Dag 500: Hoe we Onszelf Onderdrukken om Relaties te kunnen Vormen

In de voorgaande blog heb ik gedeeld hoe ik heb ingezien dat ik in feite nooit waarde gehecht heb aan het opbouwen van een stabiele relatie met mezelf in mijn leven en dat al mijn aandacht en focus en energie ging richting het creëren en opbouwen van relaties met 'andere mensen', in de zin van het opbouwen van een 'sociaal imago' en 'reputatie' en van een 'sociaal netwerk' .

En, wat hierin eigenaardig is, wanneer ik kijk naar waarom het is dat ik bijvoorbeeld meer waarde zou hechten aan wat andere mensen over mij denken en aan het verleiden van andere mensen om een relatie te willen met mij dan aan het leren kennen van mezelf en aan het opbouwen van een sterk karakter in en als mezelf - dan zou ik zeggen dat dat zo is omwille van 'veiligheid' -- dat ik een zekere 'veiligheid' en 'zekerheid' tracht te creëren door middel van het opbouwen van 'sociale relaties' als een 'netwerk' waarin ik mij in en als mijn bestaan in deze wereld en realiteit, die op zich toch van 'sociale' aard is omwille van het feit dat ik mij nu eenmaal in een realiteit bevindt waarin ik niet alleen besta maar in wezen continu omringd ben door allerlei verschillende wezens, tracht te 'verankeren' door er bijvoorbeeld voor proberen te zorgen dat de wezens om mij heen, en specifiek de mensen om mij heen, mij aanvaarden als deel van het geheel, als deel van het 'sociale netwerk' -- omdat ik ergens in mijn geest de idee gecreëerd heb dat ik enkel op die manier zal kunnen leven, bestaan en 'overleven' in deze wereld.

Maar, het eigenaardige hierin is dus dat, wanneer ik mezelf de vraag stel van 'maar wie ben ik eigenlijk?' - vanuit het perspectief dat, ik bedoel, ik hecht zoveel waarde aan mijn bestaan en mijn overleving in deze wereld dat ik mijn hele wezen in het teken zet van het creëren van relaties met andere mensen en dat ik bereid ben om mezelf volledig weg te cijferen en te compromitteren in de naam van het creëren van 'vriendschappen'  en 'goede relaties' met mensen - maar tegelijkertijd heb ik mezelf in dit hele proces zodanig weggecijferd en onderdrukt dat ik uiteindelijk zelfs die vraag niet meer kan beantwoorden van 'wie ben ik eigenlijk?' en 'hoe en waarom besta ik zelfs?'. Ik heb mezelf zodanig verloren in het 'sociale web en netwerk' en dus in mijn eigen technieken en mechanismen van sociale manipulatie in functie van het opbouwen van 'relaties', dat 'ik' als individueel wezen eigenlijk niet echt meer besta, omdat, al wat ik eigenlijk nog ben, is enkel en alleen die overlevingsdrang en die ervaring van angst/verlangen om een idee van 'veiligheid' en 'zekerheid' te creëren voor mezelf in deze wereld door middel van het vormen van 'relaties' met andere mensen'.

Het lijkt dus alsof mijn 'waarde-schaal' volledig getild is naar de verkeerde kant, in de zin van dat, hoe meer ik mezelf onderdruk en compromitteer in functie van mijn 'overleving' in en als de 'sociale wereld', des te meer ik deze overlevingsangst en het verlangen om relaties te vormen met andere mensen eigenlijk net creëer in mezelf. Omdat, hoe meer ik mezelf onderdruk in mezelf, des te verder ik mezelf verwijder van mezelf en van het hebben en ervaren van een relatie met mezelf - waardoor ik dan relaties zal willen vormen met 'andere mensen' om de leegte te vullen in mezelf die ik ervaar omdat ik niet meer echt aanwezig ben in mezelf, in de zin van dat ik mij totaal niet meer gewaar ben van mijn eigen bestaan, van het feit dat ik zelfs eigenlijk nog werkelijk een 'individu' ben, omdat al wat ik van mezelf ervaar, ken en zie, is die eendimensionele ervaring van Angst en Verlangen om te Overleven. Maar, ik bedoel, dat is niet werkelijk Leven, dat is niet wie Ik eigenlijk ben.

Leven is Expressie, is individualiteit, is een gewaarzijn van 'ik ben hier', een gewaarzijn van hoe en waarom ik besta. Dat is Leven, het is een absoluut besef van 'ik ben Hier'. Terwijl, zolang er een overlevingsangst in mezelf bestaat die mij stuurt en beweegt in deze wereld in bijvoorbeeld het uitdrukken van 'sociaal gedrag' in functie van het vormen en creëren van 'sociale relaties', is er geen 'individualiteit' aanwezig in mezelf, is er geen gewaarzijn van 'wie ik ben' aanwezig in mezelf, er is enkel een systematisch  bewustzijn dat enkel en alleen functioneert op basis van dat ene Idee van 'Ik Moet Overleven'.

Dag 465: De Praktische Realiteit van Geef en je zal Krijgen

Dit is een Verderzetting van "Dag 464: Waarom kan Zelf-Aanvaarding enkel Echt zijn wanneer ik het Geef aan Anderen?" in mijn reis naar het verwezenlijken van zelf-aanvaarding als een levende realiteit van mezelf. Ik had aanvankelijk gemerkt dat er een gebrek aan zelf-aanvaarding bestaat in mezelf wanneer ik een specifiek gedachtenpatroon onderzocht in mezelf dat bestond uit zelf-beoordeling en een angst om beoordeeld te worden in sociale situaties.

Hierin ontdekte ik dat de reden waarom ik mezelf zogezegd niet aanvaard direct te maken heeft met hoe ik ook in relatie sta met andere mensen vanuit het startpunt van de beoordelende gedachten die in mijn geest bestaan. Omdat, ik voel mij op het eerste zicht beoordeeld door andere mensen, maar ik had er nooit bij stilgestaan of ik had nooit gezien dat of hoe ik zelf ook andere mensen beoordeel, want dat zou namelijk niet zo'n wenselijke persoonlijkheidseigenschap zijn, dus heb ik dat deel van mezelf nooit bewust willen erkennen of zien.

Dat is wat dus eigenaardig is aan onze Geest, namelijk dat we steeds onszelf zullen zien als slachtoffer van al wat zogezegd 'slecht' is in de wereld, maar dat we diezelfde realiteit die we om ons heen in andere mensen zien nooit in onszelf zullen erkennen of zien --- waardoor we ook nooit zien of beseffen dat de reden waarom we al die zogezegde 'slechte' of 'negatieve' eigenschappen in andere mensen zien is omdat het net in onszelf bestaat, omdat het is waar we zelf in participeren in onszelf --- we hebben het enkel naar de achtergrond van onze geest geplaatst waar we het bestaan ervan niet zien of erkennen.

De eerste stap in het veranderen van 'de wereld', namelijk het veranderen van wat we zien om ons heen --- is dus niet te klagen of aan activisme of protest te doen, of religies verspreiden en mensen proberen te overtuigen, het is niet de wereld om ons heen te veranderen --- de eerste stap is steeds het veranderen van wat we zien in anderen, in onszelf, in en als het besef en inzicht dat wat we zien in een ander is steeds wat er in onszelf bestaat en als we willen dat de relatie van onze omgeving tegenover onszelf verandert dan zullen wij eerst onze relatie tegenover onze omgeving moeten veranderen, En zo geven we aan onszelf wat we willen van een ander door aan een ander te geven wat we zouden willen voor onszelf. Omdat, ik bedoel, als wij onze omgeving niet kunnen waarderen, respecteren en erkennen in gelijke mate als wat we voor onszelf zouden willen --- verdienen we dan zelf wel die waardering, respect en erkenning?

Binnenin onszelf is er immers wel degelijk een Gewaarzijn dat elk detail ziet van wie we zijn en wat we doen in onszelf  - en in dat gewaarzijn begrijpen we goed genoeg dat we zelf onmogelijk kunnen ervaren of krijgen wat we niet bereid zijn te geven aan een ander. Omdat, het feit dat we iets niet kunnen of willen geven aan een ander, zoals liefde, respect, waardering, ondersteuning, aanvaarding, etc, impliceert dat we het niet in onszelf toelaten --- hetgeen wil zeggen dat, als we het niet willen geven, zullen we het ook niet krijgen.

Met andere woorden, als je het gevoel hebt, zoals ik, dat je niet aanvaard wordt door andere mensen - kijk dan eens goed in zelf-eerlijkheid naar wat je eigenlijk zelf doet en wie je eigenlijk zelf bent in relatie tot andere mensen in je eigen geest --- en je zal zien dat je die aanvaarding die je wil en verlangt van andere mensen niet in jezelf hebt toegestaan te bestaan omdat je zelf andere mensen niet wil aanvaarden zoals ze zijn, omdat je ze bijvoorbeeld beoordeelt op hoe ze zich uitdrukken en gedragen en hoe ze eruit zien en het zijn die beoordelingen die je nu ziet in andere mensen jegens jou.


Dit proces wordt verdergezet in Dag 466

Dag 402: Hoe is Zelf-Beoordeling eigenlijk Gewillige Zelf-Vernietiging?

Dit is een verderzetting van "Dag 401: Wat ligt er verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden?"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien wat er achter de emotionele ervaring van zelf medelijden ligt, als een gevoel/ervaring van 'mij slecht voelen' als reactie op zelf-beoordeling, en daardoor mezelf te laten meevoeren door de energie van zelf-medelijden die opkomt in mezelf --- en dus geen verantwoordelijkheid te nemen voor het startpunt van de creatie en het bestaan van zelf-medelijden, als de zelf-beoordeling en de ervaring van 'mij slecht voelen' dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de ervaring van zelf-medelijden in wezen een ervaring waarin ik 'ocharme ik' zeg tegen mezelf, nadat ik mezelf opzettelijk heb pijn gedaan in mijn geest door mezelf te beoordelen --en dat dus de ervaring van zelf-medelijden, wanneer en als ik mezelf erin laat meevoeren, een vorm van zelf-manipulatie is door mezelf in het standpunt te plaatsen van het slachtoffer in mezelf en dus te doen alsof ik het niet geweest ben die verantwoordelijk was voor de ervaring van het 'slechte gevoel' in mezelf, verbonden met zelf-beoordelingen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, en de ervaring van 'mij slecht voelen' - door daarop te reageren met de energie van zelf-medelijden -- en dus mezelf te 'troosten' alsof ik het niet geweest ben die mezelf heeft pijn gedaan door mezelf te beoordelen --- en daarin dus mezelf te saboteren in wie ik ben door niet te staan/bestaan in absolute zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid in relatie tot wat ik toesta te bestaan in mezelf zoals gedachten van zelf-beoordeling en de energetische ervaring van mij slecht voelen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen in mijn geest, waarin ik kijk naar momenten uit het verleden, en die momenten gebruik als schijnbaar 'bewijs' voor mijn 'incompetentie' of 'inferioriteit/minderwaardigheid', door mezelf te identificeren met zelf-beoordelingen die opkomen in mijn gedachten en de ervaring van 'mij slecht voelen over mijn verleden' --- door te denken dat het 'normaal' en 'vanzelfsprekend' is om mij slecht te voelen over mijn verleden en dus te bestaan in en als constante zelf-beoordeling en negativiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het concept en de conditie/toestand van het 'mij slecht voelen over het verleden', verbonden met beoordelingen over mezelf in relatie tot mijn verleden - een inherent patroon/programma is in/van de Menselijke Conditie --- en dat dat is wat ouders hun kinderen aanleren, en hoe de hele mensheid aldus bestaat in een viceuze cyclus van constante, consistente opzettelijke zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie -- waarin het zelfs zo is dat mensen andere mensen zullen aanvallen door middel van beoordelingen, spot en uitsluiting, enkel en alleen omdat die mensen zichzelf niet toestaan zichzelf te laten verminderen, onderdrukken of limiteren door hun eigen geest in wie ze zijn als levende wezens op aarde - en omdat mensen dat over het algemeen niet kunnen uitstaan omdat het ons confronteert met wie wij onszelf hebben toegestaan te zijn en worden in onszelf en met het feit dus dat wij ons leven hebben opgegeven voor/aan het systeem van zelf-vermindering in/als de geest en dat we dus helemaal niet zo speciaal, belangrijk of superieur zijn als wat we van onszelf denken in onze geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de voorgeprogrammeerde aard/natuur/conditie van de Mens - als zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie en zelfs zelf-vernietiging --- door mezelf te identificeren met de zelf-beoordelende gedachten die opkomen in mijn geest en daarin dus mezelf te definieren in en als zelf-vernietiging -- ook al houdt het geen steek dat ik als het leven in en als mezelf zou bestaan in en als zelf-vernietiging

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de neiging tot zelf-vernietiging, in de vorm van zelf-beoordelende gedachten en de emotionele ervaring van mij slecht voelen en van zelf-medelijden -- enkel in mezelf kan bestaan als en wanneer ik mijn verantwoordelijkheid voor mezelf heb geabdiceerd en daarin dus geloof dat het geoorloofd en gerechtvaardigd is om mezelf te vernietigen, aan te vallen en te kwetsen, omdat ik geloof dat ik niet insta voor de gevolgen en consequenties van mijn daden tegenover mezelf --- in de plaats van te realiseren, in te zien en te beseffen dat ik alleen besta in en als mezelf als het leven zelf en dat ik insta voor mezelf en dus altijd de gevolgen en consequenties zal dragen van al wat ik doe in mijn leven/bestaan  - en dat dus, het geloof en het gevoel dat ik op de één of andere manier 'gedragen' of 'geleid' wordt door iets of iemand anders en dat ik dus niet werkelijk compleet verantwoordelijk ben voor mezelf en mijn daden, in wezen bestaan in en als een voorgeprogrammeerd systeem van energie als de menselijke geest, dat ik heb laten programmeren in en als mezelf, waarin ik mezelf als het leven zelf heb opgegeven en heb laten gebruiken als niets meer of minder dan een generator en aandrijvingspunt voor die machine/systeem van/als de menselijke geest, als gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te begrijpen en te beseffen dat de menselijke geest bestaat als de manifestatie van zelf-vernietiging - omdat het de representatie is van hoe ik de verantwoordelijkheid voor de gevolgen en consequenties van mijn daden heb geabdiceerd - en daarin  onvermijdelijke zelf-vernietiging en zelf-sabotage heb gecreëerd en gemanifesteerd in de vorm van de menselijke geest en het wereld-systeem in de fysieke werkelijkheid - omdat, als ik zelf niet in elk moment oplet en doe wat het beste is en mezelf stuur en beweeg om te handelen op basis van inzicht in wat het beste is, dan sta ik een realiteit toe te bestaan, zowel binnen als buiten, die zal afwijken van wie ik ben binnenin mezelf en dus uiteindelijk tot een compromittatie en vernietiging zal leiden van mezelf


Wordt vervolgd in Dag 403

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf