Dag 497: Het Veranderen van een Emotionele Ervaring van Depressie

In de voorgaande blog had ik het punt geopend van hoe het reageren met emoties van bijvoorbeeld depressie op het zien van mijn partner die in een emotie van depressie gaat, en ik had gezien en beseft hoe deze reactie in wezen een punt van emotionele manipulatie is als een reactie op een angst om mijn partner te verliezen omdat ik doorheen mijn leven depressie heb ontwikkeld in mezelf als een manier om aandacht proberen te krijgen wanneer ik het gevoel heb en geloof  dat ik verlaten zal worden of dat ik iets zal verliezen waar ik waarde aan gehecht heb.

En, wat ik had gemerkt door mijn praktische toepassing van het veranderen van dit patroon, is dat ik wel degelijk in staat ben om dit patroon te veranderen door, in het moment dat dit patroon opkomt in mezelf mezelf te forceren om zelf-vergeving toe te passen in de plaats van toe te geven aan de verleiding en het verlangen om het patroon gewoon te volgen en laten uitspelen zoals ik het doorheen heel mijn leven heb laten uitspelen in en als mezelf in mijn relatie tot andere mensen.

Ik bedoel, ik heb zo vaak mezelf laten vallen en meevoeren in de ervaring van depressie als reactie op situaties waarin ik de angst ervoer in mezelf dat ik iets aan het verliezen ben in mijn wereld en realiteit en wanneer ik de mensen in mijn omgeving wilde manipuleren om ervoor te zorgen dat ik krijg wat ik wil en dat mijn realiteit verloopt zoals ik het verlang -- waardoor deze reactie nu een automatisch gegeven geworden is in mezelf. Maar, wanneer ik kijk naar wat de gevolgen en consequenties waren van deze emotionele reactie en ervaring van depressie in mezelf en hoe ik mij gedroeg en uitdrukte ten gevolge van de emotie van depressie in relatie tot mijn omgeving, dan zie en besef ik dat ik eigenlijk net de mensen om mij heen steeds van mezelf heb weggeduwd door in die depressieve/droevige staat te gaan.

Omdat, eigenlijk is die depressie een vorm van zelf-sabotage, omdat de gedachten die op dat moment door mijn geest gaan, er zijn van een opzettelijke zelf-verminderende aard. Omdat, als ik de emotie van depressie laat escaleren in mezelf, dan sta ik mezelf toe om verder en verder en dieper en dieper weg te zinken in een put van negatieve emotionele ervaringen -- en in mijn gedachten contempleer ik om alles op te geven, om mezelf op te geven en om dus steeds dieper de depressie in te zinken tot ik mezelf vernietig.

Ik bedoel, dit is vreemd en eigenaardig aan een depressie, hoe het zo kan escaleren tot een punt van zelf-vernietiging waarin ik mezelf volledig en absoluut saboteer in mijn leven - terwijl het startpunt van de depressie eigenlijk net het tegenovergestelde was, namelijk het willen beschermen en behoeden van een persoonlijk belang en verlangen en mezelf beschermen tegen een angst in mezelf. Maar, omdat ik nooit mijn eigen geest heb begrepen in hoe het eigenlijk werkt en functioneert, heb ik ook nooit ingezien dat de gedachten die opkomen in en als de emotionele ervaring van depressie eigenlijk niet 'echt' zijn, in de zin van dat de zelf-verminderende en zelf-saboterende depressieve gedachten eigenlijk een opzettelijke creatie zijn waarin ik mezelf opzettelijk neerhaal om een vorm van medelijden en dus aandacht te kunnen krijgen van andere mensen. Maar, ik was me gewoon nooit gewaar van wat ik eigenlijk werkelijk aan het creëren was in termen van wat de eigenlijke gevolgen zouden zijn van mijn creatie en van het feit dat ik mezelf niet werkelijk aan het beschermen was, maar dat ik eerder net afbraak aan het maken was aan mezelf en mijn leven.

Dag 453: Het Veranderen van Onderbewuste Gedachtenpatronen in relatie tot de Emotionele Ervaring/Reactie van Opgeven

Dit is een Verderzetting van "Dag 452: Het Veranderen van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatie Fase" - waarin ik heb vastgesteld dat de emotionele reacties en ervaringen tijdens de les en tegenover de leerkracht niet meer aanwezig waren in mezelf en dat dus mijn praktische proces van het veranderen van dit specifieke reactiepatroon dat ik tot hiertoe bewandeld heb effectief geweest is. Maar wat ik wel zag was dat er nog een achterliggend gedachtenpatroon in mijn onderbewustzijn aan het 'draaien' was.

In mijn Onderbewustzijn omdat,  dit specifieke gedachtenpatroon zich altijd op de achtergrond bevindt in mijn geest waar ik mij doorgaans nooit bewust van gewaar geweest ben dat dat is wat in mezelf bestaat - als namelijk gedachten van competitie en vergelijking en beoordelingen die ik in mijn bewuste gedachten steeds probeer te onderdrukken.

In de zin van dat ik, elke keer wanneer ik zo een onderbewuste gedachte zag opkomen waarin ik iemand anders beoordeelde als op de één of andere manier en om de één of andere reden 'minder' dan ikzelf - dan reageerde ik op die gedachte, met een bewuste gedachte van 'neen dit is slecht/fout', 'dit ben ik niet', 'dit is gemeen, ik ben niet gemeen'.

En, zoals ik al in mijn vorige blog had vermeld --- ik heb dit gedachtenpatroon al aangepakt en onderzocht en ik heb het hele proces bewandeld van het vergeven en corrigeren van dit patroon in mijn schrijven --- maar de reden waarom dit patroon nog steeds aanwezig is in mijn geest en waarom het dus niet werkelijk veranderd is, is omdat er een dimensie is van dit patroon dat ik nog niet onderzocht heb en dat nog niet duidelijk was voor mij. Dus, het feit dat dit opnieuw opkomt in mezelf, wil niet zeggen dat ik 'gefaald' heb in mijn proces van het corrigeren van dit patroon, maar wil eerder zeggen dat er een aspect was van hoe dit gedachtenpatroon in mijn geest bestaat dat ik nog niet eerder had gezien of overwogen. De geest is immers een Systeem dat bestaat uit Lagen  en dat ik daardoor niet in één twee drie zal kunnen veranderen, maar eerder in fasen/stappen --- net zoals ik dat systeem heb opgebouwd in fasen/stappen doorheen de jaren van mijn leven hier op aarde.

In de volgende blog zal ik dus verderzetten in het toepassen van Zelf-Vergeving voor deze Nieuwe laag die ik heb ontdekt en gerealiseerd in relatie tot hoe dit patroon van onderbewuste gedachten van competitie en vergelijking in mijn geest bestaat --- namelijk, verbonden met beoordelingen in mijn bewuste geest waarin ik deze gedachten in mijn geest beoordeel als 'slecht' en 'fout' en gemeen' --- waarin ik in feite dit patroon in stand aan het blijven houden ben in mijn geest door het te onderdrukken in de plaats van er eerlijk over te zijn.

Dag 452: Het Veranderen van een Emotionele ervaring van Opgeven - Evaluatie Fase

Dit is een Verderzetting van "Dag 451: Waar komen mijn Emoties vandaan in mijn Student-Leerkracht relatie? Zelf-Correctie Dimensie" waarin ik de correctie dimensie gedeeld heb in mijn proces van het stoppen van een emotionele reactie en ervaring van Opgeven.

Hier eindigt dit proces echter niet omdat ik nu nog de eigenlijke fysieke correctie moet bewandelen - als een evaluatie van het proces dat ik in mijn schrijven tot dusver gewandeld heb -- omdat, als het proces niet fysiek staat als een levend bewijs dat mijn zelf-verandering echt is, dan is het proces dat ik bewandeld heb niet echt geweest.

In deze fysieke evaluatie fase test ik ten eerste de effectiviteit van mijn toepassing in het proces van zelf-verandering dat ik tot dusver bewandeld heb in relatie tot een specifiek voorgeprogrammeerd reactiepatroon in een specifieke situatie en ten tweede test en evalueer ik welke lagen er nog zijn die ik moet onderzoeken en bewandelen --- omdat elk punt in de geest niet op zichzelf bestaat, maar bestaat in een 'programma' dat ik doorheen de jaren heb 'gelaagd' en gestructureerd heb in mezelf door middel van een opbouwing en accumulatie van kennis en informatie die bestaan in en als herinneringen.

Wat ik vandaag zag in dit punt, tijdens de les in de Academie - was dat ik veel meer stabiel was wanneer de leerkracht mij aansprak op een punt dat ik moest veranderen of fouten die ik moest corrigeren --- en dat mijn zelf-correctieve statements vrij effectief waren in het stabiliseren van mezelf en het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in relatie tot de situatie en daardoor meer te kunnen genieten van de les, van het squashen, van het leerproces --- en wat ik ervoer was dat ik er plots ook veel meer op vooruit ging.

Mijn leerproces in het squashen is tot nogtoe tergend traag en frustrerend geweest voor mij - voor een groot deel omdat ik mezelf aan het saboteren was door steeds emotioneel te reageren in mijn geest vanaf het moment dat ik fouten maakte en de leerkracht mij daarover aansprak. Dus, vanaf het moment dat ik dat patroon van emotionele reacties kon stopzetten en veranderen, kon ik veel vlotter bewegen in mijn leer-/ontwikkelings-proces en voelde ik mij ook veel meer stabiel om mezelf te ondersteunen in wat ik aan het doen was, om mezelf te verbeteren, om daadwerkelijk te leren --- en dus niet in een zelf-sabotage patroon te vallen van emotionele reacties op zelf-beoordelende gedachten en uiteindelijk de ervaring en fysieke uitdrukking van Opgeven.

in dus het herevalueren van mijn ervaring in en reactie op de specifieke situatie waarin ik meestal in een patroon van opgeven en emotioneel reageren stap - zag ik dat, hoewel een groot deel van die emotionele ervaringen geweken waren en plaatsgemaakt hadden voor een 'vrijheid' in mezelf - was er nog steeds iets aanwezig in mijn geest dat als het ware op de achtergrond plaatsvindt in mijn gedachten, die nog steeds kunnen fungeren als activeringspunten voor eventuele emotionele ervaringen en reacties. Dit wil zeggen dat als ik die achterliggende gedachten die schijnbaar op de achtergrond aanwezig zijn en schijnbaar niet zo belangrijk of impactvol zijn, niet aanpak, corrigeer en verander in mezelf - dat uiteindelijk de emotionele ervaringen weer de kop op zullen steken en dan sta ik terug bij af. Zo werkt de geest immers: het is een gesloten systeem, het is alles of niets - oftewel verander ik elk deel en aspect van en in de geest, oftewel niets.

De gedachten die dus nog aanwezig waren in mezelf als triggerpunten voor gevoelens en emoties tijdens  de les - waren gedachten van vergelijking en competitie. Ik bedoel, in Dag 439 heb ik deze dimensie uitgeschreven en ben ik een proces van zelf-vergeving en zelf-correctie begonnen in relatie tot deze specifieke gedachten in mijn geest - hetgeen niet wil zeggen dat, omdat deze gedachten nog steeds bestaan op de achtergrond in mijn geest, dat ik daarom gefaald heb in mijn proces van verandering. Het wil enkel zeggen dat er een aspect is van en in deze dimensie van dit patroon/programma in mijn geest, dat ik nog niet heb overwogen --- en dat ik dus een andere aanpak of insteek nodig heb om dit specifieke patroon/programma op praktische en realistische wijze te veranderen in en als mezelf.

Wordt vervolgd in Dag 453

Dag 426: Waarom kan het Ego niet tegen Kritiek?

Dit is een verderzetting van "Dag 425: Wat zegt mijn Emotionele Reactie op Kritiek Mij over Mezelf?" - waarin ik de zelf vergeving statements heb gedeeld die dienden om een emotionele kettingreactie te veranderen en los te laten in mezelf die een reactie was op een moment waarin ik kritiek kreeg van mensen --- waarin ik heb beseft en mij heb gerealiseerd dat ik in die emotionele reactie van mezelf een slachtoffer maak van de andere persoon die mij heeft 'bekritiseerd' en dat ik mezelf opzettelijk afscheid van wat die persoon mij eigenlijk in dat moment heeft meegedeeld. Omdat, eigenlijk wil ik niet horen wat die persoon te zeggen heeft, omdat ik niet wil inzien dat ik niet 'juist' of 'correct' ben in mijn daden --- in de zin van dat ik doorgaans in mijn uitdrukking, mezelf utidruk vanuit het startpunt van het ego, waarin ik denk en ervan overtuigd ben dat ik alles juist en correct doe en dat ik 'weet wat ik doe' en 'weet waar ik mee bezig ben' omdat ik 'heb nagedacht over dingen' en 'ik heb mijn best gedaan om het zo goed mogelijk te doen' en dus daarom ben ik nu 'juist' en mag niemand iets aan te merken hebben op mij.

Ik bedoel, die hele emotionele reactie in dat ene moment waarin iemand kritiek had of een opmerking gaf over iets dat ik had gedaan -- was volledig gebaseerd op en afkomstig van het feit dat ik mezelf had toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het ego van de geest als de gedachte dat ik 'juist' ben en een gevoel van superioriteit --- hetgeen in essentie niet zozeer 'correct' was, omdat, de illusie bestaat in de geest dat 'als ik moeite doe en als ik mijn best doe en als ik mijn hersens pijnig door veel na te denken over de dingen die ik doe, dan ben ik juist' en dan verwacht ik dat niemand enige kritiek mag of kan hebben op mij en mijn gedrag. Maar wat ik niet wil inzien hierin is dat, hoeveel ik ook nadenk of mijn best doe, de realiteit is nu eenmaal dat mijn geest, en de kennis en informatie en ervaringen waar ik uit kan putten in mijn geest, zeer gelimiteerd zijn in vergelijking tot de fysieke werkelijkheid die zich hier bevindt - en dat er dus altijd factoren zullen zijn in/aan de fysieke werkelijkheid die ik niet in overweging neem in mijn gedachten --- dat is immers hoe een leerproces werkt, is dat je jezelf eerst open moet stellen om iets nieuw te kunnen leren - je moet eerst de mogelijkheid overwegen en toelaten dat er dingen zijn die je nog niet weet.

Hoe gaat dat gezegde weeral? You cannot fill a cup that is already full?

En dus, die hele houding die ik had toegestaan en geaccepteerd in mezelf van 'ik weet wat ik doe' en 'ik sta stil bij mijn daden, dus niemand mag mij bevragen' en 'ik denk na over wat ik doe dus ik ben juist en niemand mag iets op mij aan te merken hebben' - is niet realistisch om mee te beginnen --- het is een Ego-houding, die afkomstig is vanuit een Emotionele reactie in verband met 'kritiek krijgen', waarin ik ooit in mijn leven de ervaring en de idee heb gecreëerd in mezelf dat het negatief is om kritiek te krijgen, en dat kritiek krijgen iets slecht is. Maar wat ik duidelijk nooit had ingezien dat kritiek net noodzakelijk is om de realiteit te leren kennen, om mijn omgeving te leren kennen, om te testen en te beseffen hoe dingen werken, wat ik kan en niet kan doen, welke mijn limieten en grenzen zijn, hoe mijn omgeving reageert op mij, welke de oorzaken en gevolgen zijn, enzovoort.

Dus 'kritiek' is in dat opzicht niet iets 'negatief', het is iets opbouwend, het is een feedback mechanisme dat noodzakelijk is in het afstemmen van mezelf op mijn omgeving, en dus het vormen van een stabiele communicatie, interactie en relatie met de mensen in mijn omgeving. En dus, als consequentie omdat ik doorheen mijn leven zo een aversie had van 'kritiek krijgen', heb ik ook nooit functionele relaties kunnen opbouwen met andere mensen, omdat ik alles zelf wilde doen, ik wilde alleen zijn in wat ik doe omdat niemand ooit kritiek mocht hebben op mij, omdat 'ik wist wat ik deed', dus ik isoleerde mezelf van de mensen in mijn omgeving vanuit mijn angst om kritiek te krijgen --- omdat ik in mijn geest de foutieve veronderstelling had gemaakt dat 'kritiek krijgen' iets 'negatief' is - hetgeen een idee is dat, realistisch gezien, buitengewoon absurd en enorm zelf-limiterend is.


Dit proces wordt vervolgd in Dag 427

Dag 398: Is Zelf-Medelijden werkelijk zo Onschuldig als het Lijkt?

Dit is een verderzetting van "Dag 395: Hoe Kunnen Emoties Getransformeerd worden van een Vloek tot een Geschenk?" - waarin ik vertrokken ben vanuit de observatie en realisatie dat Emoties en emotionele reacties en ervaringen die verbonden zijn met herinneringen in mijn geest een systeem zijn van zelf-onderdrukking en zelf-vermindering en daardoor niet te vertrouwen zijn omdat ze niet bestaan op een manier die het beste zijn voor mezelf --- en waarin ik heb onderzocht hoe ik emoties kan transformeren tot een mechanisme dat wel bestaat ter ondersteuning van mezelf.

Een voorbeeld van hoe een emotionele ervaring bestaat als een opzettelijke zelf-sabotage - is de emotie van Zelf-Medelijden. De Atlanteans hebben een aantal interviews gedaan over Zelf-Medelijden (Self Pity: Understanding Self Pity - Atlanteans - Part 142 en Self Pity: Starting to Let Go - Atlanteans - Part 143), die zeer treffend zijn in het omschrijven van wat er eigenlijk werkelijk gebeurt 'achter de schermen' in de geest wanneer men zelf-medelijden ervaart.

Wat ik doorheen het bewandelen van mijn proces meer en meer begin te erkennen en in te zien, is hoe energie in de geest in de vorm van gevoelens en emoties, als ervaringen en reacties die in een moment 'zomaar' schijnbaar uit het niets opkomen in mezelf, in werkelijkheid niet 'zomaar' opkomen, maar altijd een bepaalde 'verborgen agenda' hebben --- waarin ik in het diepst van mijn wezen eigenlijk de touwtjes in handen heb en in het geheim zelf opzettelijk die specifieke energetische ervaring van een gevoel of een emotie heb opgewekt/opgeroepen in mezelf teneinde mezelf opzettelijk te saboteren --- zodat ik niet zou afwijken van mijn 'pad'. Mijn 'pad' zijnde het verleden, als wie en wat en hoe ik denk dat 'ik' ben en besta, als een blauwdruk en patroon van het leven/bestaan dat ik ken en dat bestaat als een soort van cirkel, een slang die haar eigen staart opeet en daarin als primaire functie heeft om zichzelf te blijven herhalen, eindeloos.

Momenten dat ik van dat 'pad' zou afwijken is bijvoorbeeld een moment waarin ik plots inzicht krijg in hoe mijn gedachten functioneren, een moment waarin ik een mogelijkheid en kans heb om in mezelf te kijken en te zien hoe ik eigenlijk echt besta, hetgeen dus een potentieel moment is van Verandering. Omdat, als ik inzicht zou hebben in hoe ik zelf in elkaar zit, hoe mijn geest werkt, waarom ik besta zoals ik besta, waarom en hoe ik heb bestaan doorheen mijn leven hier op aarde, dan zou ik misschien wel kunnen beginnen overwegen om het eens over een andere boeg te gooien en mezelf te veranderen teneinde specifieke consequentiele beslissingen en ervaringen uit het verleden niet meer te herhalen. En, 'Verandering', is een bedreiging voor de structuur van de Geest, de structuur van de eindeloze cirkel/cyclus -- en dus heeft de Geest allerlei mechanismen om die potentiele momenten en mogelijkheden tot verandering te onderdrukken en saboteren.

Dit bijvoorbeeld door hoofdzakelijk een bepaalde energie op te wekken in het lichaam en de geest waarin we onszelf voor een moment even afleiden van waar we naar aan het kijken waren en wat we aan het contempleren waren - door onszelf even te verliezen in die energie die opkomt in onszelf -- omdat, het eigenaardige aan onze relatie tegenover energie, is dat we het niet bevragen, het komt gewoon op in onszelf, en we volgen het -- zo gaat dat en zo is dat altijd gegaan - omdat we onze Geest vertrouwen, we geloven dat het is 'wie we zijn'.

Die energetische ervaringen van emoties en gevoelens die opkomen in onszelf zijn dus zeker en vast niet 'zomaar' of onschuldig - ze maken deel uit van een specifiek plan en infrastructuur die onze Geest is en die in functie bestaan van één enkel doel: de Cirkel/Cyclus van de Geest intact houden en ervoor zorgen dat wij nooit afwijken van de blauwdruk/het patroon van ons leven als voorgeprogrammeerd tijdens ons verleden in en als onze herinneringen.

Wat ik bijvoorbeeld gemerkt en ingezien heb, in het bestuderen en onderzoeken van de emotionele ervaring van zelf-medelijden --- is dat het heel toevallig altijd opkomt precies in een moment waarin ik op het punt sta te kijken naar een heel aanwezig/groot punt in mezelf - wanneer ik bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstructuur in mezelf aan het bekijken ben en op het punt sta een inzicht te verwerven in hoe die persoonlijkheidsstructuur in elkaar zit, teneinde mezelf erin te kunnen veranderen en bevrijden.

Ik bedoel, elke keer wanneer die ervaring van zelf-medelijden opkomt in mezelf, heb ik het altijd opnieuw gevolgd, zonder aarzeling -- en waarom? Omdat die energie een bepaalde aangename ervaring biedt in mezelf - plots voel ik mij veilig en geborgen in die energie die opkomt in mezelf - en daarom heb ik het nooit in vraag gesteld, ik liet me er steeds gewoon door meevoeren. Maar wanneer ik even een moment stilstond en het moment onderzocht waarin die ervaring precies naar boven kwam - in het besef dat die ervaring toch ergens vandaan komt, en opkomt met een bepaalde motivatie/reden, omdat als de emotionele ervaring van zelf-medelijden niet een specifieke motivatie had die specifiek is aan een bepaald moment/situatie, dan zou ik constant die ervaring in mezelf voelen, en dat is niet zo --- dus, is er iets in het moment dat de ervaring van zelf-medelijden naar bovenkomt dat die ervaring 'triggert'.

Hierin zag ik dat ik in dat eigenste moment op het punt stond om iets te zien in mezelf - om een werkelijk inzicht te verwerven in mezelf en voornamelijk in relatie tot een heel groot persoonlijkheidsstructtuur waarin ik altijd al heb bestaan en waarin ik mezelf in die mate altijd heb verloren dat ik niet eens merk dat ik erin besta -- in mijn geval is dat bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstructuur waarin mezelf systematisch blijf isoleren en onttrekken van de mensen om mij heen. Dit is een bepaalde persoonlijkheid waarin ik mezelf gedurende het grootste deel van mijn leven heb ervaren alsof het is 'wie ik werkelijk ben', het zit zo diep geworteld in mijn systeem, in de cellen van mijn lichaam - dat ik niet eens opmerk dat het een systeem is, maar dat ik werkelijk ben gaan geloven dat die ervaring is wie ik werkelijk ben.

En dus op dat moment waarin ik op het punt sta dat systeem te ontrafelen of een bepaald inzicht te verwerven dat mij in staat zou stellen het systeem beter te begrijpen en bijgevolg mezelf te kunnen veranderen in dat systeem - daar komt de ervaring van zelf-medelijden aanzetten --- en daar ga ik dan, de energie in getuimeld, en ik verlies mezelf in die energetische ervaring die mij meevoert in mezelf en mij even afleidt van dat specifieke moment opdat ik zou vergeten wat ik zou gaan inzien en beseffen en begrijpen in dat moment --- zodat het moment van potentiele verandering aan mijn neus voorbijgaat en ik mezelf wederom veranker in de cirkel/cyclus beweging van de Geest.

En het is in dat moment, dat ik zag wat deze energie van zelf-medelijden werkelijk is en waarom het werkelijk bestaat - dat ik ook inzag en begreep dat het niet Mezelf is, dat deze energie niet te vertrouwen is en dat het in wezen niets meer is dan een Mechanisme van een Systeem dat bestaat tot één enkele functie - namelijk Zelf Behoud. De Geest is een systeem dat enkel wil verderbestaan - en tot dat doel heeft het allerlei mechanismen gecreëert om ervoor te zorgen dat dat ook gebeurt, en dat ik dus met mijn 'Gewaarzijn', niet tussenbeide kom en het systeem in de war breng. De geest gebruikt dus energie als emoties en gevoelens om mijn Gewaarzijn te 'bevangen' in allerlei ervaringen die ervoor zorgen dat ik niet even kan stilstaan in mezelf en kan kijken naar wat er eigenlijk gebeurt in mezelf en waar ik eigenlijk mee bezig ben en hoe ik eigenlijk besta in mezelf.

Ik bedoel, nu begrijp ik ook waarom de Atlanteans in hun Interviews uitlegden dat de emotionele ervaring van Zelf-Medelijden zo sterk/krachtig is in het lichaam, waarom het die kracht/macht heeft om onszelf in één moment, plots mee te voeren  tot in het diepst van onszelf, en dus te onttrekken van één specifiek moment --- omwille van die ene mogelijkheid en kans tot zelf-verandering, om dat moment te saboteren.

Emoties zijn absoluut niet te vertrouwen - zelfs niet emotionele ervaringen die zo 'eigen' aanvoelen, zoals de ervaring van zelf-medelijden --- ik bedoel: zelf medelijden heeft echt een heel comfortabel aanvoelen, alsof het 'thuis' is --- maar in werkelijkheid is het absolute zelf-misleiding en bedrog. Dat op zich is vrij alarmerend --- omdat dat impliceert dat al wat ik ooit voor lief heb aangenomen - al de ervaringen en gevoelens die ik in mezelf heb gedefinieerd als 'thuis' en als 'wie ik ben' - zijn leugens en bedrog.


Wordt Vervolgd in Dag 399