Dag 490: Het Verlangen naar Validatie en Aanvaardde Zelf-Vernietiging

Om terug te komen op het punt van hoe Gevaarlijk het verlangen naar Validatie is dat in ons geconditioneerd is tijdens onze kindertijd door onze omgeving. Ik bedoel, het lijkt een onschuldig iets, hoe dit verlangen zich ontwikkeld - door middel van hoe ouders en leerkrachten en elke andere volwassene in de omgeving van een kind dat een persoonlijke agenda heeft in relatie tot het kind, dit kind manipuleren, bedreigen en verleiden met beloningen en straf op subtiele en onsubtiele wijzen, zonder werkelijk stil te staan bij de gevolgen die deze schijnbaar kleine handelingen hebben op het kind. Omdat, volwassenen in deze wereld zijn immers niet opgeleid om te zien en te begrijpen hoe de ontwikkeling van kind tot volwassene in zijn werk gaat en hoe het is dat we de kinderen van deze wereld opvoeden om volwassenen te worden die niet in staat zijn tot het nemen van verantwoordelijkheid voor hun daden omdat hun geest zo doordrenkt is van het systeem van energie dat hun omgeving in hun gedrild heeft door middel van een handhaving van het straf- en beloning systeem.

Ik bedoel, in en als deze specifieke mentale programmatie laten we onszelf leiden in onze handelingen door gevoelens en emoties die ons zeggen wat 'goed' en wat 'slecht' is. Maar, die gevoelens en emoties die we gebruiken als ons intern kompas in het navigeren en besturen van  onszelf in relatie tot onze wereld en realiteit, begeleiden ons in het volgen van de banen en wegen die al voor ons uitgehouwen zijn in en door het systeem in deze wereld zoals het economische, politieke en sociale systeem. Hoe anders kan je verklaren dat we allemaal zo makkelijk aanvaarden dat ons eendimensionele systeem van winnen en verliezen, waarin we allemaal nagenoeg kopiëen zijn van elkaar, is hoe 'de werkelijkheid' nu eenmaal is en dat dit is wie wij werkelijk zijn. Waarom en hoe anders gaan wij allemaal zo makkelijk akkoord met de huidige gang van zaken waarin er dingen toegestaan worden om te bestaan in onze fysieke realiteit die geen werkelijke reden hebben tot bestaan, zoals elke vorm van lijden aan de hand van mensen, als niet omwille van onze gevoelens en emoties die we vertrouwen in het maken van onze beslissingen - zonder dat we zelf eigenlijk goed en wel begrijpen hoe deze gevoelens en emoties in onszelf bestaan en hoe ze functioneren en of ze überhaupt wel degelijk te vertrouwen zijn in relatie tot wat het beste is voor onszelf als levende wezens. Omdat, armoede, hongersnood, oorlog, moord, verkrachting en al de dingen die we toestaan te bestaan in onze wereld en realiteit terwijl wij schijnbaar machteloos aan de zijlijn staan toe te kijken -- die dingen zijn toch duidelijk niet het beste voor onszelf? Hoe en waarom is het dan dat we niet zien dat het ook niet het beste is voor een ander.

Op de één of andere manier echter is dit wat elke generatie aan de volgende generatie aanleert - dat dit de gang van zaken is en dat het altijd zo zal zijn. Dat, ondanks het feit dat hoe onze wereld op dit moment bestaat niet het beste is voor onszelf, we niet mogen denken aan verandering, en we vooral niet mogen vertrouwen op dit intern inherent besef dat we als kinderen nog hadden dat er iets serieus mis is met hoe onze wereld bestaat en hoe wij met elkaar omgaan in onze 'sociale interacties'. En dat is het gevaar van gevoelens en emoties. Het gevaar van het verlangen naar validatie dat ons, door middel van het inspelen op die gevoelens en emoties, door onze omgeving werd ingebouwd in ons 'systeem' als de manier waarop mij onszelf definieren in relatie tot onze omgeving. En dat is dat, zolang we onszelf en hoe we leven en bestaan baseren op dit verlangen naar validatie, zullen we steeds de patronen uit het verleden blijven aanvaarden en zullen we de gevolgen en consequenties die duidelijk aanwezig zijn door een systeem dat niet functioneel is in relatie tot hoe het leven op aarde werkelijk bestaat ook aanvaarden als hoe het leven is, hetgeen wil zeggen dat we aanvaarden dat dingen zoals armoede en hongersnood en kindermisbruik en oorlog en lijden deel uitmaken van het leven op aarde.

Door dit verlangen naar validatie zullen we nooit verandering toelaten omdat we validatie willen van onze ouders en leerkrachten en van het systeem - we willen validatie van het verleden. En dat is waarom we nooit de toekomst in acht zullen nemen in de zin van het beseffen dat, teneinde een betere toekomst te creëren dan het verleden, zullen we het verleden eerst moeten kunnen loslaten.

Dag 403: Waarom gebruiken we het Verleden als een Excuus om onszelf te Beoordelen?

Dit is een verderzetting van "Dag 402: Hoe is Zelf-Beoordeling eigenlijk Gewillige Zelf-Vernietiging?"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik zie dat ik mij 'slecht voel' - en de neiging heb om mezelf te laten meevoeren door/in de ervaring van zelf-medelijden, als het willen troosten van mezelf omdat ik mij slecht voel, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat ik in de ervaring van zelf-medelijden een statement maak dat ik mijn verantwoordelijkheid tegenover de ervaring van mij slecht voelen volledig abdiceer omdat ik, door medelijden te hebben met mezelf, mezelf niet daadwerkelijk stop in de creatie van het 'slechte gevoel' maar eerder het slechte gevoel in mezelf verder laat bestaan en valideer en dus doe alsof ik het niet geweest ben die mezelf slecht doet voelen in de eerste plaats

waarin ik zie, begrijp en besef dat als ik werkelijk het slechte gevoel in mezelf zou willen stoppen, dat ik dan ten minste zou moeten onderzoeken waar die ervaring in mezelf vandaan komt en hoe het bestaat, zodat ik in staat ben om het te sturen en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in relatie tot dat slechte gevoel - en dat dus het feit dat ik mezelf laat meevoeren in een energie van zelf-medelijden aantoont dat ik eerder van plan ben om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en tegen mezelf te liegen en mezelf te manipuleren door mezelf in een slachtofferspositie te plaatsen tegenover mijn eigen geest

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaring van 'mij slecht voelen', door in de eerste plaats mezelf niet te laten meevoeren in een emotionele ervaring van zelf-medelijden -- maar eerder te staan in mezelf en de negatieve ervaring in mezelf van 'mij slecht voelen over mezelf' te onderzoeken in het besef dat ik deze ervaring gecreëerd heb door middel van mijn participatie en reactie op gedachten in mijn geest - waarin ik dus mezelf tot doel stel om, in de plaats van mezelf in een slachtofferspositie te plaatsen tegenover die gedachten door er emotioneel op te reageren, mezelf eerder te ondersteunen in het onderzoeken wat die gedachten specifiek zijn, wat de context is van die gedachten in mezelf en wie ik ben in relatie tot die gedachten in mijn geest --- en mezelf daarin de macht en de kracht te geven om verantwoordelijkheid te nemen voor de aanwezigheid van die specifieke gedachten in mijn geest en te staan als het sturende principe in en van mezelf waarin ik richting geef aan wat er bestaat in mezelf teneinde mezelf te creëren en verwezenlijken als het beste dat ik kan zijn als het leven Zelf in Eénheid en Gelijkheid met al wat bestaat

wanneer en als ik mezelf in een opzettelijke aanval tegen mezelf zie gaan, en dus mezelf zie participeren in zelf-beoordeling, waarin ik kijk naar wat ik in het verleden heb gezegd of gedaan en dat gebruik 'tegen mezelf' om mezelf neer te halen en mezelf een Steek te geven - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat zelf-beoordeling deel uitmaken van het voorgeprogrammeerde persoonlijkheidsprogramma dat aan de basis ligt van de menselijke geest, als een programma/systeem van zelf-vernietiging -- en dat zelf-beoordelingen ontworpen zijn om een vicieuze cyclus te creëren in mezelf waarin ik langzaam maar zeker mezelf afbreek en afbrokkel tot ik elk klein beetje zelf-verantwoordelijkheid heb weggegeven - omdat het daarin is dat de geest macht kan hebben over mij, wanneer ik niet werkelijk aanwezig ben in mezelf, wanneer ik mijn macht en verantwoordelijkheid voor mezelf niet opneem

waarin ik zie, besef en begrijp dat, als ik mezelf toesta te reageren op zelf-beoordeling die opkomt in mijn geest, met een ervaring van 'mij slecht voelen over mezelf' - dat ik daarin mezelf in een domino/ketting-reactie duw van uiteindelijke zelf-vernietiging, door mezelf te laten meezuigen door een negatieve ervaring van zelf-medelijden en uiteindelijke depressie - hetgeen in wezen een voorgeprogrammeerd mechanisme is in/van de menselijke geest die bestaat in functie van het verzekeren dat ik elk klein beetje macht, gewaarzijn en verantwoordelijkheid in mezelf volledig opgeef aan de Geest als Energie --- door mezelf te laten vastzetten in een neerwaartse spiraal van negatieve ervaringen in relatie tot mijn verleden

waarin ik zie, begrijp en besef hoe dit systeem van negatieve ervaringen in relatie tot het verleden specifiek in mij geprogrammeerd geweest is tijdens mijn kindertijd - waarin het platform en de basis gelegd werd van wie en wat ik zou worden en hoe ik zou bestaan in en als mezelf doorheen de rest van mijn bestaan als mens hier op aarde --- en waarin dus dat platform en die basis gelegd werd in de vorm van beoordelingen en beschuldigingen van mezelf over dingen die ik al dan niet gedaan of gezegd had --- en dat dit platform en deze basis het specifieke doel heeft om ervoor te zorgen dat ik mijn macht volledig weggeef aan mijn omgeving en dus aan gedachten, gevoelens en emoties als een voorgeprogrammeerd systeem en Manier van Leven dat ik heb gekopieerd van mijn omgeving - en dat ik dus nooit zal opstaan en bestaan als wie ik werkelijk ben als God en Creator in en als de fysieke werkelijkheid - omdat ik volledig gewenteld zit in allerlei zelf-beoordelingen en zelf-beschuldigingen en negatieve ervaringen van schuld en schaamte en spijt in verband met het verleden, als een interne gevangenis van absolute zelf-vermindering, zelf-onderdrukking, zelf-limitatie en uiteindelijk zelf-vernietiging

ik stel mezelf tot doel om mezelf te leren kennen als wie ik werkelijk ben - verder dan de zelf-beoordelingen en zelf-beschuldigingen en de slechte/negatieve gevoelens in verband met mijn verleden --- omdat ik besef dat gedachten en emotionele ervaringen in mezelf in werkelijkheid een voorgeprogrammeerd systeem zijn van zelf-limitatie, zelf-vermindering en zelf-onderdrukking --- en dat in de realiteit is het helemaal niet nodig en houdt het zelfs helemaal geen steek om mij slecht te voelen over het verleden - omdat, het verleden eerder bestaat als een voorbeeld van hoe het niet moet, een kans om te leren over mezelf, om mezelf uit te breiden en mezelf beter te leren kennen en ontwikkelen --- en dat dus de idee dat ik mij slecht moet voelen over specifieken dingen die ik gedaan heb eerder een afleidingsmechanisme is dat enkel bestaat tot het doel om mij klein en gelimiteerd te houden en ervoor te zorgen dat ik nooit zal leren uit mijn fouten en dus ook nooit meer of beter zal worden dan wie ik ben op dit moment en dan wie ik altijd geweest ben

ik stel mezelf tot doel om eerder het verleden als de herinneringen in mijn geest te zien als een kans en een mogelijkheid voor mezelf om de realiteit van wie ik ben als het leven in en als mezelf, te onderzoeken en te leren kennen - een kans om te begrijpen hoe het bestaan als mezelf, vanbinnen en vanbuiten, functioneert --- omdat ik zie, besef en begrijp dat ik enkel op die manier mezelf in staat kan stellen om mijn interne en externe realiteit te sturen en vorm te geven op een manier die absoluut het beste is -- namelijk wanneer ik stop met beoordelen en veroordelen en reageren, maar mezelf de ruimte en de kans geef om te groeien, te leren en te ontwikkelen en dus het verleden op een praktische manier aan te wenden - in mijn proces van mezelf te leren kennen, zodat ik voor mezelf kan beslissen en uitmaken wie ik werkelijk ben

omdat ik zie, besef en begrijp dat de 'fouten' die ik zogezegd begaan heb in mijn verleden, als al die dingen in mijn herinneringen waar ik mij slecht over voel - in wezen enkel een consequentiele uitvloeiing zijn van het feit dat ik nooit veratwoordelijkheid genomen heb voor mezelf in elk moment van ademhaling -- en dat ik daardoor dus een systeem van energie mijn gedrag en expressie heb laten bepalen - hetgeen uiteindelijk een vicieuze cyclus produceert van consequentieel gedrag, waarin ik constant en continu zit terug te kijken op momenten uit het verleden, met schaamte, schuldgevoel en spijt over hoe ik mij heb gedragen - zonder ooit werkelijk praktische stappen te ondernemen om die vicieuze cyclus van zelf-compromitterend gedrag te stoppen of te veranderen

Dag 402: Hoe is Zelf-Beoordeling eigenlijk Gewillige Zelf-Vernietiging?

Dit is een verderzetting van "Dag 401: Wat ligt er verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden?"


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien wat er achter de emotionele ervaring van zelf medelijden ligt, als een gevoel/ervaring van 'mij slecht voelen' als reactie op zelf-beoordeling, en daardoor mezelf te laten meevoeren door de energie van zelf-medelijden die opkomt in mezelf --- en dus geen verantwoordelijkheid te nemen voor het startpunt van de creatie en het bestaan van zelf-medelijden, als de zelf-beoordeling en de ervaring van 'mij slecht voelen' dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de ervaring van zelf-medelijden in wezen een ervaring waarin ik 'ocharme ik' zeg tegen mezelf, nadat ik mezelf opzettelijk heb pijn gedaan in mijn geest door mezelf te beoordelen --en dat dus de ervaring van zelf-medelijden, wanneer en als ik mezelf erin laat meevoeren, een vorm van zelf-manipulatie is door mezelf in het standpunt te plaatsen van het slachtoffer in mezelf en dus te doen alsof ik het niet geweest ben die verantwoordelijk was voor de ervaring van het 'slechte gevoel' in mezelf, verbonden met zelf-beoordelingen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, en de ervaring van 'mij slecht voelen' - door daarop te reageren met de energie van zelf-medelijden -- en dus mezelf te 'troosten' alsof ik het niet geweest ben die mezelf heeft pijn gedaan door mezelf te beoordelen --- en daarin dus mezelf te saboteren in wie ik ben door niet te staan/bestaan in absolute zelf-eerlijkheid en zelf-verantwoordelijkheid in relatie tot wat ik toesta te bestaan in mezelf zoals gedachten van zelf-beoordeling en de energetische ervaring van mij slecht voelen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de zelf-beoordelingen in mijn geest, waarin ik kijk naar momenten uit het verleden, en die momenten gebruik als schijnbaar 'bewijs' voor mijn 'incompetentie' of 'inferioriteit/minderwaardigheid', door mezelf te identificeren met zelf-beoordelingen die opkomen in mijn gedachten en de ervaring van 'mij slecht voelen over mijn verleden' --- door te denken dat het 'normaal' en 'vanzelfsprekend' is om mij slecht te voelen over mijn verleden en dus te bestaan in en als constante zelf-beoordeling en negativiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het concept en de conditie/toestand van het 'mij slecht voelen over het verleden', verbonden met beoordelingen over mezelf in relatie tot mijn verleden - een inherent patroon/programma is in/van de Menselijke Conditie --- en dat dat is wat ouders hun kinderen aanleren, en hoe de hele mensheid aldus bestaat in een viceuze cyclus van constante, consistente opzettelijke zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie -- waarin het zelfs zo is dat mensen andere mensen zullen aanvallen door middel van beoordelingen, spot en uitsluiting, enkel en alleen omdat die mensen zichzelf niet toestaan zichzelf te laten verminderen, onderdrukken of limiteren door hun eigen geest in wie ze zijn als levende wezens op aarde - en omdat mensen dat over het algemeen niet kunnen uitstaan omdat het ons confronteert met wie wij onszelf hebben toegestaan te zijn en worden in onszelf en met het feit dus dat wij ons leven hebben opgegeven voor/aan het systeem van zelf-vermindering in/als de geest en dat we dus helemaal niet zo speciaal, belangrijk of superieur zijn als wat we van onszelf denken in onze geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de voorgeprogrammeerde aard/natuur/conditie van de Mens - als zelf-vermindering, zelf-onderdrukking en zelf-limitatie en zelfs zelf-vernietiging --- door mezelf te identificeren met de zelf-beoordelende gedachten die opkomen in mijn geest en daarin dus mezelf te definieren in en als zelf-vernietiging -- ook al houdt het geen steek dat ik als het leven in en als mezelf zou bestaan in en als zelf-vernietiging

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de neiging tot zelf-vernietiging, in de vorm van zelf-beoordelende gedachten en de emotionele ervaring van mij slecht voelen en van zelf-medelijden -- enkel in mezelf kan bestaan als en wanneer ik mijn verantwoordelijkheid voor mezelf heb geabdiceerd en daarin dus geloof dat het geoorloofd en gerechtvaardigd is om mezelf te vernietigen, aan te vallen en te kwetsen, omdat ik geloof dat ik niet insta voor de gevolgen en consequenties van mijn daden tegenover mezelf --- in de plaats van te realiseren, in te zien en te beseffen dat ik alleen besta in en als mezelf als het leven zelf en dat ik insta voor mezelf en dus altijd de gevolgen en consequenties zal dragen van al wat ik doe in mijn leven/bestaan  - en dat dus, het geloof en het gevoel dat ik op de één of andere manier 'gedragen' of 'geleid' wordt door iets of iemand anders en dat ik dus niet werkelijk compleet verantwoordelijk ben voor mezelf en mijn daden, in wezen bestaan in en als een voorgeprogrammeerd systeem van energie als de menselijke geest, dat ik heb laten programmeren in en als mezelf, waarin ik mezelf als het leven zelf heb opgegeven en heb laten gebruiken als niets meer of minder dan een generator en aandrijvingspunt voor die machine/systeem van/als de menselijke geest, als gedachten, gevoelens en emoties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te begrijpen en te beseffen dat de menselijke geest bestaat als de manifestatie van zelf-vernietiging - omdat het de representatie is van hoe ik de verantwoordelijkheid voor de gevolgen en consequenties van mijn daden heb geabdiceerd - en daarin  onvermijdelijke zelf-vernietiging en zelf-sabotage heb gecreëerd en gemanifesteerd in de vorm van de menselijke geest en het wereld-systeem in de fysieke werkelijkheid - omdat, als ik zelf niet in elk moment oplet en doe wat het beste is en mezelf stuur en beweeg om te handelen op basis van inzicht in wat het beste is, dan sta ik een realiteit toe te bestaan, zowel binnen als buiten, die zal afwijken van wie ik ben binnenin mezelf en dus uiteindelijk tot een compromittatie en vernietiging zal leiden van mezelf


Wordt vervolgd in Dag 403

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf

Dag 401: Wat ligt er Verborgen achter de Emotie van Zelf-Medelijden? - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-401-wat-ligt-er-verborgen-achter-de.html#sthash.3aaGDPwi.dpuf

Dag 254: Leef terwijl je nog Jong bent

Probleem:

Wanneer ik jong ben, dus wanneer mijn fysieke lichaam in deze fysieke realiteit 'jong' en 'viriel', 'vruchtbaar', 'plooibaar' en 'flexibel' is - leef ik alsof ik nooit zal ouder worden. Ik volg energie en opwinding en doe dingen die afbraak maken op mijn fysieke gezondheid maar waarvan ik de consequenties pas zal merken wanneer ik ouder ben.

Ik gebruik 'jeugd' en 'jong zijn' als een excuus om 'domme dingen te doen', vanuit de gedachte/idee dat je 'maar één keer leeft' en dat je dus zogezegd maar één kans krijgt om die energie/opwinding te volgen en de dingen te doen die je het gevoel geven dat je onsterfelijk bent en dat je leven hier op aarde iets waard is.

Ik ga om met mijn lichaam en met mijn omgeving en met mijn tijd hier op aarde op een onverantwoordelijke manier, in de naam van het ervaren van vluchtige energetische ervaringen die helemaal gebaseerd zijn op en afhankelijk zijn van mijn 'jeugdige/jonge lichaam/uiterlijk' - en zink langzaam maar zeker weg in een diepe put van spijt naarmate ik ouder wordt en ik begin in te zien hoe ik mezelf en mijn leven heb verspild aan energetische ervaringen die nooit echt geweest zijn en dat ik niets van waarde werkelijk heb gemanifesteerd en achtergelaten hier op aarde.

Dit idee wordt zelfs algemeen aanvaard in en door de samenleving - dat 'jongeren' en kinderen nu eenmaal 'domme dingen' doen en dat je pas 'wijs' bent en dus in staat bent om verantwoordelijke beslissingen te maken, wanneer je oud bent en wanneer je tijd in deze wereld met andere woorden bijna op is --- terwijl dat uiteindelijk niet getuigd van gezond verstand, in hoe oftewel God de mens en de realiteit gecreëerd heeft oftewel in hoe wij mensen onze kinderen opvoeden - door bijvoorbeeld het te aanvaarden als 'normaal' dat pubers 'rebelleren' en al de 'foute' beslissingen maken en vaak opzettelijk tegen autoriteit ingaan zonder enige reden behalve dan het simpelweg 'tegen' alles willen zijn, waardoor ze uiteindelijk beslissingen maken in hun leven waar ze later immens veel spijt van hebben - omdat ze dus nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor de consequenties van hun beslissingen en nooit hebben ingezien dat ze uiteindelijk zelf zullen moeten leven met elke beslissing die ze maken in elk moment van ademhaling.

Het is alsof we absoluut niet stilstaan bij het feit dat 'wie ik ben' morgen, en over een week, en over een jaar en over twintig jaar, precies dezelfde 'ik' zal zijn als 'wie ik ben' hier in dit moment --- het is allemaal en altijd mezelf, en wat ik dus doe in dit moment HIER, is een beslissing die gevolgen en consequenties zal hebben die me nog zullen achtervolgen tot ik sterf. Dus is het maar vreemd dat we in onze menselijke geest en collectief bewustzijn geloven dat de 'ik' die hier is en de 'ik' die morgen, over een week of over twintig jaar is, anders zijn, alsof het twee totaal verschillende individuen zijn - waardoor we vaak beslissingen maken op basis van een vluchtig gevoel en verlangens zonder stil te staan bij de, meer wel dan niet, schadelijke gevolgen en consequenties van die beslissing in de toekomst.

Dit is een fenomeen dat ook aan de oorsprong van 'uitstelgedrag' ligt - het geloof dat wie ik ben HIER een ander persoon is dan wie ik ben MORGEN, en dat ik dus mijn taken en verantwoordelijkheden tegenover mezelf en mijn leven maar kan doorschuiven op de 'ik van morgen', terwijl de 'ik van morgen', uiteindelijk de 'ik van HIER' zal zijn die precies hetzelfde zal denken, "hey, waarom schuif ik dit niet gewoon door naar MORGEN?!" --- waarin we niet lijken in te zien hoe we onszelf aan het saboteren zijn door niet het moment HIER aan te wenden in volledige verantwoordelijkheid voor onze eigen toekomst, in eenheid en gelijkheid met onszelf in verleden, heden en toekomst.

Het is een fascinerend iets hoe we lijken te denken dat, zolang het probleem zich niet hier aan mijn deur afspeelt, dan is het er niet en moet ik er ook geen verantwoordelijkheid voor nemen - terwijl we gedrag blijven vertonen waarvan we weten dat het problemen kan en zal creëren op termijn --- tot de problemen zich daadwerkelijk aan onze deur bevinden, en wij verzinken in diepe SPIJT dat we ons gedrag nooit hadden veranderd en dat we niet meer rekening hadden gehouden met de onvermijdelijke consequenties van ons gedrag.


Oplossing

De oplossing voor dit zelf-vernietigende fenomeen is dat we als samenleving ophouden met het aanvaarden als vanzelfsprekend dat kinderen en jongeren zogezegd niet in staat zijn om 'wijze' en verantwoorde beslissingen te nemen -- omdat de realiteit is dat onze kinderen en jongeren in wezen aangeleerd worden door hun omgeving om zichzelf te zien als 'maar een kind' en 'maar een mens' en uiteindelijk geloven dat ze niet werkelijk verantwoordelijk zijn voor zichzelf en hun beslissingen - omdat dat in feite de algehele houding is van de menselijke samenleving. "Wij zijn maar mensen, en uiteindelijk sterven we toch --- dus wat wij hier doen tijdens ons leven op aarde en de puinhoop die wij van de aarde maken, daar zullen wij niet meer mee moeten leven", waardoor we het aanvaarden dat we tijdens ons leven vluchtige verlangens najagen en dingen doen die niet het beste zijn voor onszelf of het leven op aarde op termijn, oud worden en sterven om de consequenties van onze daden na te laten voor de volgende generaties.

Dus, geen wonder dat onze kinderen en jongeren zich onverantwoord gedragen en vaak zelf-vernietigend gedrag vertonen.

De oplossing is dat we onze kinderen aanleren hoe 'consequenties' werken, hoe de verbanden tussen 'oorzaak' en 'gevolg' werken - en niet op de energetische manier zoals in 'straf' en 'beloning', waarin kinderen niet leren om verantwoordelijkheid te nemen voor hun beslissingen tegenover en voor zichzelf maar om net hun verantwoordelijkheid in de handen van hun omgeving te leggen en zichzelf te aanvaarden als een 'slachtoffer' van hun omgeving, als 'maar een kind' en dus 'maar een mens'.

In de plaats daarvan is het belangrijk dat we kinderen 'ZELF-verantwoordelijkheid' aanleren, als het besef dat zij in elk moment zichzelf en hun realiteit creëren door middel van wat ze toestaan te bestaan in zichzelf als gedachte, woord en daad -- waarin het ook belangrijk is dat ze ondersteund worden in het ontwikkelen van inzicht in hoe de 'consequentiele relaties en verbanden' werken in deze realiteit - zoals hoe bijvoorbeeld elke daad in deze wereld, een rimpel-effect creëert, die de omgeving en dus jezelf op termijn op een blijvende manier zal veranderen en vormgeven. Hierin geldt het principe van 'wat je geeft, zal je ook weer ontvangen'.


Beloning

Op deze manier zullen kinderen op een meer verantwoorde en respectvolle manier omgaan met zichzelf en hun omgeving, omdat ze inzien dat ze, door middel van hun en daden hun omgeving beïnvloeden en dat die omgeving uiteindelijk hen ook weer terug zal beïnvloeden. Kinderen zullen dus het nut en belang inzien van het behandelen van een ander als hoe je zelf behandeld zou willen worden. Hetgeen uiteraard zal zorgen voor 'vrede op aarde' - eindelijk.

De relaties tussen mensen zullen immens verbeteren wanneer mensen inzien en beseffen dat 'wat we geven, is wat we ontvangen' en dat we zelf verantwoordelijk zijn voor de realiteit waarin we bestaan door hoe we die realiteit vormgeven door middel van hoe we in relatie staan met die realiteit in gedachte, woord en daad in elk moment.

De samenleving zal verbeteren omdat we inzien dat de dingen die we toestaan te bestaan in de levens van anderen, zoals oorlog, armoede, hongersnood of misbruik, is wat we toestaan te bestaan in onze realiteit - en zal zich dus vroeg of laat aan onze deur bevinden. Mensen zullen dus niet zomaar lijdzaam toekijken hoe een ander tenonder gaat, maar mensen zullen opstaan om anderen te ondersteunen, en om allen gelijk te plaatsen aan onszelf, om ervoor te zorgen dat niemand ooit meer hoeft te lijden, zodat wij onszelf er op die manier van kunnen verzekeren dat wij zelf ook nooit zullen hoeven te lijden ..... omdat 'lijden' simpelweg niet meer bestaat op aarde.

Dat is immers de enige manier waarop een 'hemel op aarde' mogelijk is - wanneer we het zelf creëren.



Wordt vervolgd in dag 255