Dag 250: Heer, waarom Schrijven wij?

Dit is een verderzetting van "Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven"
en "Dag 249: Hoe is Angst om te Falen opzettelijke Zelf-Sabotage?"


ik besef dat wanneer en als de gedachte opkomt in mijn geest dat 'ik niets heb om over te schrijven', dat dit een opzettelijke zelf-sabotage is van de geest - waarin ik opzettelijk probeer mijn expressie te onderdrukken door mijn expressie te definieren in en als de energetische polariteit van angst om te falen en verlangen naar erkenning

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de gedachte zie opkomen dat ik 'niet weet waar over te schrijven', te stoppen en te ademen - en mezelf te vertrouwen in en als fysieke beweging als wie ik werkelijk ben, en mezelf uit te drukken als het fysieke lichaam in en als het moment HIER

ik besef en realiseer mij dat wanneer ik gedachten mijn expressie laat controleren en sturen - dat ik mezelf dan enkel zal saboteren in mijn proces van zelf-realisatie --- omdat ik besef dat gedachten een 'sabotage-mechanisme' zijn die enkel bestaan om ervoor te zorgen dat ik nooit zal inzien wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik schrijf en mij gereed maak om te schrijven --- mezelf te stabiliseren in het moment, en geen enkele gedachte te laten bepalen wat ik zal schrijven, wanneer en hoe --- en mezelf te vertrouwen in en als zelf-beweging in het moment --- om op die manier mezelf te ondersteunen in mijn proces van zelf-realisatie

ik besef en realiseer mij dat mijn proces van zelf-realisatie MIJN proces is --- en dat het verlangen naar erkenning en angst om te falen verbonden met de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over mij' een opzettelijk sabotage-mechanisme is van de geest --- waarin ik mijn expressie limiteer en onderdruk en dus ook niets leer over mezelf en wie ik ben in en als mijn expressie

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de gedachte zie opkomen van 'wat zullen andere mensen denken over mij' tijdens ik aan het schrijven ben, te stoppen en te ademen, en in te zien dat die gedachte een sabotage is van de geest waarin ik mezelf afscheid van mijn expressie - door mijn expressie te definieren in en als competitie, en waardoor ik niets zal realiseren, inzien of leren voor mezelf - door mijn expressie te beoordelen

ik stel mezelf tot doel om, wanneer en als ik de ervaring van weerstand zie opkomen in mezelf terwijl ik aan het schrijven ben, te stoppen en te ademen, en in te zien dat die ervaring van weerstand er is omdat ik in een polariteit zit van verlangen naar erkenning en angst om te falen, waarin ik aan het vechten ben tegen mijn expressie

daarin stel ik mezelf tot doel om in het moment te ademen en los te laten van het innerlijke conflict, los te laten van de afscheiding die ik heb gecreëerd in mezelf tussen 'mezelf' en 'schrijven' --- en om te staan één en gelijk met het lichaam --- en mezelf als het lichaam te bewegen - mijn handen naar het toetsenbord bewegen, en beginnen typen, zonder enige energetische reactie en zonder gedachten, in het besef dat ik mezelf aan het uitdrukken ben, voor mezelf --- en dat ik in het proces ben om mezelf te leren kennen, voor mezelf, helemaal en onvoorwaardelijk --- en dat dus de energetische frictie van verlangen naar erkenning en angst om te falen in en als 'competitie' niet is wie ik werkelijk ben

wanneer en als ik de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over wat ik schrijf' zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat dit het sabotage-mechanisme is van de geest waarin ik mezelf van mijn expressie afscheid door mezelf te definieren in en als 'beoordelingen' en 'competitie' --- zodat ik mezelf nooit zal realiseren als wie ik werkelijk ben als het leven zelf

en dus stel ik mezelf tot doel om steeds mezelf te bewegen in en als schrijven, in eenheid en gelijkheid met het fysieke lichaam als wie ik werkelijk ben --- en in te zien dat de woorden die ik schrijf mezelf zijn en dat elke energetische reactie op en tegenover de woorden die ik schrijf, indiceert dat ik in afscheiding besta van mezelf

ik stel mezelf tot doel om mijn vertrouwen te plaatsen in het lichaam en niet in de geest --- omdat ik mezelf toewijdt aan het wandelen van een proces van zelf-realisatie en ik besef dat de geest een mechanisme is van afscheiding als zelf-sabotage, en dat, wanneer ik mezelf toesta te luisteren naar de geest in en als mijn expressie, dan zal ik mezelf enkel verder saboteren zodat ik mij nooit zal realiseren als wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid

Dag 249: Hoe is Angst om te Falen opzettelijke Zelf-Sabotage?

Dit is een verderzetting van "Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik niets heb om over te schrijven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien hoe ik vanuit mijn gedachten opzettelijk mijn expressie probeer te controleren, en daarin de idee en de ervaring heb gecreëerd dat ik 'blanco' ben en 'niets te schrijven heb' en 'niet weet waar te beginnen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, in en als de gedachte dat ik 'niet weet wat ik moet schrijven', eigenlijk mijn expressie opzettelijk aan het onderdrukken ben uit ANGST om te 'falen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als competitie als het verlangen om iets te 'bereiken' - en daarin de geest in en als angst om te falen macht te geven over mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor wat ik 'heb bereikt'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie in en als schrijven te definieren in en als angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat het verlangen om iets te bereiken en de angst om te falen de geest is en niet wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de gedachte dat ik 'niet weet wat ik moet schrijven' afkomstig is vanuit de angst om te falen waarin ik mezelf heb gedefinieerd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de angst om te falen waarin ik mijn expressie heb gedefinieerd bestaat in en als competitie als het voorgeprogrammeerde construct van de menselijke geest en niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte dat ik 'niets heb om over te schrijven'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte 'wat als ik iets slecht schrijf?!'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'slecht' enkel bestaat als een beoordeling in de menselijke geest in en als het construct van competitie -- en dus enkel bestaat als een sabotage-mechanisme in mijn proces van mezelf uitdrukken als wie ik werkelijk ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de angst om te falen waarin ik mijn expressie heb gedefinieerd, gebaseerd is op het verlangen om erkenning te krijgen van 'andere mensen' zodat ik mezelf kan beoordelen als 'goed', 'successvol', 'superieur' en 'belangrijk'/'speciaal'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te schrijven voor, als en één en gelijk met mezelf - door 'schrijven' te definieren in en als het verlangen om erkenning te krijgen van 'andere mensen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het verlangen naar erkenning in en als mijn expressie in wezen een sabotage-mechanisme is van de geest waarin ik mezelf de vrijheid niet geef om mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken - door mezelf te 'controleren' in mijn expressie door angst om te falen in en als backchat van 'ik weet niet wat te schrijven', 'ik ben blanco', 'ik kan dit niet', etc

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de ervaring van angst verbonden met de gedachte/backchat 'wat als ik een fout maak'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten beinvloeden door het 'systeem-construct' van de ervaring van angst verbonden met de gedachte 'wat als ik een fout maak' - door niet te schrijven en door beelden op te roepen in mijn geest van dingen die ik kan doen waar ik mij positief/goed bij zou voelen --- in de plaats van in te zien dat dit een sabotage-mechanisme is van de geest en niet is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de gedachte 'hoe zullen andere mensen mijn expressie beoordelen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de gedachte 'hoe zullen andere mensen mijne expressie beoordelen' te verbinden met angst om te falen - in de plaats van in te zien dat dit een 'systeem-construct' is van zelf-sabotage in en als de menselijke geest waarin ik er alleen maar voor zorg dat ik mezelf niet uitdruk en beweeg en dus ook mezelf niet leer kennen in en als mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mezelf uitdruk in elk moment in en als schrijven

en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd schrijven te gebruiken om mezelf te leren kennen in elk moment van expressie - in het besef dat schrijven mezelf is en dus niet 'goed' of 'slecht', 'juist' of 'fout' kan zijn --- het is gewoon wat het is, het is 'mezelf' als wie ik ben HIER

en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat weerstand ervaren tegenover schrijven, een teken is dat ik mezelf niet wil zien

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te willen zien - en dus niet te willen schrijven in en als ademhaling -- en daardoor mezelf te saboteren in en als de geest door schrijven te definieren in en als een energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer ik mijn expressie definieer in en als angst om te falen en verlangen naar erkenning in en als de gedachte 'wat zullen andere mensen denken over mij', dat ik dan mijn expressie en mezelf limiteer tot de 'grenzen' van het ego --- en mezelf saboteer in mijn proces van zelf-realisatie als het leren kennen van mezelf en het uitbreiden van mezelf voorbij de grenzen van het ego

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat zolang ik mijn expressie definieer in en als de gedachte 'wat zullen andere mensen van mij denken' in en als de energetische polariteit van verlangen naar erkenning en angst om te falen, ik nooit zal 'leren' over wie ik ben en nooit werkelijk inzicht zal kunnen verwerven in wie ik ben als de realiteit als HIER --- omdat ik daarin mijn expressie van mezelf afscheidt en dus zelf niet erken/zie als 'mezelf'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer ik mijn expressie definieer in en als het verlangen om erkenning te krijgen - ik alles 'moeilijk' en 'moeizaam' maak door mezelf te limiteren in en als de angst om fouten te maken --- in de plaats van in te zien dat het verlangen om erkenning te krijgen en de angst om fouten te maken een voorgeprogrammeerd energetisch construct is dat ik in mezelf heb laten programmeren door de systemen en structuren in en van deze wereld/realiteit en dus niet is wie ik werkelijk ben


Wordt Vervolgd in Dag 250

Dag 248: Ik heb niets om over te Schrijven

Probleem:

In deze blog kijk ik naar de zelf-sabotage gedachte 'ik heb niets om over te schrijven', bijvoorbeeld in het wandelen van de Reis Naar leven, het dagelijks schrijven over aspecten van mezelf als het leven op aarde in zelf-eerlijkheid en het toepassen van zelf-vergeving voor de afscheiding en het gebrek aan zelf-verantwoordelijkhed dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf.

Uiteraard is deze gedachte niets meer of minder dan zelf-sabotage en ligt er een persoonlijke motivatie achter die ik eigenlijk verborgen probeer te houden van mezelf omdat 'wie ik ben' één en al afscheiding is, elk aspect van mezelf is het product van de afscheiding die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- en dus de gedachte dat ik 'niets om over te schrijven heb' kan niets anders zijn dan opzettelijke onderdrukking van iets waar ik eigenlijk niet eerlijk over wil zijn met mezelf.


Oplossing

Hierin is het dus belangrijk dat ik niet zomaar de gedachte geloof en vertrouw en dus beslis om niet te schrijven omdat ik blijkbaar zogezegd 'niets om over te schrijven heb' - maar dat ik even stilsta en adem, en inzie dat ik 'schrijven' van mezelf aan het afscheiden ben en dat ik dus opzettelijk geloof dat ik 'over iets' moet schrijven als het schrijven van kennis en informatie 'over' een bepaald onderwerp - waarin ik mezelf door middel van die kennis en informatie, afscheid van het onderwerp als mezelf.

In de plaats van 'schrijven' te zien als simpelweg een uitdrukking van wie ik ben in en als het moment, iets dat geen moeite zou moeten vergen en dat het net zo is dat wanneer het schrijven moeite vergt, dan ben ik mezelf opzettelijk aan het onderdrukken door niet simpelweg te schrijven vanuit en als mezelf. Want, wanneer en als ik zou schrijven vanuit en als mezelf, dan zou het schrijven zo moeiteloos en eenvoudig zijn als ademhaling, want dat is wie ik werkelijk ben in en als de simpliciteit van mezelf. Het feit dat ik dus 'moeite' heb met schrijven, laat zien dat ik die 'moeite' opzettelijk aan het creëren ben omdat er iets is aan mezelf waar ik niet mee geconfronteerd wil worden - en ik weet dat als ik zou schrijven vanuit en als mezelf in en als de simpliciteit van ademhaling, dat ik dan geconfronteerd zal worden met mezelf.

Er zullen dan, omdat ik blijkbaar iets te verbergen heb, allerlei gedachten opkomen als redenen waarom ik niet zou moeten schrijven en als rechtvaardigingen voor mijn weerstand tegen schrijven - gedachten zoals 'ik kan dit niet' en 'ik ben blanco' en allerhande zelf-verminderende gedachten waarin ik mezelf opzettelijk een negatieve energie/ervaring inpraat via die backchat --- zodat ik die energie/ervaring kan gebruiken als een rechtvaardiging om iets anders te gaan doen dan schrijven zodat ik mij beter kan voelen en zodat ik dus van een negatieve naar een positieve energie kan bewegen in mezelf. Terwijl ik dus de negatieve energie zelf opzettelijk had gecreëerd via backchat om mezelf te saboteren in de eerste plaats. En wanneer ik het 'schrijven' dan uiteindelijk heb opgegeven door de zelf-verminderende backchat te vertrouwen, te geloven en te volgen - heb ik weer een excuus om te gebruiken tegen mezelf om ervoor te zorgen dat ik nooit meer zal schrijven, door dan te denken 'zie je wel, ik kan het gewoonweg niet - ik ben een mislukking' --- en zo is de cirkel van zelf-sabotage compleet.

De oplossing is dus om ten eerste mezelf te vergeven voor deze vorm van zelf-sabotage die ik heb toegestaan plaats te vinden in mezelf en dat ik mezelf dus heb toegestaan mezelf opzettelijk af te scheiden van 'schrijven' om mezelf te saboteren in mijn proces van zelf-realisatie zodat ik in en als de geest zal blijven steken --- omdat ik diep vanbinnen goed genoeg weet dat als ik werkelijk zou schrijven en zelf-vergeving zou toepassen, dat ik als de geest dan niet meer zal kunnen bestaan.

De oplossing is dus in wezen zeer simpel --- omdat het probleem niet eens echt is aangezien ik de ervaring van weerstand in 'schrijven' zelf opzettelijk heb gecreëerd om een excuus te hebben om niet te moeten schrijven - aangezien 'schrijven' op zich absoluut niet 'moeilijk' is, het wordt enkel 'moeilijk' wanneer ik stokken begin te steken in mijn eigen wielen via en door middel van gedachten en backchat.

Schrijven is in wezen net als ademhaling, het is de 'natuurlijke' expressie van wie ik ben, in en als absolute simpliciteit --- en wanneer ik hier ben, in en als absolute zelf-eerlijkheid, dan gaat schrijven vanzelf. Wanneer ik echter iets verborgen probeer te houden, zal ik beginnen nadenken om manieren te vinden om ervoor te zorgen  dat dat specifieke aspect dat ik verborgen wil houden ook verborgen blijft -- waardoor het schrijven uiteraard 'moeilijk' wordt omdat ik vanuit mijn gedachten mijn woorden probeer te controleren en gedachten zijn altijd zeer gelimiteerd en in essentie enkel een gereedschap van zelf-sabotage, wat wil zeggen dat het enige doel van gedachten is om ervoor te zorgen dat ik mezelf nooit zal realiseren als het leven zelf en dat ik de geest nooit zal stoppen, en dus wat gedachten dan zullen doen is opzettelijk een 'frictie'/'wrijving'/conflict creëren in mezelf door mezelf bijvoorbeeld te bombarderen met allerlei angsten, zodat ik uiteindelijk het 'schrijven' zal opgeven en iets zal gaan doen dat enkel de geest als eigenbelang voedt --- hetgeen impliceert dat 'gedachten' en de geest absoluut niet te vertrouwen zijn wanneer het aankomt op schrijven en zelf-vergeving toepassen en dat - wanneer ik gedachten zie opkomen en wanneer ik de neiging van de geest zie opkomen om mijn expressie in en als schrijven te controleren, is het best dat ik even stop en adem en mezelf niet laat beïnvloeden door al de zelf-verminderende backchat die opkomt en daarin een statement maak dat ik niet zal luisteren naar gedachten en dat ik mezelf niet zal laten saboteren door de geest. En dan schrijf ik verder, zonder gedachten, zonder verwachtingen, zonder angsten, zonder weerstand --- in en als de absolute simpliciteit van ademhaling.


Beloning

De beloning hierin is dat ik leer om mezelf in en als mijn 'natuurlijke' expressie te aanvaarden als 'goed genoeg' en leer om te vertrouwen op mezelf in de plaats van op gedachten. Ik zal voor de eerste keer mezelf de kans geven om mezelf te leren kennen en mijn zelf-opgelegde grenzen te doorbreken.

Ik zal hierin ook opstaan als het levende voorbeeld in deze realiteit om te staan als het levende bewijs dat de mens in staat is om te veranderen en dat het mogelijk is om een wereld/realiteit te creëren waarin het leven zelf als de simpliciteit van ademhaling wordt geëerd in de plaats van de illusie van de geest.

De beloning is dat ik leer werken met de realiteit op een heel simpele en eenvoudige manier en dat ik dus 'gedachten' helemaal niet nodig heb om mezelf uit te drukken in en als deze realiteit.


Wordt vervolgd in Dag 249

Dag 247: Is Afzijdigheid werkelijk Zelf-Controle?

Dit is een verderzetting van "Dag 245: Pest of Wordt Gepest"
en "Dag 246: Hoe programmeert het Schoolsysteem 'Afzijdige' Kinderen"


ik besef en realiseer mij dat ik mijn macht heb weggegeven aan het systeem in en als de realiteit door mezelf te definieren in en als de ervaring en houding van afzijdigheid als de ervaring van 'zelf-controle' - en ik besef dat die 'zelf-controle' niet echt is omdat het in wezen een reactie is van ANGST om 'gepest' te worden

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de 'pesterijen' die ik heb toegestaan te bestaan in deze realiteit en waar ik mijn macht aan heb weggegeven door mij 'afzijdig' op te stellen - omdat ik inzie en besef dat zowel 'de pester' als 'de gepeste' bestaat in en als een energetische relatie/polariteit en enkel bestaat in en als de menselijke geest omdat het beide een ego-reactie is op de ervaring van angst/inferioriteit tegenover het systeem in en als de realiteit

ik besef en realiseer mij dat ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor de ervaring van inferioriteit in mezelf -- door leerkrachten te beschuldigen en te beoordelen als 'de pesters'  --- en daarin de ervaring van 'afzijdigheid' in mezelf heb gerechtvaardigd

ik stel mezelf tot doel om mezelf te verplaatsen in de schoenen van leerkrachten en alle wezens die ik heb beschudigd en beoordeeld als 'pesters' in deze realiteit - om mezelf te ondersteunen in het ontwikkelen van inzicht in hoe de realiteit werkelijk functionneert in en als het besef dat niemand 'de schuldige' is --- omdat zowel 'pest-gedrag' als de houding van 'afzijdigheid' gelijkmatig bijdraagt tot hoe het systeem functioneert, en dat het daarin en daardoor ieders verantwoordelijkheid is om op te staan en betrokken te zijn bij het actief veranderen van het systeem tot een systeem dat het beste is voor allen

ik besef en realiseer mij dat de houding van 'afzijdigheid' een illusie is van 'zelf-controle' omdat het een beeld/imago is dat ik presenteer van mezelf, waar ik mijn angsten en onzekerheden achter verberg --- en dus geen ware zelf controle is

ik stel mezelf tot doel om zelf-controle te leven als het eerlijk zijn met mezelf over de angsten en onzekerheden die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - en verantwoordelijkheid te nemen voor die angsten en onzekerheden door te stoppen met het beschuldigen van andere mensen als de zogezegde 'pestkoppen' -- en op te staan in en als deze realiteit en actief betrokken te zijn bij hoe het systeem werkt zodat ik het systeem kan veranderen tot wat het beste is voor allen

Dag 246: Hoe programmeert het Schoolsysteem 'Afzijdige' Kinderen

Dit is een verderzetting van "Dag 245: Pest of Wordt Gepest" waarin ik mij heb gebogen over de reactie van 'afzijdigheid' op de ervaring van 'gepest worden' en het heb uitgelegd en bekeken volgens het 'probleem-oplossing-beloning' model.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring en 'statement' van 'afzijdigheid' uit te drukken in en als mezelf in deze realiteit, als een reactie op de 'pesterijen' die ik heb ervaren van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de ervaring van 'afzijdigheid' uit te drukken en te ervaren in en als mezelf tegenover het schoolsysteem omdat ik mij gepest voelde door leerkrachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat 'afzijdigheid' een 'ego-reactie' was waarin ik mij machtig wilde voelen tegenover leerkrachten, als een reactie op de inferioriteit en machteloosheid die ik ervoer in mezelf tegenover leerkrachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik in en als de reactie van 'afzijdigheid' en door mezelf 'afzijdig' op te stellen tegenover het schoolsysteem vanuit een verlangen naar een persoonlijke ervaring van macht en controle, het schoolsysteem mijn toestemming heb gegeven om te bestaan als een mechanisme van onderdrukking en 'pest-gedrag' tegenover kinderen - door geen verantwoordelijkheid te nemen voor het schoolsysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de ego-reactie van 'afzijdigheid' op 'pesterijen' door leerkrachten in en als het schoolsysteem een voorgeprogrammeerde reactie is met als enige functie om ervoor te zorgen dat kinderen hun ware macht weggeven en daarin het huidige systeem toestaan te bestaan zoals het is --- door niet in te zien dat echte 'macht' en 'controle' geen persoonlijke energetische innerlijke ervaring/reactie is maar het besef is dat al wat hier bestaat mezelf is als het leven zelf en dus mijn verantwoordelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'macht' te definieren in en als een persoonlijke energetische ervaring in mezelf van 'afzijdigheid' als reactie op de onderdrukking en pesterijen die ik ervoer van het schoolsysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik net mijn persoonlijke macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door 'afzijdig' te zijn en dus niet betrokken te zijn in hoe het schoolsysteem functioneert en dus mijn verantwoordelijkheid niet op te nemen tegenover deze realiteit waarin ik besta

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe de ego-reactie van 'afzijdigheid' als een energetische ervaring van superioriteit in wezen een reactie is op de inferioriteit die ik ervaar in mezelf tegenover leerkrachten en het schoolsysteem --- waarin ik mijn macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door mezelf te definieren in een energetische RELATIE met het schoolsysteem, in en als een 'machts-strijd' waarin ik mezelf diep binnenin heb aanvaard als 'inferieur' en 'machteloos' in relatie tot het schoolsysteem en dan een vals concept en idee in verband met 'macht' en 'controle' heb gecreëerd in mijn geest in en als de ervaring van 'afzijdigheid' om de ervaring van inferioriteit en machteloosheid in mezelf te onderdrukken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik mijn macht en controle heb weggegeven aan het schoolsysteem door de reactie van inferioriteit in mezelf tegenover het schoolsysteem macht te geven over mezelf, door in de andere kant van de polariteit te gaan in en als de ervaring van superioriteit in en als 'afzijdigheid' en daarin dus niet eerlijk te zijn met mezelf over wat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het schoolsysteem en leerkrachten te beschuldigen van de ervaring van inferioriteit en machteloosheid als reactie op 'pesterijen' en 'onderdrukking' - in de plaats van in te zien hoe ik daarin mijn macht heb weggegeven aan het schoolsysteem door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de reacties en ervaringen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het schoolsysteem door te reageren met 'inferioriteit' op de onderdrukking en pesterijen die ik ervoer van leerkrachten --- in de plaats van één en gelijk te staan met het schoolsysteem en verantwoordelijkheid te nemen voor deze realiteit door te onderzoeken hoe het schoolsysteem werkt en door mezelf in de schoenen te plaatsen van de leerkrachten en te beseffen en in te zien dat de 'macht' en 'controle' die leerkrachten uitdrukken tegenover kinderen in de vorm van 'pesterijen' en 'onderdrukking' in wezen een ego-reactie is op de inferioriteit die zij ervaren in zichzelf tegenover het systeem --- en dat dus de polariteits-relatie tussen 'inferieur' en 'superieur' op zich niet echt is en enkel bestaat in en als de menselijke geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de reactie van inferioriteit en machteloosheid in mezelf tegenover leerkrachten en hoe ik mij gepest en onderdrukt voelde door leerkrachten - en daarin mezelf te hebben geidentificeerd met hoe het schoolsysteem werkt als een onderdrukkings-mechanisme voor kinderen -- en daarin het schoolsysteem op die manier te hebben toegestaan te bestaan als een manifestatie van de ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf --- in de plaats van in te zien dat hoe het 'systeem' werkt in deze wereld een voorgeprogrammeerd systeem van ongelijkheid is dat niets met mij 'persoonlijk' te maken heeft en dat het mijn verantwoordelijkheid is als levend wezen hier in en als deze realiteit om op te staan in eenheid en gelijkheid met het systeem en het systeem als mezelf te veranderen tot de manifestatie van wie ik werkelijk ben als het leven zelf als eenheid en gelijkheid

ik vergeef mezelf  dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verplaatsen in de schoenen van leerkrachten door op hen te reageren met de ervaring van inferioriteit en machteloosheid - en daardoor het systeem nooit te hebben leren kennen in eenheid en gelijkheid met mezelf, en daarin dus mezelf machteloos te hebben gemaakt in mijn mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor het systeem en het systeem te sturen en vorm te geven tot een systeem dat het beste is voor iedereen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit  heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring van 'afzijdigheid' in mezelf gebaseerd is op de ervaring van angst - en dat ik dus niet werkelijk 'machtig' of 'superieur' ben tegenover het systeem --- maar dat ik mezelf, in en als de ervaring van 'afzijdigheid', net heb aanvaard as 'inferieur' en 'machteloos' tegenover het systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat mijn 'statement' en ervaring van 'afzijdigheid' mijn 'vrije keuze' was en daarin te geloven dat ik 'machtig' en 'superieur' ben - in de plaats van in te zien dat ik mezelf in wezen heb laten beinvloeden en sturen door het systeem door te reageren met inferioriteit en machteloosheid en op die inferioriteit en machteloosheid te reageren met 'afzijdigheid' - en dat de ervaring van 'afzijdigheid' dus de illusie was van 'vrije keuze' in en als het ego

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat de houding van 'afzijdigheid' mij zal beschermen tegen 'het systeem' als 'andere mensen' dat ik ervoer als 'bedreigend' en 'onderdrukkend' - in de plaats van in te zien hoe ik mezelf enkel het 'slachtoffer' gemaakt heb van het systeem in mijn geest door mezelf te laten sturen en beinvloeden door een ervaring van angst en inferioriteit in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mezelf te sturen om het systeem te onderzoeken zodat ik het systeem kan sturen in eenheid en gelijkheid met mezelf om het systeem te veranderen tot wat het beste is voor mezelf als allen als één als gelijk

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe 'afzijdigheid' en 'pest-gedrag' twee zijden zijn van dezelfde polariteit en in wezen beide gebaseerd zijn op de ervaring van inferioriteit en machteloosheid tegenover het systeem - en dan ook de reden zijn voor waarom het systeem in deze wereld nooit verandert is tot wat het beste is voor het leven, omdat geen enkel mens ooit werkelijk is opgestaan en verantwoordelijkheid genomen heeft voor het systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik, door de ervaring en houding van 'afzijdigheid' en 'onbetrokkenheid' te hebben toegestaan te bestaan in de realiteit als mezelf - dat ik tegelijkertijd de houding en ervaring van 'pest-gedrag' heb toegestaan te bestaan als het 'balancerings-punt' van 'afzijdigheid'/'onbetrokkenheid' - en dat ik daarin een realiteit heb toegestaan te bestaan waarin sommige mensen beslissingen maken vanuit machtsmisbruik als 'pest-gedrag' en de rest van de mensheid staat erbij en kijkt ernaar in en als 'afzijdigheid' en 'onbetrokkenheid' en doet niets terwijl de wereld inclusief hun eigen leven wordt vernietigd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij afzijdig en onbetrokken uit te drukken uit angst dat mensen mijn 'zwakheid' als mijn angsten en onzekerheden zullen zien en mij daarvoor zullen pesten - en daarom in en als de uitdrukking van 'afzijdigheid' opzettelijk een beeld van 'zelf-controle' te willen uitdrukken naar andere mensen toe --- in de plaats van in te zien hoe die ervaring van 'zelf-controle' in en als de uitdrukking van 'afzijdigheid' in wezen een ervaring is van angst als een vorm van 'verstening' in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ware controle bestaat in en als het mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken en mezelf niet te laten intimideren en beinvloeden door de reactie van 'angst' op 'pesterijen' - maar eerder stabiel te blijven in mezelf en trouw te blijven aan mezelf


Wordt vervolgd in Dag 247

Dag 245: Pest of Wordt Gepest

Probleem:

In deze blog kijk ik naar het fenomeen 'pesten' en 'gepest worden' - en hoe ik bijvoorbeeld de ervaring van 'afzijdigheid' heb ontwikkeld in mezelf door mij 'gepest' te voelen tijdens mijn kindertijd. Deze 'afzijdigheid' was mijn 'bescherming' tegen pesterijen, waarin ik een gevoel van 'macht' en 'zelf-controle' kon ervaren in mezelf door mezelf te onttrekken van de realiteit en sociale interactie en daarin dus als het ware de statement te maken in mezelf van 'fuck you all' en 'ik doe niet meer mee - ha!' --- waarin ik geloofde dat 'niemand me meer kan raken' want 'ik ben hier en jullie zijn daar en ik heb niets met jullie te maken'.

En zo heb ik een leven opgebouwd waarin ik me bezig hield met mijn 'persoonlijke' interesses, mijn 'persoonlijke leven' waarin niemand me kon raken, terwijl ik mij niet hoefde bezig te houden met de rest van de wereld, met de realiteit en met hoe deze samenleving/realiteit/wereld functionneert -- door in een houding te bestaan van 'doe maar allemaal wat je wilt - ik speel niet mee met jullie spelletjes'.

Hierdoor heb ik in wezen mijn toestemming gegeven voor wat mensen doen met deze wereld, voor hoe de politiek en de economie werkt, voor hoe het schoolsysteem kinderen 'pest' om die 'afzijdige' houding aan te nemen tegenover de wereld' en voor hoe elk systeem of institutie in deze wereld functioneert --- waardoor ik dus direct verantwoordelijk ben voor al wat hier bestaat en voor hoe het bestaat omdat ik nooit heb ingezien dat die 'ego-reactie' van 'afzijdigheid' iets is dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, waarin ik de realiteit van mezelf heb onderdrukt - de realiteit als het feit dat ik HIER besta, ik ben het leven op aarde en er zijn geen excuses om niet 'betrokken' te zijn bij de realiteit en dus verantwoordelijkheid te nemen om de realiteit te sturen om een wereld te creëren die het beste is voor allen.

Terwijl ik mij dus 'machtig' en 'superieur' kon voelen in 'mijn' geest en 'mijn' wereldje door 'afzijdig' te zijn als een reactie op de 'pesters/pesterijen' die ik ervoer in/van mijn omgeving - had ik eigenlijk net mijn macht weggegeven aan die 'pesters'/'pesterijen' door mijn bestaan en participatie in deze realiteit/wereld te laten beïnvloeden door die reactie - door mezelf te hebben laten onderdrukken in de plaats van stabiel te staan/bestaan in en als het besef dat ik HIER besta en dat, wat er ook gebeurt, ik op elke manier verantwoordelijk ben voor wat er gebeurt in en met deze wereld/realiteit.

Hoe is dit dus een probleem? De ervaring en expressie in een individu van 'afzijdigheid' is een persoonlijke ervaring die gebaseerd is op een persoonlijk verlangen naar macht en controle door bijvoorbeeld zichzelf af te scheiden van zijn omgeving en te beslissen om 'niet meer mee te doen' - en daarin zijn zogezegde 'vrije keuze' te gebruiken om als het ware de wereld/realiteit 'buiten te sluiten' en dus te 'saboteren'. Deze vorm en dit gebruik van 'vrije keuze' wordt aanvaard in onze samenleving, waarin elk individu in deze wereld afzijdig is, door langs de zijlijn te staan en toe te kijken op hoe bepaalde individuen in deze wereld beslissingen maken die niet het beste zijn voor het leven op aarde.

Dit is een probleem omdat wij hierdoor door onze eigen 'afzijdigheid' en dus 'onbetrokkenheid' onszelf aan het saboteren zijn, door niet in te zien dat de beslissingen die we een ander laten maken in onze naam, zoals elke beslissing die een bedrijf maakt in hoe ze omgaan met de omgeving en de grondstoffen, en elke beslissing die de politici maken, directe consequenties zullen hebben op ons leven en dat van onze kinderen -- en dat, dat wat we een ander laten doen in deze realiteit, is wat we eigenlijk onszelf aandoen. Hetgeen wil zeggen dat de reactie en ervaring van 'afzijdigheid', waarin we de wereld proberen 'buiten te sluiten' uit 'ons leventje', in wezen onze abdicatie is van verantwoordelijkheid voor ons eigen leven en een buiten sluiten is van onszelf uit de realiteit --- omdat alles van 'wie wij zijn' hier in en als deze realiteit, alles aan ons leven, wordt bepaald door hoe deze realiteit werkt en functioneert. En wanneer wij niet direct betrokken zijn bij en onze verantwoordelijkheid opnemen in de beslissingen die genomen worden in deze wereld - geven wij andere mensen de 'vrije keuze' om beslissingen te maken in onze naam die niet het beste zijn voor onszelf, onze kinderen, en onze naasten -- en dat is hoe we met andere woorden 'pesterijen' toestaan te bestaan in onze realiteit, door te bestaan in en als 'afzijdigheid'.


Oplossing:

 De oplossing voor dit probleem, voor deze 'gedragsziekte' waar de mensheid aan lijdt, is om onszelf en elk ander te vergeven voor het 'pestgedrag' dat wij hebben toegestaan te bestaan in onze wereld - en om in te zien dat 'pestgedrag' niet werkelijk bestaat tenzij er een 'afzijdige' partij is die geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de situatie en de 'pester' dus in wezen aanvaard als 'superieur', 'machtig' en 'gerechtvaardigd'.

De oplossing is om in te zien hoe we allen de 'pester' zowel als de 'gepeste' zijn --- omdat we door 'afzijdig' te staan in deze wereld, en beslissingen toestaan genomen te worden die niet het beste zijn voor het leven op aarde, in essentie het leven 'wegpesten' - door niet op te staan en op te komen voor het leven en dus voor onszelf als het leven.

De oplossing is inzien dat de 'afzijdige' zichzelf in wezen niet wil aanvaarden als 'de pester', hij wil niet in de schoenen staan van 'de pester' als de zogezegde 'slechterik' --- omdat de 'pester' alle verantwoordelijkheid draagt en de 'afzijdige' wil geen verantwoordelijkheid, hij wil zich gewoon goed kunnen voelen over zichzelf terwijl hij zijn handen schoonwast van al wat hier gebeurt in deze wereld.


Beloning:

Als we zouden durven de verantwoordelijkheid op ons nemen voor het pestgedrag dat de mensheid vertoont tegenover zichzelf en al het leven op aarde - dan kunnen we werkelijk veranderen en deze wereld sturen en vormgeven tot een 'hemel op aarde' --- enkel wanneer we stoppen met het beschudigen van een ander als de zogezegde 'pester' en inzien dat we allen even verantwoordelijk zijn, omdat al wat hier bestaat, een directe invloed en impact heeft op onszelf - en dat, wanneer we de verantwoordelijkheid in de handen van een ander leggen door zelf 'afzijdig' te zijn, we ons leven en dat van onze kinderen opzettelijk saboteren.

De beloning is een wereld waarin zoiets als 'pesten' en 'pesterijen' niet meer bestaat omdat niemand zichzelf meer in de positie plaatst van 'het slachtoffer' --- waardoor mensen actief zullen betrokken zijn bij de realiteit, hetgeen concreet wil zeggen dat 'pestgedrag' aangepakt wordt door bijvoorbeeld simpelweg te onderzoeken waar dat gedrag vandaan komt met het oog op zoeken naar oplossingen. Want dat is wat 'betrokkenheid' in en als zelf-verantwoordelijkheid impliceert - het impliceert het niet zomaar lijdzaam aanvaarden van 'de realiteit' zoals ze is, maar net betrokken zijn bij het onderzoeken van de realiteit en het veranderen van de realiteit tot wat het beste is voor allen.




Wordt Vervolgd in Dag 246

Dag 244: Economie is de Mensen

Dit is een vervolg op "Dag 242: Hoe creëert een Gefaalde Economie Gefaalde Kinderen?"
en "Dag 243: Hoe hebben we collectief Slavernij aanvaard door te Geloven in 'Vrijheid'?"


ik besef en realiseer mij dat ik mezelf heb laten programmeren door de media om het huidige systeem van slavernij en ongelijkheid blindelings te aanvaarden door te geloven dat 'vrijheid' en 'gelijke kansen' bestaat - zonder ooit zelf de realiteit te onderzoeken en stil te staan bij de REALITEIT van hoe het systeem echt werkt

ik besef en realiseer mij dat een gezonde samenleving enkel kan bestaan wanneer alle kinderen in de samenleving de beste zorg en opvoeding krijgen, zodat ze kunnen opgroeien tot ontplooide, volwassen, zelf-verantwoordelijke, inzichtvolle, stabiele en gezonde wezens - die in staat zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde en de samenleving waar ze zich in bevinden --- en dat het misbruik en gebrek aan gezond verstand in de huidige samenleving een consequentie en gevolg is van het feit dat opvoeding altijd secundair geplaatst is aan de eigenbelangen van individuen in de samenleving die de samenlevings-structuren en onderwijsstructuren misbruikt hebben in functie van hun persoonlijke agenda als het maken van persoonlijke winst

ik stel mij tot doel om mijn leven hier op aarde toe te wijden aan het ontwikkelen en verwezenlijken van een systeem dat het leven prioritair stelt aan 'geld' - en dat elk kind alle noodzakelijke ondersteuning biedt om zich te ontplooiien en te ontwikkelen --- vanuit het inzicht dat kinderen de toekomst zijn van de wereld en dat het startpunt allesbepalend is

ik stel mij tot doel om een process te bewandelen van aan te tonen hoe we een achterwaardse redenering handhaven in het huidige systeem in hoe we het algemeen welzijn en gezondheid van het leven op aarde secundair plaatsen aan 'geld' en de 'economische markten' en infrastructuren - door bijvoorbeeld de 'publieke sector' te dicteren en controleren aan de hand van geld -- en uitgaven te schrappen in die publieke sector ten voordele van zogezegde 'economische groei en stabiliteit' - en daarin niet in te zien dat een 'economie' zowieso gedoemd is om te falen wanneer de wezens die die economie opmaken en in stand houden niet eens kunnen bestaan op een functionele en gezonde manier

 ik stel mezelf tot doel om bij te dragen aan het ontwikkelen en realiseren van een economisch systeem dat werkelijk rekening houdt met de ECHTE economie van het leven op aarde - als de 'huishouding' van wat HIER bestaat, een systeem dat de belangen van het leven op aarde ter harte draagt en dus gefundeerd is in het voeden en ondersteunen van de 'relaties' die het leven op aarde mogelijk maken