maatschappelijke structuren zoals een economisch model dat niet de capaciteit heeft om elke mond op aarde te voeden, ondanks het feit dat de aarde die het 'voedsel' verschaft wel die capaciteit heeft, maar ook op individueel en relationeel vlak lijken we letterlijk en figuurlijk te verzieken door ongezonde eetgewoonten, ongezonde denkpatronen en ongezonde levensstijlen. 'Ongezond' zijnde, niet in harmonie staand met de fysieke structuren/organismen die HIER bestaan.


 Oplossing

Als we even kijken naar de natuur en het dierenrijk, zien we een fascinerend gegeven, namelijk dat zij zonder regels, codes of kennis van goed en kwaad toch een perfect gebalanceerd en harmonieus systeem in stand houden -- in tegenstelling tot de mens die, ondanks al zijn kennis, regels en codes, met zichzelf geen blijf lijkt te weten hier op aarde en niet functionneert als een gezond deel van het 'systeem' in en als 'het leven op aarde'. Wat wij mensen met andere woorden altijd hebben gezien als ons 'antwoord' en 'oplossing' voor 'problemen' (>>wat door religie en de wet wordt omschreven als 'slecht'/'kwaad'/'fout'), namelijk zelf-onderdrukking door 'rechtlijnigheid' in expressie aan de hand van regels/codes in en als de 'kennis van goed en kwaad', is net het echte probleem als de oorzaak/reden waarom we niet op een harmonieuze/gebalanceerde manier in relatie staan met het leven op aarde.

We hebben geleerd om onszelf niet te vertrouwen en ons vertrouwen te plaatsen in een systeem van kennis en informatie over 'goed' en 'slecht' - waardoor we onszelf hebben afgescheiden van onszelf als 'het leven', als 'de natuur' --- dus is het vanzelfsprekend dat we niet op een gezonde manier in relatie staan met de natuur en het dierenrijk als 'het leven op aarde'.

De oplossing ligt dus in hoe we onze kinderen opvoeden - en het veranderen van ons onderwijsprogramma, waarin we kinderen aanleren om, in de plaats van te vertrouwen op één of ander systeem buiten zichzelf van kennis en informatie, net te vertrouwen op zichzelf als de 'essentie' van 'het leven' - en daarin één en gelijk te staan met het leven op aarde als 'de natuur'. Want - waarom is het dat we onszelf niet volledig vertrouwen en aanvaarden als wie we werkelijk zijn in de eerste plaats? Is het omdat we geloven dat we geboren zijn in 'zonde' en dus wel moeten veranderen en voldoen aan één of andere standaard/ideaal/norm om 'goed' te zijn in de ogen van..... God?



De oplossing ligt in het herdefinieren van de begrippen als kennis en informatie die we kinderen aanleren over het leven op aarde - zodat die begrippen niet zomaar 'dode kennis' zijn als doorgegeven geloofsystemen, maar 'levende kennis' die betrekking heeft tot de eigenlijke fysieke werkelijkheid waarin wij ons bevinden - hetgeen gebeurt door onze aanvaardde kennis te bevragen naar wat de consequenties zijn in het leven op aarde van de uitleving van die kennis --- als de enige parameter die stand houdt in het onderscheiden maken tussen leugens/illusie/dode kennis en 'levende kennis'/waarheid/realiteit/betrouwbaarheid. We ondersteunen dus de bevragende natuur in en van onze kinderen - in het besef dat het enkel is door vragen te stellen dat we kunnen komen tot de essentie van wie we zijn en wat echt is - en waardoor we onszelf ervan kunnen verzekeren dat de begrippen die we leven betrekking hebben tot de essentie en dus niet 'gebakken lucht' zijn.


Beloning

We zullen voor de eerste keer in de menselijke geschiedenis te weten komen wie wij werkelijk zijn als de essentie van het 'leven op aarde', wat echt belangrijk is, wat echt bestaat. We krijgen de kans om onszelf te leren kennen als het leven zelf, en om voor onszelf in te zien wat het werkelijk wil zeggen om deel uit te maken van het leven op aarde.

Voor de eerste keer zullen we ondervinden wat het betekent om te LEVEN in de plaats van te 'overleven' -- hetgeen op zich een uiterst fascinerend reis/ervaring zal zijn omdat we tot nu toe enkel hebben bestaan in een voorgeprogrammeerd 'systeem' van 'regels'/'codes'/'geloofsystemen' in functie van 'overleven' in 'het systeem' waarin 'wie wij zijn' gedefinieerd en gelimiteerd is tot onze capaciteit om te overleven in het systeem.

Onze kinderen zullen opgroeien in een omgeving/systeem die hen onvoorwaardelijk ondersteund, hetgeen hen de kans en de vrijheid geeft om zichzelf te ontplooiien en ontwikkelen tot hun ultieme potentieel in en als het 'buiten de lijntjes kleuren', hetgeen baan geeft voor het ontstaan van nieuwe inzichten en expressies die het leven op aarde als geheel kunnen ondersteunen in onze collectieve ontwikkeling en evolutie. Het bestaan op aarde zal een absoluut genot zijn, waarin we kunnen genieten van elkaars uitdrukking/expressie omdat er geen 'druk' meer ligt in en als het 'competeren' en 'vergelijken' van onszelf met een ander.


Wordt vervolgd in Dag 220

Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning

Probleem:

Ik heb vaak ‘ideëen’ over ‘wat ik kan doen’, en dan voel ik mij opgewonden om eraan te beginnen. In mijn gedachten werk ik die ideëen al helemaal uit, waarin ik mij voornamelijk concentreer en bezighoud met het ‘erkennings-aspect’, met ‘hoe andere mensen mij zouden beoordelen’, hoe het project beoordeeld zou worden door ‘andere mensen’. ik pomp mezelf helemaal op en kan haast niet wachten om eraan te beginnen, met een hoge energetischeervaring/motivatie. Maar dan, om er werkelijk aan te beginnen, om daadwerkelijk het idee om te zetten in fysieke daden/beweging, dan ‘valt’ de energie als het ware naar beneden en bombardeer ik mezelf in mijn geest met gedachten over al wat er zou kunnen mislopen en allerhande redenen voor waarom het ‘mij niet zal lukken’ en waarom ik er dus beter niet aan zou beginnen. Uiteindelijk voel ik me gefrustreerd wanneer ik eraan begin omdat ik het gevoel heb ‘vast te zitten’ in de gedachte dat ik ‘niet weet hoe ik het moet doen’ als een ‘angst om te falen’, waardoor het hele proces iets frustrerend wordt, en ik vaak uiteindelijk helemaal opgeef.

Dus, het probleem in deze situatie is concreet dat ik het ‘plan’/’project’ in mijn geest tracht uit te voeren, in de geest die alleen maar op zoek is naar ‘energie’ en dus naar ‘erkenning’, ‘aanzien’, ‘success’, ‘aandacht’ en ‘seks’/’relaties’, waarin ik een ‘projectie’ maak van de ‘realiteit’ en mij inbeeld dat ik aan het project aan het werken ben. wat ik me hierin echter niet realiseer is dat de geest/verbeelding nooit werkelijk gebaseerd is op reële fysieke parameters en vergelijkingen/verhoudingen, omdat het maar een ‘projectie’/’reflectie’/’interpretatie’ is van de fysieke werkelijkheid waarin ik de beelden die ik zie van de realiteit, als de ‘reflectie’ van de fysieke substantie, gebruik om een ‘film-wereld’ op te bouwen in mijn geest, waarin ik het ‘hoofdpersonage’ kan spelen, en waarin alles draait rond het krijgen van ‘aandacht’/’aanzien’ en dus het genereren van energie/opwinding in mezelf. Hetgeen wil zeggen dat de geest absoluut niet te betrouwen is wanneer het aankomt op het doorlopen van een fysiek project, omdat de geest een systeem is van energie, wiens enige functie het is om meer energie te produceren. De geest zal dus enkel beelden opwerpen die in functie staan van het genereren van energie, zonder werkelijk geïnteresseerd te zijn in de fysieke werkelijkheid, en of ik al dan niet een project kan uitwerken of daadwerkelijk iets kan bereiken in de fysieke werkelijkheid.

De geest zal mij dus eerder saboteren in de fysieke uitvoering van mijn projecten dan ondersteunen, door mij geoccupeerd te houden in allerlei angsten en verlangens die op zich weinig tot niets met de eigenlijke praktische, dagelijkse, fysieke werkelijkheid te maken hebben --- hetgeen resulteert in een ‘passiviteit’ en een ‘stagnatie’ in het ‘opbouwen’ van mijn leven hier op aarde en in het maken van beslissingen en het uitvoeren en doorlopen van die beslissingen.


De voorspelbaarheid/oorsprong/consequentiele creatie van dit Probleem:

Waar komt dit probleem vandaan? Waarom is het dat ik eerder op mijn geest ga vertrouwen in het uitvoeren van fysieke projecten dan op de fysieke werkelijkheid als hoe die zich in elk moment presenteert?

Ik heb al vastgesteld dat de reden van mijn participatie in verbeelding over het uitvoeren van een project het verlangen naar erkenning is voor het ‘eindresultaat’ van dat project.
En die vergelijking die ik heb gemaakt in mezelf tussen ‘een fysiek project uitvoeren’ en ‘er erkenning voor krijgen van andere mensen’ is een patroon dat ik ‘van thuis’ heb meegekregen door op te groeien in een omgeving die veel waarde hechtte aan en nadruk legde op de ‘resultaten’ van je daden, wat je kan bewijzen/voorleggen in verband met hoe je je tijd hebt doorgebracht. Een omgeving die vrij bekritiserend was over hoe ik mijn leven inschikte en waarin ik mij ‘verplicht’ voelde om aan te tonen dat ik iets bereikt had en dat mijn tijd dus niet ‘verspild’ was aan ‘nutteloze’ zaken, zodat ik geen kritiek over mij heen zou krijgen.

Waardoor ik uiteindelijk begon te liegen over wat ik had gedaan om mijn omgeving tevreden te stellen en zo kritiek te ontwijken. En zo ben ik zelf meer waarde gaan hechten aan wat mijn omgeving DENKT over wat ik zogezegd gedaan en ‘bereikt’ heb in mijn leven en dus het ‘erkenning krijgen’, dan wat ik eigenlijk daadwerkelijk doe, als de realiteit van mijn leven en wie ik ben.

Hierin ben ik een energetische persoonlijkheid gaan ontwikkelen waarin ik mezelf heb geidentificeerd met het positieve gevoel dat ik ervoer wanneer mijn omgeving tevreden was over en mij erkenning gaf voor wat ik zogezegd had gedaan, en de ‘negatieve’ ervaring van angst om kritiek te krijgen die daaronder lag --- waardoor ik dan ben beginnen participeren in verbeelding, als het mij inbeelden dat ik vanalles doe en dat ik er erkenning voor krijg, om die positieve energie te kunnen ervaren als wat ik geloofde nodig te hebben om ‘mezelf’ te kunnen zijn --- waarin ik verder en verder wegdreef van mijn eigenlijke fysieke participatie in deze wereld door een groeiend gevoel van onzekerheid in al wat ik daadwerkelijk doe, als een angst dat het mij niet zal ‘lukken’, dat ik niet zal ‘slagen’ en dus niets zal bereiken om erkenning voor te krijgen --- het was immers zoveel makkelijker om te ‘leven’ in mijn verbeelding waarin alles mogelijk was, waarin ik beroemd kan zijn en zoveel kan ‘bereiken’ en waarin ik altijd erkenning krijg van het ‘virtueel’ publiek in mijn geest – en waarin ik mij dus continu positief kan voelen over mezelf.


Oplossing

In het doorlopen van en kijken naar het ‘voorspelbaarheids-’ aspect van dit probleem, als hoe dit specifieke ‘persoonlijkheids-/gedrags-virus’ ontstaan is, kan ik zien dat dit hele construct van ‘angst om te falen’ als zelf-sabotage in wezen een voorspelbare/voorgeprogrammeerde emotionele reactie was in en als mijn ‘geest’ op hoe mijn omgeving zich uitdrukte tegenover mij in en als het ‘verwachten/eisen van resultaten’ en dat de ervaring van mezelf in deze wereld met andere woorden volledig anders zou zijn geweest als mijn omgeving op een andere manier met mij zou zijn omgegaan.

Dit ‘eisen van resultaten’ als het ‘product van je arbeid’ is in en op zichzelf een ‘overlevings-programma’ dat gestuurd wordt door hoe onze samenleving functioneert en hoe mensen gedwongen worden om meer waarde te hechten aan ‘het product’ van je expressie in de vorm van ‘aanzien’/’erkenning’ en dus ‘geld’/’success’, dan je expressie zelf als ‘wie je bent’. En dus ligt de ‘oplossing’ van dit specifieke probleem in wezen in het veranderen van de structuur van onze samenleving, zodat mensen zich meer kunnen ontspannen in wat ze doen in deze wereld, en kunnen genieten van hun expressie, zonder zich zorgen te hoeven maken over of het wel iets zal opleveren/opbrengen – zonder zich dus zorgen te hoeven maken over hun overleving in deze wereld. Omdat het duidelijk is dat het ‘overlevings-gerichte’ model enkel angsten en stress produceert die eerder verlammend en onderdrukkend dan motiverend en opbouwend werken wanneer het aankomt op de fysieke uitdrukking/expressie.

Een oplossing is dus een Gelijk Geld Kapitalisme Systeem, waarin de ‘competitieve factor’ tussen mensen afgezwakt zal worden, en mensen dus de ‘vrijheid’ krijgen om zichzelf uit te drukken en hun expressie te ontdekken en verkennen in de plaats van steeds te moeten ‘streven’ naar bepaalde ‘resultaten’, ‘beloningen’, ‘erkenningen’ en ‘prijzen’ om de individuele waarde in de samenleving te ‘bewijzen’, hetgeen, zoals in mijn geval, kan resulteren in een reactieve staat van ‘opgeven’ als absolute ‘passiviteit’ als een product van ANGST en een gebrek aan voldoende ‘coping-mechanismen’ in het ‘omgaan’ met die angst.

Een bijkomstige oplossing voor dit probleem – één dat gelijk opgaat met een verandering in economisch stelsel – is een ondersteuning voor ouders om zichzelf te onderwijzen in hoe de menselijke geest functioneert, en dus in wat de consequenties als de ‘voorspelbare gevolgen’ zullen zijn van hun gedrag/expressie tegenover hun kind, in het besef dat zij de ‘creators’, de ‘programmeurs’ zijn van wie hun kind uiteindelijk zal zijn in deze wereld – en dat de menselijke geest een voorspelbaar programma is dat functioneert aan de hand van voorspelbare ‘codes’/’programma’s’/’patronen’, en dus op een voorspelbare manier geprogrammeerd kan worden tot het beste resultaat.

Tot we echter tot zulk een verandering kunnen komen, besef ik de noodzaak van het uitspitten en onderzoeken van de ‘menselijke geest’ als de ‘persoonlijkheids-/gedrags-virussen’ die zowel een gevolg als een oorzaak zijn van de huidige ‘samenlevings-vorm’, en het stoppen van die ‘virussen’ in mezelf, zodat ik kan staan/bestaan als een levend voorbeeld en bewijs dat ware verandering mogelijk is – hetgeen een proces inhoud van het dagelijks toepassen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie. Ik zal dan ook, in de blog die volgt, mijn zelf-vergeving delen in verband met dit specifieke ‘persoonlijkheids-/gedrags-virus’.


Beloning:

De beloning ten gevolge van deze voorgestelde verandering in ‘samenlevingsstructuur’/’economisch model’ op persoonlijk vlak is dat een individu de ‘vrijheid’ heeft om zichzelf op een ontspannen manier uit te drukken, en dingen uit te proberen, te experimenteren en te testen – zonder dat daar druk achter ligt om iets te ‘presteren’, te ‘behalen’ of te ‘bereiken’, waardoor een persoon ook minder geneigd zal zijn om te ‘vluchten’ van de ‘angst’/’stress’ in verband met een mogelijk ‘falen’ in verbeelding. Het individu zal de zekerheid en veiligheid ervaren om de FYSIEKE werkelijkheid te ontdekken en om zichzelf als een fysieke expressie te ontdekken, ontwikkelen, uit te drukken en verkennen.

Op sociaal/economisch vlak zal dit uiteraard ook resulteren in een ‘rijkere’ samenleving, met veel meer mogelijkheden om nieuwe ontdekkingen en vooruitgangen te maken op alle vlakken – omdat meer mensen ‘uit hun schelp’ zullen kruipen, waardoor er meer ‘expressies’ zullen ontstaan, waar iedereen baat bij zal hebben. We zullen immers de ‘tijd en ruimte’ hebben om werkelijk op een zorgzame manier om te gaan met onze fysieke omgeving en uit te testen wat werkt en wat niet, wat we kunnen veranderen en hoe het beter kan, omdat de stress, gehaastheid, druk en angst in verband met ‘geld verdienen’ en ‘overleven’ wegvalt.