Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving

In deze blog-post deel ik de Zelf-vergeving statements gerelateerd aan het onderwerp in "Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf in de toekomst te projecteren aan de start van een project door te verlangen naar erkenning voor het eindresultaat

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf daarin in een energetische polariteit plaats van verlangen en angst - en dat de consequentie van het verlangen naar erkenning voor het eindresultaat is dat ik angst zal hebben om te falen, en waarschijnlijk niet zal beginnen aan het project uit angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat verlangen naar erkenning voor het resultaat/product van mijn daden een zelf-sabotage is - door angst om te falen te creëren in mezelf en door niet in te zien dat het 'resultaat' dat ik verwacht van mijn daden als hoe ik het inbeeld in mijn geest/verbeelding NOOIT overeenkomt met de fysieke werkelijkheid en dat het daarom onmogelijk is om het 'project' in mijn geest om te zetten in fysieke realiteit en om het resultaat dat ik in mijn verbeelding heb als wat ik 'wil bereiken', werkelijk te bereiken in de fysieke werkelijkheid - omdat de geest een gelimiteerd systeem is van kennis en informatie gebaseerd op herinneringen als een 'persoonlijke interpretatie van de realiteit die ik zie met mijn ogen en dus niet gebaseerd is op of rekening houdt met hoe de fysieke realiteit werkelijk functioneert -- waardoor ik als het ware 'gedoemd' ben om te 'falen' aangezien het 'resultaat' dat ik bereik in de fysieke realiteit nooit overeen zal of kan komen met het 'resultaat' dat ik wil bereiken in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te saboteren in het uitvoeren van een opdracht/project/taak door mezelf in de toekomst te projecteren in mijn geest en mij in te beelden hoe ik het project tot een einde zal brengen, in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor 'het resultaat', en door niet in te zien dat ik daarin de 'angst om te falen' creëer waarin ik mezelf saboteer in het daadwerkelijk uitvoeren van het project in de fysieke werkelijkheid, omdat ik nooit heb beseft dat de 'realiteit' in mijn verbeelding niet de realiteit is die HIER is als de fysieke werkelijkheid/substantie - en dat het uitvoeren van het project in fysieke werkelijkheid zoals ik het in mijn verbeelding heb gedaan onmogelijk is en dus 'gedoemd' is om te 'falen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken 'ik kan dit niet' bij het begin van een project als een gedachte van angst om te falen in wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om kritiek te krijgen voor wat ik doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door mijn familie in en als het geloof dat ik erkenning moet krijgen van andere mensen voor wat ik doe om te overleven in deze wereld, en dat ik daarom mijn expressie moet onderdrukken door na te denken over 'wat andere mensen zouden goed vinden'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe mijn familie geen inzicht had in de consequenties van hun daden - en dat ze niet zagen hoe ze angst om te falen aan het programmeren waren in mij door een negatieve waarde te geven aan 'fouten maken' in en als 'kritiek krijgen' - waardoor ik uiteindelijk niet meer zou durven mezelf uitdrukken of zelf beslissingen maken uit angst om fouten te maken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de angst om fouten te maken te hebben gekopieerd van mijn familie door mezelf te definieren in en als de energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'falen' enkel in de geest bestaat in en als beoordelingen en in wezen niet echt is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'falen' te definieren in en als 'competitie', als de angst om negatief beoordeeld te worden door andere mensen en daarom afgewezen te worden en te 'verliezen' - in de plaats van 'falen' te definieren als 'zelf-oneerlijkheid', als het 'vallen' in energie in het proces van zelf-realisatie, en dat dus 'angst om te falen' op zich een 'falen' is, als het 'vallen in energie', in de plaats van mezelf te vertrouwen in en als zelf-eerlijkheid, en mezelf uit te drukken in het moment in en als zelf-eerlijkheid, en zo te staan/bestaan als het levende voorbeeld van wat het leven werkelijk is en zou moeten zijn, als dus NIET een competitie met 'winnaars' en 'verliezers', maar als een onvoorwaardelijke zelf expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat als en wanneer ik angst heb om te falen, ik al 'gefaald' ben, door zelfs maar te overwegen om 'falen' toe te staan te bestaan in mezelf --- in de plaats van mezelf te vertrouwen in en als wie ik werkelijk ben als het leven zelf en in te zien dat er geen 'juist' of 'fout', 'goed' of 'slecht' is, er is enkel mezelf in en als zelf-eerlijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'angst om te falen' in wezen een excuus is om niet te groeien, leren, ontwikkelen en veranderen - door mezelf, in en als 'angst om te falen', te saboteren in het uitdrukken en dus leren kennen van mezelf --- door niet in te zien dat ik mezelf enkel kan ontwikkelen en dat ik enkel kan leren en groeien als en wanneer ik mezelf toesta mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken in en als zelf eerlijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te saboteren in mijn leerproces, en in mijn proces van zelf-ontwikkeling, zelf-verandering en zelf-verbetering door mezelf te definieren in en als en te laten beinvloeden door angst om te falen als de angst om negatief beoordeeld en afgewezen/afgekeurd te worden door 'andere mensen' - in de plaats van in te zien dat, zolang ik mezelf definieer in en als een 'beeld' dat 'andere mensen' kunnen zien/beoordelen, ik mezelf 'gevangen' houdt in een gelimiteerde eendimensionele expressie van mezelf, en mezelf dus tegenhoudt in het werkelijk ontplooien, onwikkelen en ontdekken van mezelf als een interdimensioneel wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met angst om te falen en mezelf te laten beinvloeden door angst om te falen, door onmiddellijk te stoppen met wat ik doe, en te zoeken naar afleiding, als iets dat mij een 'goed gevoel' zal geven - in de plaats van te ademen door de angst en in te zien dat ik in en als die angst mezelf enkel aan het saboteren ben in mijn proces van zelf-verandering, zelf ontdekking en zelf-expressie door mezelf gelimiteerd te houden in mijn fysieke expressie - en daardoor in mijn geest te gaan, in en als verbeelding en gedachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de angst om te falen een techniek is van de geest om ervoor te zorgen dat ik mezelf nooit zal realiseren als een fysiek wezen, als het leven zelf, in en als eenheid en gelijkheid, als wie ik werkelijk ben -- door mezelf te hebben toegestaan steeds te 'vluchten' van de angst om te falen in 'verbeelding' en gedachten, op zoek naar een positief gevoel, waarin ik mezelf nooit de kans geef om mezelf als fysieke expressie te ontdekken, leren kennen en realiseren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd  'fouten maken' te verbinden met de ervaring van angst - door 'fouten maken' te beoordelen als 'negatief' en 'slecht'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'groei' en 'ontwikkeling' en een 'leerproces' onmogelijk is zonder 'fouten' te maken --- waarin 'fouten maken' in wezen zoveel betekent als 'proberen', 'leren', 'ontwikkelen' en 'perfectionneren'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat fouten maken zelfs noodzakelijk is in elk ontwikkelings- en groei-proces

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'fouten maken' te definieren als 'kritiek' krijgen van en beoordeeld worden door mensen en met een emotionele reactie in mezelf van angst --- in de plaats van 'fouten maken' te definieren in en als  het ontdekken, verkennen en ontwikkelen van wie ik ben als een fysiek wezen, tot in de perfectie - in het besef dat een 'perfect resultaat' onmogelijk is zonder het 'leerproces' dat eraan vooraf gaat


zelf correctieve statements volgen in Dag 213

Dag 192: Een ZwerversBestaan

Ik stapte de dokterspraktijk uit en een oude man vroeg mij of ik een euro kon missen, hij wilde een koffietje gaan drinken in het Café iets verderop - ik gaf hem een euro en hij vroeg of ik misschien nog een euro kon missen.

ik voelde mij superieur tegenover hem omdat ik geld had en hij niet - ik voelde ook angst om zelf geen geld te hebben en daarin voelde ik mij geïrriteerd door hem omdat ik niet geconfronteerd wilde  worden met mijn angst om mijn geld te verliezen.

ik had medelijden met hem en wilde hem helpen -- ook uit angst dat ik zelf ooit in zo'n situatie terecht zou komen en mijn verlangen om dan medelijden te krijgen van andere mensen voor mijn situatie.

Nadat ik 'neen' had gezegd op zijn vraag of ik nog een euro kon missen, voelde ik mij schuldig - in en als het geloof dat het mijn verantwoordelijkheid is om voor hem te zorgen, net zoals ik geloof dat het andere mensen hun verantwoordelijkheid is om voor mij te zorgen.

Ik heb deze situatie altijd gezien als iets 'vanzelfsprekend' - dat het 'normaal' is dat er 'zwervers' bestaan, zogezegd mensen die niet overweg kunnen met geld of die 'te lui zijn om te werken' - en dat die reactie in mezelf van afkeer en afkeuring/irritatie tegenover deze 'zwerver' ook 'normaal' en 'vanzelfsprekend' is.

ik heb altijd gelooft dat het vanzelfsprekend is dat de waarde van een menselijk wezen in deze wereld afgemeten en bepaald wordt aan de hand van en op basis van of iemand al dan niet bereid is om te werken voor zijn/haar geld - en dat het leven van iemand die zogezegd 'te lui is om te werken' daarom dus ook terecht gezien wordt als 'waardeloos' of 'minderwaardig'. maar wat hierin fascinerend is, is dat er op geen enkel moment wordt stilgestaan bij het leven van dit wezen, bij wie deze persoon eigenlijk is - er wordt enkel gekeken naar die ene 'persoonlijkheids-eigenschap' van 'hardwerkend'(=positief) of 'niet hardwerkend'(=negatief), hetgeen dus zogezegd wordt afgemeten aan de hand van hoeveel geld die persoon heeft en op basis daarvan wordt het hele bestaan van elk menselijk wezen beoordeeld en gewaardeerd -- alsof er dus werkelijk niets meer is aan het hele bestaan van dit wezen dan die ene oppervlakkige beoordeling.

Als ik mijn eigen leven en mijn ervaring van mezelf in deze wereld onderzoek - besef ik echter dat het niet zo simpel is. Of ik al dan niet 'hardwerkend' ben, of ik al dan niet geld heb, welke job ik verkies uit te voeren, hoe ik mijn leven inricht en wat mijn visie is op 'het leven' is - is het resultaat van en een reactie op hoe ik opgevoed ben door mijn omgeving en van bepaalde ervaringen in mijn leven. Niets van wie ik ben in mezelf als gedachten, gevoelens en emoties als de motivatie van de beslissingen die ik maak in mijn leven, is werkelijk 'vrije keuze'.

Het is dus maar al te makkelijk en het getuigd van opzettelijke onwetendheid en blindheid - om het fenomeen van 'zwervers'/'schooiers' toe te schrijven aan 'vrije keuze' --- waarin het schijnbaar geoorloofd/gerechtvaardigd is om hen af te doen als 'lui'.

Waarom bestaan we zelfs in een wereld/systeem waarin de waarde van wie je bent als een levend wezen compleet bepaald wordt door hoe goed je kan werken in dat systeem - terwijl het systeem zelf geen enkele waarde bijdraagt aan het leven op aarde, en zelfs zeer destructief is voor het leven op aarde.

Het lijkt mij zelfs 'logisch' dat er mensen zijn die simpelweg het punt niet zien van te werken en ploeteren en vechten en dus zogezegd 'hun waarde te bewijzen' voor/in een systeem dat niets geeft om het leven.

Het lijkt mij dus meer waarschijnlijk dat de mensen in deze wereld/dit systeem die zogezegd het toonbeeld zijn van 'hardwerkendheid' en 'success', in wezen het product zijn van ANGST, in hen geprogrammeerd door hun opvoeding -- en dus daarom meer geneigd zijn om blindelings te werken/vechten/ploeteren voor/in een systeem, op zoek naar een positief gevoel in en als het krijgen van aanzien, respect, erkenning en goedkeuring van andere mensen.

Net zoals de meest gelovige/religieuze persoon, ook het meest GodVREZEND is. Angst maakt blind en leidt tot een blind vertrouwen/geloof.

Het is ANGST dat ons in de rij doet lopen, het is ANGST dat ervoor zorgt dat we ons 'gedragen' en ons aanpassen aan wat door onze omgeving gezien wordt als 'de norm'. Het is ANGST dat ervoor zorgt dat we blijven vechten om te OVERLEVEN in een systeem dat het leven niet in ere houdt.


wordt vervolgd in Dag 193