Dag 203: Het 'Volk' is Dom en kan/mag niet voor zichzelf beslissen

Wij leven in een democratie, hetgeen functioneert onder het principe dat elke stem gehoord mag worden en dat in wezen 'het volk' zichzelf bestuurt, de 'overheid' is hierin de representatieven van 'het volk' en maken in principe beslissingen in naam van het volk. Het verschil hierin met een dictatoriaal en fascistisch regime, is zogezegd dat in een dictatoriaal/fascistisch regime ervan uitgegaan wordt dat 'het volk' in wezen te 'dom' is om voor zichzelf beslissingen te maken, en dat alles dus maar gestuurd moet worden door een kleine groep van 'intellectuelen' aan de top die het zogezegd 'allemaal beter weten'.

Maar hoe waarachtig is onze 'democratie' werkelijk? En kunnen we werkelijk in een 'democratie' bestaan, waarin ieder 'gelijk' is 'voor de wet', wanneer elk mens in wezen een 'dictator' is in zijn geest? Want, waarom is het dat er verschillende 'strekkingen' bestaan in religie, politiek, mening, opinie, levensstijl, geloof en overtuiging - en dat mensen met andere woorden het niet eens kunnen worden over het hoe, waarom en wat van het leven op aarde - als niet omdat elk mens een dictator is in zijn persoonlijke ervaringen en geloofsovertuigingen in verband met juist/fout, goed/slecht en positief/negatief, en dus bestaat in en als het geloof dat 'IK gelijk heb' en dat 'alle mensen die niet geloven wat ik geloof, ongelijk hebben en dom zijn'? Hetgeen impliceert dat elk mens, de kans gegeven, een positie van macht over anderen zou misbruiken om zijn mening/geloof/levensstijl/overtuiging op te dringen/leggen aan alle andere mensen, in de veronderstelling dat 'IK gelijk heb', waar IK ook in geloof, wat IK ook doe en zeg, wie IK ook ben --- en dat de 'dictators' in deze wereld dus enkel een aspect laten zien van wie wij eigenlijk allen zijn en waar we allen toe in staat zouden zijn omdat we het in wezen al doen in onze eigen omgeving --- we oefenen controle uit om onze omgeving vorm te geven en te schikken naar onze persoonlijke verlangens, waarin we andere wezens gebruiken/misbruiken in de veronderstelling/het geloof dat zij en hun 'intellect'/geloof/geest 'minder' is dan de onze.

Het ego zal altijd, gemakshalve, geloven dat IK 'alles weet' en dat IK 'beter/slimmer/inzichtvoller ben dan een ander' - maar zal NOOIT de stap zetten van zichzelf werkelijk in de schoenen te verplaatsen van een ander om een waarachtig inzicht te hebben in hoe de realiteit werkelijk functioneert en in wie 'andere mensen' werkelijk zijn en waarom --- omdat dat zou impliceren dat het zijn gevoel/ervaring van 'controle', 'macht' en 'superioriteit' zou moeten opgeven, omdat dat gevoel gebaseerd is op GELOOF en OVERTUIGING en niet op praktisch inzicht en dus met andere woorden niet 'echt' is.

Dus, is het niet ironisch en fascinerend hoe we, in ons individueel geloof in ons GELIJK en 'superieur intellect', een wereld hebben gecreëerd van chaos en verdeeldheid en een systeem hebben gecreëerd dat verre van 'superieur' of 'intelligent' is, maar in wezen compleet dysfunctioneel, als het compleet tegenovergestelde van wat elk van ons in zichzelf gelooft over wie we zijn - want, iedereen weet het beter, maar niemand weet/ziet/begrijpt wat het beste is voor allen, omdat niemand wil kijken naar het 'grotere plaatje', niemand wil het geheel overwegen, we staren ons enkel blind op 'IKKE' en 'MIJN geloofsovertuigingen, meningen, opinies, kennis en ideëen' --- geloofsovertuigingen, meningen, opinies, kennis en ideëen die spijtig genoeg niet compatibel zijn met de eigenlijke werkelijkheid die ons allen bindt.

En dus, geen wonder dat ons zogezegd 'superieur' systeem van 'gelijkheid' als 'democratie' geen wereld heeft gecreëerd die werkelijk het beste is voor allen, en waarin wezens werkelijk bestaan in gelijkheid en harmonie - omdat die 'democratie'/'gelijkheid' niet bestaat in de mens, in de participant van/in het systeem, als het startpunt van het systeem --- omdat elk mens in zichzelf in wezen een dictator is in en als het 'ego'. En, als de mensen in dat 'democratische systeem' geen consideratie hebben voor al het leven op aarde in en als eenheid en gelijkheid - hoe kunnen er dan ooit beslissingen gemaakt worden in dat systeem die het beste zijn voor ALLEN? Het enige wat dit zal produceren is conflict, waarin uiteindelijk degenen die het luidst roepen en het meeste drukkingskracht hebben, op welke manier dan ook, de 'strijd' zullen winnen.



Wordt vervolgd in Dag 204

Dag 202: Aanwezige en Actieve aandacht Versus Passieve Aandacht

Dit is een verderzetting van "Dag 200: Zij is zoveel knapper dan ik"
en "Dag 201: Wie of wat bepaalt en stuurt mijn aandacht?"


ik besef dat ik, door 'aandacht' te hebben toegestaan te bestaan in mezelf in afscheiding van mezelf, aandacht heb toegestaan te bestaan als een mechanisme van controle - waarin ik mijn macht als levend wezen in deze wereld/realiteit heb weggegeven aan mijn omgeving -- omdat ik besef dat 'aandacht' gestuurd wordt door voorgeprogrammeerde kennis en informatie over goed/slecht, juist/fout en positief/negatief, in en als het programma van eigenbelang als persoonlijke overleving van de geest, en daarin gecreëerd is door mijn omgeving - en dat ik dus daarin mezelf heb toegestaan een organische robot te worden, door mezelf te hebben geïdentificeerd met door de gevoelens in mezelf als de sturende kracht van 'mijn aandacht'

ik stel mezelf tot doel om niet zomaar passief mijn ogen te laten sturen door energetische ervaringen in mezelf - maar om te kijken in en als en met gewaarzijn --- in het besef dat als ik kijk vanuit innerlijke ervaringen als gevoelens en emoties, ik enkel voorgeprogrammeerde kennis en informatie zie en dus niet de eigenlijke werkelijkheid als wat ze werkelijk is

ik stel mij tot doel om één en gelijk te staan met mijn 'aandacht', als het kijken naar de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen zonder oordeel, zonder voorgeprogrammeerde kennis en informatie -- in en als het besef dat al wat ik denk te weten over wat 'echt' en 'goed/slecht, juist/fout en positief/negatief is, niet werkelijk iets te maken heeft met de realiteit maar enkel een persoonlijk 'referentiekader' is dat werkt op basis van persoonlijke overleving en eigenbelang waarin ik de realiteit categoriseer om 'mijn eigen wereldje' op te bouwen --- en dus stel ik mezelf hierin tot doel om de werkelijkheid te zien als wat ze werkelijk is, door HIER te ZIJN als een levende statement, stabiel en constant, niet beïnvloedbaar door wat ik zie met mijn ogen

ik stel mezelf tot doel om aanwezig te zijn in en als het 'kijken' met mijn ogen naar de realiteit - en daarin wat ik zie te onderzoeken in eenheid en gelijkheid met mezelf, en mezelf dus niet te laten misleiden/leiden door voorgeprogrammeerde energetische reacties op wat ik zie met mijn ogen --- en daarin mijn macht terug te nemen en op te staan in deze wereld als een zelf-verantwoordelijk wezen

Dag 201: Wie of wat bepaalt en stuurt mijn Aandacht?

Dit is een verderzetting van "Dag 200: Zij is zoveel knapper dan ik"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat iemand die meer aandacht krijgt van andere mensen dan ik ook meer waard is dan ik

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te vergelijken met andere mensen op basis van hoeveel aandacht zij krijgen, tegenover hoeveel aandacht ik krijg -- en daarin mijn 'waarde' af te meten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij minderwaardig te voelen tegenover iemand die meer aandacht krijgt van mensen dan ik door te geloven dat de hoeveelheid aandacht die ik krijg van de mensen in mijn omgeving mijn 'waarde' als levend wezen op aarde bepaald

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'waarde' te definieren in en als een energetische ervaring als het gevoel van opwinding dat ik heb verbonden met 'aandacht krijgen' van andere mensen -- en daarin mijn zelf-waarde te laten bepalen en definieren door mijn omgeving en zodoende mezelf een slaaf te maken van de waarde-oordelen van andere mensen --- in de plaats van te bestaan in en als onvoorwaardelijke zelf-waardering en dus als een zelf-verantwoordelijk, zelf-besturend, zelf-expressief en onafhankelijk wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, door te geloven dat de waarde van een wezen bepaald wordt door de hoeveelheid aandacht dat wezen krijgt van andere mensen, een systeem van ongelijkheid heb toegestaan te bestaan in deze wereld - waarin de 'beroemdheden' en de 'rijken' gezien worden als 'waardevoller' dan de armen en de rest van de wereld omdat zij meer aandacht krijgen, en zodoende enkel rijker worden, terwijl de armen gezien worden als 'waardeloos' omdat ze minder tot geen aandacht krijgen, en zodoende enkel armer worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de 'aandacht' van mijn omgeving te volgen als een overlevings-strategie, in en als het verlangen om zelf rijk en successvol te worden --- en daarin een systeem te ondersteunen en te voeden waarin de rijken rijker worden en de armen armer --- door mijn aandacht te vestigen op wat IK WIL, in de plaats van aandacht te besteden aan het leven op aarde, als de werkelijke problemen die hoogdringend opgelost moeten worden, zoals lijden, armoede, hongersnood, oorlog, misbruik, uitbuiting, etc

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'aandacht' een 'programma' is in en als de menselijke geest dat opzettelijk gecreëerd is om van de mens een makkelijk misleidbaar en manipuleerbaar wezen te maken -- aangezien de mens zijn aandacht altijd zal laten sturen door zijn omgeving, in en als een persoonlijke zoektocht naar 'waarde', aan de hand van wat door de omgeving gezien/gedefinieerd wordt als 'waardevol' - en dat 'aandacht' dus niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd in afscheiding te bestaan van 'mijn aandacht' door mezelf te laten sturen door de waarde-oordelen van mijn omgeving, door mijn aandacht automatisch te vestigen op wat door mijn omgeving gedefinieerd wordt als 'waardevol' -- aan de hand van waar andere mensen hun aandacht op vestigen -- en daarin mezelf te hebben toegestaan een organische robot te worden die gestuurd, geleid en beïnvloed wordt door 'het systeem' --- in de plaats van te staan/bestaan als een zelf-verantwoordelijk wezen, in en als het besef van wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid - en daarin mijn aandacht, in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben, op een praktische manier te vestigen op het leven in deze wereld en op het zoeken naar oplossingen voor de problemen in deze wereld om een wereld te creëren die het beste is voor allen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'aandacht' te definieren en bepalen in en als eigenbelang als een polariteit van persoonlijke gevoelens, waarin ik enkel mijn aandacht vestig op dat wat mij een goed/positief gevoel geeft, en de rest van de werkelijkheid uit mijn perceptie filter --- zonder in te zien dat ik mij zelfs niet eens gewaar ben van waar die 'gevoelens' vandaan komen en hoe mijn omgeving in wezen opzettelijk inspeelt op die gevoelens zodat ik mijn aandacht zou vestigen waar mijn omgeving wil dat ik mijn aandacht vestig, om ervoor te zorgen dat ik een gelimiteerd systeem blijf als het product van mijn omgeving/het systeem, en dat ik nooit werkelijk het leven zou leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf en dus nooit zal inzien wat er werkelijk aan de gang is in het bestaan/leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de werkelijkheid niet te zien als wat ze werkelijk is - door mezelf te definieren in en als 'aandacht', als het filteren van wat ik zie met mijn ogen door enkel te zien, te begrijpen en te overwegen wat mij persoonlijk kan dienen in mijn persoonlijke overleving in deze wereld, en wat ik dus persoonlijk definieer als 'waardevol'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'aandacht' te definieren in en als het geloof en gevoel dat ik superieur ben aan de wereld/realiteit die ik zie met mijn ogen - in en als de kennis van goed/kwaad, juist/fout, positief/negatief -- en daarin nooit te hebben ingezien dat ik op die manier de wereld/realiteit nooit zou kunnen zien als wat ze werkelijk is, omdat ik enkel de voorgeprogrammeerde kennis en informatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als de geest zie --- en dat ik dus ook nooit de consequenties heb gezien die zich afspelen 'buiten mijn veld van perceptie' als de gevolgen van mijn daden hier op aarde, aangezien ik altijd enkel heb gehandeld vanuit en op basis van een enorm gelimiteerde visie/begrip op/van de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen, die zich enkel limiteerde tot mijn persoonlijke verlangens/noden


Wordt vervolgd in Dag 202

Dag 200: Zij is zoveel knapper dan ik

Wanneer ik een andere vrouw zie, dan kijk ik automatisch naar hoe haar lichaam vergelijkt met het mijne, volgens de 'parameters' van wat gezien wordt als 'vrouwelijk' en 'sexy' door de 'samenleving' in en als de media. Ik zie de vrouw, en bijgevolg mezelf als 'vrouw', dus als niet meer dan een beeld, waarvan de 'waarde' bepaald wordt op basis van hoe 'aantrekkelijk' dat beeld geacht wordt door mannen.

Dit proces van mezelf vergelijken met andere vrouwen/meisjes, begon al in de lagere school, wanneer er koppeltjes begonnen te vormen tussen de jongens en de meisjes, en het duidelijk werd wie het 'mooiste meisje' was -- wie dus het meeste aandacht kreeg van de jongens -- en wie de volgenden waren in de 'pikorde', op basis van de hoeveelheid aandacht elk meisje toebedeeld kreeg van/door de jongens. De jongens hingen letterlijk rond haar op de speelplaats, ze achtervolgden haar tijdens spelletjes, ze praatten met haar, ze maakten grapjes om haar te doen lachen. En ik dacht maar 'ik wou dat ik haar was', 'ik wou dat ik ook zoveel aandacht kreeg, dan kon ik mij speciaal voelen -- zoals de prinses in de films'. Ik voelde mij jaloers op haar, en ik voelde me klein en onbeduidend.

Ik zag haar als een lichtgevend beeld, een 'engel', want zij kreeg al de aandacht van haast al de jongens -- dus er 'moest' wel iets 'speciaals' zijn aan haar. Mijn aandacht ging ook uit naar haar, omdat de aandacht van alle anderen naar haar uitging - fascinerend hoe dat in z'n werk gaat --- en bijgevolg voelde ik mij aan de kant geschoven, 'niet goed genoeg', 'minderwaardig', omdat ik al mijn 'aandacht' als het ware 'weggaf' aan een ander, in en als de ervaring van 'jaloezie'. Ik liet me verleiden en 'mis-leiden' door 'de anderen', door 'de meute', de 'grote hoop', door mezelf te laten leiden door hun reacties/acties en daar automatisch in mee te gaan, zonder vragen te stellen, zonder enig inzicht te hebben in wat het precies is waar ik mij in laat meevoeren en hoe dat hele proces in z'n werk gaat en wie ik ben daarin -- of hoe ik op dat moment een persoonlijkheid in mezelf aan het creëren/voeden was in en als de energetische ervaringen/reacties waarin ik mezelf toestond te participeren, die ik voor de rest van mijn leven zou aanvaarden/ervaren als 'wie ik ben'.

Eén enkele ervaring van minderwaardigheid, van 'niet goed genoeg' te zijn in vergelijking met andere meisjes op de speelplaats, die mijn hele levens-ervaring zou bepalen en vormgeven, als het beeld dat ik heb van mezelf als mijn 'plaats/bestaan in de samenleving' -- omdat ik nooit vragen stelde. Ik vroeg me niet af waarom ik mezelf zo plots ben gaan beginnen vergelijken met de andere meisjes, of waarom en hoe het is dat ik plots zoveel waarde begon te hechten aan wat jongens al dan niet dachten over mij --- het gebeurde gewoon, die ervaringen/gevoelens/gedachten kwamen gewoon in mij op en ik volgde ze, in en als het geloof dat het 'is wie ik ben' ---- omdat ik me nooit vragen stelde...

Waardoor ik uiteraard ook nooit enig inzicht heb verworven in hoe dat hele spel van relaties en competitie tussen vrouwen onderling op basis van het uiterlijk, een voorbepaald, voorgevormd, voorontworpen programma is --- waarin zoiets als 'gelijke kansen' in wezen niet echt bestaat -- niet iedereen kan de 'winnaar' zijn. Het 'spel' is zodanig ontworpen, dat er maar één de winnaar kan zijn, er kan maar één de 'beste' zijn, volgens de voorbepaalde en algemeen aanvaardde parameters/waarden.

Een interessante vraag om naar te kijken hier is dan - wat zijn die 'parameters' waar wij ons in en als de menselijke samenleving, min of meer allemaal mee identificeren en hebben aanvaard als 'de spelregels' in de 'human race'? Ik bedoel, je groeit op en je ontwikkelt een bepaalde 'persoonlijkheid', je hebt bepaalde vrienden en een bepaalde 'sociale kring' en 'sociaal leven', waarin je uiteindelijk het gevoel creëert dat je 'speciaal' en 'uniek' bent in deze wereld, omwille van jouw specifieke, speciale en unieke levensstijl en omgeving, vaardigheden, talenten en ervaringen --- maar wat fascinerend is, is dat het duidelijk is dat er desondanks een 'basis-waarde'/'basis-parameter' bestaat, die aan de basis ligt van hoe wij onszelf in en als de werkelijkheid zien en ervaren en afmeten, hetgeen geobserveerd kan worden in hoe dat ene meisje op de speelplaats al de aandacht krijgt van al de jongens -- waarin er maar één parameter geldt, waarin iedereen over dezelfde kam geschoren wordt. Het spel/concept van 'overleving van de sterksten', kan het best gezien worden in hoe kinderen met elkaar omgaan op school, waar ze allemaal op één hoop gegooid worden.

Is het niet fascinerend hoe kinderen, in de plaats van samen te werken en van elkaar te leren en elkaar te ondersteunen, eerder zullen gaan competeren, uitsluiten, uitbuiten, vechten en onderlinge rangordes gaan creëren?

Dus, wat is die ene parameter die de 'samenleving'/'speelplaats' onderverdeelt in de 'winnaars' en 'verliezers' en waar komt die vandaan? En hoe en waarom is het dat wij die allen collectief blindelings hebben aanvaard als 'echt'/'de realiteit'?


Wordt vervolgd in Dag 201

Dag 199: Is de Mens een Intelligent Wezen - of eerder Verloren in de Waan van het Ego?

Dit is een verderzetting van "Dag 198: Ik loop rechtop en ik praat -- Ik ben een Intelligent Wezen!"


 ik realiseer mij dat het feit dat ik rechtop loop en praat, geen bewijs of indicator is van mijn 'intelligentie'

ik stel mezelf tot doel om de definitie van 'intelligentie' die ik blindelings heb aanvaard in mezelf te onderzoeken en te herbekijken - in het besef dat ik steeds blindelings heb aanvaard dat ik een 'intelligent wezen' ben gewoon omdat ik een 'mens' ben, hetgeen ik gebruikt heb als een excuus om mij superieur te voelen, in en als het geloof dat ik een 'hoger bewustzijn' ben, maar dat ik nooit werkelijk enig inzicht heb gehad in wat 'intelligentie' echt betekent en wat de functie van deze 'intelligentie' is in het leven op aarde

ik stel mezelf tot doel om mezelf te herdefinieren van 'intelligentie' als een excuus om mij superieur te voelen en daarin elk gezond vestand in het leven op aarde te negeren - tot 'intelligentie' als een praktisch werkbaar begrip dat rekening houdt met wat echt is als het dagelijkse leven op aarde in en als het creëren van een wereld die het beste is voor elke levensvorm

ik stel mezelf tot doel om 'wetenschap' en 'wetenschappers' niet zomaar te aanvaarden als een zogezegd bewijs van 'intelligentie' als 'hoger bewustzijn', maar om altijd te kijken naar de praktische kant van die 'wetenschappelijke onderzoeken/bevindingen' in het besef dat ware intelligentie afgemeten wordt aan de hand van hoe wetenschappelijke onderzoeken/bevindingen bijdragen tot het ondersteunen, bouwen en creëren van een wereld die het beste is voor al het leven

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat elke vorm van zogezegde 'intelligentie' compleet overbodig, waardeloos en nutteloos is als het niet praktisch is in het ondersteunen en creëren van een wereld die het beste is voor elk levend wezen

ik stel mezelf tot doel om te bestaan als een waarachtig intelligent wezen, als een wezen dat verantwoordelijkheid neemt voor haar omgeving, waar ik mij dan ook bevindt - een wezen dat aan zelf-onderzoek doet, om mezelf ervan te verzekeren dat ik niet zomaar besta/leef volgens aangenomen en gekopieerde kennis en informatie als geloofsystemen, omdat ik besef dat er steeds consequenties zijn aan mijn daden - en dat, als ik mezelf toesta te handelen op basis van GELOOF van goed/slecht, juist/fout en positief/negatief, ik in wezen bewijs dat ik geen interesse heb in het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn bestaan als levend wezen op aarde en ik dus uiteindelijk consequenties zal manifesteren in en als het leven op aarde die niet het beste zijn voor allen

en ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de consequenties van mijn daden, in en als ware 'intelligentie' - en daarin de mensheid uit te dagen om in te zien  hoe onze samenleving en de desastreuze gevolgen/consequenties van onze manier van leven het ultieme bewijs is dat wij nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor de consequenties van onze daden, en dat er daarom nooit zelfs één enkel werkelijk intelligent mens bestaan heeft --- en dat de mensheid enkel altijd heeft bestaan in en als de illusie van 'intelligentie' als de aangenomen en gekopieerde kennis van 'goed' en 'kwaad' in en als de menselijke geest als excuus om zich superieur te voelen tegenover de rest van het bestaan

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat de enige werkelijk intelligente levensvormen hier aanwezig, de aarde, de dieren en het plantenrijk zijn - omdat zij de enigen zijn die hun plaats en functie realiseren en leven in het groter geheel van het 'leven op aarde' en die bestaan in en als het besef dat het leven op aarde een symbiotisch organisme is dat functioneert op basis van geven en nemen in en als eenheid en gelijkheid --- en dat de mens bij uitstek de minst intelligente levensvorm is die bestaat omdat de mens bestaat in en als 'individualisme', als een parasiet die zijn omgeving leegzuigt voor een ervaring van persoonlijke grootsheid, en zichzelf daarin boven zijn omgeving plaatst, zonder enig benul van het feit dat hij zonder die omgeving niet eens zou kunnen bestaan

ik besef, begrijp en realiseer mij dat echte 'intelligentie' in wezen 'zelf-onderzoek' is - vanuit het startpunt van het komen tot werkelijk inzicht in wie ik ben als het leven/bestaan zelf en wat hier bestaat als 'creatie' -- in en als het nemen van verantwoordelijkheid voor het feit dat ik HIER ben en het begrijpen dat daarom alles dat HIER bestaat, deel uitmaakt van mezelf

ik stel mij tot doel om 'intelligentie' te leven als de praktische toepassing van onvoorwaardelijk zelf-onderzoek en onderzoek van de realiteit als mezelf - omdat ik besef, begrijp en mij realiseer dat ik hier in en als deze realiteit besta en aldus het startpunt ben van al wat hier bestaat op dit moment en daarom verantwoordelijk ben voor al wat bestaat zoals het nu en hier bestaat --- hierin stel ik mij tot doel om 'intelligentie' als zelf-onderzoek te gebruiken en toe te passen in functie van het bewerkstelligen van een realiteit die het beste is voor elk levend wezen, in eenheid en gelijkheid met mezelf

ik besef, begrijp en realiseer mij dat echte 'intelligentie' het doorlopen van een proces van 'zelf-zuivering' is, als het realiseren van mezelf als één en gelijk met AL wat hier bestaat -- en aldus een volledig inzicht te hebben in wie ik ben als het BESTAAN --- om op die manier mezelf te manifesteren als een realiteit die de expressie/manifestatie is van wie ik werkelijk ben als vergeving, waarachtigheid, zelf-eerlijkheid, liefde, puurheid en integriteit --- omdat ik inzie, besef en begrijp dat het misbruik dat gemanifesteerd is in en als deze huidige realiteit, het resultaat/product is van de afscheiding als de geest/het ego die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik als het bestaan/leven/creatie nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor elk deel van mezelf in en als het bestaan

Dag 198: Ik loop rechtop en ik praat -- Ik ben een Intelligent Wezen!

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat rechtop lopen en praten gelijk staat aan 'intelligentie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd intelligentie te definieren in en als 'rechtop lopen en praten' als wat de mens onderscheidt van het dierenrijk - en daarin er blindelings vanuit te gaan dat ik een intelligent wezen ben, en dat geloof te gebruiken als rechtvaardiging voor al wat ik doe, alleen maar omdat ik een 'mens' ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn bestaan als de mens en 'de mensheid' hier op aarde te onderzoeken en daarin voor mezelf stil te staan bij de werkelijke betekenis van 'intelligentie'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de definitie van 'intelligentie' als 'hoger bewustzijn', een definitie is die bestaat in en als competitie - als het menselijk verlangen om zich een 'winnaar' en 'de beste' en 'beter dan' te voelen --- en dat het omwille van deze definitie van 'intelligentie' is waarin de mensheid zich heeft gedefinieerd, dat de mens niet op een harmonieuze en ondersteunende manier kan samenleven met de natuur en met elkaar/zichzelf hier op aarde

ik vergeef mezelf dat ik 'intelligentie' heb toegestaan en geaccepteerd te laten bestaan als een excuus voor de mensheid om te competeren en te vechten tegen elkaar en zich superieur te voelen -- door 'intelligentie' te definieren  in en als een polareit van 'hoger bewustzijn' en 'lager bewustzijn' - in de plaats van in te zien dat er enkel misbruik kan voortkomen uit deze definitie aangezien deze definitie enkel het EGO van de mens ondersteunt en voedt en dus niet het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat een werkelijk intelligent wezen de werkelijkheid waarin hij zich bevindt zou onderzoeken om te bestaan/leven op een manier die het beste is voor de realiteit waarin hij zich bevindt en aldus zou zorgen voor de realiteit, in de plaats van zijn omgeving/realiteit te vernietigen, vervuilen en uit te buiten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het feit dat de idee dat er een 'God' bestaat die verantwoordelijk is voor deze realiteit, als een excuus dat mensen gebruiken om zelf geen verantwoordelijkheid te nemen voor deze wereld, in en als 'religie', aanvaard en toegelaten wordt in de 'menselijke samenleving', een bewijs is dat er geen enkel werkelijk 'intelligent' mens bestaat hier op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ware 'intelligentie' niet gedefinieerd wordt door hoeveel onderzoeken en 'bevindingen' wetenschappers maken over deze wereld, of door hoeveel nieuwe kennis en informatie er gecreëerd wordt door wetenschappers en filosofen, maar door wat er met die kennis, informatie, bevindingen en onderzoeken uiteindelijk gedaan wordt - en dat het feit dat de wetenschap in de huidige menselijke samenleving hoofdzakelijk aangewend wordt voor het ondersteunen van een samenleving van overdadige consumptie die gebaseerd is op het vernietigen van de planeet en het uitbuiten van het merendeel van de mensheid en het dierenrijk, zonder enige functionele bijdrage aan het creëren van harmonieuze relaties tussen al het leven op aarde, een bewijs is dat 'wetenschap' in zijn huidige vorm en functie geen blijk/bewijs is van de 'intelligentie' van de mens, maar eerder van een absoluut gebrek aan gezond verstand

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'intelligentie' niets meer of minder is dan een reden/excuus voor mensen om te participeren in de 'Human Race' als het vechten om persoonlijke grootsheid/superioriteit, en dat het feit dat de mens zichzelf definieert in en als 'hoger bewustzijn' als zogezegd een 'intelligent wezen', enkel bewijst dat de mens het meest EGOïstische wezen is dat er bestaat, aangezien de mens in al zijn 'intelligentie' in staat is om andere wezens en levensvormen op aarde op te offeren voor persoonlijke glorie/grootsheid - en dat WARE intelligentie als GEZOND VERSTAND zegt dat een wezen dat geen zorg draagt voor of meewerkt met zijn omgeving, simpelweg niet thuishoort in die omgeving, en daarin dus alles behalve 'speciaal' of 'superieur' is, maar eerder 'overbodig'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als de 'overbodigheid' van het menselijk ego, door mezelf te definieren als 'een intelligent wezen' in en als competitie als het persoonlijke verlangen naar de ervaring van superioriteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als competitie en gevecht met al het leven op aarde door mezelf te definieren als 'een intelligent wezen' - en door 'intelligentie' te definieren in en als een polariteit van 'hoger bewustzijn' en 'lager bewustzijn' --- in de plaats van te bestaan in en als GEZOND VERSTAND als ware intelligentie die iets WAARD is, door WAARDE bij te dragen aan het leven op aarde als mijn omgeving in de plaats van mijn omgeving als de aarde te vernietigen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het geloof dat ik als 'rechtop lopend, pratend en denkend mens' een 'intelligent wezen' ben, een GELOOFsysteem is dat ik blindelings heb aanvaard van voorgaande generaties als kennis en informatie over 'wie ik ben' - en dat het FEIT dat ik deze kennis zomaar blindelings aanvaard en gekopieerd heb als 'de waarheid' zonder zelf de realiteit te onderzoeken om voor mezelf te zien wat echt is en dus wie ik werkelijk ben, in wezen het bewijs is dat ik net het tegenovergestelde ben van een 'intelligent wezen', en dat ik duidelijk eerder liever dom en blind ben, in en als het blindelings volgen van en geloven in een 'hogere kracht' die mij zegt 'wie ik ben' en wat 'echt' is


wordt vervolgd in Dag 199

Dag 197: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking (Deel 3)

Dit is een verderzetting van "Dag 195: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking"
en "Dag 196: Abraham Hicks en de Wet van de Aantrekking (Deel 2)"


ik stel mezelf tot doel om  verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan hier in deze wereld - door steeds te onderzoeken waar datgene wat ik tracht 'aan te trekken' vandaan komt --- omdat ik besef dat ik niet alleen besta in deze wereld, en dat al wat hier bestaat, in verbinding/relatie staat met alles, en dat dus elke daad/actie een consequentie heeft

ik stel mezelf tot doel om niet blindelings het gevoel van superioriteit dat ik ervaar in mezelf in en als persoonlijke verlangens te vertrouwen  - door te bestaan in en als het besef dat dat gevoel van superioriteit in wezen een zeer gelimiteerde visie/ervaring is op/van de werkelijkheid waarin ik opzettelijk enkel zie wat overeenkomt met mijn verlangens - en daarin mezelf blind houdt in hoe de werkelijkheid echt functionneert

ik besef dat mijn verlangens niet in het centrum staan van de wereld - omdat ik hier besta met ontelbare andere wezens, die, net als ik, hier bestaan, één en gelijk met mezelf

en dus stel ik mezelf tot doel om, in de plaats van mezelf blind te staren op persoonlijke verlangens en op hoe ik mijn omgeving kan gebruiken/aanwenden om die persoonlijke verlangens te bevredigen, stil te staan bij het feit dat deze wereld gedeeld moet worden door al de wezens die hier bestaan en daarin te kijken naar hoe ik best omga met mijn omgeving om ervoor te zorgen dat elk levend wezen kan bestaan op een evenwaardige manier hier op aarde

ik besef dat ik, in en als het participeren in de 'wet van de aantrekking', een systeem van ongelijkheid toesta te bestaan in de wereld, waarin sommigen krijgen wat ze verlangen en dus wat ze willen 'naar zich toe kunnen aantrekken' door middel van hun positie in deze wereld, terwijl anderen moeten afgeven wat ze hebben, en niet eens de middelen hebben om tenminste te overleven

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen hoe de 'wet van de aantrekking' enkel kan leiden tot misbruik - omdat wij allen hier bestaan in een gesloten systeem als de 'planeet aarde' -- waarin het onvermijdelijk is dat, als sommigen iets naar zich aantrekken, anderen iets zullen verliezen --- en dat er dus enkel een wereld kan bestaan waarin elk levend wezen een volwaardig leven kan leiden, in en als welvaart en welzijn, als IEDEREEN zich gewaar is van de consequenties die zich uitspelen in de levens van anderen bij wat wij naar onszelf aantrekken, en als iedereen dus verantwoordelijkheid neemt voor deze hele wereld als een geheel

ik stel mij tot doel om aan te tonen dat 'de wet van de aantrekking' in wezen de 'wet van de blindheid' is - waarin mensen opzettelijk hun ogen sluiten voor de consequenties die zich uitspelen in deze wereld in hun persoonlijke zoektocht naar geluk en welvaart --- en dat mensen daarin de idee dat 'alles energie is' gebruiken als een rechtvaardiging om zichzelf te overtuigen dat misbruik, ellende en lijden niet echt bestaat

ik stel mij tot doel om aan te tonen dat mensen de stelling dat 'alles energie is' enkel gebruiken om als rechtvaardiging te dienen voor het najagen van hun persoonlijke verlangens --- en daarin niet stilstaan bij het gezond verstand dat als 'negatiefheid' in en als het misbruik en de ellende in deze wereld zogezegd niet echt is, dat dat dan wil zeggen dat 'positiefheid' als verlangens en gevoelens van gelukzaligheid ook niet echt is -- en als men bijgevolg, participeert in positieve energie in en als de 'wet van de aantrekking' alsof het wel 'echt' is, men daarin impliceert dat negatieve energie ook 'echt' is --- en dat dat het bewijs is dat ALLE energie enkel geproduceerd wordt in en als en door de menselijke geest en op zich niet werkelijk 'echt' deel uitmaakt van het bestaan als datgene wat wel ECHT is, hetgeen enkel gerealiseerd en ervaren kan worden als men loslaat van de energie van de geest