Probleem:
Gewoontes. Wat zijn gewoontes? Wat is een 'Gewoonte'? Een gewoonte, oftewel 'gewente' en het 'probleem' met/van een 'gewoonte/gewente' is dat het een specifiek 'patroon' is dat ik dagelijks leef, als een 'routine' waar ik aan 'gewend' geraakt ben en dat ik dus nu leef alsof het is 'wie ik ben' -- waarin ik besta in het geloof dat ik dat 'patroon'/'routine' niet mag doorbreken/veranderen omdat ik dan zogezegd 'mezelf' of een 'deel van mezelf' zal 'verliezen'.
Waarom geloof ik dat ik mezelf zal verliezen als ik een 'gewoonte/gewente' doorbreek/stop/verander? Omdat ik de bepaalde specifieke handelingen/bewegingen van de 'gewoonte', van het 'handelings-patroon' heb geassocieerd met innerlijke ervaringen, en daarin dus een relatie heb gevormd met 'wat ik doe' en 'wie ik ben', waarin ik dus geloof dat ik bepaalde dingen moet 'doen' om te kunnen 'zijn' - en waarin ik dus in afscheiding besta van wat ik doe en dus ook van wie ik ben, door niet in elk moment HIER te zijn, mezelf --- maar door te geloven dat ik 'ergens anders' lig, in welbepaalde handelingen, en dat ik die handelingen moet uitvoeren opdat ik 'mezelf' kan zijn/ervaren. Hetgeen op zich absurd is omdat ik wel degelijk HIER ben, in elk moment, wat ik ook doe.
Het probleem in dit leven van/in gewoontes is eerst en vooral dat ik leef volgens een bepaald 'programma'/'patroon', dag in en dag uit, zonder te weten waarom of waar dat programma vandaan komt, wie ik ben in en als dat programma en wat de consequenties zijn van het leven in en als dat programma. Ik weet, vanaf het moment dat ik opsta, al hoe ik mij zal voelen doorheen de dag, er komen allerlei beelden op in mijn geest vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe in de ochtend, die mij een beeld schetsen van hoe ik mij zal voelen in alle verschillende 'voorspelbare' situaties die zich zullen voordoen doorheen de dag. ik zal eerst even blijven liggen nadat mijn wekker afgelopen is, tot ik wel MOET opstaan als ik niet te laat wil zijn op mijn werk, dan sta ik op met een lichte irritatie, ik wandel naar de badkamer, poets mijn tanden, ga naar beneden, maak mijn voorbereidingen op precies dezelfde manier als de dag voordien, rook nog een sigaretje alvorens naar het werk te vertrekken en stap dan de deur uit met mijn fiets met een geïrriteerd gevoel, terwijl ik in mijn geest/gedachten 'alweer' een 'slopende, voorspelbare, saaie werkdag' tegemoet rijdt, waarin alles precies hetzelfde zal zijn als de dag ervoor en de week ervoor.
Doorheen de dag ervaar ik een algemeen gevoel van irritatie en ik denk soms 'waarom leef ik eigenlijk?', 'het is altijd hetzelfde', ik voel mij 'leeggezogen', 'uitgerekt', alsof ik vastzit in een eindeloze herhaling van steeds dezelfde betekenisloze handelingen, tot ik sterf.... en dat was dan 'mijn leven'.
En wat er uiteindelijk gebeurt is dat ik niet 'leef', ik ben een systeem/programma die leeft volgens een voorbepaald patroon waar ik doorheen mijn leven aan 'gewent' geraakt ben zonder het te beseffen, waarin ik mij 'gevangen' voel in dat 'patroon', in die 'handelingen', in het werk dat ik doe, in de voorspelbaarheid van hoe mijn dag zal verlopen --- omdat ik, vanaf ik 's ochtends wakker wordt, er al vanuit ga dat het 'juist hetzelfde' zal zijn als de dag voordien, en de dag daarvoor, en de dag daarvoor,...
En ik merk van mezelf dat ik een 'gewoonte-beest' geworden ben - dat ik in zekere zin opzettelijk vasthoudt aan die gewoontes/patronen/handelingen omdat ik het gevoel heb dat ze mij 'definieren' --- dat ik dat patroon wel 'moet' volgen omdat ik anders 'mezelf' niet kan zijn. En dat ik met andere woorden wel 'moet' denken aan hoe mijn dag zal verlopen in de ochtend en voor mezelf als het ware het 'script' al uitlijnen dat ik zal bewandelen, gebaseerd op de 'scripts' die ik al bewandeld heb in het verleden. Ik heb het gevoel dat als ik dat patroon zal doorbreken, dat ik niet meer zal kunnen bestaan.
Dit indiceert toch een groot probleem, omdat... ik ben HIER, ik besta HIER, waarom zou ik in godsnaam elke dag dezelfde handelingen moeten uitvoeren om te 'bestaan', terwijl ik zowieso al besta, HIER, wat ik ook doe --- dus, hoe komt het dat ik die simpele waarheid/realiteit altijd heb gemist? Waarom is het dat ik mezelf volledig heb geïdentificeerd met 'gewoontes'/'patronen' - en werkelijk geloof dat ik zonder die gewoontes/patronen, als de continue herhaling van het verleden, niet zou kunnen 'bestaan'?
De gevolgen van dit probleem is dat ik mezelf volledig afsluit/afscheid van de realiteit, omdat ik 'vastzit' in 'mijn realiteit', 'mijn wereldje' van gewoontes/patronen als wat ik GELOOF nodig te hebben om 'mezelf' te zijn --- waardoor ik dus niet in staat ben om 'op te letten', om mij bezig te houden met mijn omgeving, om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn omgeving of om te doen wat het beste is voor mijn omgeving - omdat ik dus blijkbaar geloof dat mijn kleine persoonlijke 'wereldje' als de herhaling van bepaalde handelingen waar ik persoonlijk waarde aan heb gehecht, belangrijker is dan DE wereld die hier bestaat.
Waarom is een Gewoonte?
Ik heb dus al vastgesteld dat een gewoonte een 'vaste structuur' is van specifieke 'handelingen' - waarom zou ik dus die vaste structuur volgen? Omdat ik op zoek ben en verlang naar 'structuur' buiten mezelf omdat ik het gevoel heb dat ik die 'structuur'/vastheid/stabiliteit/betrouwbaarheid/stevigheid mis in mezelf - en dus 'externaliseer' ik die structuur om mezelf een GEVOEL van veiligheid, stabiliteit en structuur te geven.
Dit gaat terug naar mijn 'kindertijd' en bepaalde herinneringen waarin ik het gevoel had dat ik 'geen voet/grond had om op te staan', dat ik ergens 'met mijn mond vol tanden stond', ik had het gevoel dat ik 'uitgelachen' werd en ik voelde mij overspoeld door angst en schaamte -- ik had het gevoel dat ik 'geen houvast' had en had angst van wat er zal/zou gebeuren met mij in de toekomst... Zal ik gepest worden? Zal ik weggeduwd/uitgespuwd worden door de groep? Zal ik alleen achterblijven? Zal ik dit wel overleven? En vanuit die ervaring ging ik op zoek naar een 'houvast', als een specifieke handeling, waar ik mezelf in kon 'verbergen', waar ik mijn angst achter kon verbergen --- zoals bijvoorbeeld het eten tijdens de lunch of de speeltijd. Eten was voornamelijk mijn punt van 'comfort', iets waar ik mezelf achter kon 'verbergen', iets waar ik al mijn aandacht kon op concentreren zodat ik een excuus zou hebben om mezelf even helemaal weg te halen uit de 'realiteit' van de angst die ik ervoer in mezelf tegenover 'de andere kinderen'.
Maar wat ik daarin echter nooit besefte was hoe ik door die relatie te vormen en voeden in mijn geest, van het verbergen van mijn angsten achter een bepaalde handeling, een heel 'leven'/bestaan heb opgebouwd waarin ik enkel nog besta in en als gewoontes, als het constante zoeken naar die 'houvast'/'structuur' buiten mezelf in en als het geloof dat ik die 'gewoontes'/patronen nodig heb om 'veiligheid' te kunnen ervaren.
Oplossing
De oplossing ligt in het detecteren van de angsten en, in de plaats van mijn angsten te willen verbergen, ze net te confronteren in het besef dat elke angst een deel van mezelf representeert en dus mezelf is - het zou absurd zijn om te willen vluchten van mezelf. De oplossing ligt ook in de omgeving van kinderen die verantwoordelijk is om zulk 'vluchtgedrag' tijdig te detecteren, om het kind te ondersteunen in het voortijdig stoppen van de opbouw/creatie van een 'gewoonte-persoonlijkheid' als een persoonlijke gevangenis.
Op dit moment zijn ouders of leerkrachten echter absoluut niet in staat om deze dynamiek te 'spotten' in hun kinderen, laat staan in zichzelf, omdat ze zelf die ondersteuning nooit gekregen hebben en omdat ze zichzelf die ondersteuning ook nooit gegeven hebben om inzicht te krijgen in hun 'persoonlijkheids-structuren' als de 'verwerkings-mechanismen' van de geest met de innerlijke ervaringen zoals ANGST.
Dus is het van uiterst belang dat ouders en leerkrachten de 'Reis naar Leven' bewandelen, om ten eerste zichzelf te leren kennen en zichzelf te 'zuiveren' van zulk'n 'gedrags-virussen' en mentale/emotionele dysfunctionele relaties - zodat ze in staat zijn hun kinderen efficient te ondersteunen in hun ontwikkeling, om de problemen als het ware 'in de kiem te smoren'.
Tuesday, March 12, 2013
Saturday, March 9, 2013
Dag 225: Hoe intelligent is de Mens werkelijk?
Dit is een verderzetting van "Dag 224: Is het 'dom' om iets niet te weten?"
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik zie het intelligentie personage opkomen, te stoppen en te ademen - en stabiel te blijven in en als mezelf door te beseffen dat 'intelligentie' als een beeld dat ik zie met mijn ogen niet echt is
ik stel mezelf tot doel om intelligentie toe te passen als een echte expressie van wie ik ben in en als mezelf - als het mezelf niet laten beinvloeden door wat mijn ogen zien, omdat ik besef dat alles van wie mensen zijn als wat ik zie, een illusie/leugen is, omdat mensen bestaan in een economisch systeem van competitie waarin ze hun expressie gebruiken als 'attributen' om de 'winnaar' te zijn en 'successvol' te worden door de mensen om zich heen te manipuleren/bespelen
ik besef dat elk mens dat functioneert in het huidige systeem en zich voordoet als een intelligent persoon, maar het huidige systeem kan goedpraten --- niet werkelijk 'intelligent' is en 'intelligentie' misbruikt als een uiterlijke presentatie in functie van persoonlijke glorie/success
ik stel mezelf tot doel om - wanneer en als ik met mensen praat en ik de angst zie opkomen om over te komen/beoordeeld te worden als 'dom', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te definieren in en als het 'intelligentie personage' waarin ik doe alsof ik superieur ben in mijn 'intelligentie' als een manipulatie techniek om aanzien/erkenning/respect/ondersteuning te krijgen van andere mensen --- waardoor ik de angst heb gemanifesteerd dat mensen de leugen zullen doorprikken en inzien dat ik helemaal niet 'superieur' ben als hoe ik mij voordoe
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat, en ik zie de gedachte/backchat opkomen in mijn geest dat zij 'slim/intelligent' zijn, te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf heb laten misleiden/beinvloeden door wat ik zie met mijn ogen, en dat de 'intelligentie' die ik zogezegd 'zie' enkel een beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen en niet werkelijk iets te maken heeft met de eigenlijke inhoud van de woorden die deze mensen spreken
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik de ervaring van inferioriteit zie opkomen in mezelf en de backchat/gedachte dat ik 'niet zo slim/intelligent ben als hen', te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf aan het laten misleiden ben door wat ik zie met mijn ogen --- ik blijf stabiel in mezelf in het besef dat ware intelligentie niets te maken heeft met het beeld dat ik zie met mijn ogen, maar enkel gezien/erkend kan worden in de woorden die mensen spreken als hun 'standpunt' in deze wereld --- en ik besef dat 'intelligentie' als een beoordeling gebaseerd op het beeld dat ik zie met mijn ogen, altijd een opzettelijke manipulatie is die enkel in het teken staat van het 'winnen' in de competitie van het economische systeem en op zich dus compleet waardeloos is, omdat het niet ter ondersteuning bestaat van het leven op aarde maar enkel van de persoonlijke verlangens naar persoonlijke glorie en success
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik angst zie opkomen om een vraag te stellen, en de gedachte/backchat dat 'ze zullen denken dat ik dom ben', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel bestaat vanuit persoonlijke verlangens naar success en roem/aanzien in deze samenleving/het systeem -- ik stel mezelf tot doel om deze angst te stoppen in mezelf en mezelf onvoorwaardelijk uitdrukken in en als zelf-eerlijkheid en mezelf daarin te ondersteunen in het ontwikkelen van mezelf in deze realiteit, om de realiteit te leren kennen door eerlijk te zijn met mezelf over het feit dat ik 'niets weet', omdat al het 'weten' in mezelf altijd aangenomen/aanvaardde kennis en informatie geweest is die ik nooit bevraagd of onderzocht heb
hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf te ondersteunen in mijn proces van het opnieuw leren kennen van de realiteit vanuit de leegte/onschuld van mezelf - omdat ik inzie dat alles dat ik heb aanvaard in mezelf als 'mijn intelligentie', maar kennis en informatie is die ik blindelings heb aanvaard als 'waarheid', zonder zelf ooit enig inzicht te hebben gehad in hoe de realiteit werkelijk functionneert --- en dat ik dus al die aanvaardde kennis en informatie als 'intelligentie' volledig moet loslaten om voor de eerste keer vanuit en als wie ik werkelijk ben als HIER, voor mezelf te zien hoe alles werkt en wat alles wat HIER bestaat echt is
en hierin besef ik dat de angst om beoordeeld te worden als dom en de zelf-onderdrukking uit angst om beoordeeld te worden als dom, een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik mezelf opzettelijk dom houdt door mezelf tegen te houden in het stellen van de vragen die noodzakelijk zijn in het onderzoeken en leren kennen van de realiteit
Ik stel mezelf tot doel om nederigheid te oefenen als een expressie/toepassing van wie ik ben tegenover deze realiteit - en om dus niet mee te spelen in 'competitie' met mensen, maar om voor mezelf te achterhalen wat echt is en hoe de realiteit werkelijk in elkaar zit --- om de woorden die ik spreek op één lijn te plaatsen met wie ik ben in en als mezelf in en als zelf-eerlijkheid, als een levende statement in en als ware zelf-zekerheid
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik zie het intelligentie personage opkomen, te stoppen en te ademen - en stabiel te blijven in en als mezelf door te beseffen dat 'intelligentie' als een beeld dat ik zie met mijn ogen niet echt is
ik stel mezelf tot doel om intelligentie toe te passen als een echte expressie van wie ik ben in en als mezelf - als het mezelf niet laten beinvloeden door wat mijn ogen zien, omdat ik besef dat alles van wie mensen zijn als wat ik zie, een illusie/leugen is, omdat mensen bestaan in een economisch systeem van competitie waarin ze hun expressie gebruiken als 'attributen' om de 'winnaar' te zijn en 'successvol' te worden door de mensen om zich heen te manipuleren/bespelen
ik besef dat elk mens dat functioneert in het huidige systeem en zich voordoet als een intelligent persoon, maar het huidige systeem kan goedpraten --- niet werkelijk 'intelligent' is en 'intelligentie' misbruikt als een uiterlijke presentatie in functie van persoonlijke glorie/success
ik stel mezelf tot doel om - wanneer en als ik met mensen praat en ik de angst zie opkomen om over te komen/beoordeeld te worden als 'dom', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te definieren in en als het 'intelligentie personage' waarin ik doe alsof ik superieur ben in mijn 'intelligentie' als een manipulatie techniek om aanzien/erkenning/respect/ondersteuning te krijgen van andere mensen --- waardoor ik de angst heb gemanifesteerd dat mensen de leugen zullen doorprikken en inzien dat ik helemaal niet 'superieur' ben als hoe ik mij voordoe
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat, en ik zie de gedachte/backchat opkomen in mijn geest dat zij 'slim/intelligent' zijn, te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf heb laten misleiden/beinvloeden door wat ik zie met mijn ogen, en dat de 'intelligentie' die ik zogezegd 'zie' enkel een beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen en niet werkelijk iets te maken heeft met de eigenlijke inhoud van de woorden die deze mensen spreken
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik met mensen praat en ik de ervaring van inferioriteit zie opkomen in mezelf en de backchat/gedachte dat ik 'niet zo slim/intelligent ben als hen', te stoppen en te ademen, en in te zien dat ik mezelf aan het laten misleiden ben door wat ik zie met mijn ogen --- ik blijf stabiel in mezelf in het besef dat ware intelligentie niets te maken heeft met het beeld dat ik zie met mijn ogen, maar enkel gezien/erkend kan worden in de woorden die mensen spreken als hun 'standpunt' in deze wereld --- en ik besef dat 'intelligentie' als een beoordeling gebaseerd op het beeld dat ik zie met mijn ogen, altijd een opzettelijke manipulatie is die enkel in het teken staat van het 'winnen' in de competitie van het economische systeem en op zich dus compleet waardeloos is, omdat het niet ter ondersteuning bestaat van het leven op aarde maar enkel van de persoonlijke verlangens naar persoonlijke glorie en success
ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik angst zie opkomen om een vraag te stellen, en de gedachte/backchat dat 'ze zullen denken dat ik dom ben', te stoppen en te ademen, en in te zien dat die angst enkel bestaat vanuit persoonlijke verlangens naar success en roem/aanzien in deze samenleving/het systeem -- ik stel mezelf tot doel om deze angst te stoppen in mezelf en mezelf onvoorwaardelijk uitdrukken in en als zelf-eerlijkheid en mezelf daarin te ondersteunen in het ontwikkelen van mezelf in deze realiteit, om de realiteit te leren kennen door eerlijk te zijn met mezelf over het feit dat ik 'niets weet', omdat al het 'weten' in mezelf altijd aangenomen/aanvaardde kennis en informatie geweest is die ik nooit bevraagd of onderzocht heb
hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf te ondersteunen in mijn proces van het opnieuw leren kennen van de realiteit vanuit de leegte/onschuld van mezelf - omdat ik inzie dat alles dat ik heb aanvaard in mezelf als 'mijn intelligentie', maar kennis en informatie is die ik blindelings heb aanvaard als 'waarheid', zonder zelf ooit enig inzicht te hebben gehad in hoe de realiteit werkelijk functionneert --- en dat ik dus al die aanvaardde kennis en informatie als 'intelligentie' volledig moet loslaten om voor de eerste keer vanuit en als wie ik werkelijk ben als HIER, voor mezelf te zien hoe alles werkt en wat alles wat HIER bestaat echt is
en hierin besef ik dat de angst om beoordeeld te worden als dom en de zelf-onderdrukking uit angst om beoordeeld te worden als dom, een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik mezelf opzettelijk dom houdt door mezelf tegen te houden in het stellen van de vragen die noodzakelijk zijn in het onderzoeken en leren kennen van de realiteit
Ik stel mezelf tot doel om nederigheid te oefenen als een expressie/toepassing van wie ik ben tegenover deze realiteit - en om dus niet mee te spelen in 'competitie' met mensen, maar om voor mezelf te achterhalen wat echt is en hoe de realiteit werkelijk in elkaar zit --- om de woorden die ik spreek op één lijn te plaatsen met wie ik ben in en als mezelf in en als zelf-eerlijkheid, als een levende statement in en als ware zelf-zekerheid
Friday, March 8, 2013
Dag 224: Is het 'dom' om iets niet te weten?
Dit is een verderzetting van "Dag 223: Hoe is Intelligentie een Masker voor het 'Domme, Kleine Kind'?"
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te gebruiken als een masker om mijn angst om mij een 'dom, klein kind' te voelen achter te verbergen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een 'personage', als een presentatie/projectie van mezelf in de plaats van een fysieke expressie van wie ik ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een polariteit van 'slim' en 'dom' als beoordelingen - en daarin de expressie van 'intelligentie' te gebruiken om mij positief/goed te voelen --- in de plaats van in te zien dat deze vorm van 'intelligentie' een leugen is en dus niet is wie ik werkelijk ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mijn expressie/mezelf heb verborgen achter een masker van 'intelligentie' - en daarin mezelf heb gelimiteerd in het leren kennen van de realiteit in eenheid en gelijkheid met mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb 'dom'/gelimiteerd/kortzichtig heb gehouden door mij voor te doen alsof ik 'intelligent' ben --- in de plaats van 'intelligentie' te leven als 'wie ik ben' in en als zelf-eerlijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als de 'geslotenheid' van de geest als het systeem van kennis en informatie --- in en als de angst om beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf opzettelijk te plaatsen in het personage/gesloten systeem van 'intelligentie', wanneer ik met andere mensen praat --- om mezelf te 'beschermen' van beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat mensen mij zouden zien/beoordelen als 'dom' en mij op basis daarvan zouden afwijzen en 'de-valueren'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als het 'aanvaard worden door andere mensen' en 'ondersteuning/erkenning/respect krijgen van andere mensen' - en daarin mezelf te hebben toegestaan zelf-oneerlijk te zijn door mezelf te verschuilen achter een masker/personage van 'intelligentie' om andere mensen te manipuleren zodat ze mij zouden aanvaarden/ondersteunen/respecteren/erkennen --- in de plaats van 'intelligentie' te leven als de praktische toepassing van alleen staan in mezelf en het onvoorwaardelijk onderzoeken van de realiteit vanuit mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de consequenties van deze leugenachtige vorm van 'intelligentie' is dat ik een realiteit heb gecreëerd waarin mensen niet vertrouwd kunnen worden op hun woorden, omdat die woorden niet gebaseerd zijn op werkelijk inzicht in en onderzoek van de realiteit, maar op het ego dat zich wil voordoen als 'superieur' en dat op zoek is naar persoonlijke erkenning/bevestiging/ondersteuning/respect in en als het verspreiden van 'kennis' en 'informatie' over de realiteit - zonder die kennis en informatie ooit werkelijk te bevragen of te toetsen aan de eigenlijke realiteit
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat als ik mezelf niet verberg achter een masker van 'intelligentie' - dat mensen zullen zien dat ik 'dom' ben en mij zullen beoordelen als 'dom' en mij zullen afkeuren/afwijzen/onderwaarderen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'iets niet weten' of 'iets niet kunnen' te associeren met het woord 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'iets niet weten of kunnen' te associeren met de ervaring van angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een polariteit in mezelf te creëren door 'iets niet weten of kunnen' te associeren met het woord 'dom' en de ervaring van angst --- en daarbij het verlangen te creëren naar de ervaring van opwinding die ik heb geassocieerd met het woord 'slim'/'intelligent'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren/beinvloeden door het schoolsysteem waarin ik beoordeeld werd als 'dom' of 'slim', 'goed' of 'slecht', 'positief' of 'negatief' op basis van of ik al dan niet iets 'weet' of 'kan' --- en nooit te hebben ingezien hoe het schoolsysteem hierin bijdraagt aan het 'dom' houden van kinderen, door de angst in kinderen te programmeren om vragen te stellen en dus te laten zien dat ze 'iets niet weten' uit angst om beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door het schoolsysteem om angst te hebben om 'iets niet te weten' - en daarin te liegen over 'wie ik ben' door mij voor te doen alsof ik 'intelligent' ben en dat ik 'alles weet' --- in de plaats van in te zien hoe ik mezelf daarin gesaboteerd heb om werkelijk iets te leren en te groeien in mijn ontwikkeling als levend wezen op aarde en mijn capaciteit om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat mensen die mij beoordelen als 'dom' wanneer ik laat merken dat ik iets niet weet - reageren vanuit hun angst om beoordeeld/gezien te worden als 'dom' --- en in te zien dat ik dus niet werkelijk 'dom' ben, omdat beoordelingen altijd afkomstig zijn vanuit het individu en altijd te maken hebben met wat er leeft in het individu
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'dom' te definieren in en als 'iets niet weten', als een beoordeling die in de geest bestaat in functie van 'competitie' --- in de plaats van in te zien dat wat werkelijk 'dom' is, is hoe de mens zichzelf voordoet als een 'intelligent wezen' in en als 'kennis en informatie' over 'goed/slecht', 'juist/fout' en 'positief/negatief', zonder werkelijk enig inzicht te hebben in hoe de realiteit werkelijk functionneert - en hoe de mens gelooft dat hij superieur is aan de werkelijkheid omwille van zijn zogezegde 'intelligentie' als kennis en informatie in de geest, maar tegelijkertijd de hele natuurlijke wereld verwoest door absoluut geen inzicht te hebben in hoe de realiteit functionneert en daardoor op een compleet dysfunctionele manier in relatie te staan met zijn omgeving
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de connectie te maken in mijn geest tussen de gedachte/backchat dat een ander misschien denkt dat ik dom ben en toekomstprojecties waarin ik mij inbeeld dat iedereen mij aan de kant zal schuiven en dat niemand nog in mij geinteresseerd zal zijn, dat ik 'van de sociale ladder zal vallen' en dan niet rijk en successvol zal kunnen zijn in deze wereld/samenleving
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' in mijn geest te verbinden met 'sociale status' en 'aanzien'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een uiterlijke presentatie van mezelf als 'intelligentie' te gebruiken om rijk en successvol te worden in deze wereld door gebruik te maken van 'connecties' en 'relaties' met andere mensen -- en daarin de angst in mezelf te hebben gecreëerd dat mensen mij zouden beoordelen als 'dom' en mij dus niet als een 'connectie' zullen willen hebben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'intelligentie' te verbinden met het woord 'gelijkheid' --- door 'intelligentie' als het bezitten van veel kennis en informatie te willen gebruiken om 'gelijk te staan' aan andere 'volwassenen' in deze wereld die ik in mijn geest gedefineerd heb als 'intelligent' en 'superieur' aan het kind in mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een perceptie van 'volwassenen' die ik zie met mijn ogen te hebben gecreëerd in mezelf in en als het geloof dat 'volwassenen intelligenter zijn dan ik' omdat ze 'veel weten' - en op basis van die perceptie moeite te doen om ook 'intelligent' te lijken om die 'volwassenen' ervan te overtuigen dat ik 'hun gelijke' ben en dat ik hun 'respect' verdien - in de plaats van in te zien dat deze perceptie gebaseerd is op mijn voorgeprogrammeerde ervaring tijdens mijn kindertijd waarin 'volwassenen' geen 'respect' hadden voor mij en mij niet zagen als hun 'gelijke' omdat zij 'kind zijn' in hun geest gelijk stelden aan 'minderwaardigheid'/'inferieure intelligentie' en 'domheid', net zoals ik in mijn geest automatisch de connectie maakte tussen 'volwassen zijn' en 'superieure intelligentie'/'meerwaardigheid' -- waarin ik hen niet zag als de wezens die ze zijn en zij mij niet zagen als het wezen dat ik ben, in eenheid en gelijkheid omdat we ons beiden blind staarden op een beeld en een voorgeprogrammeerde definitie/beoordeling over dat beeld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb geprogrammeerd/laten programmeren om blindelings alles wat 'volwassenen', als een beeld dat ik zie met mijn ogen, zeggen te definieren en aan te nemen als 'intelligent' en automatisch respect te hebben voor 'volwassenen' en al wat ze zeggen --- en dat ik daarom mij nooit werkelijk vragen gesteld heb bij de waarachtigheid en fysieke toetsbaarheid van hun woorden, maar blindelings erop heb vertrouwd dat 'alles wat volwassenen zeggen, de waarheid is', en hun woorden heb gevolgd en gekopieerd in mezelf in en als mijn persoonlijke verlangen om 'ook zo intelligent te zijn' en ook hun 'respect' te krijgen --- in de plaats van in te zien hoe ik mezelf heb laten misleiden en bedriegen door het beeld dat ik zie met mijn ogen en de voorgeprogrammeerde beoordelingen/definities over dat beeld en dat 'intelligentie' dus nooit werkelijk iets te maken heeft gehad met wie een wezen is vanbinnen maar enkel een voorgeprogrammeerde beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen, en dat mijn perceptie van een 'intelligent persoon' veel meer bepaald wordt door hoe die persoon eruit ziet, hoe hij/zij spreekt, de tonaliteit van hun stem, hun leeftijd, het geslacht, etc, dan de eigenlijke inhoud van de woorden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een uiterlijk beeld - door te geloven dat ik 'intelligent' ben zolang ik grote woorden en complexe zinsbouwen en associaties kan gebruiken in wat ik zeg, waarin het op zich niet veel uitmaakt wat ik precies zeg, maar eerder HOE ik het zeg --- en nooit te hebben ingezien dat ik, door deze vorm van bedrog te hebben toegestaan te bestaan in mezelf naar andere mensen toe, mezelf ook heb laten bedriegen en bespelen door andere mensen die bepaalde technieken gebruiken om mijn voorgeprogrammeerde reacties en beoordelingen in mijn geest in verband met 'intelligentie' te bespelen en manipuleren om mij ervan te overtuigen dat zij 'intelligent' zijn en 'weten waar ze het over hebben', zoals politici, religieuze leiders, economisten, etc --- zodat ik respect en aanzien zou hebben voor hen en hen zou vertrouwen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'intelligentie' nooit werkelijk bestaan heeft omdat de definitie van 'intelligentie' volledig bepaald is door een uiterlijke schijn/perceptie/interpretatie van een beeld dat ik zie met mijn ogen en daarom maar een 'attribuut' is dat mensen gebruiken om te 'competeren' met andere mensen om te 'winnen' in het globale 'markt-systeem'
Intelligentie als competitie
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te competeren met mensen in/met de woorden die ik spreek - en daardoor niet stil te staan bij wat ik eigenlijk zeg en de impact van mijn woorden op mijn omgeving, door woorden te misbruiken om mensen te manipuleren om hun vertrouwen en respect te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd woorden te misbruiken door te spreken vanuit een verlangen naar respect, vertrouwen en erkenning - en totaal niet stil te staan bij of wat ik zeg wel iets te maken heeft met de realiteit en ondersteunend is voor de realiteit
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de woorden die ik spreek door woorden te gebruiken als 'attributen' in mijn zoektocht/verlangen naar aanzien, success, respect en erkenning -- en daarin nooit te hebben ingezien hoe woorden de basis vormen van communicatie tussen mensen, hetgeen de basis vormt voor het leven op aarde, en dat als ik niet waarachtig en integer/eerlijk ben in de woorden die ik spreek, ik ook een oneerlijk, leugenachtig en oninteger systeem toesta te bestaan en creëer
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de woorden die ik spreek door niet stil te staan bij de impact van mijn woorden, door niet in te zien dat ik een participant ben in het systeem en dat ik dus bijdraag aan het vormen van dat systeem door middel van mijn participatie/communicatie via de woorden die ik spreek tegenover mensen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid te abdiceren voor de woorden die ik spreek en de impact van mijn woorden op mijn omgeving -- door mezelf te hebben laten programmeren tijdens mijn kindertijd in en als het geloof dat ik 'minderwaardig', 'oninteressant' en 'inferieur' ben, omdat dat is hoe de samenleving kinderen definieert zonder in te zien hoe de kindertijd de meest cruciale/definierende periode is in het vormgeven van 'wie' een wezen/mens zal worden voor de rest van zijn leven --- en dat, als we kinderen impliciet aanleren dat ze niets 'in de pap te brokken hebben' en dat hun woorden/expressie inferieur/minderwaardig is, dan leren we hen om zowel als kinderen als volwassenen, hun verantwoordelijkheid te abdiceren in hun participatie in het systeem van het leven op aarde
wordt vervolgd in Dag 225
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te gebruiken als een masker om mijn angst om mij een 'dom, klein kind' te voelen achter te verbergen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een 'personage', als een presentatie/projectie van mezelf in de plaats van een fysieke expressie van wie ik ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een polariteit van 'slim' en 'dom' als beoordelingen - en daarin de expressie van 'intelligentie' te gebruiken om mij positief/goed te voelen --- in de plaats van in te zien dat deze vorm van 'intelligentie' een leugen is en dus niet is wie ik werkelijk ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mijn expressie/mezelf heb verborgen achter een masker van 'intelligentie' - en daarin mezelf heb gelimiteerd in het leren kennen van de realiteit in eenheid en gelijkheid met mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb 'dom'/gelimiteerd/kortzichtig heb gehouden door mij voor te doen alsof ik 'intelligent' ben --- in de plaats van 'intelligentie' te leven als 'wie ik ben' in en als zelf-eerlijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als de 'geslotenheid' van de geest als het systeem van kennis en informatie --- in en als de angst om beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf opzettelijk te plaatsen in het personage/gesloten systeem van 'intelligentie', wanneer ik met andere mensen praat --- om mezelf te 'beschermen' van beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat mensen mij zouden zien/beoordelen als 'dom' en mij op basis daarvan zouden afwijzen en 'de-valueren'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als het 'aanvaard worden door andere mensen' en 'ondersteuning/erkenning/respect krijgen van andere mensen' - en daarin mezelf te hebben toegestaan zelf-oneerlijk te zijn door mezelf te verschuilen achter een masker/personage van 'intelligentie' om andere mensen te manipuleren zodat ze mij zouden aanvaarden/ondersteunen/respecteren/erkennen --- in de plaats van 'intelligentie' te leven als de praktische toepassing van alleen staan in mezelf en het onvoorwaardelijk onderzoeken van de realiteit vanuit mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de consequenties van deze leugenachtige vorm van 'intelligentie' is dat ik een realiteit heb gecreëerd waarin mensen niet vertrouwd kunnen worden op hun woorden, omdat die woorden niet gebaseerd zijn op werkelijk inzicht in en onderzoek van de realiteit, maar op het ego dat zich wil voordoen als 'superieur' en dat op zoek is naar persoonlijke erkenning/bevestiging/ondersteuning/respect in en als het verspreiden van 'kennis' en 'informatie' over de realiteit - zonder die kennis en informatie ooit werkelijk te bevragen of te toetsen aan de eigenlijke realiteit
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat als ik mezelf niet verberg achter een masker van 'intelligentie' - dat mensen zullen zien dat ik 'dom' ben en mij zullen beoordelen als 'dom' en mij zullen afkeuren/afwijzen/onderwaarderen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'iets niet weten' of 'iets niet kunnen' te associeren met het woord 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'iets niet weten of kunnen' te associeren met de ervaring van angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een polariteit in mezelf te creëren door 'iets niet weten of kunnen' te associeren met het woord 'dom' en de ervaring van angst --- en daarbij het verlangen te creëren naar de ervaring van opwinding die ik heb geassocieerd met het woord 'slim'/'intelligent'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren/beinvloeden door het schoolsysteem waarin ik beoordeeld werd als 'dom' of 'slim', 'goed' of 'slecht', 'positief' of 'negatief' op basis van of ik al dan niet iets 'weet' of 'kan' --- en nooit te hebben ingezien hoe het schoolsysteem hierin bijdraagt aan het 'dom' houden van kinderen, door de angst in kinderen te programmeren om vragen te stellen en dus te laten zien dat ze 'iets niet weten' uit angst om beoordeeld te worden als 'dom'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door het schoolsysteem om angst te hebben om 'iets niet te weten' - en daarin te liegen over 'wie ik ben' door mij voor te doen alsof ik 'intelligent' ben en dat ik 'alles weet' --- in de plaats van in te zien hoe ik mezelf daarin gesaboteerd heb om werkelijk iets te leren en te groeien in mijn ontwikkeling als levend wezen op aarde en mijn capaciteit om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat mensen die mij beoordelen als 'dom' wanneer ik laat merken dat ik iets niet weet - reageren vanuit hun angst om beoordeeld/gezien te worden als 'dom' --- en in te zien dat ik dus niet werkelijk 'dom' ben, omdat beoordelingen altijd afkomstig zijn vanuit het individu en altijd te maken hebben met wat er leeft in het individu
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'dom' te definieren in en als 'iets niet weten', als een beoordeling die in de geest bestaat in functie van 'competitie' --- in de plaats van in te zien dat wat werkelijk 'dom' is, is hoe de mens zichzelf voordoet als een 'intelligent wezen' in en als 'kennis en informatie' over 'goed/slecht', 'juist/fout' en 'positief/negatief', zonder werkelijk enig inzicht te hebben in hoe de realiteit werkelijk functionneert - en hoe de mens gelooft dat hij superieur is aan de werkelijkheid omwille van zijn zogezegde 'intelligentie' als kennis en informatie in de geest, maar tegelijkertijd de hele natuurlijke wereld verwoest door absoluut geen inzicht te hebben in hoe de realiteit functionneert en daardoor op een compleet dysfunctionele manier in relatie te staan met zijn omgeving
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de connectie te maken in mijn geest tussen de gedachte/backchat dat een ander misschien denkt dat ik dom ben en toekomstprojecties waarin ik mij inbeeld dat iedereen mij aan de kant zal schuiven en dat niemand nog in mij geinteresseerd zal zijn, dat ik 'van de sociale ladder zal vallen' en dan niet rijk en successvol zal kunnen zijn in deze wereld/samenleving
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' in mijn geest te verbinden met 'sociale status' en 'aanzien'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een uiterlijke presentatie van mezelf als 'intelligentie' te gebruiken om rijk en successvol te worden in deze wereld door gebruik te maken van 'connecties' en 'relaties' met andere mensen -- en daarin de angst in mezelf te hebben gecreëerd dat mensen mij zouden beoordelen als 'dom' en mij dus niet als een 'connectie' zullen willen hebben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het woord 'intelligentie' te verbinden met het woord 'gelijkheid' --- door 'intelligentie' als het bezitten van veel kennis en informatie te willen gebruiken om 'gelijk te staan' aan andere 'volwassenen' in deze wereld die ik in mijn geest gedefineerd heb als 'intelligent' en 'superieur' aan het kind in mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een perceptie van 'volwassenen' die ik zie met mijn ogen te hebben gecreëerd in mezelf in en als het geloof dat 'volwassenen intelligenter zijn dan ik' omdat ze 'veel weten' - en op basis van die perceptie moeite te doen om ook 'intelligent' te lijken om die 'volwassenen' ervan te overtuigen dat ik 'hun gelijke' ben en dat ik hun 'respect' verdien - in de plaats van in te zien dat deze perceptie gebaseerd is op mijn voorgeprogrammeerde ervaring tijdens mijn kindertijd waarin 'volwassenen' geen 'respect' hadden voor mij en mij niet zagen als hun 'gelijke' omdat zij 'kind zijn' in hun geest gelijk stelden aan 'minderwaardigheid'/'inferieure intelligentie' en 'domheid', net zoals ik in mijn geest automatisch de connectie maakte tussen 'volwassen zijn' en 'superieure intelligentie'/'meerwaardigheid' -- waarin ik hen niet zag als de wezens die ze zijn en zij mij niet zagen als het wezen dat ik ben, in eenheid en gelijkheid omdat we ons beiden blind staarden op een beeld en een voorgeprogrammeerde definitie/beoordeling over dat beeld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb geprogrammeerd/laten programmeren om blindelings alles wat 'volwassenen', als een beeld dat ik zie met mijn ogen, zeggen te definieren en aan te nemen als 'intelligent' en automatisch respect te hebben voor 'volwassenen' en al wat ze zeggen --- en dat ik daarom mij nooit werkelijk vragen gesteld heb bij de waarachtigheid en fysieke toetsbaarheid van hun woorden, maar blindelings erop heb vertrouwd dat 'alles wat volwassenen zeggen, de waarheid is', en hun woorden heb gevolgd en gekopieerd in mezelf in en als mijn persoonlijke verlangen om 'ook zo intelligent te zijn' en ook hun 'respect' te krijgen --- in de plaats van in te zien hoe ik mezelf heb laten misleiden en bedriegen door het beeld dat ik zie met mijn ogen en de voorgeprogrammeerde beoordelingen/definities over dat beeld en dat 'intelligentie' dus nooit werkelijk iets te maken heeft gehad met wie een wezen is vanbinnen maar enkel een voorgeprogrammeerde beoordeling is over het beeld dat ik zie met mijn ogen, en dat mijn perceptie van een 'intelligent persoon' veel meer bepaald wordt door hoe die persoon eruit ziet, hoe hij/zij spreekt, de tonaliteit van hun stem, hun leeftijd, het geslacht, etc, dan de eigenlijke inhoud van de woorden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'intelligentie' te definieren in en als een uiterlijk beeld - door te geloven dat ik 'intelligent' ben zolang ik grote woorden en complexe zinsbouwen en associaties kan gebruiken in wat ik zeg, waarin het op zich niet veel uitmaakt wat ik precies zeg, maar eerder HOE ik het zeg --- en nooit te hebben ingezien dat ik, door deze vorm van bedrog te hebben toegestaan te bestaan in mezelf naar andere mensen toe, mezelf ook heb laten bedriegen en bespelen door andere mensen die bepaalde technieken gebruiken om mijn voorgeprogrammeerde reacties en beoordelingen in mijn geest in verband met 'intelligentie' te bespelen en manipuleren om mij ervan te overtuigen dat zij 'intelligent' zijn en 'weten waar ze het over hebben', zoals politici, religieuze leiders, economisten, etc --- zodat ik respect en aanzien zou hebben voor hen en hen zou vertrouwen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'intelligentie' nooit werkelijk bestaan heeft omdat de definitie van 'intelligentie' volledig bepaald is door een uiterlijke schijn/perceptie/interpretatie van een beeld dat ik zie met mijn ogen en daarom maar een 'attribuut' is dat mensen gebruiken om te 'competeren' met andere mensen om te 'winnen' in het globale 'markt-systeem'
Intelligentie als competitie
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te competeren met mensen in/met de woorden die ik spreek - en daardoor niet stil te staan bij wat ik eigenlijk zeg en de impact van mijn woorden op mijn omgeving, door woorden te misbruiken om mensen te manipuleren om hun vertrouwen en respect te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd woorden te misbruiken door te spreken vanuit een verlangen naar respect, vertrouwen en erkenning - en totaal niet stil te staan bij of wat ik zeg wel iets te maken heeft met de realiteit en ondersteunend is voor de realiteit
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de woorden die ik spreek door woorden te gebruiken als 'attributen' in mijn zoektocht/verlangen naar aanzien, success, respect en erkenning -- en daarin nooit te hebben ingezien hoe woorden de basis vormen van communicatie tussen mensen, hetgeen de basis vormt voor het leven op aarde, en dat als ik niet waarachtig en integer/eerlijk ben in de woorden die ik spreek, ik ook een oneerlijk, leugenachtig en oninteger systeem toesta te bestaan en creëer
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de woorden die ik spreek door niet stil te staan bij de impact van mijn woorden, door niet in te zien dat ik een participant ben in het systeem en dat ik dus bijdraag aan het vormen van dat systeem door middel van mijn participatie/communicatie via de woorden die ik spreek tegenover mensen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid te abdiceren voor de woorden die ik spreek en de impact van mijn woorden op mijn omgeving -- door mezelf te hebben laten programmeren tijdens mijn kindertijd in en als het geloof dat ik 'minderwaardig', 'oninteressant' en 'inferieur' ben, omdat dat is hoe de samenleving kinderen definieert zonder in te zien hoe de kindertijd de meest cruciale/definierende periode is in het vormgeven van 'wie' een wezen/mens zal worden voor de rest van zijn leven --- en dat, als we kinderen impliciet aanleren dat ze niets 'in de pap te brokken hebben' en dat hun woorden/expressie inferieur/minderwaardig is, dan leren we hen om zowel als kinderen als volwassenen, hun verantwoordelijkheid te abdiceren in hun participatie in het systeem van het leven op aarde
wordt vervolgd in Dag 225
Thursday, March 7, 2013
Dag 223: Hoe is Intelligentie een Masker voor het 'Domme, Kleine Kind'?
Dit is een verderzetting op "Dag 222: Waarom heb ik nog niets geleerd in 25 jaar?"
In mijn vorige blog heb ik gekeken naar een eigenaardige ervaring van zelf-sabotage in mijn bestaan/leerproces in mijn leven hier op aarde - hoe ik opzettelijk DOE ALSOF ik 'intelligent' ben, en mezelf dus verberg achter een uiterlijke presentatie van 'intelligentie' als het 'weten wat ik doe', 'weten wat goed/slecht en juist/fout is' en 'zelf-zekerheid' in mijn daden en woorden in de samenleving/omgeving waarin ik mij bevind -- als een vlucht van de ervaring van mezelf tijdens mijn kindertijd waarin ik de indruk had dat mijn omgeving mij zag als 'dom', 'onbeduidend' en 'onwetend' omdat ik 'maar een kind' was en dus 'niets wist' en dus zogezegd 'niets interessants te vertellen had'.
Wat eigenaardig is in deze situatie van volwassenen die wat kinderen te zeggen hebben en de expressie van kinderen 'oninteressant' vinden omdat kinderen 'niets weten' en dus zogezegd niets van 'waarde' te vertellen hebben 'over' de wereld/realiteit - is dat dit impliceert dat 'volwassenen' op zoek zijn naar iemand waar ze naar kunnen luisteren, ze zijn op zoek naar leiding en richting van iemand buiten zichzelf, ze zijn op zoek naar iemand die hen iets kan vertellen wat ze nog niet weten, naar iemand die 'zelf-zeker' is in wat hij/zij te vertellen heeft over deze realiteit -- ze zijn op zoek naar 'iets' in wat een ander te vertellen hebben, en dat 'iets' vinden ze niet in wat een kind te vertellen heeft, dus ervaren ze kinderen als 'oninteressant' en voelen ze zich niet 'aangetrokken'/gestimuleerd/gemotiveerd om te luisteren naar een kind (we weten immers goed genoeg dat wat onze kinderen ons te vertellen hebben niets meer kan zijn dan wat we er zelf in geprogrammeerd hebben door middel van onze woorden - waardoor een 'kind' zogezegd pas 'interessant' wordt wanneer het ouder is en 'levens-ervaring' heeft opgedaan, en het maw 'input' heeft gekregen van verschillende richtingen/mensen/culturen).
Mensen zitten in een polariteit van langs de ene kant het 'onder-waarderen' en 'aan de kant schuiven'/'negeren' van wezens die 'minder' ervaring/kennis/informatie hebben - en langs de andere kant het 'over-waarderen' en op een voetstuk plaatsen van wezens die 'meer' kennis/ervaring/informatie hebben. En het is door deze polariteit dat kinderen leren dat ze blijkbaar 'minder-waardig' en 'oninteressant'/'onbeduidend' zijn omdat ze 'niets weten' -- waardoor in hen dezelfde polariteit geprogrammeerd wordt omdat ze dan zelf ook op zoek zullen gaan naar het vergaren van 'meer' informatie/kennis/ervaring om zogezegd 'meer waard' te zijn.
Dit is hoe ik zelf geleerd heb om mezelf te 'beschermen' van 'onder-gewaardeerd' te worden door mij zelf-zeker voor te doen in 'wat ik te vertellen heb', 'wat ik kan/doe' en 'wat ik weet/ken' --- ook al, als ik eerlijk ben met mezelf, is al wat ik ken, weet en kan/doe, gekopieerd/geleerd/overgenomen is van 'andere mensen' en kan ik met andere woorden niet werkelijk 'zeker' zijn van wat ik ken, weet en kan/doe.
Hierin heb ik mezelf in een polariteit geplaatst in mezelf van mij langs de ene kant 'zelf-zeker' en 'intelligent' voor te doen als wat ik GELOOF over 'wie ik ben' als het beeld dat ik van mezelf presenteer - en lang de andere kant mij zeer 'onzelfzeker' en 'dom' te voelen vanbinnen --- waardoor/waarin ik mezelf in een 'zoektocht' heb geplaatst naar die 'zekerheid' in andere mensen en op die manier mezelf heb gesaboteerd in mijn leerproces als het ontwikkelen van innerlijke zekerheid en vertrouwen door mezelf in die persoonlijkheid van 'ik weet alles' vast te zetten en het voor mezelf dus onmogelijk te maken om nog werkelijk iets bij te leren of te groeien omdat ik niet wil onderkennen dat ik eigenlijk nog steeds een 'klein kind' ben in de zin van dat ik nooit werkelijk 'gegroeid' ben in mijn 'bewustzijn' omdat al wat ik denk/geloof te 'weten' over de 'wereld' enkel aangenomen/gekopieerde kennis en informatie is zonder enige vorm van zelf-inzicht of begrip --- aangezien ik alle kennis en informatie die mij 'aangeleerd' werd steeds heb aangegrepen als een 'attribuut' in het opbouwen van mijn 'personage' van 'een intelligent persoon', waardoor ik de tijd nooit nam om wat ik heb geleerd te toetsen aan de realiteit om er voor mezelf achter te komen hoe alles werkt en wat eigenlijk echt is.
Wordt vervolgd in Dag 224
In mijn vorige blog heb ik gekeken naar een eigenaardige ervaring van zelf-sabotage in mijn bestaan/leerproces in mijn leven hier op aarde - hoe ik opzettelijk DOE ALSOF ik 'intelligent' ben, en mezelf dus verberg achter een uiterlijke presentatie van 'intelligentie' als het 'weten wat ik doe', 'weten wat goed/slecht en juist/fout is' en 'zelf-zekerheid' in mijn daden en woorden in de samenleving/omgeving waarin ik mij bevind -- als een vlucht van de ervaring van mezelf tijdens mijn kindertijd waarin ik de indruk had dat mijn omgeving mij zag als 'dom', 'onbeduidend' en 'onwetend' omdat ik 'maar een kind' was en dus 'niets wist' en dus zogezegd 'niets interessants te vertellen had'.
Wat eigenaardig is in deze situatie van volwassenen die wat kinderen te zeggen hebben en de expressie van kinderen 'oninteressant' vinden omdat kinderen 'niets weten' en dus zogezegd niets van 'waarde' te vertellen hebben 'over' de wereld/realiteit - is dat dit impliceert dat 'volwassenen' op zoek zijn naar iemand waar ze naar kunnen luisteren, ze zijn op zoek naar leiding en richting van iemand buiten zichzelf, ze zijn op zoek naar iemand die hen iets kan vertellen wat ze nog niet weten, naar iemand die 'zelf-zeker' is in wat hij/zij te vertellen heeft over deze realiteit -- ze zijn op zoek naar 'iets' in wat een ander te vertellen hebben, en dat 'iets' vinden ze niet in wat een kind te vertellen heeft, dus ervaren ze kinderen als 'oninteressant' en voelen ze zich niet 'aangetrokken'/gestimuleerd/gemotiveerd om te luisteren naar een kind (we weten immers goed genoeg dat wat onze kinderen ons te vertellen hebben niets meer kan zijn dan wat we er zelf in geprogrammeerd hebben door middel van onze woorden - waardoor een 'kind' zogezegd pas 'interessant' wordt wanneer het ouder is en 'levens-ervaring' heeft opgedaan, en het maw 'input' heeft gekregen van verschillende richtingen/mensen/culturen).
Mensen zitten in een polariteit van langs de ene kant het 'onder-waarderen' en 'aan de kant schuiven'/'negeren' van wezens die 'minder' ervaring/kennis/informatie hebben - en langs de andere kant het 'over-waarderen' en op een voetstuk plaatsen van wezens die 'meer' kennis/ervaring/informatie hebben. En het is door deze polariteit dat kinderen leren dat ze blijkbaar 'minder-waardig' en 'oninteressant'/'onbeduidend' zijn omdat ze 'niets weten' -- waardoor in hen dezelfde polariteit geprogrammeerd wordt omdat ze dan zelf ook op zoek zullen gaan naar het vergaren van 'meer' informatie/kennis/ervaring om zogezegd 'meer waard' te zijn.
Dit is hoe ik zelf geleerd heb om mezelf te 'beschermen' van 'onder-gewaardeerd' te worden door mij zelf-zeker voor te doen in 'wat ik te vertellen heb', 'wat ik kan/doe' en 'wat ik weet/ken' --- ook al, als ik eerlijk ben met mezelf, is al wat ik ken, weet en kan/doe, gekopieerd/geleerd/overgenomen is van 'andere mensen' en kan ik met andere woorden niet werkelijk 'zeker' zijn van wat ik ken, weet en kan/doe.
Hierin heb ik mezelf in een polariteit geplaatst in mezelf van mij langs de ene kant 'zelf-zeker' en 'intelligent' voor te doen als wat ik GELOOF over 'wie ik ben' als het beeld dat ik van mezelf presenteer - en lang de andere kant mij zeer 'onzelfzeker' en 'dom' te voelen vanbinnen --- waardoor/waarin ik mezelf in een 'zoektocht' heb geplaatst naar die 'zekerheid' in andere mensen en op die manier mezelf heb gesaboteerd in mijn leerproces als het ontwikkelen van innerlijke zekerheid en vertrouwen door mezelf in die persoonlijkheid van 'ik weet alles' vast te zetten en het voor mezelf dus onmogelijk te maken om nog werkelijk iets bij te leren of te groeien omdat ik niet wil onderkennen dat ik eigenlijk nog steeds een 'klein kind' ben in de zin van dat ik nooit werkelijk 'gegroeid' ben in mijn 'bewustzijn' omdat al wat ik denk/geloof te 'weten' over de 'wereld' enkel aangenomen/gekopieerde kennis en informatie is zonder enige vorm van zelf-inzicht of begrip --- aangezien ik alle kennis en informatie die mij 'aangeleerd' werd steeds heb aangegrepen als een 'attribuut' in het opbouwen van mijn 'personage' van 'een intelligent persoon', waardoor ik de tijd nooit nam om wat ik heb geleerd te toetsen aan de realiteit om er voor mezelf achter te komen hoe alles werkt en wat eigenlijk echt is.
Wordt vervolgd in Dag 224
Monday, March 4, 2013
Dag 222: Waarom heb ik nog niets geleerd in 25 jaar?
In deze blog ga ik verder met het onderwerp 'Faalangst' - wat is Faalangst?, Hoe functionneert faalangst?, hoe heb ik faalangst gecreëerd?, wie ben ik in en als faalangst?,...
In deze Serie en voor Context, lees ook:
"Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"
"Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving"
"Dag 213: Faalangst - De Grote Muur"
"Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning"
"Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)"
"Dag 216: Verlangen naar erkenning en faalangst - zelf-correctie"
"Dag 219: Faalangst en de Rechtlijnigheid van Expressie"
"Dag 220: Is Het onderdrukken van Expressie het beste voor allen?"
"Dag 221: Wie neemt verantwoordelijkheid voor onze Expressie in deze wereld?"
Vandaag op school was ik iemand een kinesiologie-behandeling aan het geven en ik merkte dat ik de leerstof minder goed kende als zij en dat ik niet goed wist waar ik mee bezig was. De gedachte kwam op in mijn geest dat zij op mij neer zou kijken en mij zou zien als een 'klein kind' en geen respect zou hebben voor mij als ze zou zien dat ik niet goed weet wat ik doe en dat ik eigenlijk helemaal niet zo 'intelligent' ben als hoe ik mij vaak voordoe.
Ik zag dat ik enkel zal kunnen leren wanneer ik in de eerste plaats eerlijk ben over het feit dat ik niets weet en wanneer ik dus durf vragen stellen met een 'open geest', maar tegelijkertijd kwam er een beeld op in mijn geest waarin ik mezelf zag als een 'klein kind' en waarin ik zag hoe zij in haar geest 'op mij neer kijkt' en geen respect heeft voor mij als 'haar gelijke', als 'vrouw' --- en dus wilde ik blijven vasthouden aan het 'ego' door te doen alsof ik wel weet waar ik mee bezig ben - terwijl ik mij in mezelf angstig en gespannen voel als de angst dat zij mij zal zien 'falen', dat ze door mijn 'illusie'/'masker' zal prikken.
Ik zag plots in hoe ik tijdens mijn hele schooltijd nooit werkelijk iets geleerd heb omdat ik altijd bestond in dat 'ego' van het doen alsof ik wel alles weet, geloven dat ik het allemaal al weet en dat niemand mij ooit iets zal bijleren, waardoor ik de gelimiteerde hoeveelheid aan kennis en informatie en vaardigheden die ik in mezelf had opgeslagen ging gebruiken om te bewijzen aan mijn omgeving dat ik 'slim' ben, dat ik 'veel weet' en dat ik 'weet wat ik doe' om 'respect' te krijgen van mijn omgeving en om behandeld en gezien te worden als een 'gelijke' --- omdat ik mezelf had toegestaan het leerproces te definieren in en als een polariteit van 'leerling' en 'leerkracht', als een energetisch machtsspel tussen 'minderwaardig'/'inferieur'/'dom' en 'meer'/'beter'/'intelligent'/superieur, omdat dat een ervaring is die ik had geleerd tijdens mijn kindertijd --- waarin ik dus de positie van 'leerling'/'student' heb geassocieerd met een lage/negatieve ervaring en dus met angst. En op die manier heb ik mezelf dom gehouden --- door mezelf op/af te sluiten in de structuur/gevangenis van het ego als een 'fort' van 'zelf-bescherming' tegen de ervaring van inferioriteit/angst/minderwaardigheid.
Ik heb doorheen mijn kindertijd, en voornamelijk mijn tijd op school, en rond bepaalde familieleden die ook leerkracht waren, geleerd om de ervaring van schaamte te associeren met 'iets niet weten' en 'iets niet kunnen' omwille van hoe zij reageerden op mijn 'slechte punten' of 'foute antwoorden' of 'verstrooidheid', en hoe ik die reactie ervoer als 'neerkijkend' en associeerde met de gedachte dat ze 'geen respect hebben voor mij' en 'mij zien als een klein kind, een inferieur wezen' - waardoor ik een persoonlijkheid heb gecreëerd in mezelf van trachten te bewijzen dat ik intelligent en 'vaardig'/'kundig' ben, hetgeen impliceerde dat ik zo goed als mogelijk probeerde te verbergen dat ik eigenlijk niet echt weet waar ik mee bezig ben, dat ik mij eigenlijk heel onzeker voel over wat ik doe of zeg en dat ik doorgaans het gevoel heb dat ik niet echt iets weet over deze wereld. Ik heb geleerd om 'algemene kennis' op te slagen in mijn geest, en die te verwerken/reproduceren op een manier zodat ik hier en daar een leuke anekdote weet te vertellen of een 'inzicht' kan delen in bepaalde situaties, enkel en alleen om 'andere mensen' de illusie voor te houden dat ik een 'intelligent' persoon ben en dat ik dus hun 'respect' verdien - uit angst om mezelf te ervaren in die positie van een 'klein kind' waar niemand interesse in heeft, waar niemand naar wil luisteren en die niemand de moeite waard vindt omdat 'wat weet een kind nu'.
Ik heb daarin dus geleerd om alle mensen om mij heen te zien als 'de volwassenen', de 'superieuren', mensen die 'weten wat ze doen', die 'weten hoe de wereld werkt' en die dus 'interessant' zijn --- ik zag mijn ouders altijd vertellen over vanalles en nog wat tegen hun vrienden, ze wisten zo veel over zo veel verschillende dingen --- terwijl ik mij altijd zo verloren heb gevoeld in deze wereld, zo onzeker over alles, terwijl ik mijn best doe om die ervaring verborgen te houden voor 'de volwassenen' om iedereen te misleiden en te doen geloven dat ik 'evenwaardig' ben aan hen in mijn kennis/kunde. Het is allemaal een leugen geweest, ik ben een leugen geweest.
Ik zag dit punt vandaag en ik liet de spanning/gespannenheid van het ego als het geloof dat ik 'het allemaal weet' en 'zelf-verzekerd ben' los en stond mezelf toe om te communiceren, om vragen te stellen zonder mezelf tegen te houden door mijn vragen te beoordelen als 'dom' - en wat ik zag was fascinerend. Plots werd de leerstof helder, alsof er een wolk wegdreef voor mijn ogen, ik had de ervaring van 'vrijheid', de vrijheid om de leerstof voor de eerste keer werkelijk te leren kennen, in eenheid en gelijkheid met mezelf, om de leerstof werkelijk te integreren, door mezelf open te stellen en alle kennis in mijn geest die enkel bestond in en als de idee dat ik 'alles al weet' los te laten en te staan in het punt van 'onschuld', het besef dat ik eigenlijk niets 'weet', ik ben gewoon HIER en ik ben hier om te LEREN.
In mijn volgende blog zal ik zelf-vergeving uitschrijven over dit punt - om mezelf te bevrijden van de gevangenis van STRESS, van het ego, van de leugen van 'intelligentie' en 'sociale reputaties/status' - zodat ik mezelf in staat kan stellen om werkelijk HIER te staan in deze wereld, en de wereld op een echte manier te leren kennen, op alle vlakken. Omdat ik besef dat hoe ik geleerd heb om te leven compleet dysfunctioneel is - dat ons schoolsysteem kinderen niet op de beste manier ondersteunt, omdat ik mijn hele leven vergooid en verkwanst heb aan die ervaring van inferioriteit/minderwaardigheid die ik heb geassocieerd met 'kind zijn' als zogezegd 'niets weten', in vergelijking/tegenstelling tot de ervaring van superioriteit van het 'volwassen zijn' als zogezegd 'alles weten. Beide ervaringen zijn een leugen/illusie en niet het beste voor het leven op aarde.
Wordt vervolgd in Dag 223
In deze Serie en voor Context, lees ook:
"Dag 211: Faalangst - Probleem, Oplossing en Beloning"
"Dag 212: Faalangst - Zelf Vergeving"
"Dag 213: Faalangst - De Grote Muur"
"Dag 214: Faalangst en het Verlangen naar Erkenning"
"Dag 215: Angst om te falen en verlangen naar erkenning (deel 2)"
"Dag 216: Verlangen naar erkenning en faalangst - zelf-correctie"
"Dag 219: Faalangst en de Rechtlijnigheid van Expressie"
"Dag 220: Is Het onderdrukken van Expressie het beste voor allen?"
"Dag 221: Wie neemt verantwoordelijkheid voor onze Expressie in deze wereld?"
Vandaag op school was ik iemand een kinesiologie-behandeling aan het geven en ik merkte dat ik de leerstof minder goed kende als zij en dat ik niet goed wist waar ik mee bezig was. De gedachte kwam op in mijn geest dat zij op mij neer zou kijken en mij zou zien als een 'klein kind' en geen respect zou hebben voor mij als ze zou zien dat ik niet goed weet wat ik doe en dat ik eigenlijk helemaal niet zo 'intelligent' ben als hoe ik mij vaak voordoe.
Ik zag dat ik enkel zal kunnen leren wanneer ik in de eerste plaats eerlijk ben over het feit dat ik niets weet en wanneer ik dus durf vragen stellen met een 'open geest', maar tegelijkertijd kwam er een beeld op in mijn geest waarin ik mezelf zag als een 'klein kind' en waarin ik zag hoe zij in haar geest 'op mij neer kijkt' en geen respect heeft voor mij als 'haar gelijke', als 'vrouw' --- en dus wilde ik blijven vasthouden aan het 'ego' door te doen alsof ik wel weet waar ik mee bezig ben - terwijl ik mij in mezelf angstig en gespannen voel als de angst dat zij mij zal zien 'falen', dat ze door mijn 'illusie'/'masker' zal prikken.
Ik zag plots in hoe ik tijdens mijn hele schooltijd nooit werkelijk iets geleerd heb omdat ik altijd bestond in dat 'ego' van het doen alsof ik wel alles weet, geloven dat ik het allemaal al weet en dat niemand mij ooit iets zal bijleren, waardoor ik de gelimiteerde hoeveelheid aan kennis en informatie en vaardigheden die ik in mezelf had opgeslagen ging gebruiken om te bewijzen aan mijn omgeving dat ik 'slim' ben, dat ik 'veel weet' en dat ik 'weet wat ik doe' om 'respect' te krijgen van mijn omgeving en om behandeld en gezien te worden als een 'gelijke' --- omdat ik mezelf had toegestaan het leerproces te definieren in en als een polariteit van 'leerling' en 'leerkracht', als een energetisch machtsspel tussen 'minderwaardig'/'inferieur'/'dom' en 'meer'/'beter'/'intelligent'/superieur, omdat dat een ervaring is die ik had geleerd tijdens mijn kindertijd --- waarin ik dus de positie van 'leerling'/'student' heb geassocieerd met een lage/negatieve ervaring en dus met angst. En op die manier heb ik mezelf dom gehouden --- door mezelf op/af te sluiten in de structuur/gevangenis van het ego als een 'fort' van 'zelf-bescherming' tegen de ervaring van inferioriteit/angst/minderwaardigheid.
Ik heb doorheen mijn kindertijd, en voornamelijk mijn tijd op school, en rond bepaalde familieleden die ook leerkracht waren, geleerd om de ervaring van schaamte te associeren met 'iets niet weten' en 'iets niet kunnen' omwille van hoe zij reageerden op mijn 'slechte punten' of 'foute antwoorden' of 'verstrooidheid', en hoe ik die reactie ervoer als 'neerkijkend' en associeerde met de gedachte dat ze 'geen respect hebben voor mij' en 'mij zien als een klein kind, een inferieur wezen' - waardoor ik een persoonlijkheid heb gecreëerd in mezelf van trachten te bewijzen dat ik intelligent en 'vaardig'/'kundig' ben, hetgeen impliceerde dat ik zo goed als mogelijk probeerde te verbergen dat ik eigenlijk niet echt weet waar ik mee bezig ben, dat ik mij eigenlijk heel onzeker voel over wat ik doe of zeg en dat ik doorgaans het gevoel heb dat ik niet echt iets weet over deze wereld. Ik heb geleerd om 'algemene kennis' op te slagen in mijn geest, en die te verwerken/reproduceren op een manier zodat ik hier en daar een leuke anekdote weet te vertellen of een 'inzicht' kan delen in bepaalde situaties, enkel en alleen om 'andere mensen' de illusie voor te houden dat ik een 'intelligent' persoon ben en dat ik dus hun 'respect' verdien - uit angst om mezelf te ervaren in die positie van een 'klein kind' waar niemand interesse in heeft, waar niemand naar wil luisteren en die niemand de moeite waard vindt omdat 'wat weet een kind nu'.
Ik heb daarin dus geleerd om alle mensen om mij heen te zien als 'de volwassenen', de 'superieuren', mensen die 'weten wat ze doen', die 'weten hoe de wereld werkt' en die dus 'interessant' zijn --- ik zag mijn ouders altijd vertellen over vanalles en nog wat tegen hun vrienden, ze wisten zo veel over zo veel verschillende dingen --- terwijl ik mij altijd zo verloren heb gevoeld in deze wereld, zo onzeker over alles, terwijl ik mijn best doe om die ervaring verborgen te houden voor 'de volwassenen' om iedereen te misleiden en te doen geloven dat ik 'evenwaardig' ben aan hen in mijn kennis/kunde. Het is allemaal een leugen geweest, ik ben een leugen geweest.
Ik zag dit punt vandaag en ik liet de spanning/gespannenheid van het ego als het geloof dat ik 'het allemaal weet' en 'zelf-verzekerd ben' los en stond mezelf toe om te communiceren, om vragen te stellen zonder mezelf tegen te houden door mijn vragen te beoordelen als 'dom' - en wat ik zag was fascinerend. Plots werd de leerstof helder, alsof er een wolk wegdreef voor mijn ogen, ik had de ervaring van 'vrijheid', de vrijheid om de leerstof voor de eerste keer werkelijk te leren kennen, in eenheid en gelijkheid met mezelf, om de leerstof werkelijk te integreren, door mezelf open te stellen en alle kennis in mijn geest die enkel bestond in en als de idee dat ik 'alles al weet' los te laten en te staan in het punt van 'onschuld', het besef dat ik eigenlijk niets 'weet', ik ben gewoon HIER en ik ben hier om te LEREN.
In mijn volgende blog zal ik zelf-vergeving uitschrijven over dit punt - om mezelf te bevrijden van de gevangenis van STRESS, van het ego, van de leugen van 'intelligentie' en 'sociale reputaties/status' - zodat ik mezelf in staat kan stellen om werkelijk HIER te staan in deze wereld, en de wereld op een echte manier te leren kennen, op alle vlakken. Omdat ik besef dat hoe ik geleerd heb om te leven compleet dysfunctioneel is - dat ons schoolsysteem kinderen niet op de beste manier ondersteunt, omdat ik mijn hele leven vergooid en verkwanst heb aan die ervaring van inferioriteit/minderwaardigheid die ik heb geassocieerd met 'kind zijn' als zogezegd 'niets weten', in vergelijking/tegenstelling tot de ervaring van superioriteit van het 'volwassen zijn' als zogezegd 'alles weten. Beide ervaringen zijn een leugen/illusie en niet het beste voor het leven op aarde.
Wordt vervolgd in Dag 223
Saturday, March 2, 2013
Dag 221: Wie neemt verantwoordelijkheid voor onze Expressie in deze wereld?
Dit is een vervolg op "Dag 220: Is Het onderdrukken van Expressie het beste voor allen?"
Ik wijdt mezelf toe aan het wandelen van een proces van zelf-verandering door middel van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie zodat ik kan breken met de 'rechtlijnigheid' van expressie als een voorgeprogrammeerd systeem van aangeleerde en gekopieerde regels die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf kan breken - en mezelf kan herprogrammeren tot wat het beste is voor allen
ik besef dat de regels, codes, standaarden, waarden, normen en idealen van 'expressie' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf niet het beste is voor allen en enkel een systeem van eigenbelang, egoïsme en zelf-destructie heeft geproduceerd waarin ik mezelf heb verloren
hierin wijdt ik mezelf toe elk deel van mezelf dat een voorgeprogrammeerde en aanvaardde vorm van expressie is, te onderzoeken - en te houden wat goed is --- zodat ik kan bestaan in en als wat het beste is voor allen, als de levende statement van wat gezond verstand is en wat echt is --- en daarin verantwoordelijkheid te nemen voor het programmeren en vormgeven van mezelf in en als mijn expressie omdat ik besef dat ik HIER besta en dat ik dus daarom verantwoordelijk ben voor al wat HIER bestaat als het leven - en dat er geen excuses zijn om mezelf te laten vormgeven/bepalen door iets/iemand 'buiten mezelf'
ik wijdt mezelf toe aan het op mij nemen van de taak van het onderzoeken van al wat hier bestaat in en als deze realiteit, door verantwoordelijkheid te nemen, en te bestaan in en als het levende besef dat ik verantwoordelijk ben voor deze realiteit omdat ik HIER besta - en al wat HIER bestaat vorm te geven en te programmeren op een manier die het beste is voor het leven op aarde als het leven in mezelf --- omdat ik besef dat dat 'gezond verstand' is en dat er geen 'God' of 'levens-kracht' kan bestaan die de huidige dysfunctionele manier van bestaan van de mensheid zou toestaan, waarin ik besef dat de huidige dysfunctionele bestaansvorm van de mensheid enkel bestaat omdat de mens nooit verantwoordelijkheid genomen heeft voor het/ons bestaan, waardoor we de wereld hebben laten kapot gaan zonder ooit een vinger uit te steken om een wereld te creëren die het beste is voor allen
hierin wijdt ik mezelf toe aan het wandelen van het proces van mezelf realiseren als 'God', als de 'verantwoordelijke ouder/Schepper/Hoeder' van het leven op aarde - en om op te staan als het levende voorbeeld voor elk levend wezen op aarde als wat het werkelijk betekent om te BESTAAN en aan te tonen dat 'bestaan' niet mogelijk is zonder een besef van verantwoordelijkheid voor al wat bestaat
hierin wijdt ik mezelf toe aan het bewandelen van het proces van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie om te staan als een 'pillaar' in deze wereld, en mezelf in staat te stellen om elk ander wezen als mezelf te ondersteunen zodat elk wezen één en gelijk met mezelf zal opstaan in en als deze realiteit en zal staan/bestaan als 'God', als absolute verantwoordelijkheid voor al wat bestaat op elk moment --- omdat ik besef dat dat de enige manier is - er is geen 'God' die ons zal redden, zelfs de dood zal ons niet redden van onszelf en wat we hebben gecreëerd, want we bestaan nu eenmaal, we zijn nu eenmaal HIER - en hier of in het hiernamaals, zullen we altijd achtervolgd worden door de consequenties van onze daden, van wat we hebben toegestaan te bestaan en waar we nooit verantwoordelijkheid voor hebben genomen --- tot we opstaan en de beslissing nemen om, in de plaats van onszelf te verbergen en te vluchten, onszelf te veranderen en deze realiteit als onszelf te veranderen tot een plek die het leven waard is
Ik wijdt mezelf toe aan het wandelen van een proces van zelf-verandering door middel van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie zodat ik kan breken met de 'rechtlijnigheid' van expressie als een voorgeprogrammeerd systeem van aangeleerde en gekopieerde regels die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf kan breken - en mezelf kan herprogrammeren tot wat het beste is voor allen
ik besef dat de regels, codes, standaarden, waarden, normen en idealen van 'expressie' die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf niet het beste is voor allen en enkel een systeem van eigenbelang, egoïsme en zelf-destructie heeft geproduceerd waarin ik mezelf heb verloren
hierin wijdt ik mezelf toe elk deel van mezelf dat een voorgeprogrammeerde en aanvaardde vorm van expressie is, te onderzoeken - en te houden wat goed is --- zodat ik kan bestaan in en als wat het beste is voor allen, als de levende statement van wat gezond verstand is en wat echt is --- en daarin verantwoordelijkheid te nemen voor het programmeren en vormgeven van mezelf in en als mijn expressie omdat ik besef dat ik HIER besta en dat ik dus daarom verantwoordelijk ben voor al wat HIER bestaat als het leven - en dat er geen excuses zijn om mezelf te laten vormgeven/bepalen door iets/iemand 'buiten mezelf'
ik wijdt mezelf toe aan het op mij nemen van de taak van het onderzoeken van al wat hier bestaat in en als deze realiteit, door verantwoordelijkheid te nemen, en te bestaan in en als het levende besef dat ik verantwoordelijk ben voor deze realiteit omdat ik HIER besta - en al wat HIER bestaat vorm te geven en te programmeren op een manier die het beste is voor het leven op aarde als het leven in mezelf --- omdat ik besef dat dat 'gezond verstand' is en dat er geen 'God' of 'levens-kracht' kan bestaan die de huidige dysfunctionele manier van bestaan van de mensheid zou toestaan, waarin ik besef dat de huidige dysfunctionele bestaansvorm van de mensheid enkel bestaat omdat de mens nooit verantwoordelijkheid genomen heeft voor het/ons bestaan, waardoor we de wereld hebben laten kapot gaan zonder ooit een vinger uit te steken om een wereld te creëren die het beste is voor allen
hierin wijdt ik mezelf toe aan het wandelen van het proces van mezelf realiseren als 'God', als de 'verantwoordelijke ouder/Schepper/Hoeder' van het leven op aarde - en om op te staan als het levende voorbeeld voor elk levend wezen op aarde als wat het werkelijk betekent om te BESTAAN en aan te tonen dat 'bestaan' niet mogelijk is zonder een besef van verantwoordelijkheid voor al wat bestaat
hierin wijdt ik mezelf toe aan het bewandelen van het proces van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie om te staan als een 'pillaar' in deze wereld, en mezelf in staat te stellen om elk ander wezen als mezelf te ondersteunen zodat elk wezen één en gelijk met mezelf zal opstaan in en als deze realiteit en zal staan/bestaan als 'God', als absolute verantwoordelijkheid voor al wat bestaat op elk moment --- omdat ik besef dat dat de enige manier is - er is geen 'God' die ons zal redden, zelfs de dood zal ons niet redden van onszelf en wat we hebben gecreëerd, want we bestaan nu eenmaal, we zijn nu eenmaal HIER - en hier of in het hiernamaals, zullen we altijd achtervolgd worden door de consequenties van onze daden, van wat we hebben toegestaan te bestaan en waar we nooit verantwoordelijkheid voor hebben genomen --- tot we opstaan en de beslissing nemen om, in de plaats van onszelf te verbergen en te vluchten, onszelf te veranderen en deze realiteit als onszelf te veranderen tot een plek die het leven waard is
Friday, March 1, 2013
Dag 220: Is Het onderdrukken van Expressie het beste voor allen?
Dit is een verderzetting op "Dag 219: Faalangst en de Rechtlijnigheid van Expressie"
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te hebben laten programmeren in en als het geloof dat er een 'ideaal'/'standaard is van expressie waar ik aan moet voldoen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat ik verlang om te voeldoen aan een standaard/ideaal van expressie omdat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd alles wat afwijkt van de 'norm' als wat ik geleerd heb in verband met wat 'normaal' is in de samenleving te associeren met een gevoel van onveiligheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een gevoel van veiligheid/positiefheid te associeren met het voldoen aan een standaard/ideaal van expressie
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb laten programmeren door het schoolsysteem in en als het geloof dat er een standaard/ideaal is van expressie waar ik aan moet voldoen om 'goed' te zijn - en dat ik hierin geprogrammeerd ben om de ervaring van onveiligheid/angst te associeren met al wat afwijkt van die 'standaard'/'ideaal'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik gedachten volg in en als het 'weten hoe ik mij moet gedragen' en 'weten wie ik ben' als een voorgeprogrammeerd systeem van 'expressie' - omdat ik mezelf heb laten programmeren door het schoolsysteem en mijn omgeving in en als angst om 'af te wijken van de norm' en 'anders te zijn'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe gedachten een 'programma' zijn van voorgeschreven/voorgekauwde 'gedrags-regels' en 'standaarden'/'idealen'/'normen' van 'expressie' - en dat het feit dat ik mijn gedachten volg en vertrouw en mij laat sturen door gedachten in mijn expressie in deze wereld, indiceert dat ik mezelf heb geïdentificeerd met dit programma en mezelf als het leven in en als mezelf compleet heb onderdrukt in en als een voorgeprogrammeerde angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te hebben laten programmeren door het schoolsysteem in en als een blinde volgzaamheid en gehoorzaamheid aan 'het systeem', in en als het geloof dat er een 'standaard' en 'ideaal' is waar ik in mijn expressie in deze wereld aan zou moeten voldoen - zonder ooit vragen te stellen bij die 'standaard'/'ideaal' en of die 'standaard'/'ideaal' wel het beste is voor allen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het onderdrukken van het leven en het proberen controle uit te oefenen over het leven door het leven in een bepaalde vorm te gieten die 'tegennatuurlijk' is - enkel conflict creëert en een leven/bestaan op aarde die uit balans is
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het 'leven op aarde' een perfect gebalanceerd systeem is dat geen regels, codes of onderdrukking/controle nodig heeft om optimaal te functioneren op een manier die het beste is voor het leven op aarde --- en dat de controle die de mens tracht uit te oefenen over het leven in en als zichzelf en anderen, door het onderdrukken van het leven in en als zichzelf, als consequentie zal hebben dat het systeem van het leven op aarde uit balans zal geraken
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de consequenties van de rechtlijnigheid in expressie in en als het verlangen naar controle van de mensheid over expressie/het leven, is dat de mens zichzelf en zijn omgeving heeft verziekt --- door het leven in en als zichzelf en het leven in een ander niet te laten bestaan of aanvaarden als wat het is
Wordt vervolgd in Dag 221
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te hebben laten programmeren in en als het geloof dat er een 'ideaal'/'standaard is van expressie waar ik aan moet voldoen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat ik verlang om te voeldoen aan een standaard/ideaal van expressie omdat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd alles wat afwijkt van de 'norm' als wat ik geleerd heb in verband met wat 'normaal' is in de samenleving te associeren met een gevoel van onveiligheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een gevoel van veiligheid/positiefheid te associeren met het voldoen aan een standaard/ideaal van expressie
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mezelf heb laten programmeren door het schoolsysteem in en als het geloof dat er een standaard/ideaal is van expressie waar ik aan moet voldoen om 'goed' te zijn - en dat ik hierin geprogrammeerd ben om de ervaring van onveiligheid/angst te associeren met al wat afwijkt van die 'standaard'/'ideaal'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik gedachten volg in en als het 'weten hoe ik mij moet gedragen' en 'weten wie ik ben' als een voorgeprogrammeerd systeem van 'expressie' - omdat ik mezelf heb laten programmeren door het schoolsysteem en mijn omgeving in en als angst om 'af te wijken van de norm' en 'anders te zijn'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe gedachten een 'programma' zijn van voorgeschreven/voorgekauwde 'gedrags-regels' en 'standaarden'/'idealen'/'normen' van 'expressie' - en dat het feit dat ik mijn gedachten volg en vertrouw en mij laat sturen door gedachten in mijn expressie in deze wereld, indiceert dat ik mezelf heb geïdentificeerd met dit programma en mezelf als het leven in en als mezelf compleet heb onderdrukt in en als een voorgeprogrammeerde angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te hebben laten programmeren door het schoolsysteem in en als een blinde volgzaamheid en gehoorzaamheid aan 'het systeem', in en als het geloof dat er een 'standaard' en 'ideaal' is waar ik in mijn expressie in deze wereld aan zou moeten voldoen - zonder ooit vragen te stellen bij die 'standaard'/'ideaal' en of die 'standaard'/'ideaal' wel het beste is voor allen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het onderdrukken van het leven en het proberen controle uit te oefenen over het leven door het leven in een bepaalde vorm te gieten die 'tegennatuurlijk' is - enkel conflict creëert en een leven/bestaan op aarde die uit balans is
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het 'leven op aarde' een perfect gebalanceerd systeem is dat geen regels, codes of onderdrukking/controle nodig heeft om optimaal te functioneren op een manier die het beste is voor het leven op aarde --- en dat de controle die de mens tracht uit te oefenen over het leven in en als zichzelf en anderen, door het onderdrukken van het leven in en als zichzelf, als consequentie zal hebben dat het systeem van het leven op aarde uit balans zal geraken
ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de consequenties van de rechtlijnigheid in expressie in en als het verlangen naar controle van de mensheid over expressie/het leven, is dat de mens zichzelf en zijn omgeving heeft verziekt --- door het leven in en als zichzelf en het leven in een ander niet te laten bestaan of aanvaarden als wat het is
Wordt vervolgd in Dag 221
Subscribe to:
Posts (Atom)