Dag 495: Waarom voel ik mij slecht wanneer een ander zich slecht voelt?

Iets dat ik van mezelf gemerkt heb in mijn relaties met andere mensen, is dat Ik heel snel mijn verantwoordelijkheid uit handen geef in verband met en in relatie tot hoe ik mij voel vanbinnen. Bijvoorbeeld, wanneer ik zie dat mijn partner, of iemand anders in mijn omgeving, zich slecht voelt, dan ga ik mij ook slecht voelen - en dan ga ik in mijn geest die persoon beschuldigen van zogezegd de oorzaak te zijn van waarom het is dat ik mij persoonlijk slecht voel.

Omdat ik geloof dat ik mij enkel slecht voel omdat zij zich eerst slecht voelden - dus is het zogezegd hun schuld dat ik mij nu slecht voel -- zij hadden zich maar stabiel moeten houden in relatie tot mij. Waar ik hen dan van beschuldig is dat ze geen rekening houden met mij en dat ze niet om mij geven en dat ze geen erkenning hebben voor het feit dat ik onschuldig ben en dat ik niets fout gedaan hebben, maar toch gaan zij zich slecht voelen - waardoor ik mij ook slecht voel. Ik bedoel, dat is maar de mate waarin ik mezelf heb verbonden met andere mensen hun gevoelens en emoties. In de zin van dat ik mij goed voel wanneer een ander zich goed voelt, en ik voel mij slecht wanneer een ander zich slecht voelt.

Dus, wanneer een ander zich slecht voelt, dan ga ik mij kwaad voelen op hen - omdat ze mij nu ook slecht doen voelen, zogezegd. Maar, wat ik hierin heb moeten inzien is dat ik eigenlijk nooit echt verantwoordelijkheid genomen heb voor mijn eigen interne en externe realiteit - in de zin van dat ik bijvoorbeeld, wanneer mijn partner zich slecht voelt, mij depressief ga voelen en dan laat ik alles varen, ik geef om niets meer, ik wil niets meer doen, ik zit maar een eind voor mij uit te staren, levenloos. En dus daarin is het duidelijk dat ik eigenlijk nooit werkelijk verantwoordelijkheid genomen heb voor mijn eigen leven omdat ik zo makkelijk alles laat varen, omdat ik zo makkelijk die statement maak van 'het maakt allemaal niet uit' en 'niets van wat ik doe maakt uit'.

Dat is de mate waarin ik mijn hele bestaan in de handen gelegd heb van andere mensen - en waardoor ik dus ook werkelijk geloof dat ik op de één of andere manier verbonden ben met hoe een ander zich voelt en dat ik moet antwoorden of reageren op hoe een ander zich voelt omwille van die schijnbare verbondenheid --- omdat ik nooit een vorm van 'eigenheid' gecreëerd heb in mezelf in de zin van een vorm van eigen verantwoordelijkheid als een besef dat al wat ik doe, dat doe ik voor mezelf, niet voor een ander maar voor mezelf. Ik leef en besta en beweeg en adem voor mezelf.

Dus, als ik zomaar alles laat varen gewoon omdat iemand anders zich slecht voelt in mijn bijzijn -- oeps, dan is er een groot probleem. Dan laat mij dat zien dat mijn verantwoordelijkheidszin in relatie tot hoe ik besta en leef en de dingen die ik doe, scheef zit en dringend herbekeken moet worden. Als ik zo makkelijk bewogen kan worden door emotionele ervaringen, geactiveerd door hoe ik denk dat een ander zich voelt --- dan is het tijd om te herbekijken wie ik eigenlijk ben en hoe ik eigenlijk leef en waar ik mij zelf-verantwoordelijkheid en zelf-eerlijkheid in geplaatst heb.

Dag 490: Het Verlangen naar Validatie en Aanvaardde Zelf-Vernietiging

Om terug te komen op het punt van hoe Gevaarlijk het verlangen naar Validatie is dat in ons geconditioneerd is tijdens onze kindertijd door onze omgeving. Ik bedoel, het lijkt een onschuldig iets, hoe dit verlangen zich ontwikkeld - door middel van hoe ouders en leerkrachten en elke andere volwassene in de omgeving van een kind dat een persoonlijke agenda heeft in relatie tot het kind, dit kind manipuleren, bedreigen en verleiden met beloningen en straf op subtiele en onsubtiele wijzen, zonder werkelijk stil te staan bij de gevolgen die deze schijnbaar kleine handelingen hebben op het kind. Omdat, volwassenen in deze wereld zijn immers niet opgeleid om te zien en te begrijpen hoe de ontwikkeling van kind tot volwassene in zijn werk gaat en hoe het is dat we de kinderen van deze wereld opvoeden om volwassenen te worden die niet in staat zijn tot het nemen van verantwoordelijkheid voor hun daden omdat hun geest zo doordrenkt is van het systeem van energie dat hun omgeving in hun gedrild heeft door middel van een handhaving van het straf- en beloning systeem.

Ik bedoel, in en als deze specifieke mentale programmatie laten we onszelf leiden in onze handelingen door gevoelens en emoties die ons zeggen wat 'goed' en wat 'slecht' is. Maar, die gevoelens en emoties die we gebruiken als ons intern kompas in het navigeren en besturen van  onszelf in relatie tot onze wereld en realiteit, begeleiden ons in het volgen van de banen en wegen die al voor ons uitgehouwen zijn in en door het systeem in deze wereld zoals het economische, politieke en sociale systeem. Hoe anders kan je verklaren dat we allemaal zo makkelijk aanvaarden dat ons eendimensionele systeem van winnen en verliezen, waarin we allemaal nagenoeg kopiëen zijn van elkaar, is hoe 'de werkelijkheid' nu eenmaal is en dat dit is wie wij werkelijk zijn. Waarom en hoe anders gaan wij allemaal zo makkelijk akkoord met de huidige gang van zaken waarin er dingen toegestaan worden om te bestaan in onze fysieke realiteit die geen werkelijke reden hebben tot bestaan, zoals elke vorm van lijden aan de hand van mensen, als niet omwille van onze gevoelens en emoties die we vertrouwen in het maken van onze beslissingen - zonder dat we zelf eigenlijk goed en wel begrijpen hoe deze gevoelens en emoties in onszelf bestaan en hoe ze functioneren en of ze überhaupt wel degelijk te vertrouwen zijn in relatie tot wat het beste is voor onszelf als levende wezens. Omdat, armoede, hongersnood, oorlog, moord, verkrachting en al de dingen die we toestaan te bestaan in onze wereld en realiteit terwijl wij schijnbaar machteloos aan de zijlijn staan toe te kijken -- die dingen zijn toch duidelijk niet het beste voor onszelf? Hoe en waarom is het dan dat we niet zien dat het ook niet het beste is voor een ander.

Op de één of andere manier echter is dit wat elke generatie aan de volgende generatie aanleert - dat dit de gang van zaken is en dat het altijd zo zal zijn. Dat, ondanks het feit dat hoe onze wereld op dit moment bestaat niet het beste is voor onszelf, we niet mogen denken aan verandering, en we vooral niet mogen vertrouwen op dit intern inherent besef dat we als kinderen nog hadden dat er iets serieus mis is met hoe onze wereld bestaat en hoe wij met elkaar omgaan in onze 'sociale interacties'. En dat is het gevaar van gevoelens en emoties. Het gevaar van het verlangen naar validatie dat ons, door middel van het inspelen op die gevoelens en emoties, door onze omgeving werd ingebouwd in ons 'systeem' als de manier waarop mij onszelf definieren in relatie tot onze omgeving. En dat is dat, zolang we onszelf en hoe we leven en bestaan baseren op dit verlangen naar validatie, zullen we steeds de patronen uit het verleden blijven aanvaarden en zullen we de gevolgen en consequenties die duidelijk aanwezig zijn door een systeem dat niet functioneel is in relatie tot hoe het leven op aarde werkelijk bestaat ook aanvaarden als hoe het leven is, hetgeen wil zeggen dat we aanvaarden dat dingen zoals armoede en hongersnood en kindermisbruik en oorlog en lijden deel uitmaken van het leven op aarde.

Door dit verlangen naar validatie zullen we nooit verandering toelaten omdat we validatie willen van onze ouders en leerkrachten en van het systeem - we willen validatie van het verleden. En dat is waarom we nooit de toekomst in acht zullen nemen in de zin van het beseffen dat, teneinde een betere toekomst te creëren dan het verleden, zullen we het verleden eerst moeten kunnen loslaten.

Dag 488: Hoe creëer ik het Eind van mijn Relatie door Gebrekkige Communicatie?

Ik heb nooit het punt begrepen van 'elkaar leren kennen' wanneer het aankwam op relaties. Ik begreep of zag niet hoe 'een relatie' iets meer zou kunnen zijn dan een gevoel van aantrekking als een seksueel verlangen dat in feite puur gebaseerd is op het uiterlijk. Ik heb nooit echt tijd gespendeerd aan het 'leren kennen' van mijn seksuele partners en onze relatie begon meteen op het moment dat we seks hadden. Alsof die daad van 'seks hebben' op de één of andere manier iets speciaal betekent in verband met wie wij zijn in relatie tot elkaar - alsof het feit dat wij nu seks hebben gehad en die intense gevoelens van seksuele aantrekking 'geconsumeerd' hebben wil zeggen dat er plots één of andere innige verbinding bestaat tussen ons.

En dat leek ook steeds het geval te zijn, althans in de eerste paar weken van die relatie leek het altijd alsof we voor elkaar gemaakt waren en alsof het lot ons had samengebracht en alsof we perfect zijn samen, van nu tot in de eeuwigheid! Maar dan, vreemd genoeg, om de één of andere reden ebde dat intense gevoel van verbinding weg, ontstond er meer en meer conflict en wrijving tot de relatie uiteindelijk uiteen viel.

Het is eigenaardig wanneer ik nu kijk naar de absolute tegenstrijdigheid tussen hoe ik mij voelde en de dingen die ik geloofde en dacht in mijn geest in verband met de 'relatie' die ik heb met dit 'speciale individu' die mijn leven is binnen komen wandelen - en de eigenlijke fysieke realiteit van de situatie. In de zin van dat ik bijvoorbeeld wel een intense verbinding VOELDE in mezelf, maar in werkelijkheid kende ik mijn 'partner' niet eens werkelijk. Wat ik van hem wist was flarden van informatie uit gesprekken die ik af en toe met hem had - waarin ik wat hij mij vertelde over zichzelf ronddraaide in mijn geest om in één of ander beeld te passen van mijn 'perfecte partner'. En, omdat ik een beeld had gecreëerd van 'wie hij is' in mijn geest, opgemaakt uit stukjes en beetjes informatie - geloofde ik nu dat ik 'weet wie hij is' en dat hij wel degelijk mijn 'perfecte partner' is.

De reden waarom dit punt problematisch is in het creëren van een relatie met iemand, is dat, wanneer de relatie/energie op z'n eind loopt, en de conflicten komen naar boven en uiteindelijk maakt één van beide partners het uit - dan is er de neiging om te denken dat oftewel ik oftewel mijn partner het 'probleem' was of of de één of andere manier een fout begaan heeft. Maar, wat het eigenlijk was, is niet dat er fouten gemaakt werden door de ene of de andere partij, maar eerder dat er nooit voldoende communicatie geweest is tussen beide partijen, waardoor beide partners niet begrepen waar de ander vandaan komt in zichzelf of hoe de ander bestaat in zichzelf in relatie tot wat hij/zij doet of zegt.

Ik bedoel, de hele relatie is in dat opzicht al gefundeerd op een wankel startpunt omdat er vanaf het begin af aan niet actief gekeken werd door beide partners of ze wel samen zouden passen door middel van communicatie. Wat ik heb ondervonden in verband met hoe communicatie bestaat of ontstaat tussen twee mensen die zich aangetrokken voelen tot elkaar of twee mensen die bewust of onbewust op zoek zijn naar een relatie en/of seks, is dat er een vorm zal zijn van 'elkaar leren kennen' en 'communicatie', maar dat deze vorm niet gebaseerd is op het startpunt van daadwerkelijk mezelf ondersteunen om een relatie te creëren die het beste zal zijn voor mezelf in mijn leven --- de communicatie is eerder een vorm van 'flirten' waarin er aandacht besteed wordt aan het creëren van positieve gevoelens, waardoor beide partners zich bijvoorbeeld zullen uitdrukken in en als specifieke 'persoonlijkheden' die 'aantrekkelijk' bevonden zullen worden door de ander persoon -- terwijl de eigenlijke realiteit van wie we zijn binnenin onszelf onderdrukt wordt. Zo is het echter dat die realiteit uiteindelijk toch naar boven zal komen - en er zal bijvoorbeeld wrijving ervaren worden in de relatie uiteindelijk net omdat men zichzelf heeft onderdrukt.

Ik bedoel, dat is wat ik vaak heb ervaren in mijn relaties, is dat ik mij uiteindelijk plots gefrustreerd en kwaad begin te voelen in relatie tot dingen die mijn partner doet - waarin het lijkt alsof ik mij gefrustreerd/kwaad voel omdat ik die delen van mijn partner niet leuk vindt, maar wat het eigenlijk is, is dat ik mezelf in het begin van de relatie onderdrukt heb en dat ik nu kwaad en gefrustreerd begin te worden op mezelf omdat ik mij er in mijn onderbewustzijn van gewaar begin te worden welke de mate is waarin ik mezelf heb 'weggegeven'/'opgegeven' voor de relatie.

Dus, wat eigenaardig is, is dat ik mijn partner ga beginnen beschuldigen van dat hij op de één of andere manier mij probeert te onderdrukken  en dat hij geen rekening houdt met mij of geen respect heeft voor mij in de dingen die hij doet - terwijl hij in werkelijkheid niets te maken heeft met waarom ik mij nu plots zo voel tegenover hem. Hij is immers min of meer hetzelfde gebleven vanaf het begin, ik ben het die niet eerlijk was met hem en mezelf over wie ik eigenlijk ben omdat er delen waren van mezelf die ik beoordeelde als 'negatief' en waarvan ik geloofde dat hij mij niet zou aanvaarden of dat hij niet in een relatie zou willen zijn met mij als hij mij zou zien zoals ik eigenlijk ben - en die ik daardoor onderdrukte en verborgen probeerde te houden. En dus nu voel ik mij gefrustreerd omwille van wat ik mezelf heb aangedaan. Dus, als ik op dat moment niet eerlijk kan zijn met mezelf over het feit dat ik verantwoordelijk ben voor de ervaring van frustratie en kwaadheid, en als ik mezelf toesta die kwaadheid naar mijn partner toe te kanaliseren - uiteraard geef ik mezelf dan ook de kans niet om oplossingen te vinden en om te ontdekken hoe het zou zijn om mezelf wel uit te drukken en te aanvaarden zoals ik ben terwijl ik in een relatie ben met iemand, ik zal eerder conflict creëeren dat uiteindelijk zal leiden tot het einde van de relatie.

Wat ik heb ondervonden is dat wanneer de relatie dan eindigd, dat ik oftewel de fout zag in mijn ex oftewel in mezelf - maar ik besefte nooit dat de kwestie eigenlijk was dat ik in en tijdens onze relatie  nooit zelfs de tijd genomen heb om zelfs in alle eerlijkheid met mezelf te onderzoeken of en hoe wij eigenlijk bij elkaar passen. Ik heb nooit de moeite gedaan om duidelijk te zijn met mezelf over wat ik eigenlijk wil van de relatie, laat staan dat ik daarover duidelijk geweest ben met hem -- omdat, ik geloofde in mijn geest dat het 'hebben van een relatie' belangrijker is dan wie ik ben en wat eigenlijk werkelijk het beste zou zijn voor mezelf in mijn leven op aarde.

http://www.desteni.org

Dag 483: Verbergen Mijn Gewoontes Wie ik Werkelijk ben Vanbinnen?

"...Dus, ik bedoel mijn startpunt in ‘het bewandelen van proces’ is helemaal omgekeerd – en dus is het nodig om dat startpunt te corrigeren en dust e herdefinieren wat het voor mezelf betekent om ‘proces te bewandelen’ – zodat ik kan beginnen aan mijn echte reis naar leven, een reis die ik voor mezelf bewandel en niemand anders." (Dag 482: Wat Wil het Eigenlijk Zeggen om het Proces te Bewandelen?)

Dus, ik bedoel – ik merk dat ik de laatste tijd in mijn reis naar leven schrijf vanuit het startpunt van te willen schrijven over iets zomaar om te schrijven, waardoor ik in feite niet werkelijk aan mezelf werk of met mezelf werk. Ik schrijf alsof het ‘mijn job’ is, iets wat ik zomaar doe, en waarin ik mezelf niet werkelijk uitdaag, ik doe maar alsof – omdat het een gewoonte geworden is, iets waar ik de echte ik achter verberg. Iets dat ik gebruik om de rest van mezelf te houden zoals het is, mijn interne werkelijkheid als mijn verborgen verlangens en gedachten en gevoelens die ik eigenlijk niet wil loslaten en die ik hetzelfde wil houden.

Dus, wat wil het werkelijk zeggen om te schrijven naar vrijheid, om zelf-eerlijk te zijn in mijn schrijven en om te schrijven vanuit het startpunt om werkelijk mezelf te leren kennen en om werkelijk te wandelen in een process van zelf verandering --- en dus niet te schrijven op een manier waarin ik enkel het ego van de geest ondersteun en versterk? 

Het ego van de geest als zijnde de gedachten in mijn geest waarin ik eerder denk aan ‘andere mensen’ en wat andere mensen van mij zullen denken en dus mijn ‘zelf-beeld’, dan dat ik werkelijk kijk naar waar ik mee bezig ben, kijk naar mijn eigen woorden en mezelf in vraag stel en mezelf onderzoek vanuit het startpunt van verantwoordelijkheid te nemen voor hoe ik besta binnenin mezelf en mezelf zodanig te veranderen en corrigeren in al wat ik ben, zodat ik uiteindelijk besta op een manier die een wereld en realiteit garandeert die het beste is voor mezelf in en als al het leven dat hier bestaat.

Het feit dus dat er ‘andere mensen’ en gedachten aan ‘andere mensen’ in mezelf bestaan, wil zeggen dat ik mezelf niet uitdruk voor mezelf en als mezelf, maar dat ik mezelf uitdruk voor ‘andere mensen’ en dat ik dus geen werkelijke rekenschap neem voor mijn woorden, dat ik geen werkelijke verantwoordelijkheid neem voor de woorden die ik spreek of hoe ik mezelf uitdruk, omdat ik van mening ben dat, zolang ‘andere mensen’ akkoord zijn met en aanvaarden wat ik te zeggen heb en wat ik doe, dan ben ik goed bezig en dan doe ik gewoon verder met waar ik mee bezig ben --- en zo creëer ik dan gewoontes en gedrags-patronen waarin ik mezelf niet meer in vraag stel maar gewoonweg hetzelfde blijf doen omdat ik ergens de idee gecreëerd heb dat ik ‘goed bezig’ ben.

Maar wat ik ondertussen niet besef of inzie is dat ik achter die gewoonten allerlei dingen van mezelf verberg, dat ik eigenlijk niet werkelijk zelf-eerlijk ben, maar dat ik het patroon en dus de herhaling van een specifieke handeling gebruik om andere dingen achter de scenes te doen in mezelf. Dat is immers hoe ik bijvoorbeeld in een fabriek ook werk of hoe mensen over het algemeen hun werk uitvoeren, in en als een gewoonte --- het constant herhalen van eenzelfde handeling, hetgeen plaats vrijmaakt om mij te kunnen bezighouden met gedachten en fantasie en allerhande geheime dingen in mijn geest, terwijl ik in de fysieke werkelijkheid schijnbaar weet waar ik mee bezig ben en al de ‘juiste’ dingen doe en zeg, omdat iedereen mij lijkt te aanvaarden en met mij akkoord lijkt te gaan.

Maar, in werkelijkheid ben ik totaal niet eens echt aanwezig in wat ik doe, in mijn eigen woorden en daden, omdat ik ergens diep in mijn eigen geest verborgen zit, in allerlei persoonlijke ervaringen en gedachten waar ik meer waarde aan hecht dan aan mijn woorden en daden in de fysieke werkelijkheid.

Ik bedoel, zoals ik in mijn process in het schrijven naar vrijheid heb gemerkt, is dat het heel makkelijk is om in zo een gewoontepatroon vast te geraken en om van een handeling een gewoonte te maken, ik heb immers nooit iets anders gedaan in mijn leven. Alles wordt uiteindelijk een gewoonte, en wat er dan gebeurt vanaf het moment dat een specifieke handeling een gewoonte wordt, is dat ik meer en meer in mijn geest wegzak, en wegdrijf van mijn gewaarzijn in elk moment dat ik hier in de fysieke werkelijkheid aanwezig ben – ik begin mij meer en meer te onttrekken in mijn geest-realiteit waarin ik gevoelens opwek en die gevoelens en gedachten dan verberg achter de gewoontes.

Omdat, het zijn de gewoontes die de indruk wekken tegenover mijn omgeving dat alles ‘in orde’ is met mij, dat ik hetzelfde blijf, dus mensen moeten zich geen vragen stellen over mij – ik blijf immers hetzelfde langs de buitenkant. Maar langs binnen is zich allerhande gedachten en gevoelens en emoties aan het opbouwen die ik zelf niet eens opmerk omdat ik enkel oog heb voor mijn buitenkant en denk van ‘ok, ik gedraag mij nog hetzelfde, dus andere mensen geloven en denken dat ik nog hetzelfde ben, dus alles is OK’ en ‘zolang andere mensen niets opmerken aan mij, is alles in orde en ben ik goed bezig’.

Maar, ik bedoel, dat lijkt maar zo -  omdat, als ik kijk in mezelf, in mijn eigen geest en wat zich daar allemaal afspeelt, dan sta ik helemaal niet één en gelijk met mijn externe werkelijkheid – wie ik ben vanbinnen is niet de simpliciteit en eenvoud van mijn fysieke handelingen, neen, daar speelt zich heel wat anders af..

Wordt Vervolgd in Dag484

Dag 481: Wie is de Echte "Ik" - Hoe ik Mij Gedraag langs Buiten of Hoe ik Mij Voel Vanbinnen?

Dit is een verderzetting van "Dag 480: Waarom Leven we niet Wie we Zijn Vanbinnen?" - waarin ik heb vastgesteld dat de reden waarom ik dingen opgeef wanneer ze niet onmiddellijk lukken is omdat ik niet eerlijk ben met mezelf over wie ik ben in wat ik doe en waarom het is dat ik doe wat ik doe. Omdat, ik zou enkel opgeven als ik niet zeker ben van wat ik eigenlijk aan het doen ben en waarom ik het doe. Als ik toegewijd ben in iets, dan zou ik immers doorzetten wat er ook gebeurd, en ik zou, als er een obstakel in mijn weg komt, onderzoeken hoe ik met dat obstakel kan werken zodat ik mijn doel kan bereiken.

En dan stelde ik mezelf de vraag van 'waarom is het eigenlijk dat ik niet eerlijk ben met mezelf?', en hoe komt het dat ik niet honderd percent achter mijn beslissingen sta? Want, ik bedoel, als ik opgeef in wat ik doe, dan wil dat toch zeggen dat ik niet werkelijk duidelijk was met mezelf over wat het eigenlijk is dat ik wil -- of dat, wat ik aan het doen ben niet één en gelijk staat met wat ik wil binnenin mezelf. Dus, waarom  is het dat ik niet één en dezelfde persoon ben vanbinnen en vanbuiten?

Waarom zeg en doe ik het één en denk Ik het ander? Waarom is het dat ik dingen verborgen probeer te houden in mezelf, zoals specifieke gedachten en verlangens en gevoelens? Omdat, het is toch ik die hier besta en leef? Dus, waarom zou ik mezelf op die manier saboteren dat ik mijn interne realiteit zou onderdrukken en ontkennen en in de plaats daarvan dingen te doen en mezelf uit te drukken op en manier die niet in lijn staat met wie ik ben vanbinnen?

En, nog eigenaardiger is - hoe weet ik eigenlijk wie ik werkelijk ben, wanneer ik langs de ene kant denk en geloof en mezelf ervan heb overtuigd dat hoe ik mezelf uitdruk en de dingen die ik doe en zeg 'mezelf' zijn en langs de andere kant geloof dat hoe ik mij voel en ervaar vanbinnen in en als mijn interne, geheime gedachten en verlangens ook is wie ik 'werkelijk ben'? Misschien zijn beide zijden, wie ik ben vanbinnen en wie ik ben vanbuiten, wel twee kanten van eenzelfde muntstuk en misschien is geen één van beiden wie ik echt ben --- of misschien ben ik wel allebei, maar waarom is het dan dat ik 'mezelf' heb onderverdeeld in een 'binnen' en een 'buiten' - in de plaats van dat ik besta als één geheel, één en gelijk vanbinnen en vanbuiten?

Hier begint dus mijn proces van het onderzoeken waar en hoe ik besta in en als deze tweestrijd en afscheiding, waarin ik mijn 'binnen' en 'buiten' heb afgescheiden van elkaar en dus mezelf heb afgescheiden van mezelf --- hoe is het met andere woorden dat ik niet eerlijk ben met mezelf, waarin ik bijvoorbeeld het één zeg maar het ander denk, en het één doe maar het ander wil en verlang? Dit proces zal ik bewandelen zodat ik mezelf kan leren kennen als wie ik eigenlijk werkelijk ben, en zodat ik een stevige basis kan vormen en creëren in mezelf van waaruit ik mezelf kan uitdrukken zonder ooit op te geven. Omdat, als ik één en gelijk sta met en als mezelf, als ik Sta en Besta als één geheel, als een levende statement van 'dit is wie ik ben', dan ondersteun ik mezelf in al wat ik doe en dan is er geen enkele twijfel die bestaat in mezelf en die mij kan ondermijnen in mijn toewijding en toepassing.

Wordt Vervolgd in Dag 482

Dag 470: Waarom Aanvaarding nooit Echt Bestaan Heeft

Dit is een Verderzetting van "Dag 469: Wat is de Oorsprong van het Verlangen om Aanvaard te Worden?" - in mijn proces van het onderzoeken en herdefiniëren van het woord 'Aanvaarding'. Herdefiniëren, omdat, in het onderzoeken van het woord 'aanvaarding' en hoe ik dit woord in mijn geest en ervaring gedefinieerd heb -- heb ik gemerkt dat 'aanvaarding' in werkelijkheid niet echt bestaat omdat het deel uitmaakt van een polariteit --- namelijk 'aanvaarding' versus 'verwerping'/'afwijzing', hetgeen wil zeggen aanvaarding afwijzing creëert en ondersteunt, en omgekeerd.

En dit houdt op zich geen steek - omdat afwijzing/verwerping niet zou moeten bestaan opdat aanvaarding kan bestaan, dat is omgekeerde logica. Hierin dus kwam ik tot de vaststelling dat ik het woord 'aanvaarding' voor mezelf moet herdefiniëren zodat ik geen consequenties creëer zoals 'afwijzing' en 'verwerping'.

En dus, wanneer ik kijk naar hoe ik het woord 'aanvaarding' geleefd heb in mijn bestaan hier op aarde, dan zie ik hoe ik eigenlijk constant probeer weg te vluchten van een angst om afgewezen te worden --- en hoe ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', waarin ik 'aanvaard' wil worden door 'andere mensen' en tegelijkertijd angst heb om 'afgewezen'/'verworpen' te worden door 'andere mensen'.

Dus, omdat ik 'aanvaarding' gedefinieerd heb in relatie tot 'andere mensen', heb ik 'aanvaarding' gedefinieerd als een idee in mijn geest, een idee dat gebaseerd is op interpretaties, percepties, geloofsystemen en gedachten in verband met hoe ik denk dat 'andere mensen' denken over mij, hoe ze reageren op mijn aanwezigheid en uitdrukking en hoe ze zich voelen tegenover mij. Deze vorm van 'aanvaarding', als in het 'mij aanvaard voelen', kan niet Echt zijn, omdat het letterlijk 'gebakken lucht' is in de vorm van een gedachte in mijn geest en een gevoel in mijn lichaam. Met andere woorden, als ik mijn vertrouwen plaats in deze vorm van 'aanvaarding' en als ik dus op zoek ga naar deze 'aanvaarding' als een gedachte en een gevoel, dan ben ik op zoek naar iets dat niet eens werkelijk bestaat.

Dit wil dan zeggen dat ik constant en continu in een polariteit zal bestaan in mezelf waarin ik het ene moment denk van 'ja, mensen aanvaarden mij', en dan voel ik mij positief - en het andere moment denk ik van 'neen, ze wijzen mij af' of 'ze vinden mij niet leuk', en dan voel ik mij negatief --- en hierin voel ik mij dan de hele tijd enorm onzeker omdat ik onmogelijk kan weten of zien wat er werkelijk omgaat in mensen hun geest of hoe mensen zich werkelijk voelen, ik kan maar raden en gissen en interpreteren. Dus, zelfs wanneer ik geloof en denk en ervan overtuigd ben dat 'mensen mij aanvaarden', dan nog is er steeds die ondertoon aanwezig van Onzekerheid, waarin ik in elk moment kan 'vallen' in een gedachte en ervaringen dat 'mensen mij afwijzen', omdat ik nu eenmaal niet honderd percent kan vertrouwen op mijn eigen gedachten als mijn percepties, interpretaties, ideëen en geloofsystemen in verband met hoe en wat 'andere mensen' denken en voelen en ervaren tegenover mij.

Omwille van deze dynamiek van hoe het woord 'aanvaarding' bestaat in en als de Geest, in gedachten, gevoelens en emoties - stel ik vast dat 'aanvaarding' niet echt bestaat en nooit echt bestaan heeft en zelfs in werkelijkheid gelijk staat aan de ervaring van 'afwijzing' en 'verwerping' als wat ik in mijn geest gedefinieerd heb als het tegenovergestelde van 'aanvaarding'. Het is dus fascinerend dat dit woord bestaat in mijn geest met die specifieke definitie - omdat hoe ik dit woord altijd heb begrepen, ervaren en geleefd, is als een illusie, als iets dat niet echt bestaat. De vraag hierin is dus: Waar komt mijn definitie van het woord 'Aanvaarding' dan vandaan en hoe is het dat ik deze definitie in mijn geest heb opgebouwd?

Wordt Vervolgd in Dag 471

Dag 461: Het proces van Praktische Zelf-Aanvaarding

Dit is een Verderzeting van "Dag 460: Het Veranderen van een Competitieve Ingesteldheid - Zelf-Correctie Dimensie" in mijn proces van het corrigeren en veranderen van emotionele en mentale patronen in mezelf die niet het beste zijn voor mezelf - specifiek in verband met het mentaal/emotioneel saboteren van mezelf in mijn relaties met andere mensen door mezelf bijvoorbeeld te vergelijken en dan beoordelingen te vormen -- waarin dus de consequentie is dat ik een emotionele relatie vorm met de mensen in mijn omgeving die zich vooral enkel afspeelt in mijn eigen geest als een persoonlijke interne realiteit in de plaats van dat mijn interactie met de mensen in mijn wereld en omgeving gebaseerd is op de eigenlijke realiteit van wat er zich werkelijk afspeelt in de situatie.

In deze blog zet ik verder in het toepassen van de correctie dimensie in relatie tot een specifiek gedachtenconstruct dat ik, door te onderzoeken hoe patroon van emotionele zelf-sabotage werkt, bestaat en functioneert, heb geïdentificeert als het 'sleutelpunt' dat het patroon van emotionele zelf-sabotage in stand houdt in mijn geest --- met name een intern patroon van zelf-beoordeling, dat, elke keer er een gedachte opkomt waarin ik mij bijvoorbeeld superieur voel tegenover iemand anders omwille van welke reden dan ook, reageert met een gedachte van 'ik mag zo niet denken', 'dat soort gedachten/gevoelens zijn slecht - ik mag mij niet superieur voelen tegenover andere mensen want dan ben ik geen goed persoon'. Deze reacties waarin ik in mijn gedachten mijn eigen gedachten en reacties beoordeel, had ik dan, na nader onderzoek, kunnen identificeren als zijnde een overlevingsreactie --- waarin het er eigenlijk op neerkomt dat ik in mezelf een 'overlevings-persoonlijkheid' heb opgebouwd van het vertrouwen en steunen op andere mensen, waardoor ik steeds een imago van 'een goed persoon' hoog wil houden --- en dat zich zodanig geintegreerd heeft in mezelf, dat ik zelfs mijn eigen onderbewuste gedachten waarin ik mij bijvoorbeeld superieur voel tegenover andere mensen, ga onderdrukken en beoordelen.

Dus, zolang ik vanuit dit specifieke gedachtenpatroon blijf reageren op de onderbewuste gedachten van superioriteit die opkomen in mijn geest - zal het patroon van vergelijking/competitie als emotionele zelf-sabotage aanwezig blijven in mezelf. Mijn correctieproces bestaat bijgevolg dus uit het allereerst aanvaarden van de realiteit van mezelf, zijnde hoe mijn interne realiteit er werkelijk uitziet in relatie tot bijvoorbeeld gedachten waarin ik mezelf vergelijk met andere mensen die ik zie in mijn wereld en omgeving en waarin ik mezelf beoordeel als 'superieur' om de één of andere reden.

Dit 'aanvaarden' van mezelf in en als dit specifieke patroon doe ik bijvoorbeeld door middel van het uitschrijven en spreken van zelf-vergeving en zelf-correctie --- zelf-vergeving omdat, het patroon van het niet aanvaarden van mezelf in mijn geest houdt geen steek, het is niet wat het beste is voor mezelf omdat het duidelijk consequenties creëert in mijn relaties met andere mensen. Dus, omdat het niet het beste is voor mezelf, heeft het correctie nodig - en om correctie te kunnen laten plaatsvinden, is er eerst een loslaten nodig, hetgeen ik doe via het toepassen van zelf-vergeving.

In dag 462 zet ik verder in het correctieproces in relatie tot het aanvaarden van mezelf als hoe ik werkelijk besta in mijn geest - onder de 'overlevingspersoonlijkheid' als het imago van een 'goed persoon' dat ik in mijn geest heb gecreëerd.

Dag 400: Zijn Gevoelens en Emoties een Representatie van mijn Gebrek aan Zelf-Verantwoordelijkheid?

Dit is een verderzetting van "Dag 399: Hoe Schept de Energie van Zelf-Medelijden de Illusie van Comfort, Veiligheid en Bescherming?"

Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik de energie van zelf-medelijden zie en ervaar opkomen in mezelf - als een energie die mijn gewaarzijn naar beneden trekt, weg van wat zich afspeelt in mijn onmiddellijke fysieke omgeving - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat de emotionele ervaring van zelf-medelijden bestaat in mezelf als een opzettelijk mechanisme in de geest dat mijn gewaarzijn bevangt en onttrekt van de realiteit en altijd specifiek is aan het moment waarin het opkomt

hierin zie, besef en realiseer ik mij dat wanneer en als ik mezelf toesta en accepteer de energie van zelf-medelijden te volgen, dat ik mezelf opzettelijk laat wegvoeren van een moment dat een substantiele mogelijkheid tot zelf-verandering belichaamt, door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de aard van de ervaringen die bestaan in mezelf en daardoor niet in te zien hoe ik mezelf aan het saboteren ben in het bestaan van en als wie ik werkelijk ben als het leven in en als mezelf door mezelf zo makkelijk te laten meevoeren door een energie die opkomt in mezelf waarvan ik niet eens weet, zie of besef waar die energie, en de gedachten die ermee gepaard gaan, vandaan komen, hoe ze precies bestaan of hoe ze functioneren

ik zie, besef en realiseer mij hierin dat als ik zou begrijpen en inzicht hebben in mezelf en als ik mij gewaar zou zijn van hoe gedachten, gevoelens en emoties als energetische ervaringen die opkomen in mezelf, in werkelijkheid bestaan en functioneren in mezelf - en wie ik ben in relatie tot die gedachten, gevoelens en emoties --- dat ik mezelf dan niet zo makkelijk zou laten meevoeren door die ervaringen omdat ik zou beseffen en inzien dat deze ervaringen niet zo 'onschuldig' zijn als ze lijken, en dat ze ook niet 'zomaar' opkomen of bestaan in mezelf -- ik zou beseffen dat ze deel uitmaken van mezelf omdat ze in mezelf bestaan  en dat dat systeem van gedachten, gevoelens en emoties als energie in mezelf, in wezen een gevolg en consequentie is van de mate waarin ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf als de God van mijn Bestaan, vanbinnen en vanbuiten -- en dat ik, door die extensieve abdicatie en ontkenning van mijn macht en verantwoordelijkheid in en voor mezelf, een systeem van energetische ervaringen heb laten opbouwen in mezelf waarin ik zelfs geloof en ervaar dat dat systeem van energie macht heeft over mij

waarin ik zie, besef en begrijp dat het systeem van energie in mezelf als de gedachten, gevoelens en emoties die opkomen en bestaan in mezelf, niets meer of minder is dan de manifestatie en representatie van mijn laksheid en passiviteit tegenover het staan/bestaan als een zelf-verantwoordelijk wezen - en dat, het feit dat ik dat systeem laat bepalen en beïnvloeden wie ik ben in elk moment, representatief staat voor de tijdlijn van mijn bestaan, waarin ik, vanaf het begin van mijn bestaan, in elk moment, keer op keer, mijn verantwoordelijkheid uit handen heb gegeven -- waarin al die beslissingen, al die momenten waarin ik telkens opnieuw mezelf liet vallen en wegvoeren/meevoeren, zich hebben opgestapeld en geaccumuleerd tot waar ik mij nu bevindt, als een absolute slaaf van mijn eigen zelf-verminderende, zelf-onderdrukkende en zelf-abdicerende beslissingen als gemanifesteerd in en als het Energetische Systeem van Gedachten, Gevoelens en Emoties

ik stel mezelf tot doel om energetische ervaringen zoals de emotie van zelf-medelijden, wanneer en als en in de hoedanigheid dat ze opkomen en dat ik ze ervaar in mezelf, niet zomaar voor lief aan te nemen - maar eerder te begrijpen en te beseffen dat het vrij onnozel en absurd is om mezelf te identificeren met een ervaring, een gedachte, gevoel of emotie, en om te gaan geloven dat die ervaring is 'wie ik ben', wanneer ik niet eens inzicht heb in hoe deze ervaring bestaat, waar ze vandaan komt, wie ik ben in relatie tot deze ervaring of wat deze ervaring in mezelf eigenlijk zegt over wie ik ben als levend wezen

en daarin dus stel ik mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de energetische ervaringen die opkomen en bestaan in mezelf zoals de emotie van zelf-medelijden --- door deze ervaring ten eerste nauwkeurig en gedetailleerd te onderzoeken en dus mezelf te onderzoeken in relatie tot deze ervaring die zo plots in een moment naar boven komt in mezelf --- in en als het besef en de realisatie dat geen enkele ervaring in mezelf 'zomaar' opkomt, net zoals er niets is van mezelf in wat ik doe of zeg of wie ik ben, dat 'zomaar' is, er ligt altijd een bepaalde motivatie, reden en startpunt/beginpunt achter dat op zich best makkelijk te vinden is, als ik maar de tijd neem om even stil te staan en op verkenning te gaan

Ik stel mezelf dan dus tot doel om, wanneer en als de emotie van zelf-medelijden in mezelf naar boven komt, als een reactie op een bewuste al dan niet onbewuste gedachte, waarin ik de neiging heb om in mijn Gewaarzijn plots naar beneden te zakken in mezelf, en mezelf te wentelen in een gevoel van comfort, veiligheid en bescherming dat in het diepst van mezelf ligt, volledig onttrokken aan mijn onmiddellijke fysieke omgeving -- om dan, in de plaats van mezelf in en als mijn Gewaarzijn te laten meevoeren door die Energie, eerder te blijven staan in mezelf in en als de levende statement dat ik HIER ben, ik ben Zelf-Verantwoordelijkheid, ik ben Stabiliteit -- ik neem verantwoordelijkheid voor mezelf in relatie tot energie en ik sta mezelf niet toe mezelf te laten bewegen door een energetische ervaring als een gevoel of emotie, ik ben Zelf-Beweging

Dag 398: Is Zelf-Medelijden werkelijk zo Onschuldig als het Lijkt?

Dit is een verderzetting van "Dag 395: Hoe Kunnen Emoties Getransformeerd worden van een Vloek tot een Geschenk?" - waarin ik vertrokken ben vanuit de observatie en realisatie dat Emoties en emotionele reacties en ervaringen die verbonden zijn met herinneringen in mijn geest een systeem zijn van zelf-onderdrukking en zelf-vermindering en daardoor niet te vertrouwen zijn omdat ze niet bestaan op een manier die het beste zijn voor mezelf --- en waarin ik heb onderzocht hoe ik emoties kan transformeren tot een mechanisme dat wel bestaat ter ondersteuning van mezelf.

Een voorbeeld van hoe een emotionele ervaring bestaat als een opzettelijke zelf-sabotage - is de emotie van Zelf-Medelijden. De Atlanteans hebben een aantal interviews gedaan over Zelf-Medelijden (Self Pity: Understanding Self Pity - Atlanteans - Part 142 en Self Pity: Starting to Let Go - Atlanteans - Part 143), die zeer treffend zijn in het omschrijven van wat er eigenlijk werkelijk gebeurt 'achter de schermen' in de geest wanneer men zelf-medelijden ervaart.

Wat ik doorheen het bewandelen van mijn proces meer en meer begin te erkennen en in te zien, is hoe energie in de geest in de vorm van gevoelens en emoties, als ervaringen en reacties die in een moment 'zomaar' schijnbaar uit het niets opkomen in mezelf, in werkelijkheid niet 'zomaar' opkomen, maar altijd een bepaalde 'verborgen agenda' hebben --- waarin ik in het diepst van mijn wezen eigenlijk de touwtjes in handen heb en in het geheim zelf opzettelijk die specifieke energetische ervaring van een gevoel of een emotie heb opgewekt/opgeroepen in mezelf teneinde mezelf opzettelijk te saboteren --- zodat ik niet zou afwijken van mijn 'pad'. Mijn 'pad' zijnde het verleden, als wie en wat en hoe ik denk dat 'ik' ben en besta, als een blauwdruk en patroon van het leven/bestaan dat ik ken en dat bestaat als een soort van cirkel, een slang die haar eigen staart opeet en daarin als primaire functie heeft om zichzelf te blijven herhalen, eindeloos.

Momenten dat ik van dat 'pad' zou afwijken is bijvoorbeeld een moment waarin ik plots inzicht krijg in hoe mijn gedachten functioneren, een moment waarin ik een mogelijkheid en kans heb om in mezelf te kijken en te zien hoe ik eigenlijk echt besta, hetgeen dus een potentieel moment is van Verandering. Omdat, als ik inzicht zou hebben in hoe ik zelf in elkaar zit, hoe mijn geest werkt, waarom ik besta zoals ik besta, waarom en hoe ik heb bestaan doorheen mijn leven hier op aarde, dan zou ik misschien wel kunnen beginnen overwegen om het eens over een andere boeg te gooien en mezelf te veranderen teneinde specifieke consequentiele beslissingen en ervaringen uit het verleden niet meer te herhalen. En, 'Verandering', is een bedreiging voor de structuur van de Geest, de structuur van de eindeloze cirkel/cyclus -- en dus heeft de Geest allerlei mechanismen om die potentiele momenten en mogelijkheden tot verandering te onderdrukken en saboteren.

Dit bijvoorbeeld door hoofdzakelijk een bepaalde energie op te wekken in het lichaam en de geest waarin we onszelf voor een moment even afleiden van waar we naar aan het kijken waren en wat we aan het contempleren waren - door onszelf even te verliezen in die energie die opkomt in onszelf -- omdat, het eigenaardige aan onze relatie tegenover energie, is dat we het niet bevragen, het komt gewoon op in onszelf, en we volgen het -- zo gaat dat en zo is dat altijd gegaan - omdat we onze Geest vertrouwen, we geloven dat het is 'wie we zijn'.

Die energetische ervaringen van emoties en gevoelens die opkomen in onszelf zijn dus zeker en vast niet 'zomaar' of onschuldig - ze maken deel uit van een specifiek plan en infrastructuur die onze Geest is en die in functie bestaan van één enkel doel: de Cirkel/Cyclus van de Geest intact houden en ervoor zorgen dat wij nooit afwijken van de blauwdruk/het patroon van ons leven als voorgeprogrammeerd tijdens ons verleden in en als onze herinneringen.

Wat ik bijvoorbeeld gemerkt en ingezien heb, in het bestuderen en onderzoeken van de emotionele ervaring van zelf-medelijden --- is dat het heel toevallig altijd opkomt precies in een moment waarin ik op het punt sta te kijken naar een heel aanwezig/groot punt in mezelf - wanneer ik bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstructuur in mezelf aan het bekijken ben en op het punt sta een inzicht te verwerven in hoe die persoonlijkheidsstructuur in elkaar zit, teneinde mezelf erin te kunnen veranderen en bevrijden.

Ik bedoel, elke keer wanneer die ervaring van zelf-medelijden opkomt in mezelf, heb ik het altijd opnieuw gevolgd, zonder aarzeling -- en waarom? Omdat die energie een bepaalde aangename ervaring biedt in mezelf - plots voel ik mij veilig en geborgen in die energie die opkomt in mezelf - en daarom heb ik het nooit in vraag gesteld, ik liet me er steeds gewoon door meevoeren. Maar wanneer ik even een moment stilstond en het moment onderzocht waarin die ervaring precies naar boven kwam - in het besef dat die ervaring toch ergens vandaan komt, en opkomt met een bepaalde motivatie/reden, omdat als de emotionele ervaring van zelf-medelijden niet een specifieke motivatie had die specifiek is aan een bepaald moment/situatie, dan zou ik constant die ervaring in mezelf voelen, en dat is niet zo --- dus, is er iets in het moment dat de ervaring van zelf-medelijden naar bovenkomt dat die ervaring 'triggert'.

Hierin zag ik dat ik in dat eigenste moment op het punt stond om iets te zien in mezelf - om een werkelijk inzicht te verwerven in mezelf en voornamelijk in relatie tot een heel groot persoonlijkheidsstructtuur waarin ik altijd al heb bestaan en waarin ik mezelf in die mate altijd heb verloren dat ik niet eens merk dat ik erin besta -- in mijn geval is dat bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstructuur waarin mezelf systematisch blijf isoleren en onttrekken van de mensen om mij heen. Dit is een bepaalde persoonlijkheid waarin ik mezelf gedurende het grootste deel van mijn leven heb ervaren alsof het is 'wie ik werkelijk ben', het zit zo diep geworteld in mijn systeem, in de cellen van mijn lichaam - dat ik niet eens opmerk dat het een systeem is, maar dat ik werkelijk ben gaan geloven dat die ervaring is wie ik werkelijk ben.

En dus op dat moment waarin ik op het punt sta dat systeem te ontrafelen of een bepaald inzicht te verwerven dat mij in staat zou stellen het systeem beter te begrijpen en bijgevolg mezelf te kunnen veranderen in dat systeem - daar komt de ervaring van zelf-medelijden aanzetten --- en daar ga ik dan, de energie in getuimeld, en ik verlies mezelf in die energetische ervaring die mij meevoert in mezelf en mij even afleidt van dat specifieke moment opdat ik zou vergeten wat ik zou gaan inzien en beseffen en begrijpen in dat moment --- zodat het moment van potentiele verandering aan mijn neus voorbijgaat en ik mezelf wederom veranker in de cirkel/cyclus beweging van de Geest.

En het is in dat moment, dat ik zag wat deze energie van zelf-medelijden werkelijk is en waarom het werkelijk bestaat - dat ik ook inzag en begreep dat het niet Mezelf is, dat deze energie niet te vertrouwen is en dat het in wezen niets meer is dan een Mechanisme van een Systeem dat bestaat tot één enkele functie - namelijk Zelf Behoud. De Geest is een systeem dat enkel wil verderbestaan - en tot dat doel heeft het allerlei mechanismen gecreëert om ervoor te zorgen dat dat ook gebeurt, en dat ik dus met mijn 'Gewaarzijn', niet tussenbeide kom en het systeem in de war breng. De geest gebruikt dus energie als emoties en gevoelens om mijn Gewaarzijn te 'bevangen' in allerlei ervaringen die ervoor zorgen dat ik niet even kan stilstaan in mezelf en kan kijken naar wat er eigenlijk gebeurt in mezelf en waar ik eigenlijk mee bezig ben en hoe ik eigenlijk besta in mezelf.

Ik bedoel, nu begrijp ik ook waarom de Atlanteans in hun Interviews uitlegden dat de emotionele ervaring van Zelf-Medelijden zo sterk/krachtig is in het lichaam, waarom het die kracht/macht heeft om onszelf in één moment, plots mee te voeren  tot in het diepst van onszelf, en dus te onttrekken van één specifiek moment --- omwille van die ene mogelijkheid en kans tot zelf-verandering, om dat moment te saboteren.

Emoties zijn absoluut niet te vertrouwen - zelfs niet emotionele ervaringen die zo 'eigen' aanvoelen, zoals de ervaring van zelf-medelijden --- ik bedoel: zelf medelijden heeft echt een heel comfortabel aanvoelen, alsof het 'thuis' is --- maar in werkelijkheid is het absolute zelf-misleiding en bedrog. Dat op zich is vrij alarmerend --- omdat dat impliceert dat al wat ik ooit voor lief heb aangenomen - al de ervaringen en gevoelens die ik in mezelf heb gedefinieerd als 'thuis' en als 'wie ik ben' - zijn leugens en bedrog.


Wordt Vervolgd in Dag 399

Dag 373: De Illusie van de Superioriteit van Gedachten

Dit is een verderzetting van "Dag 372: Is Mentale Arbeid werkelijk meer Waard dan Fysieke Arbeid?"


 ...de enige reden waarom mensen zo verslingerd zijn aan de idee dat 'mentale arbeid superieur is aan fysieke arbeid' is omdat mensen op zoek zijn naar een excuus om zich superieur te voelen, om zich beter te voelen dan een ander, om te kunnen geloven dat ze speciaal zijn, 'meer speciaal' dan een ander. Maar, net zoals elke beweging die we maken, is ook elke gedachte die we denken en zelfs elk gevoel of emotie dat we ervaren, het resultaat van gewenning, van routine, van herhaling --- het is in wezen allemaal bandwerk dat we uitvoeren: waarin, ons lichaam en onze geest is als een fabriek, en wij zijn de arbeider.


Zelf-Vergeving Dimensie 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een onderscheid te maken in mijn geest tussen 'mentale arbeid' en 'fysieke arbeid' door te geloven dat nadenken meer waard is dan fysieke arbeid/beweging, zonder ooit gezond verstand te hebben toegepast en in te zien dat niets meer waar is dan fysieke arbeid/beweging, omdat fysieke arbeid/beweging al is wat bestaat - en dat, 'nadenken' als 'mentale arbeid' niet bestaat of kan bestaan als en wanneer het niet zichtbaar en tastbaar is in en als de stoffellijke werkelijkheid -- zolang 'nadenken'/'mentale arbeid' enkel in de geest bestaat is het een persoonlijke alternatieve realiteit van fantasie/verbeelding die geen deel uitmaakt van de eigenlijke feitelijke realiteit die HIER is als het fysieke bestaan/leven op aard

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door het collectieve bewustzijn in en als de mens en door de Menselijke interpretatie van onze 'geschiedenis' als zogezegd de 'evolutie van het Bewustzijn en beschaving' in en als de evolutie van het 'denken', en te geloven dat het menselijk bewustzijn in en als gedachten 'superieur' is aan de fysieke werkelijkheid' --- in de plaats van gezond verstand toe te passen en in te zien hoe de mens zichzelf heeft gesaboteerd in zijn vermogen om om te gaan met de fysieke werkelijkheid, om een wereld te creëren op praktische, fysieke wijze, die het beste is voor elk levend wezen in en als die fysieke werkelijkheid, door zichzelf in en als de menselijke geest te overladen met een valse, alternatieve werkelijkheid van Gedachten - in en als de illusie dat gedachten nodig zijn om de fysieke werkelijkheid te besturen/dirigeren en zonder te beseffen dat al wat nodig is om de fysieke werkelijkheit te besturen en begeleiden is om in en als onszelf te bestaan/staan in eenheid en gelijkheid met die fysieke werkelijkheid, om onszelf in de schoenen te verplaatsen van elk wezen in die fysieke werkelijkheid, en te doen voor een ander wat we voor onszelf zouden willen, in en als het besef dat, als fysieke levende wezens, we allemaal één en gelijk zijn, we zijn allemaal HIER - terwijl, in Gedachten, zijn we afgescheiden van elkaar

ik vergeef mezelf dat ik een wereld en realiteit heb toegestaan te bestaan waarin gedachten meer waarde worden gegeven dan de eigenlijke fysieke werkelijkheid waarin elk levend wezen gelijkwaardig bestaat en HIER IS, waarin wezens worden buitengesloten en achtergelaten omdat ze niet de vereiste kennis en informatie hebben in hun geest om hun 'waarde' te 'bewijzen' aan de Mensheid omdat de mensheid te verloren is in eigenbelang in en als persoonlijke gedachten om het leven te zien en erkennen als evenwaardig en gelijk in elk levend wezen onvoorwaardelijk -- een wereld waarin langs de ene kant kennis en informatie opgehemeld wordt en erkent wordt als iets noodzakelijk in het omgaan met de realiteit en het functioneren van een samenleving die het beste is voor allen, maar waarin tegelijkertijd de opvoeding en het onderwijs en de ondersteuning die noodzakelijk is ontkent wordt aan de meerderheid van mensen op aarde, terwijl deze mensen door de zogezegde 'welopgevoede' en 'beschaafde' mensen in de wereld aan de kant geschoven worden in en als het excuus dat ze inferieur en minderwaardig zijn omdat ze 'minder mentale arbeid verrichten', zonder op welke manier dan ook verantwoordelijkheid te nemen voor hoe wij deze wereld hebben toegestaan te bestaan waarin mensen geboren worden zonder enige ondersteuning om zich te ontwikkelen op evenwaardige wijze als degenen die zichzelf 'geëvolueerd' noemen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het geloof dat mentale arbeid superieur is aan fysieke arbeid een excuus is dat gebruikt wordt in en als de menselijke geest zodat de mens zich superieur kan voelen aan een ander - en dat hierin opzettelijk wordt ontkent hoe die mentale realiteit zelfs ontstaan is en gevormd wordt tijdens de kindertijd, op precies dezelfde wijze als hoe de fysieke beweging/vaardigheden ontwikkeld worden --- door middel van herhaling, waarin dus, die mentale realiteit in en als 'mentale arbeid' niet superieur is aan maar evenwaardig en één en gelijk aan de fysieke realiteit in en als fysieke arbeid


Wordt Vervolgd in 374

Dag 351: Is Gevoelens en Emoties al wat er is aan Onszelf?

Dit is een verderzetting van "Dag 350: Zijn Gevoelens en Emoties in wezen Sociale Manipulatie?"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik zie en merk dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als gevoelens en emoties, waarin ik geloof dat hoe ik mij voel en de energetische reacties die ik ervaar in mezelf, in relatie tot 'andere mensen' en gedachten over en in verband met en relatie tot 'andere mensen', 'echt' zijn - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij dat gevoelens en emoties deel uitmaken van het voorgeprogrammeerde systeem van de geest als het systeem van overleving en dus een teken zijn dat ik mezelf heb toegestaan te participeren in, mezelf te definieren in en mezelf te laten sturen door het voorgeprogrammeerde systeem van overleving als de menselijke geest tot het punt dat ik mezelf heb 'verloren' in de leugen

hierin stel ik mezelf tot doel om stil te staan bij wie ik ben in en als elk moment dat ik een 'ervaring' gewaar wordt in mezelf, en deze ervaring niet zomaar te aanvaarden als 'wie ik ben', maar te onderzoeken wat deze ervaring is, welke gedachte, gevoel en emotie erin/erachter zit, en op die manier ontdekken en inzien hoe en waar ik mezelf heb toegestaan mezelf af te scheiden van mezelf als het leven door mezelf te definieren in en als eigenbelang als persoonlijke overleving - en zo mezelf te ondersteunen in mijn proces van het corrigeren van mezelf en het transformeren van mezelf als ego-centrisch wezen in en als het bewustzijnssysteem van de geest tot leven in en als eenheid en gelijkheid en te leven en bestaan als de levende statement van wat het beste is voor allen

wanneer en als ik merk en zie dat ik mensen benader vanuit gevoelens en emoties en wanneer ik communiceer met mensen vanuit gevoelens en emoties - en gevoelens en emoties gebruik als mijn 'vertrouwd platform' van 'menselijke interactie' en communicatie --- dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij dat gevoelens en emoties als 'communicatievorm' tussen en in en als 'menselijke relaties' een voorgeprogrammeerd en overgenomen/gekopieerd overlevings-mechanisme is dat ALTIJD bestaat in en als eigenbelang --- waarin ik mezelf heb toegestaan mezelf uit te drukken vanuit 'sociale angst', als de angst van verlies en de angst van mensen waarin ik mezelf heb afgescheiden van mijn omgeving als mezelf en dat ik vanuit die ervaring van angst een 'communicatievorm' van manipulatie, bedrog en leugens heb toegestaan te bestaan in mezelf als gedachten, gevoelens en emoties in en als de menselijke geest - waarin ik mezelf in en als mijn expressie opzettelijk compromitteer en verander en aanpas aan de mensen die ik zie met mijn ogen om te 'passen' in het geheel van de 'menselijke samenleving', omwille van hoe ik als kind geleerd heb dat ik andere mensen nodig heb om te overleven in en als deze fysieke realiteit

hierin stel ik mezelf tot doel om het proces te doorlopen van mezelf te leren kennen, ontdekken en verkennen als wie ik werkelijk ben als WEZEN, als het leven zelf, als HIER --- en om 'menselijke relaties' en interactie/communicatie te ontdekken en verkennen vanuit het startpunt van wat het beste is voor allen als mezelf als wie ik werkelijk ben --- en om dus te verkennen en ontdekken voor mezelf wat 'communicatie' is zonder dat het gestuurd en gedefinieerd wordt door het voorgeprogrammeerde en voorspelbare 'format' van gedachten, gevoelens en emoties - zodat ik, vanuit en in en als de stilte en de leegte van mezelf, mijn wereld en realiteit als de fysieke tastbare realiteit die HIER is kan leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf -- waarin ik mezelf de kans geef om op een praktische, fysieke manier mezelf te ontwikkelen in en als het leven en toepassen van wat het beste is voor allen

ik besef, realiseer mij en begrijp hoe gelimiteerd gevoelens en emoties zijn als het voorspelbare, voorgeprogrammeerde systeem van het 'menselijk bewustzijn' dat ik heb gekopieerd van mijn ouders en omgeving uit ANGST voor mijn Overleving --- en dat ik daarin mijn hele wezen, leven en bestaan heb laten draaien rond OVERLEVING als een ééndimensioneel punt dat niet eens echt bestaat, aangezien er enkel 'het leven' is, 'overleving' bestaat niet werkelijk aangezien elk individueel fysiek wezen op aarde uiteindelijk sterft - er is enkel 'het leven' in eenheid en gelijkheid dat in elk moment van ademhaling HIER is, in en als de fysiek werkelijkheid --- waarin, ik besef dat ik mezelf heb toegestaan de fysieke werkelijkheid in en als het leven op aarde te limiteren, beperken en onderdrukken net zoals hoe ik mezelf heb gelimiteerd, beperkt en onderdrukt in en als mijn expressie in en als mezelf door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het voorgeprogrammeerde en voorspelbare systeem van gedachtne, gevoelens en emoties in en als het menselijk bewustzijn

en dus stel ik mezelf tot doel om mezelf uit te breiden in en als wie ik ben als mijn bestaan HIER, door het proces te doorlopen van het stoppen van het voorgeprogrammeerde en voorspelbare systeem van gedachten, gevoelens en emoties in mezelf - en op te staan als wie ik werkelijk ben als het leven zelf als ZELF-expressie, waarin ik het zelf-directieve principe ben van mezelf als het leven zelf, en mezelf dus niet laat sturen, bepalen en beïnvloeden door een systeem van energie als gedachten, gevoelens en emoties --- en op op te staan als het levende voorbeeld van wie ik en allen als mezelf in en als deze realiteit werkelijk ben als het leven zelf

Dag 350: Zijn Gevoelens en Emoties in wezen Sociale Manipulatie?

Dit is een verderzetting van "Dag 347: Is Schuld het schild van het Ego?", "Dag 348: Hoe programmeren we onze kinderen om te aanvaarden dat Leven=Lijden?" en "Dag 349: Hoe/Waarom zijn we allemaal sociopaten?" - waarin we al beseft en begrepen hadden dat de mens in hoe hij bestaat in en als gedachten, gevoelens en emoties, een sociopaat is, omwille van hoe de emoties en gevoelens waar we ons mee uitdrukken een construct/mechanisme van sociale manipulatie is dat we gebruiken voor onze persoonlijke overleving. Bij deze pas ik Zelf-Vergeving toe en neem ik als het bestaan verantwoordelijkheid voor wat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als het bestaan.


Zelf-vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat en hoe gevoelens en emoties altijd een sociale manipulatie mechanisme is in en als de menselijke geest dat aangeleerd wordt van ouders op hun kinderen en dat voorkomt uit en gebaseerd is op het construct van de samenleving in en als het economische model van overleving en dus gebaseerd is op het gebruiken/misbruiken/bespelen/manipuleren van 'andere mensen' in functie van persoonlijke overleving in het systeem - waarin, kinderen leren naarmate ze opgroeien in deze wereld, in relatie tot hun omgeving als de menselijke samenleving, om zich aan te passen aan het model van interactie als gedachten, gevoelens en emoties, dat gehanteerd wordt in en door die omgeving als een voorgeprogrammeerd automatisch mechanisme van overleving in en als het menselijke fysieke lichaam en geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring en uitdrukking van gevoelens en emoties nooit een 'natuurlijk' punt is van zelf-expressie in en als de mens als fysiek wezen, maar altijd een gevolg is van hoe een mens die hier geboren wordt in deze wereld/samenleving terecht komt in een specifieke 'sociale structuur', gestuurd door gedachten, gevoelens en emoties in mensen, en dat hij zichzelf daar moet aan aanpassen om te kunnen functioneren als een deel van die sociale structuur om te kunnen overleven in die structuur - en dat elk mens daarin en daardoor impliciet zijn omgeving van mensen te manipuleert als het inspelen op de gevoelens en emoties in mensen door middel van gevoelens en emoties --- waarin uiteindelijk niemand doorheeft, beseft, realiseert en begrijpt dat gedachten, gevoelens en emoties in wezen niet echt zijn en niet zijn wie we werkelijk zijn en dat ons systeem/mechanisme van leven en overleven als het systeem van wederzijdse en onderlinge sociale manipulatie uiterst onpraktisch en zelfs in veel gevallen onleefbaar is omdat we niet omgaan met elkaar in en als de fysieke werkelijkheid van wie we zijn als fysieke levende wezens aangezien onze hele interactie met elkaar gebaseerd is op een systeem van leugens, bedrog en misleiding waarin elk van ons geleerd heeft om 'niet zichzelf te zijn', maar om een systeem te worden en uit te drukken dat in afscheiding bestaat van onszelf als wie we werkelijk zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te realiseren en begrijpen dat deze menselijke manier van bestaan en interactie aanvaard wordt door de mens als 'echt' en als 'de realiteit' en als 'wie we zijn' als 'mens' in en als onszelf omwille van de mate waarin we onszelf hebben geïdentificeerd met het systeem van overleving als gedachten, gevoelens en emoties en dus met het functioneren van de menselijke samenleving - omdat elk mens opgesloten en geïsoleerd is in de eigen persoonlijke innerlijke 'wereld' van gedachten, gevoelens en emoties als de Geest, omdat niemand eerlijk durft te zijn over de manipulatie, het bedrog en de leugens die we dagelijks toepassen en hanteren in onze 'sociale interactie' met andere mensen --- en dat daardoor uiteindelijk de menselijke samenleving en 'het bestaan op aarde' in en als een dysfunctioneel en misbruikend economische systeem wordt aanvaard als 'de realiteit', ook al weet elk mens individueel diep vanbinnen dat hoe we onszelf uitdrukken tegenover andere mensen en hoe we functioneren in interactie met onze omgeving, een leugen is die we opzettelijk toepassen en hanteren in functie van onze overleving in deze wereld en dat bijgevolg ons volledige bestaan in en als het economische systeem dat we gebouwd en gecreëerd hebben op basis van en vanuit het systeem van de Geest dat we hebben toegestaan te bestaan in onszelf een leugen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid in te zien voor het economische systeem in en als de fysieke realiteit als de 'sociale structuur' waarin mensen geboren worden en gedwongen worden om zich aan te passen aan een systeem/structuur van manipulatie, bedrog en leugens, en van de consequenties van/in dat economische systeem als de corruptie, de uitbuiting, het misbruik, de verwaarlozing, de omkoping die plaatsvindt in de economische verbanden/relaties tussen mensen en de verschillende economische structuren in de wereld --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het systeem van gedachten, gevoelens en emoties als het gekopieerde/overgenomen systeem van overleving dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en daarin niet eerlijk te zijn met mezelf en anderen als mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en die ik dagelijks toepas in mijn interactie met de mensen in mijn omgeving - en aldus mezelf te hebben geïsoleerd en afgescheiden van de realiteit en dus nooit te hebben ingezien dat het systeem van manipulatie en leugens als de menselijke geest dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, niet is wie ik werkelijk ben en dat dat systeem in wezen in elk mens in deze wereld bestaat, waarin elk mens één en gelijk verantwoordelijk is voor het hele wereld systeem van leugens en manipulatie als het economische systeem in en als de mensheid door onze directe participatie in en als het systeem vanuit het bewustzijnssysteem als de Geest als wie/wat we onszelf hebben toegestaan te worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik bijgevolg de oplossing ben voor het veranderen van het economische systeem in en als de fysieke werkelijkheid, door 'wie ik ben' te veranderen in en als mijn bestaan en uitdrukking en participatie in en als de fysieke werkelijkheid, door eerlijk te zijn met mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en het proces te doorlopen van het onderzoeken en corrigeren van de patronen van misbruik die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf  -- en zo op te staan als het levende voorbeeld van wat het beste is voor al het bestaan in en als de fysieke werkelijkheid


Wordt vervolgd in Dag 351

Dag 301: Mensenrechten en Ouderschap - Hoe kunnen Kinderen 'Speciaal' zijn maar toch Gelijk?

Deze blog is een vervolg op "Dag 299: Mensenrechten en Ouderschap - Het Ene Kind zijn Brood is de Ander zijn Dood?" en "Dag 300: Mensenrechten en Ouderschap - Hoe Programmeren we Ongelijkheid in het Kind?" maakt deel uit van een Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken en herdefinieren van de Mensenrechten - in functie van de Gelijk Leven Stichting die als Doel heeft een Samen-Leving te creëren op aarde waarin de Mensenrechten GELEEFD worden in en als onze dagelijkse Realiteit.

Voor Context, zie:
"Dag 267: Mensenrechten en de Gelijk Leven Stichting"
"Dag 268: Een rECHTzetting van de MensenrECHTen"
"Dag 269: Zijn de Mensenrechten een Illusie?"
"Dag 270: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan als ze niet in Mij Bestaan?"
"Dag 271: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan wanneer Politiek en Economie Gescheiden zijn?"
"Dag 272: Bestaat Politiek wel in Afscheiding van Economie?"
"Dag 273: De Uitvoering van de Mensenrechten is volgens de Wetten van de Natuur"
"Dag 274: Er is geen Krijgen zonder Geven"
"Dag 275: Waarom zien we 'rechten' en 'plichten' als 'beloning' en 'straf'?"
"Dag 276: Wie verantwoordelijkheid neemt voor Het Leven LEEFT de Mensenrechten"
"Dag 277: Rechten voor de Gehersenspoelden"
"Dag 278: Is Vrijheid van Meningsuiting een Basisrecht?"
"Dag 279: Is Vrijheid van Meningsuiting wel een 'Recht' als ik niet begrijp waar mijn Mening vandaan   Komt?"
 "Dag 280: Wil je Rechten, dan moet je Betalen!"
 "Dag 281: Bestaat 'Rechtvaardigheid' wanneer je 'Rechten' bepaald worden door Geld?"
 "Dag 282: Het Recht om Arm te zijn en te Sterven, Dat heb je!"
 "Dag 283: Hoe Dragen Mensenrechten Organisaties bij tot de Schending van de Mensenrechten?"
 "Dag 284: De Mensenrechten Organisaties zijn Marjonetten van onze Onwetendheid"
 "Dag 285: Mensenrechten Organisaties Vechten tegen de Bierkaai"
"Dag 286: Is 'Onderwijs voor Iedereen' een Schijn-Mensenrecht?"
"Dag 287: De Leugen van het 'Recht op Onderwijs'"
"Dag 288: Elimineert Onderwijs werkelijk Armoede?"
"Dag 289: Ego-centrisme is een Opvoeding"
"Dag 290: De Vergiftigde Liefde van de Ouder"
"Dag 291: De uitvoering van de Mensenrechten is Echte Liefde"
"Dag 292: Is je 'Liefde' voor je Kinderen wel Echt?"
"Dag 293: De Uitbuiting van de Menselijke Predispositie door Bedrijven"
"Dag 294: Hoe bespeelbaar zijn Gevoelens?"
"Dag 295: Zijn Ouders de Discipelen van de Bedrijven?"
"Dag 296: Moeten Onze Kinderen beschermd worden tegen de Realiteit?"
"Dag 297: De Leugen zal Ons Beschermen!"
"Dag 298: De Mensenrechten en de Verantwoordelijkheid van de Ouder"




ik besef en realiseer mij dat de mensenrechten geen werkelijke realiteit kunnen zijn zolang ouders blijven vasthouden aan de idee dat hun kind 'speciaal' is en belangrijker is dan alle andere kinderen - omdat ouders hierin niet enkel zelf geen verantwoordelijkheid nemen voor het leven op aarde als ALLE kinderen, maar ze programmeren ook hun eigen kinderen om niet te geven om een ander in eenheid en gelijkheid met zichzelf


ik besef en realiseer mij dat de 'mensenrechten-organisaties' en elke vorm van 'mensen-hulp' of 'solidariteit' in deze wereld altijd ondermaats zal zijn zolang ouders in deze wereld hun kinderen opvoeden vanuit een ego-centrisch standpunt als het willen afschermen en beschermen van HUN kinderen tegen de rest van de wereld --- omdat ouders daarin hun kinderen in wezen programmeren om 'andere mensen' te zien als de vijand in hun persoonlijk gevecht en streven naar overleving, waardoor het zogezegde 'helpen van mensen' door middel van mensenrechten organisaties meer kwaad dan goed zal doen, aangezien ook die hulporganisaties enkel in het teken staan van het ego van de rijken die iets nodig hebben om zich goed te voelen over hun ego-centrische bestaan in deze wereld en de consequenties die dat creëert


ik besef en realiseer mij dat ouders door middel van hoe ze hun kinderen opvoeden het wereldbeeld bepalen en scheppen - en dat, zolang ouders hun kinderen opvoeden om te geloven dat ze 'meer speciaal zijn dan andere kinderen', ze een realiteit manifesteren die niet geeft om hun kinderen en waarin hun kinderen het uiteindelijk zeer moeilijk zullen hebben om te overleven - omdat ELKE ouder in de wereld in hetzelfde ego-centrische standpunt staat van 'MIJN KIND moet overleven, want MIJN KIND is meer speciaal dan andere kinderen', waardoor misbruik gerechtvaardigd wordt in de levens van 'andere mensen' in de naam van de zogezegde 'liefde van de ouder'


ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat als ouders werkelijk zoveel zouden houden van en geven om hun kinderen als ze beweren - dat ze dat enkel kunnen tonen door een wereld te creëren die het beste is voor ALLE kinderen, om er zo zeker van te zijn dat hun kind terecht zal komen in een zorgende omgeving waarin hij nooit zal moeten vechten voor zijn overleving, hetgeen op elke manier het beste is voor het kind --- en dat, als ouders weerstand hebben om dit te doen, dit indiceert dat ze een verborgen agenda hebben en hun kind zien als een persoonlijk BEZIT dat in functie bestaat van hun persoonlijke verlangens en belangen en dat, wanneer ze zeggen dat ze 'houden van' het kind, ze dat enkel zeggen om in te spelen op de overlevings-angsten in het kind om een afhankelijkheidsrelatie te creëren in het kind tegenover zijn ouders, zodat de ouders altijd macht en controle zullen hebben over het kind


ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat 'liefde' enkel echt kan zijn wanneer het zichtbaar en tastbaar HIER is, als een fysieke werkelijkheid - omdat dat de enige vorm van 'liefde' is waar het kind werkelijk op kan vertrouwen en waarin het kind werkelijk voor zichzelf kan ZIEN dat zijn ouders om hem geven -- waardoor de ouder zelfs niet meer hoeft te zeggen 'ik hou van je' en 'ik doe dit omdat ik van je hou' en 'het is voor je bestwil' --- omdat, de enige reden waarom ouders in deze wereld zo'n dingen moeten zeggen tegen het kind is omdat het niet te zien is en af te lezen valt uit de directe fysieke omgeving van het kind, uit het economische systeem en uit wat het kind ziet als de taferelen van al het lijden in deze wereld, en omdat het dus niet ECHT is - waardoor de ouder verwacht en wil dat het kind GELOOFT dat de ouder van hem houdt, ondanks de fysieke bewijzen tot het tegendeel


ik besef en realiseer mij dat, zolang ouders kinderen laten sterven van de honger in deze wereld, hun 'liefde' tegenover hun eigen kind niet echt kan zijn - omdat de ouder niet in staat is om het kind te zien als het geschenk van het leven dat het werkelijk is, aangezien hij niet inziet dat het LEVEN in zijn kind precies hetzelfde is, van dezelfde substantie is, als het leven in en als alle kinderen in deze wereld



ik besef en realiseer mij dat de idee en het geloof van de ouder dat 'MIJN KIND speciaal is' - ingeprent geweest is door bedrijven via reclame die dit geloof dan kunnen uitbuiten om hun producten te verkopen aan elke ouder die de zogezegde 'speciaalheid' van zijn kind wil ondersteunen en 'eren' door middel van GEVOELENS in te prenten in het kind via beloningen zoals snoep, speelgoed, kleding en allerhande spullen --- en dat ouders zich hierin hebben laten bespelen in hun eigen voorgeprogrammeerde GEVOELENS van 'speciaalheid' - door niet in te zien dat geen enkel kind 'speciaal' of beter is dan andere kinderen omdat die 'speciaalheid' nooit mogelijk zou zijn zonder GELD en dus niet ECHT is, hoewel elk kind wel een 'unieke' expressie is van het leven en elk kind is even-waardig


ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat de 'speciaalheid' van een kind enkel echt kan zijn wanneer het niet afhankelijk is van hoeveel geld de ouders hebben en kunnen gebruiken om spullen te kopen die een GEVOEL van 'speciaalheid' dienen te creëren in het kind en dat de ware 'speciaalheid' van elk kind enkel tot expressie kan komen wanneer het zichzelf niet steeds moet afmeten aan en instellen op GELD en OVERLEVING maar wanneer het de vrijheid heeft om zichzelf onvoorwaardelijk uit te drukken en ontdekken zonder 'beter' te moeten zijn dan 'de anderen' --- en dat de 'speciaalheid' van een kind dus enkel echt kan zijn in een wereld die elk kind ter wereld gelijkmatig waardeert en ondersteunt

Ik stel mezelf tot doel om het woord 'speciaal' in relatie tot kinderen te herdefiniëren van een competitieve speciaalheid die afhankelijk is van hoeveel geld men heeft om zijn 'speciaalheid' als 'superioriteit' te kopen - naar een 'speciaalheid' die bestaat in en als GELIJKHEID -- waarin elk kind speciaal en uniek is in zijn expressie maar toch gelijk, als in EVENWAARDIG





DIP Lite - Gratis Online Cursus in Zelf-Ondersteuning voor Beginners
DIP PRO - Een Desteni Cursus voor zij die Klaar zijn om de Reis van hun Leven te Maken
desteni.org - Doe mee in Discussies op het Forum en/of Onderzoek het Desteni Materiaal
eqafe.com - Investeer in de Verscheidene Interviews Als Ondersteuning in je Reis naar Zelf-Perfectie
equalmoney.org - Leer Over een GelijkGeld Systeem en Stem op de Doelen en Principes
Equal Life Foundation - Facebook Stream met de Dagelijkse Realiteit en Oplossingen
Creations Journey To Life 7 Year Process Blogs
Heavens Journey To Life 7 Year Process Blogs